ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 32

คำค้น : #ซ่อนลิขิตรัก#สิงหา#นายสิงห์#มนตรา#ใบข้าว

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.6k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ม.ค. 2564 22:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 32
แบบอักษร

 

 

ซ่อนลิขิตรัก บทที่ 32 

 

 

 

 

 

       

" ไอ้โง่เอ้ย!! " ภูผาคำรามลั่น " ไอ้กะเหรี่ยงไม่มีสมอง! " ภูผาโมโหจัดกับข่าวของซาปาที่ถูกจับได้พร้อมยาบ้าล็อตใหญ่ เขากวาดข้าวของที่วางอยู่บนโต๊ะทั้งหมดลงมาที่พื้น " นี่มันรู้มั้ยว่ากูเสียหายเท่าไหร่เพราะความโง่บัดซบของมัน! " 

" คุณภูผาจะให้ทำไงต่อดีครับ " ปรัชญาถามออกอาการกล้าๆกลัวๆหลังดูเจ้านายตัวเองพังข้าวของเพราะความโกรธ " ข่าวว่าที่ซาปาถูกจับได้ครั้งนี้ไอ้สิงหาเองก็มีส่วนช่วยด้วยนะครับ "  

" แล้วไอ้นั่นมันมัวทำอะไรอยู่ทำไมถึงให้ไอ้สิงหาหลุดรอดสายตามันไปได้! " 

" มันบอกว่าไอ้สิงหาจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวคนเดียวลูกน้องที่มันไปด้วยก็ไม่มีใครรู้ครับ " ปรัชญาก้มหน้าลงต่ำไม่กล้าสบสายตากับภูผา  

" ไอ้สิงหา! มึงเล่นแบบนี้กับกูใช่มั้ย! -- มึงได้เจอกูแน่! " ภูผาขบกรามแน่น ตอนนั้นเองที่ประตูห้องถูกเคาะลูกน้องของภูผาเดินเข้ามาในห้อง " มีอะไร! "  

" คุณหญิงณัชชามาขอพบครับ คุณภูผา "  

" อีแก่นี่เมื่อไหร่ไปให้พ้นหน้าซักที " ภูผาว่าคิ้วของเขาขมวดแน่น ก่อนจะหันไปสั่งปรัชญา " สั่งคนไปสั่งสอนไร่เรืองกิจเกษมซะ! แล้วก็อย่าให้เหลือหลักฐานสาวมาถึงกูได้ล่ะ และบอกหมอนั่นไปด้วยว่าครั้งนี้คู่ค้าของฉันจะเข้าไปรับสินค้าเอง " 

" ครับ คุณภูผา " ปรัชญารับคำแล้วเดินออกจากห้องไป ภูผาสั่งให้คนของตัวเองเชิญคุณหญิงณัชชาเข้ามาในห้อง  

" สวัสดีครับ คุณน้า " ภูผายกมือไหว้อย่างนอบน้อมเผยรอยยิ้มที่ดูอ่อนโยน คุณหญิงณัชชายิ้มปลื้มยิ่งเห็นกิริยามารยาทที่ดูสุภาพก็ยิ่งชอบใจอยากให้มาเป็นลูกเขยเร็วๆ  

" อุ๊ย! ยังจะเรียกว่าคุณน้าอีก ต้องเรียกว่าคุณแม่นะรู้มั้ยจ๊ะ ตาภู " คุณหญิงณัชชาว่ายิ้มกว้างจนเห็นร่องลึกที่ข้างแก้มพลางกวาดสายตามองไปรอบห้องทำงานของภูผาท่าทีเหมือนจะพูดอะไร 

" เป็นยังไงบ้างครับ คุณแม่ ชอบเกมส์ที่ผมให้เล่นมั้ยครับ " ภูผาถามยิ้มๆ  

" สนุกมาก ตาภู แม่เล่นทุกเกมส์เลยนะไม่เคยสนุกเท่านี้มาก่อน ได้ทีก็ไม่น้อยเลยนะ แต่แหมพอเสียทีก็ -- " คุณหญิงณัชชาหยุดพูดแล้วยิ้มกระมิดกระเมียน ส่งสายตามองภูผา 

" ครั้งนี้เท่าไหร่เหรอครับ คุณแม่ "  

" ไม่เท่าไหร่หรอกจ้ะ ตาภู " คุณหญิงณัชชาหัวเราะเบาๆ พลางเปิดกระเป๋าออกหยิบกล่องกำมะหยี่สีแดงออกมาสองกล่อง " แม่อยากมาถอนทุนน่ะ ภูช่วยแม่หน่อยได้มั้ย แหมให้ตายเถอะ พอเห็นคนอื่นมือขึ้นเอาๆแม่ก็อยากมีโมเม้นแบบเค้าบ้างเหมือนกัน " คุณหญิงณัชชาว่า ภูผารับกล่องไปเปิดดูสร้อยข้อมือเพชรกับสร้อยคอทับทิมที่เค้าเคยเห็นคุณหญิงณัชชาใส่ออกงาน 

" ของรักของคุณแม่นิครับ จะดีเหรอครับ คุณแม่ " ภูผาถามย้ำสีหน้าจริงจัง  

" ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ เดี๋ยวแม่ก็ได้คืนล่ะ " คุณหญิงณัชชาทำตาประกายวิบวับ " แม่ขอสักห้าหกสิบล้านได้มั้ย ตาภูเพชรพวกนี้น่ะเป็นของเก่า ตาภูมองแวบเดียวก็รู้ใช่มั้ยล่ะจ๊ะ "  

ภูผากระตุกยิ้มที่มุมปากมองกล่องเพชรในมือ " รวมกับครั้งที่แล้วก็ร้อยห้าสิบล้านแล้วนะครับ คุณแม่ "  

" แหม ตาภูทำเป็นคนอื่นคนไกลไปได้ ยังไงเงินที่แม่ค้างไว้ก็จ่ายแน่นอน " คุณหญิงณัชชาพูด ภูผาทำหน้าหนักใจ  

" ผมให้ได้นะครับครั้งนี้ แต่คุณแม่ต้องเบามือบ้างแล้วนะครับ เล่นสนุกๆก็พอ ขืนเล่นหนักแบบนี้ น้องข้าวรู้เข้าคงมาต่อว่าผมแย่ " ภูผาว่าพลางกดโทรศัพท์ที่โต๊ะทำงานตัวเอง " เตรียมชิปร้อยล้านให้คุณหญิงณัชชาด้วยนะ "  

" ร้อยล้าน!! " คุณหญิงณัชชาเผลออุทานออกมาก่อนจะรีบยกมือปิดปาก " ตายจริง! ตาภูทำไมใจดีกับแม่นักล่ะ "  

" ถือว่าเป็นน้ำใจจากผมก็แล้วกันนะครับ แล้วผมเองก็อยากให้คุณแม่ช่วยผมหน่อยครับ พักนี้ผมติดต่อน้องข้าวไม่ได้เลย คุณแม่พอจะติดต่อได้มั้ยครับผมอยากพาน้องข้าวไปดินเนอร์น่ะครับ " ภูผาถามยิ้มๆ คุณหญิงณัชชายิ้มตอบ 

" เดี๋ยวแม่โทรให้เองนะจ๊ะ ตาภู "  

 

 

 

**** 

 

     

 

สุดท้ายแล้วยะขิ่นก็ไม่อาจทิ้งมะลิที่ถูกสิงหาไล่ออกจากไร่ไปได้ สิงหาเห็นแก่ยะขิ่นที่เป็นคนขยันขันแข็งและซื่อสัตย์จึงให้เงินไปจำนวนหนึ่งเพื่อไปตั้งตัวในอำเภอบ้านเกิดของยะขิ่นและเพื่อเก็บไว้เป็นค่าทำคลอดของมะลิ 

" ยายเยื้อนทานอีกหน่อยนะคะ " ใบข้าวกำลังป้อนข้าวให้กับยายเยื้อนอยู่กับคำแปงที่กำลังเล่าให้เธอฟังว่ามะลิรับไม่ได้ที่จะให้ยะขิ่นเป็นพ่อของเด็กในท้องเลยกินยาขับเลือดจนแท้ง ยะขิ่นเสียใจกับเรื่องนี้มาก " น่าสงสารยะขิ่นกับลูกในท้องจังเลยเนอะ มะลิไม่น่าใจร้ายกับลูกตัวเองเลย " ใบข้าวสะเทือนใจกับเรื่องที่ได้ฟังจนน้ำตาคลอ ยายเยื้อนเห็นก็ยกมือเช็ดน้ำตาที่หยดลงมาให้ใบข้าว ระยะหลังมายายเยื้อนเริ่มมีการตอบสนองกับใบข้าวในทางที่ดีขึ้นบางครั้งยายเยื้อนก็ตอบคำถามของใบข้าวได้เป็นเรื่องเป็นราว และวันนี้ยายเยื้อนก็ช่วยเช็ดน้ำตาให้ใบข้าว 

" ยายเยื้อนแกอาการดีขึ้นเยอะเลยนะ พี่สาว " คำแปงว่ายิ้มๆช่วยใบข้าวเช็ดปากแล้วป้อนน้ำให้ยายเยื้อน " เรื่องของพี่มะลิคงเป็นเวรเป็นกรรมของพี่ขิ่นเค้าน่ะ ไปรักคนที่เค้าไม่รัก และดูสิยังใจร้ายกับเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองได้อีก ไม่อยากจะเชื่อเลยว่า พี่มะลิจะเป็นคนแบบนี้ รู้หน้าไม่รู้ใจจริงๆ "  

" รู้หน้าไม่รู้ใจ! " ยายเยื้อนโพล่งออกมามองทั้งสองคนสลับไปมา " รู้หน้าไม่รู้ใจ ต้องระวังนะ รู้มั้ย " ยายเยื้อนจับมือใบข้าวมาบีบไว้แน่นๆ " ข้าวต้องระวังนะ ต้องระวังรู้มั้ย "  

" ค่ะๆ ยายเยื้อน ข้าวจะระวังนะคะ "  

" ระวังอะไรเหรอครับ ใบข้าว " โยธินเดินเข้ามาที่บ้านพักของยายเยื้อน ทันทีที่เห็นโยธินยายเยื้อนก็ร้องโวยวาย  

" มาแล้วๆ คนไม่ดี มาแล้ว! "  

โยธินชะงักเท้าหน้าเจื่อนไปพอถูกยายเยื้อนจ้องใส่แบบนั้น ทั้งใบข้าวกับคำแปงช่วยกันบอกยายเยื้อน " ไม่เป็นไรนะจ๊ะ ยาย นั่นคุณหมอมารักษายายเหมือนทุกทีไง " คำแปงว่า 

" หมอโยค่ะ ยายเยื้อน วันนี้ก็มาทำให้ยายเยื้อนดีขึ้นนะคะ -- สวัสดีค่ะ หมอโย ไม่เจอกันเลยนะคะ พักร้อนสนุกมั้ยคะ " ใบข้าวหันไปพูดกับโยธิน เขาเดินเข้ามาในบ้านพร้อมกระเป๋ายาคู่ใจยายเยื้อนมองโยธินไม่วางตาพลางเขยิบถอยหนีไปหลบหลังใบข้าว 

" สนุกครับ แต่ไปนานๆแบบนี้ไม่ไหวแล้วล่ะครับ มีคนไข้รอผมเพียบเลย " โยธินว่า " สีหน้ายายเยื้อนดีขึ้นนะครับยายเยื้อน "  

" ไม่เอา ไม่เอา หมอ " ยายเยื้อนส่ายหัวหันหน้าหนีเข้าหลังใบข้าว " ข้าว ยายไม่เอาหมอ "  

ใบข้าวมองสีหน้าหวาดกลัวของยายเยื้อนนี่เป็นครั้งแรกของใบข้าวที่เห็นยายเยื้อนออกอาการกลัวโยธินออกนอกหน้าแบบนี้ โยธินยิ้มบางๆ " สงสัยต้องให้ใบข้าวช่วยกล่อมยายเยื้อนแล้วนะครับ ดูสิครับคนไข้ลืมหมอหมดแล้ว "  

ใบข้าวพยักหน้ารับแล้วกล่อมยายเยื้อนอยู่นานกว่าจะยอมให้โยธินจับตัว " ข้าวอย่าไปไหนนะ อยู่กับยายนะ ใบข้าว " ยายเยื้อนน้ำตาคลอจับมือใบข้าวแน่น  

" ค่ะ ยายเยื้อน ข้าวอยู่กับยายเยื้อนตรงนี้ ไม่ต้องกังวลนะคะ " ใบข้าวยิ้มพลางตบมือหญิงชราเบาๆ  

" วันนี้หนึ่งเข็มเหมือนเดิมนะครับ ยายเยื้อน " โยธินว่า แต่ทันทีที่ดึงเข็มฉีดยาออกมาจากกระเป๋าพร้อมขวดยาเล็กๆยายเยื้อนก็ร้องโวยวายสะบัดลุกออกจากเตียงถอยรูดไปอยู่มุมห้อง 

" ไม่เอา ไม่ฉีด ไม่เอา! " ยายเยื้อนยกมือไหว้กรีดร้องเสียงแหลมออกมา ใบข้าวกับคำแปงเข้าไปช่วยกันปลอบ 

" ยาย ยาย -- ไม่เป็นไรนะ หมอมาช่วยทำให้ยายดีขึ้นนะจ๊ะ อย่ากลัวไปเลย " คำแปงลูบแขนปลอบ " ทำไมกลายเป็นอย่างนี้ไปได้ล่ะ พี่สาว จู่ๆก็สติแตกขึ้นมา " คำแปงถามใบข้าว  

" ยายเยื้อน ยายเยื้อน  ใบข้าวอยู่ตรงนี้นะคะ หมอโยมาฉีดยาให้ยายเยื้อนหายไวๆไงคะ ยายเยื้อนไม่ต้องกลัวนะคะ "  

" ใบข้าว ไม่เอา ยายไม่เอา ยายไม่ฉีด " ยายเยื้อนตะครุบจับแขนใบข้าวแน่น ส่งสายตาอ้อนวอน  

" เอาไงดี พี่สาว "  

" งั้นช่วยกันจับไว้หน่อยได้มั้ยครับ อาการยายเยื้อนแกคงกำเริบต้องให้ยา " โยธินเดินเข้ามาหาในมือถือเข็มฉีดยากับขวดยาเข้ามา ยายเยื้อนยิ่งร้องโวยวายมากขึ้นกดเล็บจิกแน่นบนแขนของใบข้าวจนเธอนิ่วหน้า 

" หมอโยคะ! ข้าวว่าวันนี้เรายกเลิกการฉีดยาไปก่อนดีมั้ยคะ ท่าทางยายเยื้อนคงไม่อยากฉีดจริงๆ " ใบข้าวหันไปห้ามโยธิน เขาชะงักเท้า 

" แต่จะให้คลุ้มคลั่งแบบนี้หรือครับ ใบข้าว " โยธินถามสีหน้าไม่แน่ใจ ใบข้าวหันไปมองแววตาของยายเยื้อนก่อนจะหันมาพูด 

" ข้าวว่าให้เวลายายเยื้อนหน่อยนะคะ หมอโย เรื่องให้ยาแกอยากให้พักไว้ก่อน ช่วงหลังมานี้อาการยายเยื้อนก็ดีขึ้น พูดคุยได้เหมือนคนปกติ บางทีอาการของแกอาจไม่จำเป็นต้องใช้ยาแล้วก็ได้นะคะ " สายตาของใบข้าวมองโยธินกึ่งสั่งกึ่งขอร้อง โยธินนิ่งไปก่อนจะพยักหน้า 

" ก็ได้ครับ ถ้าใบข้าวต้องการแบบนั้น "  

ใบข้าวถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกแล้วหันไปบอกกับยายเยื้อน " วันนี้หมอโยใจดีไม่ฉีดยาแล้วนะคะ ยายเยื้อน " ใบข้าวลูบแขนปลอบอย่างอ่อนโยน 

" ไม่ฉีดนะ ไม่ฉีดจริงๆนะ "  

" ค่ะ ไม่ฉีดแล้ว พักผ่อนนะคะ ยายเยื้อน -- คำแปงช่วยพี่พายายเยื้อนไปนอนกัน " ใบข้าวกับคำแปงพายายเยื้อนไปนอนที่เตียงแล้วเฝ้าอยู่ดูยายเยื้อนจนแกหลับไป คำแปงขอตัวไปช่วยป้าขวัญทำอาหารกลางวันสำหรับคนงานที่โรงครัวปล่อยให้ใบข้าวเดินคุยอยู่กับโยธิน  

" ผมได้ยินข่าวที่จับซาปาแล้วนะครับ เป็นข่าวใหญ่จริงๆ จับยาบ้าล็อตนั้นได้ นายภูผาอะไรนั่นคงกระอักเลือดแน่ครับ มูลค่านั่นไม่ใช่น้อยเลยด้วย "  

" คนแบบนั้นสมควรถูกจับนะคะ ไม่ใช่แค่ค้ายาแต่ยังค้าผู้หญิงแถมยังมีข้อหาทำผิดกฎหมายยาวเป็นหางว่าวแบบนั้น ถูกจับไปซะ แผ่นดินจะได้สูงขึ้น " ใบข้าวคำรามออกมาเบาๆ ทำเอาโยธินหัวเราะออกมา 

" ท่าทางคุณใบข้าวนี่จะจงเกลียดจงชัง ภูผาอะไรนี่นะครับ "  

" เขาเป็นคนไม่ดีนิคะ -- อ้าว! คุณวิทย์ หายดีแล้วเหรอคะ " ใบข้าวเอ่ยทักวิทย์ที่เดินเข้ามาทางเธอกับโยธินพอดี" ท่าทางเจ็บน่าดูเลยใช่มั้ยคะ " ใบข้าวเอ่ยปากแซวตอนที่วิทย์จับแผลที่หัวตัวเอง 

" ก็นิดหน่อยครับ " วิทย์ว่า " เห็นลุงเหมยว่าใบข้าวตามไปจับพวกนั้นกับนายสิงห์ด้วยเหรอครับ "  

" ใช่ค่ะ แต่ไม่ได้ตามไปจับถึงที่หรอกนะคะ พี่สิงห์ให้ข้าวรออยู่ที่หมู่บ้านน่ะค่ะ " ใบข้าวว่านึกถึงคำพูดของสิงหาที่กำชับเธอและคนของเขาทุกคนว่าห้ามพูดถึงการเจอกอหญ้าที่หมู่บ้านของอินถาเด็ดขาด  

" อ่อครับ โชคดีนะครับที่ช่วยคำแปงออกมาได้ ไม่งั้นผมคงโทษตัวเองไปตลอดชีวิตแน่  " วิทย์ว่า 

" อย่าโทษตัวเองเลยค่ะ คุณวิทย์ ตอนนี้คำแปงเองก็ปลอดภัยแล้ว คุณเองก็พยายามช่วยคำแปงแล้วถึงได้รับบาดเจ็บกลับมา สบายใจได้ค่ะ " ใบข้าวว่าเผยยิ้มบางๆ " เอ๊ะ! หน้าปัดนาฬิกาแตกนิคะ คุณวิทย์ " ใบข้าวชี้ไปที่นาฬิกาข้อมือของวิทย์ที่เจ้าตัวเองก็พึ่งสังเกตเห็น 

" จริงด้วยแหะ "  

" สงสัยคงเป็นตอนที่สู้กับพวกของยี่เป็งนะครับ " โยธินว่า วิทย์มองหน้าปัดนาฬิกาตัวเองอย่างเสียดาย 

" คุณวิทย์ใส่นาฬิกาตลอดเวลาเหรอคะ "  

วิทย์พยักหน้า " ผมต้องคอยเช็คเวลารถขนส่งสินค้าเข้าออกน่ะครับ เลยต้องใส่นาฬิกาติดข้อมือไว้ตลอดเวลา " ใบข้าวพยักหน้ารับยิ้มๆก่อนจะเดินตามหวานกลับไปที่บ้านใหญ่หาบุหลัน ปล่อยให้วิทย์กับโยธินยืนคุยกันเอง 

" วันนี้ยายเยื้อนไม่ยอมฉีดยาค่ะ พี่สิงห์ " ใบข้าวเอ่ยปากบอกกับสิงหา เธอนั่งอยู่ที่ปลายเตียงกำลังให้สิงหาทายาบนลำแขนขาวเรียวที่มีรอยเล็กเล็บของยายเยื้อนปรากฏ " แกร้องโวยวายน่าดู ข้าวเลยต้องขอร้องหมอโยว่าวันนี้ให้ไม่ให้ฉีดยาแกน่ะค่ะ "  

" แล้วไอ้หมอมันยอมมั้ย " สิงหาบรรจงทายาให้เธออย่างเบามือ นี่ถ้าไม่เห็นแก่หญิงชราสติไม่ดีเขาคงจะเข้าไปหักมือทิ้งไปแล้วโทษฐานทำให้ใบข้าวมีแผล 

" ยอมค่ะ ข้าวว่าอาการยายเยื้อนกำลังจะดีขึ้นนะคะ เราอาจไม่ต้องฉีดยาให้แกแล้วก็ได้ พักหลังมานี่พูดคุยกับข้าวกับคำแปงสื่อสารกันรู้เรื่องนะคะ แถมเรียกชื่อข้าวด้วยล่ะ " ใบข้าวยิ้มอย่างดีใจ " บางทีอาการสติฟั่นเฟือนของแก อาจต้องใช้วิธีคอยพูดคุยกับแกก็ได้นะคะ พี่สิงห์ "  

" จะเป็นคุณหมอซะแล้วเหรอเราน่ะ " สิงหาบีบจมูกใบข้าวเบาๆ  

" โถ่ พี่สิงห์ก็พูดไปเรื่อย ข้าวก็แค่พูดไปตามที่เห็น แต่ว่ามันเป็นอย่างนั้นจริงๆนะคะ ช่วงที่หมอโยลาพักร้อน ข้าวไปดูแลแก ยายเยื้อนหน้าตาดูแจ่มใสเชียว "  

สิงหาพยักหน้ารับ " งั้นข้าวก็ต้องบอกยายเยื้อนคราวหน้าด้วยนะว่าถ้าทำข้าวมีแผลอีก นายสิงห์จะจับแกตีมือโทษฐานทำให้เมียนายสิงห์มีแผล " พูดจบสิงหาก็โอบรอบเอวของใบข้าวแล้วหอมแก้มของใบข้าวฟอดใหญ่ จากนั้นก็จูบย้ำๆที่แก้มของเธอ 

" วันนี้เปลี่ยนครีมอาบน้ำเหรอ ทำไมหอมกว่าเดิมคะ " สิงหาถามซุกไซ้จูบไปทั่วต้นคอของใบข้าวมือใหญ่ของเขารวบเสยผมด้านหลังของใบข้าวขึ้นเพื่อให้ตัวเองได้จูบไซ้ที่ด้านหลังคอเธอถนัดๆ ความหอมของผิวกายคนรักส่งกลิ่นเย้ายวนและเชื้อเชิญให้เขาสัมผัสเธอด้วยจมูกและริมฝีปากจนใบข้าวรู้สึกวาบหวิวกับสัมผัสของเขา  

" ไม่ได้เปลี่ยนค่ะ ก็ยังใช้กลิ่นเดิมอยู่ " ใบข้าวตอบ เธอปล่อยให้เขาได้สัมผัสเธออยู่แบบนั้นโดยไม่ขัดขืนใบข้าวไม่อาจปฏืเสธได้ว่าเธอชอบให้สิงหาสัมผัสร่างกายของเธอ 

" อืม แต่หอมกว่าเดิมมากเลยรู้มั้ย " สิงหาว่า เขาจับใบข้าวให้หันหน้ามาทางเขาส่งสายตาหวานเยิ้มกับกลิ่นกายของใบข้าวที่ทำให้เขาหลงเคลิ้มเหมือนคนติดยาเสพติด สิงหาจูบปากใบข้าวส่งรักรสหวานให้เธอได้ครางอืออาก่อนจะลากเลื้อยริมฝีปากไปทั่วลำคอขาวระหง 

" พี่สิงห์ " ใบข้าวเรียกชื่อเสียงพร่าขณะที่สิงหากำลังสัมผัสร่างกายเธออย่างนุ่มนวล เธอเอียงหน้าให้เขาได้จูบถนัด  

" หืม " สิงหาขานรับในลำคอเขากำลังขบเม้มเบาๆที่ซอกคอของใบข้าว มือข้างหนึ่งกำลังสัมผัสเนื้อนุ่มที่สู้มือเขาทุกครั้งที่ได้จับ 

" อือ พี่สิงห์ " ใบข้าวแอ่นอกรับสัมผัสของสิงหา เธอดันไหล่ของเขาออกเบาๆ นัยน์ตาเคลิ้มชวนฝันมองพี่สิงห์ของเธอ " พี่กอหญ้าความทรงจำกลับมาได้เพราะพี่สิงห์กับอินถาช่วยกัน แต่ความทรงจำบางส่วนๆที่พี่ถูกทำร้ายไปยังไม่กลับมา " สิงหานิ่งมองใบข้าวพูด " จะมีทางไหนมั้ยคะที่เราจะได้ความทรงจำนั้นกลับมา "  

สิงหาขยับตัวลุกขึ้นพลางดึงใบข้าวให้ลุกขึ้นมานั่งบนเตียงแอบพอใจกับผลงานรอยจูบของตัวเองที่ปรากฏเป็นรอยไปทั่วตัวใบข้าว " พี่เคยคุยกับหมอที่ดูแลกอหญ้า เขาบอกมันก็มีทางทำได้แต่ก็นั่นแหละ เราเรียกความทรงจำของกอหญ้ามาได้เกือบหมดแล้วก็ถือว่าประสบความสำเร็จอย่างมาก การที่ความทรงจำของกอหญ้าจะตกหล่นหายไปบ้างอาจต้องใช้เวลา พี่เคยพยายามแล้วแต่มันทำให้กอหญ้าเค้า -- " สิงหามองใบข้าวที่นั่งมองเค้าตาแป๋วไม่พอเนินอกอวบงามเบียดกันแน่นในบราเซียลูกไม้สีดำยังโชว์หราราวกับจะท้าทายให้เขาได้จับต้อง " มันทำให้กอหญ้าเขาทรมานน่ะ พี่เลยหยุดก่อน -- ข้าวมีอะไรหรือเปล่า "  

" ข้าวจะเล่าให้พี่สิงห์ฟังว่าก่อนหน้านี้ตอนที่น้ำแข็งจะจมน้ำน่ะค่ะ น้ำแข็งเขาลงไปเอาไอ้นี่ขึ้นมา " ใบข้าวขยับลงจากเตียงไปที่ลิ้นชักเก็บของหยิบเอาสมบัติโจรสลัดของน้ำแข็งที่เธอเก็บมันไว้ในถุงเอามาให้สิงหาดู " ข้าวพกมันไปด้วยเพราะตอนแรกตั้งใจว่าจะถามพี่สิงห์มันเป็นของพี่สิงห์หรือเปล่า แต่ตอนนั้นพี่กอหญ้าเห็นซะก่อนแล้วก็พูดออกมาว่านึกอะไรออกอีกอย่าง พี่กอหญ้าบอกว่ามันแวบขึ้นมาในหัวว่าเหมือนกับกำลังคุยกับใครสักคนเขาคนนั้นใส่นาฬิกาด้วย "  

สิงหารับสมบัติโจรสลัดของน้ำแข็งมาดู " แล้วกอหญ้าว่ายังไงอีก " แววตาเรียบนิ่งของสิงหามองใบข้าว  

" พี่กอหญ้านึกอะไรจากนี้ไม่ได้อีกค่ะ นาฬิกาเรือนนี้น้ำแข็งมันไปติดอยู่แถวๆกอบัว " ใบข้าวว่า สิงหาเงียบไป 

" นอกจากน้ำแข็งแล้ว ข้าวเอาให้คนอื่นดูอีกมั้ย "  

" ไม่ค่ะ น้ำแข็งคงไม่บอกน้าใจแน่ค่ะ ว่าตัวเองลงไปในน้ำเพื่อเอานาฬิกานี่ขึ้นมา "  

 

 

******** 

สวัสดีค่า 

วันนี้ไรท์มาส่งนายสิงห์กับใบข้าวให้ทุกคนก่อนจะมาบอกว่าขอลา 1 วันนะคะ แต่ไม่ได้มาเปล่าเน้อ เรามีสปอยล์มาให้เป็นน้ำจิ้ม ^^ 

 

 

 

 

 

" คุณภูผาจะใช้ยานี่จริงๆเหรอครับ "  

" ทำไมจะใช้ไม่ได้ล่ะ ก็นังนั่นอยากพยศดีนัก คืนนี้ฉันจะทำให้มันนอนครวญครางอยู่ใต้ร่างฉันนี่แหละ "  

 

 

ขอบคุณทุกกำลังใจ ทุกการติดตาม ทุกการรอคอย และทุกข้อความมากๆเลยนะคะ 

ขอให้มีความสุขและสนุกกับการอ่านนะคะ 

แล้วเจอกัน  

ความคิดเห็น