ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 30

คำค้น : #ซ่อนลิขิตรัก#สิงหา#นายสิงห์#มนตรา#ใบข้าว

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.1k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ม.ค. 2564 20:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 30
แบบอักษร

 

 

ซ่อนลิขิตรัก บทที่ 30 

 

 

 

 

 

        

" อินถา! กลับมาแล้ว! " กอหญ้าร้องอย่างดีใจรีบวิ่งเข้าไปหาคนเป็นสามีด้วยความตื่นเต้น " ปลอดภัยดีใช่มั้ยอ้าวนี่! บาดเจ็บมาด้วยนิ " กอหญ้าสำรวจใบหน้าของอินถาที่มีรอยฟกช้ำไปทั่ว 

" ไม่เป็นอะไรหรอก เอื้องคำ อ้ายสบายดี เจ็บนิดหน่อยก็เท่านั้นเอง " อินถายิ้มกว้างให้คนเป็นภรรยา สองคู่ผัวเมียถามไถ่กันด้วยความห่วงใยทำเอาคนที่กลับมาด้วยอิจฉาตาร้อนทั้งๆที่เขาบาดเจ็บหนักกว่าอินถาแถมเกือบตายเพราะคมกระสุนของไอ้ซาปาไปแล้วแต่ยังไม่มีใครมาสนใจ สิงหามองไปที่โรงเรียนของหมู่บ้านจะเรียกว่าโรงเรียนก็คงไม่ได้เต็มปากเพราะมันถูกสร้างขึ้นโดยมีเสาสี่เสากับหลังคามุงจาก มีแคร่เอาไว้สำหรับเด็กๆในหมู่บ้านนั่งเรียน มีกระดานดำเอาไว้เขียนให้เด็กๆดู และคุณครูของเด็กๆในหมู่บ้านก็เอาแต่ยืนเป็นรูปปั้นไม่มาดูเขาสักที 

" โอ๊ย! เจ็บ! " สิงหาร้องออกมาพลางจับไหล่ของตัวเองเอาไว้ 

" สิงห์! บาดเจ็บเหรอ! " กอหญ้าร้อง ใบข้าวขยับตัวจะเดินเข้ามาหาแต่พอเห็นกอหญ้าอยู่ด้วย เธอเลยเปลี่ยนใจทำได้แค่ยืนมองอยู่ที่เดิม กอหญ้าเหลือบมองน้องสาวแล้วร้องเสียงดังกว่าปกติ " ตายจริง! เลือดไหลด้วยเหรอเนี่ย!! " 

" นายสิงห์โดนยิงน่ะ! ตอนแรกนึกว่าจะตายแล้วซะอีก " อินถาผสมโรง สิงหามองสองผัวเมียที่ช่วยกันสนับสนุนเขา 

" จริงเหรอ! " กอหญ้าร้องอุทาน สิงหารับคำ 

" อันที่จริงถ้าฉันตายไปก็คงดีกว่าล่ะมั้ง " สิงหามองไปที่ใบข้าวแววตาตัดพ้ออีกฝ่ายที่ไม่มาสนใจอาการเจ็บของเขา " ฉันขอตัวไปพักก่อนแล้วกัน " สิงหาบอกกับทั้งคู่ก่อนจะเดินกลับไปที่พักของตัวเอง ใบข้าวได้แต่ยืนมองตามสิงหาไป 

" ครูคะ สอนต่อมั้ยคะ " เด็กนักเรียนเดินเข้ามาจับมือส่งสายตาใสซื่อถาม ใบข้าวยิ้มบางๆแต่ยังไม่ทันได้ตอบกอหญ้าก็เดินเข้ามา 

" วันนี้พอแค่นี้ก่อนนะจ๊ะ เด็กๆ -- เลิกเรียนได้แล้วพรุ่งนี้เช้าเจอกันนะ " กอหญ้าบอก เด็กๆในหมู่บ้านหกเจ็ดคนวิ่งเฮโลออจากโรงเรียน 

" พี่สิงห์ เออ เค้าเป็นยังไงบ้างคะ พี่กอหญ้า " ใบข้าวถามอ้อมแอ้มถึงสิงหา กอหญ้ายกคิ้วสูงมอง 

" ก็บาดเจ็บน่ะ ถูกซาปายิงใส่แต่โชคดีที่แค่ถากไป " กอหญ้าตอบลอบมองน้องสาวถอนหายใจ " พี่จะไปดูอินถา ฝากข้าวดูแลสิงห์ได้มั้ย " กอหญ้าถาม ใบข้าวอึกอัก 

" ไม่ดีหรอกค่ะ เค้าคงอยากให้คนอื่นดูแลมากกว่า "  

" ข้าว! " กอหญ้าจับมือใบข้าว " ความรู้สึกระหว่างพี่กับสิงห์เหลือแค่ความเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน เราสองคนเข้าใจกันดีกับเส้นทางที่เราเลือกเดิน หัวใจของเราสองคนต่างก็ตกเป็นของคนที่เรารักไปแล้ว " กอหญ้าระบายยิ้มอ่อนโยน " หัวใจของพี่เป็นของอินถา และตอนนี้หัวใจของสิงห์เองก็คงอยู่ที่คนที่เค้ารักนั่นแหลและพี่เชื่อว่าเจ้าของหัวใจดวงนั้นของสิงห์ก็คงจะเป็น -- " กอหญ้ายกมือแตะไปที่แก้มของใบข้าว " ต่อจากนี้ไปฝากดูแลหัวใจของสิงห์ด้วยนะ ใบข้าว " 

ใบข้าวเดินถือกะละมังใส่น้ำย่องขึ้นมาบนบ้านพักอย่างเงียบๆสายตามองไปรอบๆบ้านเห็นกระเป๋าของสิงหาวางกองทิ้งไว้อย่างไม่ไยดี ใบข้าวกวาดตามองอีกครั้งก็เห็นร่างสูงของสิงหานอนเหยียดกายอย่างขี้เกียจที่นอกชานเธอค่อยๆย่างฝีเท้าเข้าไปใกล้ก่อนจะนั่งลงข้างตัวมองสิงหาที่เธอไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายหลับหรือยังเพราะเขายกหลังมือก่ายไว้ที่หน้า 

" พี่สิงห์ " ใบข้าวเรียก ไม่มีเสียงตอบรับ  ใบข้าวเม้มปากเบาๆแล้วเขยิบเข้าไปใกล้สิงหามากขึ้นจนประชิด " พี่สิงห์ -- ข้าวเอาน้ำกับผ้ามาให้พี่สิงห์เช็ดตัวค่ะ "  

เงียบ! ไม่มีเสียงตอบ  

" ถ้าพี่สิงห์หลับแล้ว เดี๋ยวค่อยตื่นขึ้นมาเช็ดตัวก็ได้ค่ะ " ใบข้าวว่าขยับจะลุกออกแต่ก็ยังโน้มตัวเข้าไปใกล้พลางมองลอดช่องว่างระหว่างแขนกับใบหน้าเพื่อดูให้แน่ใจว่าสิงหาหลับแล้วจริงๆ ก่อนจะเอื้อมมือจับแขนของสิงหายกขึ้นตอนนั้นเองคนที่คิดว่าหลับไปแล้วกลับจับมือข้างนั้นของเธอแล้วดึงเบาๆจนใบข้าวล้มทับตัวสิงหา 

" พี่สิงห์! " ใบข้าวลนลานรีบลุกออกจากตัวแต่ถูกคนแกล้งหลับกอด " พี่สิงห์!! ปล่อยข้าวนะ! " ใบข้าวดันสิงหาตอนที่เขายันลุกขึ้นนั่งพร้อมกับกอดเธอไว้ " นี่แกล้งหลับจริงๆใช่มั้ย " เธอส่งสายตาขุ่นใส่ 

" ไม่ได้แกล้งหลับ เมื่อกี้หลับจริงๆ " สิงหาตอบ " แต่เพราะมีคนมากวนเลยต้องตื่น " รอยยิ้มเล็กปรากฎที่มุมปากของเขา ใบข้าวพ่นลมฮึวางมือทั้งสองข้างดันอกแกร่งของสิงหาออก  

" ขอโทษที่มากวน งั้นก็เชิญพี่สิงห์หลับต่อเถอะ " ใบข้าวผุดลุดขึ้นแต่มีหรือที่สิงหาจะปล่อยให้หลุดเขาดึงเธอกลับลงมา 

" โอ๊ย! เจ็บ! " สิงหาร้องลั่นหน้านิ่วรู้สึกเจ็บจี๊ดที่แผลมันไม่ได้เจ็บเท่าที่เขาร้องออกมาหรอก แต่เห็นคนตัวเล็กในอ้อมกอดหน้าเสียก็ลอบยิ้ม 

" พี่สิงห์ ข้าวขอโทษค่ะ " ใบข้าวรีบปล่อยมือออกจากไหล่ของสิงหาข้างที่เป็นแผล เธอมองผ้าปิดแผลบนไหล่ " เจ็บมากหรือเปล่าคะ "  

" ห่วงเหรอ " สิงหามองนัยน์ตาคู่หวานของใบข้าวที่ฉายแววงอนง้อ " พี่น่าจะโดนไอ้ซาปายิงทิ้งไปเลยก็ดีนะ จะได้ไม่ต้องอยู่ -- " สิงหาไม่ทันได้พูดจบเพราะถูกใบข้าวเอามือปิดปากไว้ 

" ห้ามพูดนะ! " ใบข้าวร้องนัยน์ตาสั่นเครือ " ถ้าพี่สิงห์ไม่อยู่แล้วข้าวจะอยู่กับใคร " สิงหาจับมือของใบข้าวที่ปิดปากเขาไว้ออกเอามาจูบเบาๆ 

" นึกว่าจะไม่ได้กลับมาเจอหน้าคนขี้งอนคนนี้แล้วซะอีก " สิงหาว่าจูบที่มือไม่พอเขายังจูบไล่เรื่อยมาที่แขนพลางโอบกระชับใบข้าวเข้ามาใกล้กดจมูกลงบนแก้มสูดเอาความหอมจากกาย " ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ที่พี่ขาดข้าวไม่ได้ จากแค่รับฝากไว้ก็อยากเป็นคนดูแลไปตลอดชีวิต " สิงหาพูดมองลึกลงไปในดวงตาของใบข้าว " ไม่รู้เมื่อไหร่เหมือนกันที่หัวใจของพี่เอาแต่เฝ้าคิดถึงใบข้าว ความรู้สึกของพี่ตอนนี้มีแต่ใบข้าวคนเดียวเท่านั้นนะ "  

ใบข้าวสบแววตาของสิงหาที่สะท้อนเงาของตัวเองออกมา " สัญญาได้มั้ยคะว่าจะไม่ส่งข้าวกลับไปให้ใคร จะไม่ยัดเหยียดข้าวให้ใครอีก ข้าวอยากเป็นคนของพี่สิงห์ อยากเป็นเจ้าของหัวใจของพี่สิงห์ได้มั้ยคะ " เธอถาม 

" ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิตก็จะไม่ยกข้าวให้ใคร ข้าวจะเป็นคนของพี่เป็นเจ้าของหัวใจดวงนี้ของพี่ด้วย " สิงหาตอบรับแล้วประทับริมฝีปากของตัวเองลงบนริมฝีปากของใบข้าวอย่างนุ่มนวล 

" หัวใจของข้าวก็มีแต่พี่สิงห์คนเดียวเหมือนกันนะคะ " ใบข้าวเอื้อนเอ่ยคำหวานที่ไม่ได้มีคำว่ารักแต่แววตากลับทอดออกไปด้วยความรัก เธอระบายยิ้มหวานอย่างมีความสุข 

 

 

 

**** 

 

 

" โล้ชิงช้าเหรอคะ " ใบข้าวร้องน้ำเสียงตื่นเต้น " มันเป็นยังไงคะ " เธอหันไปมองหน้าสิงหาทีกอหญ้าที 

" เป็นงานเทศกาลปีใหม่ของเผ่าอาข่าที่จะจัดขึ้นทุกปีเพื่อรำลึกถึงคุณของเทพธิดาอึ่มซาแยะผู้ประทานความชุ่มชื้น ความอุดมสมบูรณ์ให้แก่พืชพันธุ์แล้วก็เพื่อฉลองพืชพันธุ์ที่เจริญงอกงามรอการเก็บเกี่ยวน่ะ " สิงหาว่า 

" ตามที่สิงห์ว่าเลยจ๊ะ พรุ่งนี้จะเป็นการจัดงานวันแรกไหนๆก็ยังไม่รีบกลับทำไมไม่อยู่ต่อจนจบงานนี้ล่ะ " กอหญ้าชวน " ในงานก็จะมีไหว้บรรพบุรุษ เต้นรำ สร้างชิงช้า แล้วก็นำมาโล้เล่นกัน " 

" ฟังดูน่าสนุกนะคะ เราอยู่ต่อได้ใช่มั้ยคะ พี่สิงห์ " ใบข้าวถามส่งสายตาออดอ้อน " งานวัดก็ไม่ได้ไปแล้ว พี่สิงห์ก็ยังไม่รีบกลับใช่มั้ยล่ะเราอยู่ที่นี่ต่ออีกหน่อยเถอะนะคะ ข้าวอยากเห็นพิธีนี้ว่าเป็นยังไง "  

" สงสัยว่าถ้าอยากให้อ้อนแบบนี้บ่อยๆต้องเอาของมาล่อสินะ " สิงหาเอ่ยปากกับคนข้างๆที่ยิ้มแก้มแดง " ตามใจสิ อยู่ต่อจนจบงานเลยก็ได้แล้วเราค่อยกลับบ้านกัน "  

" เย้! ขอบคุณนะคะ " ใบข้าวร้องอย่างดีใจ  

งานพิธีโล้ชิงช้าของชนเผ่าอาข่าในหมู่บ้านวันแรกจัดขึ้นตามประเพณีดั้งเดิมที่ผู้หญิงในหมู่บ้านจะแต่งตัวกันเต็มยศแล้วพากันไปตักน้ำที่บ่อศักดิ์สิทธิ์เพื่อในทำพิธีทางศาสนา สิงหาออกปากแซวใบข้าวที่ถูกกอหญ้าจับแต่งองค์ทรงเครื่องเป็นหญิงเผ่าอาข่าเต็มยศ 

" ไม่เหลือคราบคุณหนูขี้วีนบนถนนวันนั้นเลยแหะ "  

" สวยใช่มั้ยล่ะ " ใบข้าวถามยิ้มๆพลางหมุนตัวให้สิงหาดูท่าทางร่าเริงของใบข้าวทำเอาเขายิ้มไม่หุบ จนถูกพ่อของอินถาหัวหน้าหมู่บ้านว่า 

" เอ้า! นายสิงห์มองเมียแบบนั้นลูกคงดกหัวปีท้ายเป็นแน่ " 

ใบข้าวหยุดหมุนทันทีที่ได้ยินพลางทำหน้าตาเลิ่กลั่กแก้มแดงระเรื่อ สิงหาหัวเราะออกมาเบาๆ ใบหน้าของเขาก็ออกอาการเก้อเขิน " ผมไม่ใช่ปลากัดนะ พ่ออู้จะได้แค่มองแล้วท้องได้ มันต้อง -- " เขาหันไปส่งสายตากรุ้มกริ่มให้ใบข้าว แล้วพูดกับพ่ออู้ " เรื่องแบบนี้เรารู้กันใช่มั้ยครับ "  

พ่ออู้หัวเราะลั่นชอบใจส่วนคนโดนพาดพิงรู้ความหมายนั้นก็แอบส่งค้อนวงโตให้สิงหาที่แกล้งทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ 

ในวันต่อมาของงานฉลองชาวบ้านในหมู่บ้านมาร่วมตัวช่วยกันจ่ายแจกหน้าที่และช่วยกันสร้างชิงช้าใหญ่ก่อนจะเปิดพิธีด้วยการให้ผู้นำศาสนามาทำพิธีโล้ก่อนที่จะให้คนในหมู่บ้านได้เล่นกัน ใบข้าวเป็นเด็กที่โตเกิดและใช้ชีวิตในเมืองอย่างแท้จริง เธอไม่เคยเจออะไรที่น่าตื่นตาตื่นใจเท่านี้มาก่อนคนเราจะเอาตัวขึ้นไปนั่งคร่อมอยู่บนท่อนไม้แล้วแกว่งไปมาได้ยังไง แรกๆเธอเองก็ไม่ยอมเล่นแต่พอถูกสิงหาคะยั้นคะยอแถมยังเอาไปเปรียบเทียบกับเด็กเล็กๆอีก ใบข้าวเลยต้องขึ้นไปนั่งบ้าง สิงหาแกล้งผลักเธอเบาๆก่อนที่จะเพิ่มแรงมากขึ้นจนใบข้าวตัวลอยล้อเล่นกับลมสูงเธอร้องกรี๊ดลั่นขอร้องให้สิงหาเอาเธอลง 

" พี่สิงห์คนบ้า! ถ้าข้าวตกไป -- " สิงหารีบเอามือปิดปากใบข้าวไว้ยกนิ้วแตะปากตัวเอง 

" จุ๊ๆ วันนี้เป็นวันมงคลไม่พูดสิ่งไม่ดีนะ ใบข้าว " ใบข้าวถลึงตาใส่แต่ก็ยอมพยักหน้าให้เพราะคนในหมู่บ้านชี้ชวนกันดูเธอกับสิงหาแล้วหัวเราะคิกคักชอบใจ " พวกเขาคิดว่าเราสองคนกำลังจู๋จี๋กันอยู่แน่ะ " สิงหาอมยิ้มแล้วปล่อยมือออก  

" ก็บอกพวกเขาไปสิคะว่ามันไม่ใช่แบบนั้น พี่สิงห์แกล้งข้าว! "  

" ไม่ได้แกล้งสักน่อย มันสนุกตรงที่ลอยขึ้นสูงๆนะ " สิงหาว่าทำไม่รู้ไม่ชี้ 

" สนใจมั้ย นาย " อินถาเดินเข้ามาหาสิงหา สีหน้ายิ้มๆมองไปที่ชิงช้า สิงหามองตามก่อนจะหันมายิ้มรับคำท้า 

" กติกาว่าไง " สิงหาถาม 

" ใครหยิบช่อดอกไม้ได้เร็วสุด คนนั้นชนะ " อินทาบุ้ยใบ้ที่คนในหมู่บ้านที่กำลังตั้งเสาอีกต้นที่ปลายของมันผูกช่อดอกไม้ไว้ " ครั้งนี้ไม่ออมมือแล้วนะ นาย " อินถาเข่นเขี้ยว สิงหายักไหล่ 

" ครั้งนี้ไม่ออมให้แน่ เพราะฉันเองก็มีคนที่อยากให้เค้าได้ภูมิใจในตัวฉันเหมือนกัน " สิงหามองไปที่ใบข้าวก่อนจะไปที่ชิงช้าพร้อมกับอินถา 

" อินถากับพี่สิงห์เค้าจะเล่นลิงชิงบอลหรือไงกันคะ พี่กอหญ้า " ใบข้าวถามมองสิงหาที่ขึ้นไปยืนบนท่อนไม้แทนที่จะนั่ง 

" พวกผู้ชายเค้าก็ชอบทำตัวเป็นเด็กแบบนี้แหละ แล้วสองคนนี้ก็เป็นเด็กขี้อวดเลยต้องหาเรื่องทำ " กอหญ้าพูดยิ้มๆ หลังจากนั้นก็เกิดเสียงร้องหวีดว้ายตินที่สิงหาเหวี่ยงตัวเองไปมา ใบข้าวยกมือขึ้นปิดปากตัวเองกลัวจะร้องกรี๊ดออกมา ตามองร่างสูงของสิงหาโล้อยู่บนชิงช้าที่ยิ่งโล้มากเท่าไหร่ก็ยิ่งสูงขึ้นจนต้องแหงนหน้ามอง 

" พี่สิงห์! " สุดท้ายใบข้าวก็เรียกชื่อเสียงหลงตอนที่สิงหาลอยตัวสูงแล้วคว้าช่อดอกไม้ลงมาได้ ก่อนที่เขาจะผ่อนแรงโล้จนเบาพอที่จะกระโดดลงมาจากชิงช้าโดยที่ไม่ต้องรอให้หยุด 

" โห! นาย ไม่ออมมือก็เล่นซะเต็มแรงเลย " อินถาบ่นอุบมองเวลาที่จับก็ถึงกับหน้าซีด สิงหาหัวเราะออกมาเบาๆ 

" พี่สิงห์! ทำไมเล่นอะไรเป็นเด็กแบบนี้คะ ถ้าเกิดพลาดไปตกลงมาจะทำยังไง! " ใบข้าวแหวใส่สีหน้าเกรี้ยวกราด 

" ไม่เป็นอะไรหรอก ใบข้าว เล่นกันสนุกๆเท่านั้นเอง -- เอานี่ดอกไม้ของข้าว " สิงหาส่งดอกไม้ดอกหญ้าในป่าที่คนในหมู่บ้านเก็บมามัดรวมเป็นช่อส่งให้ใบข้าว  

" พี่สิงห์ต้องทำอะไรแบบนี้ด้วยเหรอคะ " ใบข้าวถามจ้องตาขุ่นใส่ไม่พอใจ สิงหาลูบหลังคอตัวเองมองกอหญ้าทีมองอินถาที  

" โอเค พี่ขอโทษ " สิงหาเอ่ยขอโทษ " พี่สัญญาว่าจะไม่ทำอะไรแบบนี้อีก โอเคมั้ย " สิงหาทำหน้ารู้สึกผิดก่อนจะส่งช่อดอกไม้ให้ " หายงอนนะคร้าบ เด็กขี้งอน "  

ใบข้าวย่นจมูกใส่ก่อนจะรับช่อดอกไม้นั้นมา หลังจากถูกใบข้าวต่อว่าเรื่องเล่นพิเรนทร์อินถาเลยต้องจำใจเลิกเล่นแข่งโล้ชิงช้าไป ก่อนที่คนในหมู่บ้านจะทำตามขนบของชนเผ่าที่มีอย่างยาวนานด้วยการสร้างชิงช้าที่หน้าบ้านของตัวเองเพื่อลูกหลานของตัวเองได้เล่น สิงหาช่วยกันกับอินถาสร้างชิงช้าที่หน้าบ้านของเขา 

" เหนื่อยหรือเปล่าคะ " ใบข้าวเดินเอาน้ำมาให้สิงหาพลางยกมือค่อยๆเช็ดเหงื่อที่ไหลอยู่ข้างแก้มของสิงหา  

" ไม่ค่ะ " สิงหาตอบดึงมือใบข้าวมาหอม " หอมจัง " 

" พี่สิงห์! อินถากับพี่กอหญ้าอยู่ด้วยนะ " ใบข้าวตีไปที่ไหล่ของเขาเบาๆ กอหญ้าส่ายหน้า 

" ไม่เป็นไรเลย เห็นข้าวมีความสุขแบบนี้พี่ก็ดีใจด้วย " กอหญ้าว่าแล้วยิ้มกว้าง " อีกหน่อยน้ำต้นก็จะมีน้องมาวิ่งเล่นด้วยแล้วนะ " กอหญ้ากันไปพูดกับลูกชายตัวเอง 

" พี่กอหญ้า! พูดอะไรแบบนั้นคะ! ยังไม่ถึงขนาดนั้นหรอกนะคะ! " ใบข้าวร้องเสียงหลงปฏิเสธพัลวัน สิงหาคว้ามือที่โบกไปมาของใบข้าว 

" เป็นเด็กเลี้ยงแกะไม่ดีนะ ใบข้าว -- ยังไม่ถึงขั้นนั้นอะไรเมื่อคืนเราก็ยังทำอยู่ " 

" พี่สิงห์! " ใบข้าวร้องก้มหน้าที่แดงจัดลงกับฝ่ามือตัวเอง  

" สงสัยว่ากลับบ้านครั้งนี้ต้องไปสร้างชิงช้าแบบนี้ให้ลูกเราเล่นบ้างแล้วเนอะ ใบข้าว " สิงหาว่ายิ้มๆมองใบข้าวที่แกล้งทำไมรู้ไม่ชี้แต่หัวใจกลับเต้นแรง 

ใบข้าวกอดบอกลากอหญ้าพี่สาวตัวเองในวันที่เธอต้องกลับไร่เรืองกิจเกษม " ดูแลตัวเองด้วยนะจ๊ะ ใบข้าว แล้วก็มาเยี่ยมกันบ้างนะ น้ำต้นคงคิดถึงน้าข้าวแน่ๆ " กอหญ้าว่ามองลูกชายที่ยื่นมือหาใบข้าวตลอดเวลา 

" ข้าวจะขึ้นมาเยี่ยมพี่กอหญ้าบ่อยๆนะคะ น้าก็จะคิดถึงน้ำต้นด้วยนะครับ " ใบข้าวเข้าไปหอมแก้มเด็กชายฟอดใหญ่ 

" สิงห์ดูแลข้าวด้วยนะ " กอหญ้าว่า  

" ไม่ต้องห่วงจะดูแลไปทั้งชีวิตเลยคนนี้ " สิงหาจับมือของใบข้าวไว้ ทั้งสองหันมายิ้มให้กัน " กอหญ้าเองก็ดูแลตัวเองด้วยนะ ส่วนเรื่องคนที่ทำกับกอหญ้าไว้ยังไงผมก็ต้องหาให้เจอว่าใครเป็นคนทำ "  

" ไม่เป็นไรเลยค่ะ สิงห์ -- กอหญ้าไม่ติดใจแล้ว สิงห์เองต้องระวังตัวนะ คนพวกนั้นคงไม่ยอมปล่อยให้เรื่องนี้จบง่ายๆแน่ " กอหญ้าว่า สิงหาพยักหน้ารับ 

" ขอบคุณ กอหญ้า ผมจะระวังตัวนะ -- ไปนะ อินถา ขอบคุณน้ำใจของนายกับคนในหมู่บ้านมากๆที่ช่วยฉัน " สิงหาเข้าไปบีบไหล่ของอินถาที่ยิ้มรับ  

" พวกเรายินดีที่ได้ช่วยนายครับ -- เดินทางปลอดภัยนะครับ นาย "  

" เดินทางปลอดภัยนะ ใบข้าว " กอหญ้าสวมกอดน้องสาวอีกครั้ง ใบข้าวกระชับกอดพี่สาวแน่น  

" ข้าวจะมาหาพี่บ่อยๆนะคะ "  

สิงหาพาใบข้าวกลับลงมาขึ้นรถที่จอดไว้ก่อนจะพากันมุ่งหน้ากลับไร่เรืองกิจเกษม สัญญาณเสียงเรียกเข้ามือถือดังเข้ามา สิงหากดรับจากปุ่มตรงพวงมาลัย  

" ฮัลโหลครับ คุณน้า "  

" คุณสิงห์กำลังเดินทางกลับหรือเปล่าคะ " บุหลันถามน้ำเสียงที่ดังออกมาฟังดูร้อนรน 

" ครับ กำลังกลับอีกไม่เกินครึ่งชั่วโมงก็ถึงไร่ มีอะไรหรือเปล่าครับ " สิงหาถาม 

" มีค่ะ แต่คุณสิงห์คงต้องมาจัดการเรื่องนี้เอง " บุหลันตอบแค่นั้นก่อนจะหันมามองคำแปง ป้าขวัญ ลุงเหมย และยะขิ่นนั่งอยู่บนพื้นเรียงหน้ากระดาน 

" ทำไมถึงปล่อยให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้ " ตุลาถามสีหน้าเคร่งขรึม น้ำเสียงดุเบาๆพลางมองไล่เรียงไปตั้งแต่เหมยจนถึงคำแปง 

" มีใครไปตามมะลิมาหรือยัง " บุหลันถามสีหน้าเกรี้ยวกราด 

 

 

***** 

เอาแล้วสิ! จะเป็นยังไงต่อล่ะทีนี้ ติดตามกันให้ได้นะคะ 

ขอบคุณทุกกำลังใจ ทุกการติดตาม ทุกการรอคอย และทุกข้อความนะคะของทุกคนอบ่างมากมายเลยนะคะ  

ขอให้สนุกและมีความสุขกับการอ่านค่ะ 

แล้วเจอกัน  

ความคิดเห็น