email-icon

ขอบคุณที่ให้โอกาสตัวอักษรทุกตัวของเรา ขอบคุณจริง ๆ นะคะ :)

ชื่อตอน : EP.34

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 463

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ก.พ. 2564 15:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
EP.34
แบบอักษร

EP.34 

 

 

[คอปเตอร์] 

♫ โอ้...วิศวฯ แสนงาม ฟ้าสีครามสดใส มองเห็น... 

เห้ย! 

ทำไมสภาพเพื่อนรักกูร่วงโรยขนาดนี้ได้วะ 😲 

ผมเดินฮัมเพลง ร้องเพลงมาอย่างอารมณ์ดี แต่พอเดินเข้าห้องเรียนมาเห็นสภาพไอ้ซองแล้ว...เอ่อ บอกได้เลยว่าพี่ซินจัดยับแน่นอน 

ผมเหลือบไปมองไอ้อาร์ตี้ที่นั่งอยู่ข้างหลังไอ้ซอง มันต้องมีภาพจินตนาการอะไรอยู่ในหัวแน่นอนถึงได้นั่งหน้าแดงแจ๊ดแจ๋อยู่แบบนั้น สลับกับมองไปที่ไอ้พีท มันส่ายหน้าน้อย ๆ เป็นเชิงห้ามปรามไม่ให้ผมถาม หรือพูดแซวอะไรไอ้ซองเด็ดขาด ซึ่งก็...จะไม่ถามให้เพื่อนเขินก็แล้วกัน 

“ใส่ชุดนักศึกษามาทำไมวะ” ...ไม่ถามตรง ๆ แต่ถามอ้อม ๆ หึหึ 

😳...ผมงุ้ยหน้าไอ้ซองตอนนี้ฉิบหาย น่ารักขนาดนี้พี่ซินแม่งยอมปล่อยให้ลุกจากเตียงมาได้ยังไงวะ 

“เสื้อช็อปไม่แห้ง” ไอ้ซองตอบเสียงเบา 

เหอะ! ข้อแก้ตัวย่ำแย่ยิ่งกว่าสภาพมึงตอนนี้อีกครับเพื่อน แม่งคิดว่าจดกระดุมคอมาถึงเม็ดบนสุดพร้อมกับผูกเนกไทมาขนาดนี้มันจะสามารถปิดรอยตรงคอแม่งได้หรือไง นู้น...กูมองเห็นมาตั้งแต่หน้าประตูแล้ว 

พึ่บ! 

“คลุมไว้อีกที” ผมถอดช็อปตัวเองออกแล้วโยนไปให้มันทันที 

“...” ไอ้ซองแทบเอาหน้ามุดโต๊ะเลยทีนี้ 

เออ กูไม่แกล้งแล้วก็ได้วะ แต่ขอเช็กบิลกับพี่รหัสกูก่อน มาทำเพื่อนรักกูขนาดนี้ได้ยังไง พอคิดได้แบบนั้นผมก็รีบหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมา แล้วพิมพ์ข้อความไปหาไอ้พี่ซินทันที 

 

 

Ctongrop_4 พี่ซิน ทำไมพี่ทำกับเพื่อนผมแบบนี้วะ? 

ไอ้ซองแม่งช้ำมาทั้งตัว

สะกดคำว่า Make Love แบบอ่อนโยนไม่เป็นหรือไง

ต้องรุนแรงอะไรขนาดนี้ด้วย

พี่จะกระแทกยับแบบนี้ไม่ได้ป่ะวะ

เพื่อนผมก็ตัวน้อยเดียวเอง เอ็นดูเบา ๆ หน่อยดิ

😡

 

 

“ไอ้เตอร์ ไอ้เหี้ย!!!” ไอ้ซองสบถด่าผมเสียงดัง

“อะไร”

“มึงทำอะไรลงปายยยยยย”

“อะไร? กูทำอะไร กูก็แค่พิมพ์ด่าพี่ซินให้มึงไง”

“ฮึกฮืออออ...” ไอ้ซองหน้าแดงแจ๋หันมาน้ำตาคลอใส่ผมทันที

อะไร? ผมทำอะไรผิด?

Line~ 

เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ของผมดังรัว ๆ เลยครับ 

 

D-Din_ ว่าไงนะ? ไอ้ซินทำอะไรน้องกูนะ 

IOunn กระแทกยับเลยเหรอ 

Bbright_v??? 

_TFooN 😱 

Kraw_K 

Samut_Neua 

_Artist 

 

 

ฉิบหาย...

“ผิดกรุ๊ป”

...เวรล่ะ

“ไอ้เตอร์ ฮึกฮืออออ” ไอ้ซองปล่อยโฮทันที

“เห้ย! ไอ้ซองมึงอย่าร้องน้า ถ้ามึงร้องพี่ซินเอากูตายแน่ อย่าร้องน้าาาา ฮึบ ฮึบ ฮึบ” ผมลุกไปปลอบไอ้ซองอย่างลนลาน

ทำยังไงดี ผมทำยังไงดี กดยกเลิกข้อความตอนนี้ทันไหม...ไม่ทัน ฮือออออ 😭

Line~ 

Cinn_lapin sent a new message. 

ฮึกฮืออออ...พี่ซินไลน์มาแล้ว ชีวิตน้องเตอร์จะเป็นอย่างไรต่อไป ไม่กล้ากดเข้าไปอ่านเลย

 

 

-0121&0212 สายโคแห่งความรัก- [10]  

Cinn_lapin กูรักของกู 

 

 

เชี่ย...ประโยคเดียวแต่ถ่ายทอดความรู้สึกเป็นล้าน

 

 

[ไบร์ท] 

จะได้เวลาเรียนอยู่แล้ว แต่เพื่อนผมยังไม่มีใครโผล่หัวมาสักคนเดียว ไปไหนกันหมดก็ไม่รู้ 

Line~ 

เสียงแจ้งเตือนดังรัว ๆ ระหว่างนั่งรอเพื่อนมาเรียนและรออาจารย์มาสอน 

อ่อ...ไลน์สายโคแห่งความรักนั่นเอง ขยันคุยอะไรกันแต่เช้าก็ไม่รู้ ขอเข้าไปดูสักหน่อยแล้วกัน... 

😳😳😳 

หืม...ชักอยากจะเห็นสภาพน้องรหัสตัวเองขึ้นมาทันที 

ฟุบ! 

ไอ้ซินมาแล้ว มันทรุดตัวตรงที่นั่งข้าง ๆ ผมโดยไม่พูดอะไรสักคำ 

“...” ผมก็ไม่กล้าถามอะไรเหมือนกัน...เขินแทน 

“อ้าว ใส่ชุดนักศึกษามาทำไมวะ” ไอ้ภีมทักไอ้ซินทันทีที่เดินเข้าห้องเรียน 

หึ...ไม่ได้อยู่ในกรุ๊ปมึงก็จะตกข่าวประมาณนี้แหละ 

“แล้วมึงเป็นอะไร? ยิ้มกรุ้มกริ่มอะไรอยู่ได้...เป็นบ้าหรือไง” ไอ้ภีมหันมาคุยกับผม 

“เปล่า” ผมบอก พลางเหลือบมองไปที่ไอ้ซินเล็กน้อย 

“มองกูเพื่อ?” ไอ้ซินถามผมตาขวาง แถมทำเป็นกดเสียงต่ำซะด้วย 

“เปล๊า” ผมเลยตอบกลับเสียงสูงปรี๊ด 

“มีอะไรที่กูควรรู้แล้วไม่รู้อย่างนั้นเหรอ” ไอ้ภีมสงสัย แต่มันก็ทำได้แค่สงสัยต่อไปนั่นแหละครับ เพราะอาจารย์เข้าห้องแล้ว 

Rrr - - Rrr - - 

เสียงโทรศัพท์ผมยังสั่นรัว ๆ อยู่เลย อยากจะหยิบขึ้นมาดู แต่ก็กลัวชีวิตจะไม่ปลอดภัย ดูสายตาไอ้ซินตอนนี้สิครับ 

“ฮึ่ม” เหมือนผมกำลังนั่งเรียนอยู่ข้างสัตว์ร้าย เสียงผ่อนลมหายใจของไอ้ซินอย่างกับสิงโตที่พร้อมตะปบเหยื่อเต็มที่ 

“มันเป็นอะไรของมันวะ” ไอ้ภีมกระซิบถามผม เมื่อสัมผัสได้ถึงรัศมีแห่งความเกรี้ยวกราดแผ่ซ่านออกมาจากตัวไอ้ซินเหมือนกันกับผม 

“ห่วงซอง” ผมกระซิบตอบ ไอ้ภีมพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ 

แค่มองตามันผมก็รู้แล้วว่าไอ้ซินมันคิดอะไรอยู่ มันคงเป็นห่วงความรู้สึกของซอง ซองขี้เขินจะตาย แล้วต้องมาโดนกระหน่ำแซว โดยเฉพาะกับเรื่องนี้ด้วย ป่านนี้น้องผมร้องไห้โฮแล้วมั้ง แล้วไหนมันจะห่วงสภาพร่างกายของซองอีก นี่ไอ้ซินเชียวนะ...แล้วซองก็น่ารัก แล้วมันก็รักของมันมากขนาดนั้น ที่ซองยังลุกเดินมาเรียนได้แบบนี้ ผมเชื่อว่ามันก็เบาแรงให้ซองเยอะมากแล้ว 

สรุป...ทั้งคาบไอ้ซินไม่เป็นอันเรียน ดูเวลามันทุกห้านาที ถอนหายใจแม่งตลอดเวลาจนผมต้องถอนหายใจตามไปด้วย 

“ซองอาการหนักเหรอวะ” ไอ้ภีมถาม 

“...อือ เมื่อเช้าเหมือนไข้จะกลับมาด้วย” ไอ้ซินตอบ 

“ยาเยอที่พวกกูซื้อไปให้พอใช่ไหม” ผมถาม 

“พอ” 

ครับ...พวกผมเนี้ยแหละผู้ล่วงรู้ทุกอย่างของจริง 

ซองอาการน่าเป็นห่วงขนาดนั้น ไอ้ซินมันไม่กล้าออกจากห้องไปไหนหรอก ห่างจากซองแค่วินาทีเดียวมันยังไม่ยอมเลยด้วยซ้ำ ก็เลยเป็นพวกผมเนี้ยแหละที่มันโทรมาไหว้วานให้จัดการเรื่องหาข้าวหายาให้ซองของมัน 

“แล้วแผลเป็นยังไงบ้าง” ไอ้ภีมถาม 

“ดีขึ้นกว่าเมื่อวาน...แต่ยังช้ำอยู่นิดหน่อย เห้ออออ...เมื่อไหร่จะหมดคาบวะ พรุ่งนี้กูไม่มาเรียนนะ...ฝากพวกมึงเก็บชีทให้ด้วย” 

“เออ มึงดูแลซองเถอะ เรื่องเรียนถ้ามีอะไรเดี๋ยวพวกกูโทรบอก” ไอ้ภีมบอก 

“ขอบใจนะมึง” ไอ้ซินบอก พลางอ่านข้อความที่ซองส่งมาบอกให้ตั้งใจเรียนไปด้วย 

“กูชอบมึงเวอร์ชันนี้นะ” 

“ยังไงวะ” ไอ้ซินถามไอ้ภีม 

“...มึงมีความสุข” 

“อือ...ก็เพราะซองไง” 

“แม่งเอ้ย ความรู้สึกเหมือนกูเป็นพ่อที่ส่งลูกชายเข้าห้องหอเลยไอ้สัส ทำไมกูรู้สึกตื้นตันแบบอธิบายไม่ถูกแบบนี้ได้วะ คงเพราะเห็นมาตั้งแต่วันแรกเลยมั้ง...ความรักคู่มึงทำเอากูใจหายใจคว่ำไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง...มีความสุขสักทีนะมึง” 

“...” 

“กูดีใจด้วยนะเว้ย...ดีใจด้วยจริง ๆ” ไอ้ภีมบอก 

ไอ้ภีม ไอ้โอเวอร์ แค่เพื่อนได้ร่วมเรียงเคียงหมอนกับคนที่มันรักแค่นี้เอง ทำไมจะต้องมาเล่นใหญ่เล่นโตพูดอะไรเยอะแยะขนาดนี้ด้วยวะ 

“...” พวกมันสองคนเหลือบมองมาที่ผมนิดหน่อย คงจะเห็นว่าผมเงียบ ๆ ไป 

...ไม่รู้ดิ ไม่รู้จะพูดอะไร เอาแบบนี้แล้วกัน ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์บางอย่างและกดส่ง... 

 

 

-Bright & Friends- [3]  

Bbright_v ไอ้ซิน 

มึงแม่ง...

กูนั่งมองมึงดูรูปเขาจนเปื่อยแทบขาดคามือมาสามปี

กูเห็นมาตั้งแต่วันแรกที่มึงชอบเขาจนวันนี้ที่มึงมีเขามายืนอยู่ข้าง ๆ

แถมต้องมาคอยเอาใจช่วยเพื่อนโง่ ๆ อย่างมึงอีกเป็นปีกว่ามึงจะทำสำเร็จ

แล้วพอได้มาเห็นมึงมีความสุขกับเขาในทุกวันแบบนี้

กูอยากบอกว่า...ไม่มีวันไหนที่กูจะไม่มีความสุขไปกับมึงเลย

ดีใจกับมึงมากนะเว้ย

P.Peem รักเพื่อนก็บอกว่ารักสิวะ 

ใครเอาเหล็กไปถ่วงปากมึงไว้เหรอ...หนักเกิ๊น

Bbright_v 

Cinn_lapin กูรู้ 

ไม่มีพวกมึง กูคงไม่มีวันนี้

😁

 

 

ผมวางโทรศัพท์ ก่อนจะหันหน้าไปสบตากับมัน...

“รักน้องกูมาก ๆ นะ”

“อือ...รักคนเดียว รักตลอดไปเลย”

 

 

[บัส] 

สวัสดีครับทุกคน...ผมชื่อ ‘บัส’ ครับ ที่แปลว่ารถเมล์ 

ถ้าถามว่าผมเกี่ยวข้องอะไรกับรถเมล์ รถเมล์คือน้องสาวผมเองครับ 

“ไอ้บัส หายไปไหนมาวะ ไม่ยอมมาเรียนตั้งสองวัน” ไอ้นอร์ธถามผม มันคือเพื่อนร่วมเอกที่ผมสนิทด้วยมากที่สุดแล้วครับ 

อ่อ...เกือบลืมบอก ผมเรียนเอก IE ครับ 

“ทำงานว่ะ ช่วงนี้ต้องเร่งหาเงินค่าเทอมให้น้อง นี่ก็พึ่งพลาดงานพิเศษอีกที่หนึ่งไป...เซ็งว่ะ” ผมหันไปตอบมัน 

“เออ แล้วมึงแม่งก็ติดต่อยากโคตร โทรไปก็ไม่ค่อยรับ วันหลังถ้ามีอะไรก็โทรมาบอกกูทิ้งไว้สักหน่อยสิวะ” ไอ้นอร์ธบ่น 

“ขอโทษทีว่ะ กูไม่เห็นตอนมึงโทรมา พอเห็นก็โทรกลับไม่ได้อีก กูไม่มีตังเติมค่าโทรศัพท์” ผมบอกมัน ส่วนไอ้นอร์ธก็ได้แต่พยักหน้ารับ ก่อนจะหยิบแฟ้มเอกสารที่ตั้งอยู่ข้างตัวของมันส่งมาให้ผม 

“ชีทเรียน กูเก็บไว้ให้” 

“ขอบคุณมึงมากนะเว้ย” ผมบอกมัน 

“ไม่เป็นไร ช่วย ๆ กันมึง” 

“ยังมีนี่ด้วย...พวกพี่สายรหัสมึงเขาฝากมาให้” ไอ้นอร์ธส่งถุงขนมมาให้ผมอีกหลายถุง 

“...” ผมรับน้ำใจจากบรรดาพี่สายรหัสทุกคนมาถือไว้ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกหรอกครับที่พวกเขาฝากขนมนมเนยมาให้ผมกัน 

“ไอ้บัสเอ้ย กูเข้าใจความจำเป็นของมึงนะเว้ย แต่กูก็อดเห็นใจพวกพี่สายรหัสมึงไม่ได้เลย แสนดีกันสุดยอด ทุกวันนี้ยังเวียนมาถามถึงมึงกันทุกวัน แถมมีของติดไม้ติดมือมาฝากให้มึงตลอดด้วย มึงไม่อยู่รอเจอเขาสักหน่อยวะ สักวันหนึ่งก็ได้ อย่างน้อยก็อธิบายความจำเป็นของมึงให้พวกเขาฟังบ้างก็ดีนะ กูว่าพวกเขาต้องเข้าใจ ขนาดกูยังเข้าใจมึงเลย” 

เห้ออออ...อย่ามาทำให้ผมลำบากใจกันนักจะได้ไหม ผมอุตส่าห์แบนพวกเขาทั้งสายหมดแล้ว ก็ให้สายมันขาดที่รุ่นผมเถอะ อย่ามาตามตื๊อหรือมาทำดีอะไรกับผมนักเลย 

มันก็อย่างที่ทุกคนพอจะเดาเรื่องได้นั่นแหละครับ เรื่องราวชีวิตผมไม่ได้ซับซ้อนอะไรเลย พ่อกับแม่ผมเสียเพราะอุบัติเหตุทางรถยนต์ นับจากวันนั้นผมก็เหลือกันแค่สองคนพี่น้องกับเงินที่ได้จากค่าประกันอุบัติเหตุจำนวนหนึ่ง ซึ่งตอนนี้ก็แทบไม่เหลือแล้ว 

ทุกวันนี้ผมถึงต้องทำงาน ทำงาน ทำงาน และประหยัด ประหยัด ประหยัด เพื่อเป้าหมายเดียวในชีวิตก็คือความสุขของน้องสาวผม 

เรามาเปลี่ยนเรื่องดีกว่าอย่าคุยเรื่องเศร้ากันเลยครับ 

“ดูอะไรอยู่วะ” ผมแกล้งเปลี่ยนประเด็นไปคุยเรื่องอื่น โดยแกล้งทำเป็นถามถึงสาเหตุของรอยยิ้มบาง ๆ ที่ปรากฏอยู่บนใบหน้าของมันหลังจากที่มันเอาแต่นั่งกดดูนั่นดูนี่อยู่ในโทรศัพท์แทน 

“พี่ซองอ่ะ โคตรน่ารักเลย...ดูดิ” ไอ้นอร์ธชูโทรศัพท์ของมันขึ้นมา 

 

เพจเมียประพันธ์เพลง V2 

1hr 

(รูปซองใส่ชุดนักศึกษา) 

พี่นุ้งซองวันนี้น่ารักเกินต้านมาก เป็นคนที่ใช้คำว่าน่ารักได้เปลืองอย่างมากมาย 🥰 #พี่นุ้งซองกับชุดนักศึกษาของเขาและแฟนของเขา 

ปล.วอนเหล่า Fc คอมเมนต์ด้วยความสุภาพนิดหนึ่ง แฟนพี่ซองสั่งมา 

668 Likes 262comments 

 

 

…ซอง? 

นะ นี่มัน... 

🥰 

“ไอ้นอร์ธ! กูอยากคุยกับพี่เขา กูจะติดต่อพี่เขาได้ยังไง มึงรู้จักพี่เขาเป็นการส่วนตัวไหม...กูอยากรู้จัก” ผมถามมันอย่างร้อนรน 

“เดี๋ยว เดี๋ยว เดี๋ยว...เข้าใจนะว่าพี่ซองเขาน่ารัก แต่ว่าถ้ามึงคิดจะจีบเขาล่ะก็ เลิกคิดไปเลย...พี่ซองเขามีแฟนแล้ว แล้วแฟนเขาก็โคตรหวง...แฟนเขาก็เฮดว๊ากคนที่กูเคยเล่าให้ฟังว่าโคตรของโคตรดุคนนั้นไง” 

“กูไม่ได้จะจีบเขา กูแค่อยากรู้จักเขา มึงพอจะช่วยกูได้ไหมวะ” 

“ถ้ามึงอยากรู้จักก็ไม่ยาก...พี่รหัสมึงเป็นเพื่อนสนิทเขา” 

“พี่ที่ชื่อณวอ่ะเหรอ” 

“ใช่ ถ้ามึงอยากรู้จักพี่ซอง มึงก็ต้องขอให้พี่รหัสมึงช่วยแหละว่ะ เดินไปเฉย ๆ มึงไม่ได้รู้จักหรอก ก็อย่างที่กูบอก...แฟนพี่เขาโคตรหวง” 

“ละ...ละ แล้วกูจะติดต่อพี่รหัสกูได้ยังไงบ้างวะ” 

“เหอะ! ทีงี้เกิดจะมาอยากติดต่อสายรหัสขึ้นมาเชียวนะ” ไอ้นอร์ธประชด 

“เหอะน่า...ช่วยกูหน่อย” 

“อืมมมม...ลองไปหาลุงรหัสมึงสิ เขาน่าจะช่วยได้นะ ตอนนี้เรียนอยู่ห้องเรียนข้าง ๆ พอดีเลยด้วย...จะได้ถือโอกาสไปขอบคุณพี่เขาเรื่องของเทคทั้งหมดนี่ด้วยเลย” 

ลุงรหัสผม? ที่ชื่อภีมอะไรนี่อ่ะเหรอ... 

 

 

[ภีม] 

“เดี๋ยวมึงไปรับซองแล้วกลับห้องเลยใช่ไหม” ผมหันไปถามไอ้ซิน 

“พวกกูไม่ไปด้วยนะ ไม่อยากให้ซองอึดอัดเพราะทำตัวไม่ถูก” ไอ้ไบร์ทบอก 

“อือ มีอะไรก็โทรมา” ไอ้ซินบอก ขณะที่เก็บของไปด้วย 

“เหลือเราสองคน...ไปไหนกันดีวะ” ไอ้ไบร์ทหันมาถามผม 

“มึงไม่ต้องรอรับไอ้ไต้ฝุ่นหรือไง” ผมถาม 

“เหอะ! แม่งพึ่งไลน์มาบอกเนี้ยว่าเดี๋ยวให้ไอ้ทิตย์ไปส่ง” ไอ้ไบร์ทหันไปมองค้อนทางไอ้ซินนิดหน่อย ก็หลานรหัสไอ้ซินมันไงครับ 

“เดี๋ยวกูรีบไปและ กูไม่อยากให้ซองรอนาน” ไอ้ซินบอก แต่มันยังไม่ทันจะได้ไปไหนเลยครับ ก็โดนเด็ก...เอ่อ ใครวะ ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเลย มายืนขวางทางมันไว้ 

“...” ไอ้ซินนิ่งสนิทเลย 

ไอ้เด็กนี่ช่างไม่รู้อะไรเลย ขวางทางไอ้ซินตอนรีบไปหาซอง เดี๋ยวก็โดนถีบหรอกมึง 

“พี่สามคน...คนไหนชื่อภีมครับ” 

??? 

อ้าว...มาหาผมงั้นเหรอ 

“พี่เอง” ผมตอบ 

“หลบ” ไอ้ซินบอกเสียงเรียบ เมื่อเห็นว่าไม่น่าจะใช่ธุระอะไรของมันที่ไอ้เด็กนี่มาหา ไอ้เด็กนี่ก็ปฏิบัติตามคำสั่งไอ้ซินแทบจะทันที 

“มีอะไรกับพี่เหรอ” ผมถาม 

“ผมชื่อบัส เป็นน้องในสายรหัสปีหนึ่งของพี่” 

ห้ะ! 

ในที่สุดหลานรหัสผมก็มาหาผมแหละทุกคน ความพยายามของผมมันไม่สูญเปล่าจริง ๆ ด้วย ไม่เสียแรงที่ส่งขนมไปตามตื๊ออยู่ทุกวี่วัน...ดีใจ 

“ผมขอเบอร์ติดต่อพี่ณวหน่อยได้ไหมครับ” 

เอ๊ะ? เหมือนมันจะไม่ได้อยากมาหาผมนะ 

“มีธุระอะไรกับณวงั้นเหรอ” ผมถาม 

“ผมอยากให้พี่ณวพาผมไปหาพี่ซอง...ผมอยากรู้จักพี่ซอง” 

“หมายความว่าไงอยากรู้จักซอง” เป็นไอ้ไบร์ทที่โพล่งถามขึ้นมา 

“ผมชอบพี่ซอง!” 

กึก! 

ไอ้ซินชะงักฝีเท้าทันที… 

“เวรแล้ว” ไอ้ไบร์ทอุทานออกมา 

“มึงว่าไงนะ” ไอ้ซินเดินกลับเข้ามาถามไอ้หลานรหัสผมทันที 

“เดี๋ยว เดี๋ยว เดี๋ยว...มึงใจเย็นกันก่อน บัสนี่มันเรื่องอะไร” ผมเข้ามายืนขวางหน้าไอ้ซินเอาไว้ได้ทันก่อนที่มันจะเดินถึงตัวไอ้หลานรหัสของผม 

“ผมอยากรู้จักพี่ซอง อยากรู้จักมากจริง ๆ” 

“มึงมารู้จักกูก่อนมา” ไอ้ซินอารมณ์ประทุถึงจุดเดือดแล้ว 

“เห้ย! ไอ้ซิน! ใจเย็น! ตั้งสติหน่อยสิวะ มึงต้องรีบไปหาซองไม่ใช่หรือไง ส่วนมึงไอ้ภีมมึงรีบพาหลานมึงออกไปก่อนเลย” ไอ้ไบร์ทบอกขณะที่เข้าไปล็อกตัวไอ้ซินเอาไว้แน่น 

“ไอ้สัสไบร์ท! ปล่อยกู” 

“พี่จะไปหาพี่ซองเหรอ ผมขอไปด้วยดิ” ไอ้เด็กบัสหันไปพูดกับไอ้ซินอย่างไม่สะทกสะท้านอะไรเลยสักนิดเดียว ทั้งที่ไอ้ซินแม่งแทบจะฆ่ามันได้อยู่แล้ว 

“ไอ้เหี้ยเอ้ย! มึงกล้ามาก! มึงพูดใหม่ดิ๊! ไอ้ไบร์ทปล่อยกู!” ไอ้ซินสบถด่า พร้อมกับพยายามดิ้นให้หลุดจากการเกาะกุมของไอ้ไบร์ทไปด้วย 

“ไอ้ภีมพาน้องมึงออกไปก่อน! เร็ว! ...ไปสิวะ!” ไอ้ไบร์ทบอก 

“มึงมานี่เลย” ผมรีบลากหลานรหัสออกมาทันที อย่างน้อยตอนนี้ก็ต้องให้อยู่ไกลมือไกลตีนของไอ้ซินเอาไว้ก่อน ลานหลังตึกนี่แหละ...น่าจะไกลพอแล้ว 

“พี่...ปล่อย ผมจะไปหาพี่ซอง” ไอ้เด็กบัสพยายามสะบัดมือผมทิ้ง 

“มึงจะบ้าหรือไง ไม่รู้หรือไงว่าไอ้ซินมันเป็นแฟนของซอง...คนที่มึงอยากรู้จักนักหนาน่ะ” 

“แล้วไง?” มันถามเหมือนไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลยสักนิด 

“แล้วไงอะไร? แล้วไงก็ซองมีแฟนแล้วไง” 

“ก็ใช่ไง มีแฟนแล้วแล้วไง...ก็ผมอยากรู้จักพี่ซอง พี่ก็รู้จักพี่ซองใช่ไหม งั้นพี่ก็ได้...พาผมไปหาพี่ซองทีดิ” 

“มึงมันบ้าไปแล้ว มึงคิดอะไรอยู่ มึงพูดออกมาได้ยังไง กูไม่เคยเจอใครหน้าด้านอย่างมึงมาก่อนเลย...สันดานอย่างมึงซองมันไม่อยากรู้จักหรอก” 

“พี่ซองเขาจะอยากรู้จักผมหรือไม่อยากรู้จัก ก็ให้เขาเป็นคนตัดสินเองดีกว่าไหม...อย่าคิดแทน” 

ไอ้เด็กเวรนิ! 

“กูแค่อยากจะเตือนมึงหรอกนะ ไอ้สิ่งที่มึงคิดจะทำเนี้ย...พอเถอะ คนอื่นมีเยอะแยะไม่ไปชอบวะ ทำไมต้องมายุ่งกับแฟนเพื่อนกูด้วย” 

“ถ้าพี่ไม่ช่วยก็ไม่เป็นไร ผมหาทางของผมเองก็ได้” 

“มะ...มึงว่าไงนะ” 

คือไม่ว่ายังไงมันก็จะเอาให้ได้ใช่ไหม มันจะหมายความว่าแบบนั้นใช่ไหม 

“กูก็หลงคิดไปว่ามึงจะเป็นคนดีกว่านี้ซะอีก” ผมบอก 

เสียแรงว่ะ...ผมคิดว่าหลานรหัสปีหนึ่งของผมจะเป็นคนดีกว่านี้ซะอีก ที่มันตัดสายเราทิ้งผมก็หลงคิดไปว่ามันคงจะมีเหตุผลหรือความจำเป็นอะไรบางอย่าง อุตส่าห์พยายามเข้าหา พยายามหาทางรู้จัก อยากจะรู้เหตุผลของมัน เผื่อว่ามีอะไรที่ผมจะพอช่วยได้ แต่พอมาวันนี้ แค่ได้คุยกับมันไม่กี่ประโยค แต่ผมแม่ง...เกลียดที่สุดเลย คนอย่างมันเนี้ย...ผมเกลียดที่สุดเลย 

“พี่อยากจะคิดยังไงก็เชิญ” 

!!! 

 

 

[พีท] 

-ลานเกียร์- 

“ห้ะ...น้องรหัสไอ้ณวชอบไอ้ซอง” ...ผมช็อก 

“เออ ไอ้ภีมลากตัวออกไปคุยอยู่” พี่ไบร์ทบอก 

“ไม่น่า...อารมณ์พี่ซินตอนมารับไอ้ซองเมื่อกี้อย่างกับระเบิดปรมาณูเลย” ไอ้เตอร์บอก 

“เออดิ ไอ้เด็กนั่นก็ช่างกล้า แม่งไม่กลัวไอ้ซินเลยนะเว้ย...ยังมีน่าขอตามไอ้ซินไปหาไอ้ซองอีก” 

“ห้ะ!” ไอ้เตอร์อุทานออกมาแทบจะทันที 

ชักอยากเห็นหน้าไอ้เด็กที่มาท้าทายบารมีความโหดของพี่ซิน 

“มันอาจจะแค่ปลื้มหรือเปล่า...แบบอารมณ์แฟนคลับ” ผมบอก 

“ไม่ได้อยากเป็นแฟนคลับแน่นอน แววตาแม่งดูจริงจังมาก ไม่งั้นไอ้ซินจะขึ้นขนาดนั้นเหรอ” พี่ไบร์ทบอก 

ก็จริง...ถ้าเป็นแฟนคลับธรรมดาพี่ซินเขาน่าจะเข้าใจ เพราะเขาเจอแฟนคลับไอ้ซองมาแทบจะทุกรูปแบบแล้ว ทุกทีก็เห็นจะตามหวง ตามห่วงอยู่ห่าง ๆ แต่ไม่เคยเข้าไปก้าวก่าย ขอแค่อย่างเดียวคืออย่าล้ำเส้นจนซองไม่โอเคก็พอ 

“แล้วเราต้องทำอะไรไหมวะ” ไอ้เตอร์หันมาถามผม 

“เฉยไว้ดีที่สุด เดี๋ยวมันก็เลิกชอบไปเองแหละ เพราะไอ้ซองไม่เล่นด้วยอยู่แล้ว” ผมบอก 

“สำคัญแต่ว่า...มันจะตายห่าคาตีนพี่ซินก่อนได้เลิกชอบอ่ะสิ ไปหยามหน้าพี่ซินขนาดนั้น...ผัวที่ไหนจะทนได้วะ ใครก็ไม่รู้เดินมาขอให้พาไปรู้จักเมียตัวเองเนี้ย...ขนาดกูคนนอกกูยังขึ้นแทนพี่ซินเล๊ย” ไอ้อาร์ตี้หัวร้อนขึ้นมาทันที 

ปึก! 

อะ...อ้าว 

พี่ภีมน่ะครับ เขาเดินหัวเสียเข้ามา พร้อมกับโยนกระเป๋าลงบนโต๊ะอย่างเดือดดาล ผมไม่เคยเห็นพี่ภีมเป็นแบบนี้มาก่อนเลยสักครั้ง พี่ภีมคนใจดี คนใจเย็นแห่งคณะมลายหายสิ้นไปหมดแล้วในเวลานี้ 

“ทำไมวะ? คุยไม่รู้เรื่องเหรอ” พี่ไบร์ทถามเพื่อนเขา 

“เออ แม่งโคตรเลวเลย มึงรู้ไหมมันพูดกับกูว่าไง มันบอกว่าต่อให้ซองมีแฟนแล้วมันก็ไม่สน พูดจาส้นตีนแบบนี้ออกมาได้ยังไงวะ” 

“...ใจเย็นก่อนพี่” ผมบอก 

“กูเย็นไม่ไหวหรอก แม่งบอกจะหาทางรู้จักซองให้ได้ด้วยนะ แม่งต้องเหี้ยเบอร์ไหนวะ ถึงได้พูดอะไรแบบนี้ออกมาได้แบบไม่รู้สึกละอายห่าอะไรเลย” 

“หน้าทนไปอ่ะบางที” ไอ้เตอร์บอก 

“เอาน่ามึง...มันก็ได้แต่ชอบนั่นแหละ” พี่ไบร์ทบอก 

“ใช่ ไอ้หลานรหัสพี่มันมาแทรกกลางคู่รักซินซองไม่ได้แน่นอนอยู่แล้ว” ผมยืนยันหนักแน่น 

“เรื่องนั้นกูรู้ แต่ที่กูเดือดอยู่ตอนนี้เพราะทัศนคติแม่งต่างหาก กูเกลียดคนที่มีความคิดเหี้ย ๆ แบบมันเนี้ย กูไม่ว่าหลอกนะ ถ้ามันจะชอบซอง จะชอบแบบเป็นแฟนคลับ จะแอบชอบแบบอยากได้เป็นแฟน หรือจะชอบแบบไหนก็แล้วแต่แม่งเถอะ...เรื่องของมัน เพราะกูเข้าใจว่าเรื่องของความรู้สึกบางทีมันก็ห้ามกันไม่ได้หรอก แต่ไม่ว่ายังไงก็ตาม...แม่งควรมีความรู้สึกผิด ชอบ ชั่ว ดี อะไรบ้างดิวะ อยากจะชอบก็ชอบไป แต่มึงก็ต้องรู้ลิมิตหน่อย นี่ก็รู้ทั้งรู้ว่าเขาก็มีเจ้าของแล้ว แต่คำพูดทุกคำที่แม่งพูดออกมา...เหมือนมันกะแย่งเลยนะ มันได้อ๋อวะ แม่งต้องเป็นคนแบบไหนวะถึงมีความคิดอะไรแบบนี้ บอกตรง ๆ นะ...กูผิดหวังว่ะ คือกูไม่คิดว่าน้องในสายที่กูพยายามอยากรู้จัก แม่งจะเป็นคนเหี้ย ๆ แบบนี้” พี่ภีมร่ายยาวมาซะชุดใหญ่ 

“หนูไม่ยอมนะ ถ้าไอ้เด็กนั้นมันจะมางาบเพื่อนรักของน้องออกจากอ้อมอกผัวเนี้ย” ไอ้อาร์ตี้บอก 

"ใช่ กูนี่ลูกเรือซินซองยุกบุกเบิก มันจะมาจีบเมียพี่ชายกูไม่ได้เด็ดขาด" ไอ้เตอร์ก็เอากับไอ้อาร์ตี้ด้วย 

“พวกมึงไม่ต้องห่วง มันไม่มีวันได้สมหวังหรอก ตราบใดที่มีกูอยู่" พี่ภีมบอก 

ผมมองสบตากับพี่ไบร์ทกันสองคน คือสามคนนี้เขาเป็นอะไรของเขากัน ทำไมต้องเดือดดาลขนาดนี้กันด้วย ก็แค่มีคนมาชอบไอ้ซองเท่านั้นเอง ทำยังกับว่าที่ผ่านมาไอ้ซองไม่เคยมีใครมาขายขนมจีบไปได้ มีเป็นหมื่นเลยมั้งถ้ารวมในเพจเมียประพันธ์เพลงของมันเข้าไปด้วย แล้วจะมากลัวอะไรกับน้องรหัสไอ้ณว 

จริงอยู่ที่น้องเขาอาจจะมีวิธีคิดที่แย่ไปสักหน่อย ที่อยากจะเข้ามาแทรกกลาง แต่ทุกคนคิดว่าน้องเขาจะทำสำเร็จหรือไง เราก็รู้ ๆ กันอยู่ว่าพี่ซินกับซองเขารักกันมากแค่ไหน ไอ้เด็กนั้น...เดี๋ยวมันก็รู้ แล้วก็ตัดใจไปเองนั่นแหละ 

"กูแม่งนั่งอยู่เฉย ๆ ไม่ได้แล้วว่ะ ต้องไปหาอะไรทำสงบสติอารมณ์...อารมณ์เสียฉิบหายเลยเว้ย!” พี่ภีมพูดจบก็ลุกขึ้นยืน คว้ากระเป๋า ก่อนจะเดินหัวเสียออกไปเลย 

“ไอ้ภีมมันไม่ชอบเรื่องแบบนี้น่ะ มันเป็นคนบูชาความรักในระดับหนึ่งเลย แล้วมันก็เชื่อว่าความรักเป็นสิ่งสวยงามสำหรับคนสองคนเท่านั้นด้วย เพราะแบบนั้นมันถึงได้เกลียดมากเรื่องบุคคลที่สาม สี่ ห้า ที่จะเข้ามามีบทบาทอะไรในความสัมพันธ์ของคนสองคนที่เขารักกันอยู่” พี่ไบร์ทบอก 

“เป็นคนที่มีทัศนคติอ่อนโยนต่อโลกมาก คนแบบพี่ภีมไม่ควรมีคนเดียวบนโลกจริง ๆ” ไอ้อาร์ตี้ดูจะปลาบปลื้มพี่ภีมเพิ่มอีกหลายเท่าตัว 

“นี่พวกมึง...ตอนนี้เราเบรกเรื่องนี้ไว้ก่อนเถอะ สิ่งสำคัญที่กูอยากรู้ตอนนี้ก็คือไอ้ณวมันไม่สบาย...มันเป็นอะไรมากหรือเปล่า” ผมถาม หลังจากที่พยายามกดโทรออกหามันไปด้วย 

คือผมห่วงเพื่อนน่ะครับ โทรไปหาตั้งหลายสายแล้วแต่ก็ไม่ยอมรับเลย ไม่รู้ว่าเป็นอะไรมากหรือเปล่า... 

 

 

[ซิน] 

หงุดหงิด โมโห อยากเตะคน 😡 

“เห้ออออ/เห้ออออ” 

ผมหันไปมองคนที่นั่งอยู่ข้างตัวเล็กน้อย เมื่ออยู่ ๆ เราก็ถอนหายใจออกมาพร้อมกัน 

“รถติด....เจ็บ....ก็เลยนั่งไม่ได้ใช่ไหม เอาเสื้อเฮียไปรองนั่งไหมซอง” ผมหันไปถามซองอย่างเป็นห่วง 

“อ่อ เปล่า ซองคิดอะไรนิดหน่อย” ซองบอกด้วยสีหน้าเครียด ๆ 

“หืม...มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า” 

“ก็นิดหน่อย แต่เฮียก็เหมือนกัน...มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า ซองเห็นเฮียดูโกรธ ๆ ...หรือว่าโกรธอะไรซองหรือเปล่า” 

“เฮียไม่ได้โกรธซอง จะเอาอะไรไปโกรธ น่ารักขนาดนี้ แต่เฮียโกรธคนที่มาจีบซองต่างหาก” 

“หะ...หา” 

“ซอง” 

“ครับ” 

“ห้ามรักใครนอกจากเฮียนะ” ผมเปล่าสั่งเขานะ แต่หันไปขอร้องเลยต่างหาก 

“เฮีย คนที่มาจีบซองน่ารักป่ะ” 

“ไม่เลยสักนิด น่าเกลียด” 

“เหรอ...แล้วเขาดูเป็นคนยังไงอ่ะ” 

“ดูเป็นคนที่ไม่มีอะไรดีเลยสักอย่าง” 

“แปลว่าสู้เฮียไม่ได้เลยดิ” 

“ใช่ สู้ไม่ได้เลย” ผมตอบแบบจริงจัง 

“ฮ่าฮ่าฮ่า แล้วเฮียคิดมากทำไม” ซองถามผมขำ ๆ 

“ก็หวง...เฮียไม่ได้ไม่เชื่อใจซองนะ กับซองเฮียโคตรเชื่อใจ แต่คนอื่นนี่ดิ...เฮียไม่ไว้ใจเลยสักคน” 

“เฮียนี่ขี้หวงเหมือนกันนะเนี้ย” 

“ก็เมียทั้งคน” 

“เฮีย จะหวงซองไม่ว่าหรอกนะ แต่เฮียต้องรู้อะไรเอาไว้อย่างด้วย...ไม่ได้มีแต่เฮียที่รักซองมากอยู่คนเดียวนะ เพราะซองก็รักเฮียมากเหมือนกัน....รู้เปล่า” ซองเอี้ยวตัวมาเกี่ยวแขนผมไปกอดเอาไว้หลวม ๆ 

“อ้อนเฮียแบบนี้บ่อย ๆ ทีดิ” ...ชอบอ่ะ ความรู้สึกอยากจะเตะคนหายไปเลย 

“ได้ดิ” 

“เออ แล้วเมื่อกี้ที่ซองบอกเฮียว่ามีเรื่องไม่สบายใจนิดหน่อย...เรื่องอะไร” ผมถาม 

“เห้ออออ” ซองถอนหายใจออกมาอีกครั้ง 

“หืม...เป็นอะไรหรือเปล่า” 

“...ซองทำน้องคนหนึ่งตกงาน” ซองพูดพร้อมกับมองออกไปนอกหน้าต่าง 

“...” 

“ซองไม่รู้ว่ามีคนมาสมัครงานที่ร้านพี่เนยอยู่ก่อนแล้ว แต่ซองก็ดันไปขอร้องพี่เนยให้รับไต้ฝุ่นเข้าทำงาน ซองเลยรู้สึกไม่ดี...ที่ทำให้น้องคนนั้นเขาต้องตกงาน” 

“มันไม่ใช่ความผิดของซอง ซองไม่รู้มาก่อนนิ” ผมเอื้อมมือไปลูบหัวของซองเบา ๆ อย่างต้องการปลอบใจ 

“เฮีย...ซองลาออกดีไหม” ซองหันมาถามผมด้วยสีหน้าจริงจัง 

“จะเสียสละให้เขาแทนเหรอ” 

“ก็ด้วย แต่ไม่ใช่เหตุผลทั้งหมดหรอก ความจริงซองคิดมาสักพักแล้ว เทอมนี้ซองต้องทำโครงการพี่ติวน้อง แล้วมันบริหารเวลาไม่ค่อยได้ ซองลาพี่เนยบ่อยมาก จนกลืนไม่เข้าคายไม่ออกแล้วอ่ะเฮีย จะลางานก็เกรงใจพี่เนย จะเบี้ยวน้องติวก็เกรงใจน้อง แล้วสงสารไอ้มังกรด้วย มันอยู่ปิดร้านคนเดียวตลอดเลย เพราะซองต้องกลับก่อนตลอด” 

“แล้วจะเสียใจหรือเปล่าถ้าลาออก ซองเคยบอกเฮียว่ามีความสุขที่ได้ทำงานร้านนี้ไม่ใช่เหรอ” 

“มีความสุขที่ได้กินเค้กฟรีต่างหาก เห้ออออ...แต่ต่อไปก็เศร้าแล้ว เพราะต้องซื้อกินเอง” 

“ไม่เป็นไรนะ ต่อไปเฮียเลี้ยงเอง” 

“อือ...เออ เฮีย ไว้ซองหายเรากลับไปร้านที่เราเจอกันดีไหม” 

“เอาสิ” ผมตอบรับทันที 

“ไม่รู้ว่าจะเปลี่ยนไปเยอะไหม ซองไม่ได้ไปนานมากกกก” 

“เยอะสิ” ...เยอะมากด้วย ก็คนที่เคยนั่งอยู่โต๊ะข้าง ๆ ผมเมื่อวันนั้น เขากำลังจะมานั่งโต๊ะเดียวกันกับผมแล้ว 

 

 

[ซอง] 

หลังจากกลับจากมหาลัยผมก็หลับเป็นตาย ตื่นมาอีกที...ห้าโมงเย็น 

ถึงกับต้องใช้ความพยายามขั้นสุดยอดเพื่อจะเอื้อมแขนไปหยิบโทรศัพท์ที่วางชาร์จแบตฯ เอาไว้อยู่บนโต๊ะหัวเตียง เพราะเฮียซินทั้งก่ายทั้งกอดผมแน่นมากจนแทบกระดิกตัวไม่ได้เลย ผมรู้ตั้งแต่ครั้งแรกที่เคยมานอนค้างกับเขาแล้วล่ะครับว่าเขาเป็นมนุษย์นักกอดรัดแห่งชาติ 

เห้ออออ...ผมล่ะอดสงสารคนที่จะมาเป็นเมียเขาในอนาคตไม่ได้เลย เอ่อ...กูนิหว่า 

ผมเช็คโทรศัพท์ตัวเองสักเล็กน้อย ดูว่ามีใครส่งอะไรสำคัญมาหาบ้างหรือเปล่า แล้วเลือกที่จะตอบกลับไปเฉพาะบางคน 

“หืม...คนนี้ใคร” 

อ้าว...เฮียซินตื่นแล้ว 

“น้องในโครงการพี่ติวน้อง...ทักมาถามวันติวของอาทิตย์หน้า” ผมตอบกลับคนที่กำลังกอดผมจากด้านหลัง 

“...ทำไมคนทักมาเยอะแบบนี้” คนดุของผมหงุดหงิดอีกแล้ว 

“ไอดีไลน์ซองมันรั่วอ่ะเฮีย ตั้งแต่เข้าเรียนปีหนึ่งแล้ว ก็เลยมีใครก็ไม่รู้ทักมาเต็มไปหมด แต่ซองไม่เคยตอบหรอก...ดูสิ” ผมบอกพลางชูโทรศัพท์ของตัวเองให้คนตรงหน้าดูไปพร้อม ๆ กันกับผม 

“เห้ออออ...หวง” 

“โอยยยย...ตัวจะแตกแล้ว” ปากบ่น แต่ก็ชอบที่เขากอด มันอุ่นดี 

ผมถือโอกาสไล่บล็อกรายชื่อคนที่ไม่ได้รู้จักในไลน์ทิ้งไปด้วยเลยดีกว่า โดยทั้งหมดทั้งมวลก็อยู่ในสายตาของเฮียซินเขาตลอดนั่นแหละ 

“เฮีย...คนนี้ชอบร้องเพลงส่งมาให้ซองฟัง” ผมกดเปิด... 

“♪แอบหลงรักเธออยู่ แต่เธอคงดูไม่ออก ซ่อนความรักไม่กล้าบอก กลัวเธอจะเปลี่ยนปายยย♪” 

“เป็นไงบ้าง” ผมหันไปถาม

“แอบหลงรักพ่อง” เฮียซินเกรี้ยวกราด ฮ่าฮ่าฮ่า

“เฮีย...คนนี้จะส่งมุกเสี่ยวมาเป็นประจำทุกเช้าเลย ’ ถ้าเป็นโสดแล้วเหงา งั้นมาเป็นของเราก็ได้นะ’  

“มึงชื่อซินเหรอไอ้สัส”

“ฮ่าฮ่าฮ่า”

กิจกรรมเคลียร์แชทและรายชื่อผู้ติดต่อในไลน์ของผมยังคงดำเนินต่อไป ท่ามกลางความเกรี้ยวกราดของเฮียซินสลับกับเสียงหัวเราะของเราสองคน

“อุ้ย” ...แย่แล้ว

“แสบจริง ๆ ...หลอกเฮียว่าทำรายงานในคอม แต่ความจริงคือแอบอ่านนิยาย เดี๋ยวนี้กล้าเตี้ยมกับเพื่อนมาหลอกเฮียแล้วใช่ไหม”

“แกล้งตายแป๊บ”

แปะ!

ทุกคนผมโดนตี ฮืออออ

“ที่รัก...” เฮียซินเรียกผม

“หืม” อ่อ...คิดว่าเรื่องอะไร

เห้ออออ...นี่คืออีกเรื่องที่ทำให้ผมคิดไม่ตกมาจนถึงตอนนี้

“เฮีย...เฮียว่าไอ้ณวจะงอนซองไหม” ผมถามเมื่อเฮียซินชะงักไปเพราะข้อความสุดท้ายที่ผมส่งไปหาไอ้ณว

“ไม่หรอก พี่เหนือต้องช่วยซองง้ออยู่แน่ ๆ” เฮียซินบอก

อืม...นั่นสินะ

 

Nawa_wa 

Song_ppp มึง มันโอเค 

เชื่อกู ไม่ได้มีอะไรน่ากลัวอย่างที่คิด

ไม่เจ็บเลยสักนิดเดียว

 

“กัดฟันอยู่ใช่ไหมตอนที่พูดเนี้ย...ไอ้ตัวแสบของเฮีย “เฮียซินยกมือมาขยี้หัวผมเบา ๆ

“เฮีย แต่วันนี้มันมาเรียนไม่ได้เลยนะ” ผมบอกอย่างเป็นกังวล แต่เฮียซินกลับหัวเราะออกมา

“ถือซะว่าเป็นการพิสูจน์ฉายาสายรหัส 0121 เขาก็แล้วกัน”

“หมายความว่าไง” ผมถามอย่างไม่ค่อยเข้าใจนัก

“สายพี่...ดุมากนะ หนูไหวเหรอ”

😳

ความคิดเห็น