facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 1 : เพื่อนรัก

ชื่อตอน : ตอนที่ 1 : เพื่อนรัก

คำค้น : อาร์ม อัยย์ ปารปต์

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 58

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ก.พ. 2564 19:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1 : เพื่อนรัก
แบบอักษร

ตอนที่ 1 : เพื่อนรัก 

 

คนเราจะแอบรักใครสักคนได้นานแค่ไหน? 

10 ปี 

รักทั้งๆที่รู้ว่ามันจะจบด้วยน้ำตา รักทั้งๆที่รู้ว่ามันไม่มีทางหันมามอง ถึงมันจะไม่เคยเห็นผมอยู่ในสายตา แต่ผมก็ยังรักคงมัน…จนกระทั่ง? 

          

พ.ศ.2564 ปี 3  

ก็ไม่มีคำอื่นใดนอกจากคำว่าแก่ขึ้นอีกปี ถึงอย่างนั้นความรักที่ผมมีให้ ‘อาร์ม’ มันก็ยังเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน แต่ที่เพิ่มเติมคือผมรู้สึกหวั่นไหวกับ ‘ปราปต์’ มากยิ่งขึ้น เพื่อนที่ชอบแกล้งและขู่ว่าจะบอกความลับที่ผมซ้อนมันมานับสิบปีกับอาร์ม แต่ถึงปากมันจะว่าอย่างนั้น แต่การกระทำมันโคตรจะสวนทางกัน เพราะทุกครั้งที่ผมมีน้ำตา คนที่แรกที่เห็นก็คือมัน 

“อีอัยย์สนใจมาเล่นกับพวกกูปะ”  

วันนี้กลุ่มของพวกเรามาลงพื้นที่ต่างจังหวัด เพื่อเก็บข้อมูลทำวิจัยตามแผนคือ มาทำงานสามวันสองคืนแต่ไหงเสร็จตั้งแต่กลางวัน แต่ระดับพวกเรามีเหรอจะกลับบ้านกันง่ายๆ เวลาที่เหลือก็เลยตัดสินใจว่าจะอยู่เที่ยวกันต่อ ตกค่ำทุกคนต่างกินข้าวกินปลา แยกย้ายกันเข้าห้องอาบน้ำ และนัดรวมพลกันมาอยู่ที่ห้องผมในคืนนี้ ‘หมวย’ เพื่อนชะนีพลัสไซส์ตัวสูงราว 158 ซม. แต่หน้าอกนั้น…400++ มันเกณฑ์เพื่อนมาเล่นไพ่กันในห้อง 

“ไม่อะ กูเล่นไม่เป็น” ผมตอบปัดไปอย่างนั้น ก่อนหยิบหนังสือขึ้นมานั่งชันเข่าอ่าน ซุกตัวอยู่ในผ้าห่ม แอบเหล่มองเพื่อนๆที่เข้ามาเล่นไพ่ ฟอร์ด แป้ง หมวย เนย ปราปต์ และอาร์มคนที่ผมแอบชอบ เรียกได้ว่าหนังสือที่อยู่ในมือนั้น แทบจะไม่ได้รับการเปิดอ่านหน้าต่อไป เพราะสายตามัวแต่มองชายร่างสูง จมูกสันเป็นคม ดวงตาคมโต เรียวปากได้รูป ผิวขาวราวน้ำนม ถึงจะเป็นเพื่อนกันแต่มาตั้งนานนมแต่ความหล่อออร่าของมันก็เพิ่มพูนขึ้นทุกปี 

“เอาละนะ สมสิบเริ่ม!”  

ป๊อก! ป๊อก! เจ้าหล่อนโชว์สกิลเทพสับไพ่ กรีดไพ่อย่างช่ำชอง หมวยรับหน้าที่เป็นเจ้ามือ ไล่แจกไพ่ให้สมาชิกคนอื่นที่นั่งรอบเป็นวงกลม มีผ้าสีแดงสดปูลงที่พื้นไม้กระดาน 

          

ไม่นาน! งานเลี้ยงย่อมมีการเลิกรา นาฬิกาที่ผนังห้องเดินมาถึงเวลาเที่ยงคืนกว่า แป้ง เนย เลิกราหนีไปนอนบนเตียงเรียบร้อย จะเหลือก็แต่สองหนุ่มและตุ๊ดอีกหนึ่งอัตราที่ไม่ยอมเลิกลา ก่อนที่ไอ้อาร์มจะเหลือบตาไปมองที่นาฬิกาบนผนังห้อง “ดึกแล้ว พอเถอะ…พรุ่งนี้มีไปเที่ยวกันนะ” สามีในอนาคตเขาว่างั้น พลันรุกขึ้นยืดเส้นยืดสาย รวบกองเหรียญที่เล่นไพ่ใส่กระเป๋าชุดนอนที่บริเวณหน้าอก หันไปพยักหน้าให้สัญญาณกับไอ้ปราปต์ 

ผมแหวกผ้าห่มรวบหนังสือที่กางอยู่หน้าเดิมมาเป็นชั่วโมง ลงจากเตียงเดินไปส่งที่หน้าห้องนอน 

“ฝันดีนะอาร์ม” ผมโบกมือ 

แค่จะโบกมือให้ใจก็สั่นไม่เป็นจังหวะแล้วพ่อคุณ อยากจะมีความกล้าระดับร้อย ดะรับล้านจะได้กล้าบอกความในใจของตัวเองที่มีต่อเพื่อนคนนี้ 

“ครับ ฝันดีนะอัยย์” 

โอ๊ยยยยยยยย ใจผมสั่นรัววันนี้ต้องถูกจดลงในบัญชีหนังหมา อาร์มบอกฝันดีเราด้วย คนอะไรชั่งน่ารักขนาดนี้ “ไม่เห็นบอกกูบ้างเลย” จริงๆทริปนี้มันจะดีกว่านี้ถ้าไม่มีไอ้ปราปต์มาด้วย อาร์มนะอาร์มจะชวนมันมาด้วยทำไมก็ไม่รู้ 

“ฝันดี!” เรียวปากเบะคว่ำ ตอบไปแบบส่งๆ 

ปัง! 

“อีแม่! นอนมั้ยละ ดึกแล้ว” กลอกตาขึ้นบน ถอนหายใจเซ็งๆ 

“สนใจดูดวงม๊ะ?” ผมเบิกตาโพลง จู่ๆแม่นางที่นั่งสับไพ่อยู่ก็เปรยขึ้น ไฟในห้องมืดสรัวลง ก็ถ้าตอนนี้อยู่ในหนังผี คงมีอะไรหล่นจากคานไม้เป็นแน่ แค่นึกก็ขนลุก แอร์ในห้องเย็นขึ้นทันใด 

“กรี๊ดดดดด” ผมแหกปากร้องลั่นไปก่อน 

“อร๊ายยย จะร้องเพื่อ…กูไม่ได้โดนผีเข้าย๊ะ สรุปเอาไงจะดูไม่ดู” 

อีดอกนั่งตัวสั่น ผมเผ้าไม่หวี นั่งเป็นอีเพิ้งสับไพ่และเสือกปิดไปห้องลงอีก เพราะเพื่อนๆที่เหลือขึ้นไปนอนบนเตียงสองชั้นแล้ว เป็นใครก็ขอกรี๊ดเรียกพลังไว้ก่อนแหละ 

“อือๆ” สุดท้ายผมก็นั่งขัดตะหมาดลงที่หน้ามัน โดยมีผืนผ้าดีแดงปูอยู่ที่พื้นไม้ เรียวนิ้วป้อมๆสับไพ่ฉับๆ พร้อมกรีดไพ่เป็นครึ่งวงกลมลงบนผืนผ้า 

“ตั้งสมาธิ อย่างรู้สิ่งใดหยิบไพ่ออกมา 3 ใบ” น้ำเสียงมันเปลี่ยนไปเป็นโทนเข้มขรึมจริงจัง ทำเอาใจผมสั่นรัว 

“สำเร็จแน่นอน!” หมวยหยิบไพ่ที่ผมดึงออกขึ้นมานั่งเพ่งพิจารณาอยู่ครู่ใหญ่ 

“ห๊ะ!” 

“ตอนนี้มึงเขียนนิยายอยู่ เกี่ยวกับความรัก…แต่ดูเหมือนจะกลายเป็นรักสามเศร้านะ” 

“เม่นมาก!” ผมขนลุกซู่ไปทั้งร่าง ผมไม่เคยบอกเรื่องงานอดิเรกกับเพื่อนต่างคณะอย่างหมวยกับแป้ง พวกมันสองคนเป็นเพื่อนจากคณะมนุษยศาสตร์ สาขาภาษาไทย ที่ทำให้สนิทและรู้จักกันเพราะคงจะเป็นตอนปี1 ที่เรียนปรับพื้นฐานภาษาอังกฤษห้องเดียวกัน งานวันนี้ที่มาทำก็มาช่วยงานพวกมันเก็บวิจัยภาษาถิ่น 

“แล้วเห็นอะไรบ้าง” ผมถามย้ำ 

“มันสำเร็จแล้วนะ แต่เหมือนว่าจะติดอะไรบางอย่าง…” 

“…” ผมเงียบนิ่งเพราะอะไรที่มันเห็นจากไพ่นั้น ผมเองก็รู้ตัวดีว่ามันคืออะไร 

ใจ 

“อย่างที่มึงว่า มีคนติดต่อเอาไปตีพิมพ์แล้ว แต่ต้นฉบับมันไม่จบ…” 

“สับสนสินะ…เชี้ยยยย” มันอุทานขึ้นเสียงดังหลังจ้องมองไปที่ไพ่ 

“ไพ่ความรัก มันต่อกันกับงานของมึง” 

“แต่ใช่เนื้อคู่กูใช่ปะ”  

“ใช่! แต่…คนเดียวนะ ไพ่มันบอกว่าในใจมึงมันมีสองคนที่ใจมึงกำลังต้านอยู่” 

“แล้วใครคือคนที่จะเป็นหลัวกู” 

“กูพูดไม่ได้ สักวันมึงจะได้คำตอบนั้นเอง ถ้ามึงตอบได้ทุกเรื่องที่มึงติดขัดจะคลี่คลายด้วยเช่นกัน” 

“อีกเรื่องที่กูอยากจะเตือนมึง มึงมีเกณฑ์เข้าโรงพยาบาลตายกับรอดครึ่งๆ กูบอกได้เท่านี้แหละ…พรุ่งนี้พากูไปทำบุญด้วย” 

“ทำไม…”  

“กูไม่มีครู แต่กูสามารถดูดวงได้ การที่กูไม่มีครูสิ่งไม่ดีก็จะเข้ามาเยอะมากกว่า เอาเป็นว่าแค่นี้จบ” เจ้าหล่อนรวบกองไพ่ เก็บลงกล่อง พับผ้าแดงที่ใช้ปูใส่กระเป๋า เดินไปเข้าห้องน้ำก่อนทิ้งตัวลงนอนเตียงข้างๆผม 

ตัวผมลงมานอนครุ่นคิดอยู่บนเตียง ผมไม่มีคำตอบว่าใครคือเนื้อคู่ แต่ผมมีช้อยในใจแค่…อาร์ม กับ ปราปต์ 

หลายคนอาจจะบอกว่าเรื่องการเปิดไพ่ดูดวง เป็นสิ่งงมงาย ดูไร้แก่นสารที่เชื่อถือได้ แต่สำหรับผมความเชื่อกับความรักมันก็เหมือนมาด้วยกัน เพราะบางทีความรักก็เป็นสิ่งที่เรามองไม่เห็น พอๆกับวิณณาณที่เราไม่เห็นแต่เรารับรู้ได้ว่ามันมีอยู่จริง  

แต่การที่เรามีความเชื่อ…มันก็พอทำให้เราเห็นถึงอนาคต ที่ปลายทางมันมีแสงสว่างไสวพร้อมกับชายคนใดคนหนึ่งที่เขารักเราและเรารักเขารออยู่ปลายทาง 

. 

. 

. 

1 การกดถูกใจ 1 แสนความหมาย 1 คอมเมนต์ 1 ล้านกำลังใจ  

ความคิดเห็น