ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 29

คำค้น : #ซ่อนลิขิตรัก#สิงหา#นายสิงห์#มนตรา#ใบข้าว

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.8k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ม.ค. 2564 19:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 29
แบบอักษร

 

 

ซ่อนลิขิตรัก บทที่ 29 

 

 

 

 

 

สิงหา อินถา มะอึก เหมยกับคนจากหมู่บ้านอินถาอีกสองสามคนเดินทางออกมาจากหมู่บ้านไปยังพื้นที่ๆพวกเขาคาดการณ์ว่าซาปากับยี่เป็งจะพาผู้หญิงไปขายที่ฝั่งพม่า 

พวกเขาออกเดินทางมาสองสามชั่วโมงก็มาถึงชายป่ารอยต่อระหว่างเขตแดนไทยพม่า สิงหาสั่งให้ทุกคนหยุดพัก เขากับอินถาเข้าไปคุยกับหนึ่งในคนของหมู่บ้านที่อินถาให้มาเฝ้าสังเกตการณ์ 

" เป็นยังไงบ้าง อ้ายขัน" อินถาถาม 

" เมื่อคืนนั่งเฝ้าอยู่มีคนจากฝั่งนู้นขึ้นมาเป็นพักๆ ไม่รู้ขนอะไรกัน ขนกันสามสี่เที่ยวนี่ก็พึ่งหยุดไปก่อนนายมา -- แต่ยังไม่เห็นผู้หญิงเลยนะ นาย " อ้ายขันตอบพลางส่งกล้องส่องทางไกลให้หน้าสิงหา เขารับไปดู 

" ในลังนั่นเป็นอะไร " อินถาถาม 

" ก็คงเป็นของเถื่อนหรือไม่ก็ยาของมัน แล้วไอ้กระท่อมหลังนั้นคืออะไร อ้ายขัน " สิงหาถาม " มีคนเฝ้าอยู่ อ้ายขันเห็นใครเข้าออกจากในนั้นมั้ย " เขาส่งกล้องส่องทางไกลไปให้อินถาดูบ้าง อ้ายขันทำท่านึก 

" เห็นแต่คนถือข้าวเข้าไปข้างใน ไม่มีใครออกมาเลยจ้ะ คิดว่าคงเอาเข้าไปให้พวกผู้หญิงกิน "  

" อ้ายขันเห็นไอ้ซาปากับหลานมันบ้างหรือยัง " สิงหาถาม  

" เห็นแค่หลานมัน แต่ไม่เห็นไอ้ซาปาเลยจ้ะ "  

" นายคิดว่ายังไง " อินถาถามลดกล้องส่องทางไกลลง " ผู้หญิงจะอยู่ในนั้นมั้ย นี่ไอ้ซาปาให้หลานมันคุมงานแทนแล้วงั้นสิ "  

" ก็คงจะส่งต่ออำนาจให้นั่นแหละ " สิงหามองผ่านกล้องส่องทางไกลไปที่กลุ่มคนจำนวนนึงกำลังช่วยเร่งขนลังไม้เดินไปมา หนึ่งในนั้นเป็นไอ้หนุ่มกะเหรี่ยงหน้าละม้ายคล้ายลุงมันไม่มีเพี้ยน 'ยี่เป็ง'  

" ผมเห็นไอ้คนฝั่งนั้นขึ้นมาคุยกับยี่เป็งนานล่ะ ไม่ไปสักที ไม่รู้มันคุยอะไรกัน " อ้ายขันบอก 

" เราจะเอาไงต่อดี " ตาเฒ่าเหมยที่เดินเข้ามาฟังนายคุยเอ่ยถาม " จะบุกเข้าไปเลยมั้ย นาย " 

" ยังไม่ใช่ตอนนี้ ลุงเหมย แต่เราบุกแน่ " สิงหาให้คำมั่นผ่านดวงตาแกร่งกล้า " รอเวลาอีกหน่อยให้พวกมันออกมาก่อน แล้วเราเข้าไปช่วยพวกผู้หญิงกัน " สิงหาบอกกับคนของตัวเองแล้วก็เดินกลับไปประจำที่ของตัวเอง คนอื่นก็ทำแบบเดียวกันพวกเขานั่งรอเวลาอยู่อย่างเงียบๆ  

ช่วงเวลาแห่งการรอคอยหัวใจของนายสิงห์เอาแต่นั่งมองแหวนแต่งงานที่ตัวเองถืออยู่ ถวิลหาถึงเด็กดื้อที่หมู่บ้านของอินถา นับตั้งแต่ใบข้าวเดินเข้ามาในไร่เรืองกิจเกษมก็ไม่มีวันไหนที่เขาจะได้อยู่อย่างสงบสุข เขาต้องคอยเฝ้าดูใบข้าวตามที่กอหญ้าขอร้องจากแรกเริ่มแค่เฝ้าดูชั่วคราวกลายมาเป็นอยากดูแลไปตลอดชีวิต  

" นาย! " อินถาเขยิบเข้ามานั่งใกล้ๆหลังจากที่มองสิงหาอยู่นานแล้ว " คิดถึงคุณใบข้าวอยู่เหรอ " คำถามซื่อๆของอินถาทำเอาสิงหาทำหน้าไม่ถูก เขาเก็บแหวนไว้ในกระเป๋าอกเสื้อทันที 

" ไม่ใช่ ฉันจะไปคิดถึงเค้าทำไม "  

อินถายกคิ้วสูงขึ้นข้างหนึ่ง " นาย! " อินถาเรียกเปลี่ยนแววตาเป็นจริงจัง " นายยังรักเอื้องคำ เออ กอหญ้าอยู่หรือเปล่า "  

สิงหามองกลับอินถาก่อนจะกระตุกยิ้ม " กลัวฉันจะพากอหญ้าไปหรือไง อินถา "  

" กลัวสิ นาย " อินถารับคำ เขานั่งเผชิญหน้ากับสิงหา " นายกับกอหญ้าเคยเป็นคนรักกันมาก่อนที่เธอจะเสียความทรงจำไป ตอนที่นายเจอกับกอหญ้าที่ตลาดนั่นใจของผมหล่นวูบไปเลย ยิ่งนายพยายามฟื้นความทรงจำของกอหญ้าผมน่ะภาวนาให้นายทำไม่สำเร็จด้วยนะ " อินถายิ้มฮึ " แต่ว่าพอเห็นความพยายามของนายแล้วก็คิดในฐานะคนที่รักกอหญ้าอีกคนว่าสิ่งที่ผมคิดมันทุเรศจริงๆที่คิดแบบนั้น ถ้ากอหญ้าความจำกลับมาแล้วจะไม่อยากอยู่กับผมจะกลับไปรักกับนายสิงห์เหมือนเดิมผมคงต้องปล่อยไป " อินถาว่า 

" สุดท้ายกอหญ้าก็เลือกที่จะอยู่กับนาย -- " สิงหาต่อประโยคนั้น " กอหญ้าเลือกที่จะฝากชีวิตกับคนที่ดูแลและก็ให้ความรักกับเธอได้มากกว่าฉัน และฉันก็ดีใจที่กอหญ้าเลือกนายนะ อินถา " สิงหาตบบ่าอินถา " ไม่ต้องห่วง ความรักของฉันกับกอหญ้าจบลงแล้วมันไม่มีทางคืนมาได้อีก ฉันกับกอหญ้าเราต่างก็เดินกันคนละเส้นทาง ตอนนี้กอหญ้าเป็นเอื้องคำของนายนะ อินถา " สิงหาเผยยิ้มอย่างจริงใจออกมา อินถาพยักหน้า 

" ผมคิดว่าใบข้าวเองก็คงรู้สึกเหมือนอย่างที่ผมเป็นตอนนายเจอกับกอหญ้า " อินถาพูด " เธออาจกำลังคิดว่านายยังรักกอหญ้าอยู่ก็ได้นะครับ "  

สิงหาเดาะลิ้นในปากสีหน้าเคร่งเครียด ตอนนั้นเองที่มะอึกขยับเข้ามาใกล้ทั้งสอง " นายครับ! พวกมันจะไปกันแล้วครับ " สิงหากับอินถาพยักหน้าก่อนจะตามมะอึกไป 

ช่วงเวลาพลบค่ำมาเยือนทำให้ในค่ายต้องจุดคบไฟเป็นเวลาที่สิงหาคิดว่าเหมาะสมที่สุดที่จะแฝงตัวเข้าไปในค่ายเพื่อช่วยคำแปงออกมา ยี่เป็งเดินตีคู่ไปกับชายวัยกลางคนออกจากเพิงพักของตัวเองตรงไปยังกระท่อมที่ปลูกขึ้นชั่วคราวก่อนจะเปิดประตูเข้าไปดึงใครบางคนออกมา 

" นังคำแปง! " เหมยร้องออกมาพลางจะถลาออกไปช่วยตอนเห็นหลานสาวตัวเองกำลังตะโกนร้องขอความช่วยเหลือดังไปทั่ว  

" ช่วยด้วย! "  

" เดี๋ยว! ลุงเหมย " สิงหาส่งสายตาห้าม เขากดไหล่ผอมเกร็งของชายชราร่างเล็กลง " ลุงอยู่นี่คอยสนับสนุนผมถ้าเกิดอะไรขึ้นมา -- " สิงหาส่งสายตาไปทางปืนลูกซองของตัวเองที่ตาเฒ่าเป็นคนถือให้เขาอยู่ " มะอึก อินถาจะไปกับฉัน ส่วนอ้ายขันกับคนอื่นอยู่ที่นี่คอยช่วยลุงเหมยอีกที คนของเราน้อยกว่า หลีกเลี่ยงการปะทะกันให้มากที่สุดจะดีกว่าเข้าใจมั้ย " สิงหาออกคำสั่งทุกคนพยักหน้าแล้วเริ่มตรวจสอบอาวุธในมือของตัวเอง 

" เราจะแฝงตัวเข้าไป ฉันจะเป็นคนดูต้นทางให้ ส่วนพวกอินถากับมะอึกเข้าไปช่วยผู้หญิงออกมา " สิงหาบอกกับมะอึกและอินถา ทั้งสองพยักหน้ารับอย่างเข้าใจพวกเขาค่อยๆไต่ลงเนินมาหลังจากที่ยี่เป็งผลักคำแปงกลับเข้าไปเข้าไปในกระท่อมแล้วและรอจนกระทั่งยี่เป็งกับผู้ซื้อเดินพ้นจากตัวกระท่อมไปแล้ว สิงหากับคนที่เหลือถึงเดินลงมาอ้อมมาที่ด้านหลังค่ายเห็นคนเดินตรวจเวรยามอยู่หนึ่งคน สิงหาพยักหน้าให้มะอึกขว้างก้อนหินเบี่ยงความสนใจก่อนที่ตัวเขาเองจะหยิบท่อนไม้เข้าไปฟาดต้นคอของอีกฝ่ายจนสลบเหมือดอินถาเข้าไปช่วยลากออกมาให้พ้นทาง สิงหาหยิบเอาผ้าพันคอของคนสลบมาพันปกปิดใบหน้าตัวเองแล้วจัดการปลดอาวุธของอีกฝ่ายส่งให้อินถาถือ จากนั้นมะอึกก็เอาเชือกมามัดตัวอีกฝ่ายไว้แล้วลากไปที่อื่น 

" รออยู่นี่นะ " สิงหาบอกกับทั้งสอง อินถาและมะอึกมองสิงหาเดินเข้าไปทำทีชวนคนเดินเวรยามที่อยู่แถวนั้นอีกคนพาเดินมาทางที่อินถากับมะอึกซ่อนตัวอยู่ อินถาใช้ท่อนไม้ท่อนเดิมฟาดเสยหน้าใส่จนอีกฝ่ายสลบไปอีกคน จากนั้นพวกเขาก็ช่วยกันมัดและปลดเสื้อผ้าส่งให้อินถาสวม สิงหาหยิบอาวุธของอีกฝ่ายมาถือไว้ มะอึกหยิบผ้าพันคอของอีกฝ่ายมาคลุมหน้าคลุมตาแบบที่สิงหาทำ  

จากนั้นทั้งสามก็เข้าไปแทรกตัวเป็นพวกของยี่เป็งเดินสำรวจไปรอบๆ สิงหาสบโอกาสที่ไม่มีใครอยู่แถวนั้นคว้าชะแลงขึ้นมาเปิดลังที่วางอยู่ออก อินถากับมะอึกมาสุมหัวดูสิงหาใช้มีดพกกรีดลงบนห่อกระดาษที่มัดแน่นเม็ดยาสีส้มปริออกจากห่อ 

" นายนี่มัน-- "  

" รีบไปช่วยคำแปงเถอะ " สิงหาบอกทั้งสองก่อนจะชวนกันไปที่กระท่อมที่ขังคำแปงไว้ " มาเปลี่ยนเวร " เขาบอกกับคนที่เฝ้าหน้ากระท่อมที่พยักหน้ารับให้ก่อนจะเปลี่ยนให้กลุ่มของสิงหาสามคนเข้ามาเปลี่ยนเวรแทน  

มะอึกกับอินถารีบปีนบันไดไปบนกระท่อมเพื่อช่วยคำแปงออกมา สิงหาที่รออยู่ด้านล่างสอดส่ายสายตาไปรอบๆยังไม่มีใครสังเกตความผิดปกตินี้ ยังไม่มีใครรู้ว่าพวกเขาเข้ามาแฝงตัวอยู่ในนี้แล้ว ช่วงเวลาที่รอมะอึกกับอินถาพาผู้หญิงที่ถูกจับเตรียมไปขายออกมาดูเหมือนจะนานผิดปกติ 

" นาย! " ทั้งมะอึกและอินถาเรียกพร้อมกันก่อนจะถูกถีบตกลงมาจากกระท่อม สิงหาหันกลับไปมองดวงตาของเขาเบิกโพล่งซาปาบทนถือปืนหันปากกระบอกปืนมาทางเขา แล้วจากนั้นลูกน้องของซาปาที่อยู่ในค่ายก็กรูกันเข้ามาจับตัวสิงหากับพวกไว้  

" ซาปา! " สิงหาคำรามยันตัวลุกขึ้นนั่ง 

" ไง! ไอ้สิงหา ได้เจอกันตัวเป็นๆซักทีนะ " ซาปายิ้มเหี้ยมแล้วสั่งลูกน้อง " จับพวกมันมัดไว้ -- กูนึกอยู่แล้วว่าพวกมึงต้องมากูก็เลยมาดักรอพวกมึงอยู่นี่ยังไงล่ะ ไอ้สิงหา! "  

   

พลั่ก 

 

สิงหาโดนซาปาถีบเข้าที่ไหล่จนล้มตัวหงายลงไป " นาย! " ทั้งอินถาและมะอึกร้องลั่น " อย่าทำอะไรนายนะเว้ย! -- โอ๊ย! " มะอึกคำรามใส่ก่อนจะโดนพันท้ายปืนลูกซองของลูกน้องซาปาฟาดใส่ 

" ไอ้พวกเลว! " อินถาสบถใส่ 

" ปากดีนะมึง ไอ้อินถา " ยี่เป็งถีบหลังของอินถาจนล้มหน้าคะมำก่อนจะเอาปืนจ่อไปที่หัวด้านหลังของอินถา " ครั้งที่แล้วมึงรอดตาย ครั้งนี้มึงอย่าหวังว่าจะรอดเลยไอ้อินถา! "  

" เฮ้ยๆ อย่าใจร้อนเว้ย ไอ้ยี่เป็ง " ซาปาปรามหลานชายตัวเอง แสยะยิ้มเยาะใส่สิงหา " อุตส่าห์มีหมูมาวิ่งชนปังตอแบบนี้ ถ้านายภูผารู้ล่ะก็จะต้องถูกใจแน่ "  

สิงหาหัวเราะฮึ ซาปาหันมาตวาดใส่ 

" มึงหัวเราะอะไร ไอ้สิงหา! "  

สิงหากระตุกยิ้มมองดวงตาปูดโปนของซาปา " ซาปาเอ้ยซาปา อุตส่าห์เป็นหัวหน้าโจรกะเหรี่ยงลือชื่อ แต่กลับมาทำงานให้นายทุนที่ทำนาบนหลังคนอย่างไอ้ภูผา น่าอายชะมัดเลยนะ ซาปา "  

" หุบปากไปเลย ไอ้สิงหา -- คิดจะยั่วให้กูแตกคอกับนายภูผาล่ะสิ! แผนสูงนักนะ มึง! " ซาปาแหวกลับพลางซัดหลังมือใส่เข้าไปที่หน้าของสิงหาจนโหนกแก้มช้ำ เขาหันกลับมามองซาปาแล้วแค่นยิ้ม 

" ทำงานให้มัน แล้วมันให้ซาปาเท่าไหร่ล่ะ -- เปอร์เซนต์ที่มันขายยาพวกนี้ได้ มันให้ซาปากี่เปอร์เซนต์ " สิงหาถามซาปายืนขึง นัยน์ตากลอกกลิ้งไปมา ยี่เป็งเดินเข้ามาใกล้ลุงตัวเอง 

" นี่ลุง! เราได้จากไอ้รูปหล่อนั่นเท่าไหร่ "  

ซาปาใช้ศอกกระทุ้งคนเป็นหลาน " เงียบไปเลย ไอ้ยี่เป็ง -- เท่าที่ผ่านมานายภูผาก็ตอบแทนให้พวกเราได้มากโขนะเว้ย " ซาปาว่ามองกลับมาที่สิงหา " กูว่าไอ้สิงหานี่แค่พูดหลอกเท่านั้นแหละ อย่าไปฟังมัน " 

" ไม่ฟังฉันก็ไม่เป็นไรนะ ซาปา " สิงหาว่าแล้วแค่นยิ้ม เขาบุ้ยใบ้ไปที่ลังยาบ้าข้างหลัง " พวกนั้นน่ะสักกี่โลกันหนึ่งร้อย สองร้อย ห้าร้อยเหรอ!? " 

" หนึ่งพันกิโลเว้ย! " ยี่เป็งสวนตอบแทน " หนึ่งพันกิโลรับรองเลยว่าหลุดจากล็อตนี้ไป นายภูผาจ่ายให้อย่างงามแน่ ข้ากับลุงคงสบายไปอีกชาติ " 

สิงหาพ่นลมฮึออกมา มองยี่เป็งอย่างท้าทาย " แกหวังกับเงินแค่นี้เหรอ ยี่เป็ง เศษเงินที่นายภูผาของพวกแกโยนให้จนคิดว่าจะมีใช้ไปทั้งชาติน่ะ " 

" อย่ามาพูดบ้าๆนะเว้ย ไอ้สิงหา! " ซาปาตวาดใส่ มือที่ถือปืนกำลังสั่น เขามองสิงหาอย่างไม่ไว้ใจ " กูเชื่อใจนายภูผาเว้ย เชื่อว่านายภูผายุติธรรมที่สุดแล้ว อย่ามาแต่งเรื่องหลอกกูเลย! " ซาปาจ่อปืนไปที่หัวของสิงหา  

" เฮ้ย! อย่าทำอะไรนายนะเว้ย!! " มะอึก อินถาตะโกนห้ามลั่น  

" เก้าสิบล้าน! " สิงหาตะโกนใส่ซาปา " เก้าสิบล้านกับอีกสิบเปอร์เซนต์จากการค้าขายของมันที่ภูผาเสนอให้ฉันถ้าฉันยอมขายที่ให้ " สิงหาเหยียดยิ้ม " แค่ฉันขายที่ให้เองนะยังได้ขนาดนี้ แล้วแกล่ะซาปาเป็นขี้ข้ารับใช้นายภูผาได้มาเท่าไหร่ " 

สิงหามองแววตาเลิ่กลั่กของสองลุงหลานพลางนึกก่นด่าเพื่อนรักในใจว่าป่านนี้แล้วทำไมยังไม่ส่งสัญญาณมาอีกไม่รู้ว่าเขาจะถ่วงเวลาได้อีกนานแค่ไหน 

" เก้าสิบล้าน!! สิบเปอร์เซนต์!! " ยี่เป็งร้องลั่นหันไปมองลุงตัวเองทันที " เฮ้ยลุง! นี่มันได้มากกว่าเราตั้งหลายเท่าเลยนะ! แถมมันไม่ต้องทำงานรองมือรองตีนไอ้นายภูผาด้วยนะ ลุง! " 

" เฮ้ย! หุบปากเลย ไอ้ยี่เป็ง มึงจะร้องโวยวายทำไมวะ! " ซาปาหันกลับไปตวาดใส่หลานตัวเอง " ที่นายภูผาให้มาน่ะก็ให้เรื่อยๆนะเว้ย แกยังไม่พอใจอะไรอีก -- มึง! นี่เก่งพูดยั่วนะ ไอ้สิงหา! รอให้กูส่งมึงลงนรกก่อนเถอะ แล้วกูจะไปถามนายภูผาเอง!! " 

สิงหาหรี่ตาลงไม่ใช่เพราะกลัวซาปายิงใส่แต่เพราะแสงไฟตรงหน้าเขามันสว่างวาบขึ้นมา 

" นี่เจ้าหน้าที่ตำรวจ ทุกคนวางอาวุธลง! พวกเราล้อมไว้หมดแล้ว! " 

" เฮ้ย! ตำรวจมา! " 

 

ปึก! 

 

สิงหาสะบัดหลุดจากลูกน้องของซาปาก่อนตรงเข้าไปกระโดดถีบใส่ซาปาจนล้มกลิ้ง ขณะที่อินถาลุกขึ้นยืนได้ก็โถมเข้าใส่ยี่เป็งปล่อยหมัดรัวใส่อีกฝ่าย  

" ไอ้สิงหา! มึง! " ซาปาคำรามแน่น กรามถูกขบจนเป็นสันนูน มือสั่นลั่นไกเข้าใส่สิงหาที่พุ่งเข้ามา เสียงปืนดังลั่น 

 

เปรี้ยง!  

 

สิงหาเซถลาใจหล่นวูบไปที่ตาตุ่มในขณะที่ทุกคนร้องตะโกนลั่น 

ไอ้สิงห์! 

นาย! 

" ไอ้บ้าเอ้ย! " สิงหาเตะเสยปืนออกจากมือแล้วเป็นติณณภพที่เข้ามาช่วยจับแขนของซาปาบิดไพล่หลังจนเจ้าตัวร้องลั่น สิงหากับติณณภพช่วยกับจับซาปากดลงพื้น 

" เข้าคุกเถอะแก!  ไอ้ซาปา! จับได้คาหนังคาเขาแบบนี้ รับรองแกกับหลานชั่วของแกได้อยู่ในคุกยาวแน่! "  

" หยุดอยู่กับที่! ยกมือขึ้น! " ตำรวจสองนายถือปืนวิ่งเข้ามาสั่ง สิงหากับติณณภพลุกออกจากตัวของซาปาแล้วลุกขึ้นยืนยกมือขึ้น ขณะที่ตำรวจอีกคนเข้าไปใส่กุญแจมือซาปา 

" จ่าๆสองคนนี้ไม่ต้อง " ปริธัชเดินเข้ามาบอกลูกน้องตำรวจของตัวเอง สิงหากับติณณภพลดมือลงพลางถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก 

" เป็นอะไรมั้ยวะ ไอ้สิงห์ -- เมื่อกี้ถูกยิงไม่ใช่เหรอ " ติณณภพว่าขยับเข้าไปดูไหล่ของสิงหาที่มีเลือดไหลออกมา 

" ไม่เป็นไรแค่ถากไปน่ะ " สิงหามองดูบาดแผลที่ไหล่ " ห่าเอ้ย! ดันเสือกมือลั่นถ้าตั้งใจเล็งล่ะก็คงจะลงหลุมไปแล้ว " เขาคำรามออกมา  ติณณภพยิ้มฮึ 

" โทษที สิงห์ ที่ช้าเพราะกว่าผู้ใหญ่จะอนุมัติมาก็ช้าโข เป็นอะไรมากมั้ย " ปริธัชถาม  

" ไม่ครับ แต่จับพวกมันได้หมดใช่มั้ย พี่ธัช "  

" ใช่ เพราะสิงห์ช่วย เราเลยจับพวกมันได้ทั้งหมด ยาล็อตนี้คงทำให้ผู้ใหญ่ที่อยู่ข้างบนได้หน้าไปอีกเป็นกระบุง " ปริธัชว่า " ยังไงก็ขอบใจสิงห์กับติณมากนะ ช่วยได้มากจริงๆ ไปทำแผลซะ! --  เดี๋ยวพี่ไปดูลูกน้องก่อน " ปริธัชขอตัวทั้งสองพยักหน้ารับแล้วเดินไปรวมกลุ่มกับพวกเหมยและผู้หญิงที่ถูกช่วยออกมาได้  

" นายสิงห์ ขอบคุณค่ะ " คำแปงยกมือไหว้ โชคดีที่คำแปงไม่ได้ถูกทำมิดีมิร้ายแต่ท่าทางของเธอก็ขวัญเสียไม่น้อย 

" ไม่ต้องขอบคุณหรอก ยังไงคำแปงก็เป็นคนของไร่เรืองกิจเกษมถ้าเดือดร้อนฉันต้องช่วยแน่นอน " สิงหาว่า 

" นายไม่ได้มาคนเดียวนะเว้ย นังคำแปง -- นังหนูใบข้าวก็มา บอกจะมาช่วยเอ็งด้วย " ตาเฒ่าเหมยบอกหลานสาวตัวเอง สีหน้ายิ้มดีใจที่หลานสาวปลอดภัย คำแปงเม้มปากแน่นก่อนจะพยักหน้ารับ 

" แล้วนี่นายเจ็บมั้ยเนี่ย โดนมันยิงไม่ใช่เหรอ " มะอึกที่สะบักสะบอมจากการต่อสู้ช่วงชุลมุนถามมองเลือดที่ไหลออกจากไหล่ของสิงหา  

" ถากเฉยๆน่ะ เดี๋ยวทำแผลก็ไม่เป็นไรแล้ว -- ฉันขอบใจทุกคนมากนะที่ร่วมมือกันทำงานนี้จนสำเร็จ " สิงหาเอ่ยพลางมองหน้าทุกคนอย่างรู้สึกขอบคุณ  

" ผมกับนังคำแปงต่างหากที่ต้องขอบคุณนายสิงห์มากๆที่ช่วยพวกเรา " ตาเฒ่าเหมยยกมือไหว้ท่วมหัว สิงหาโบกมือไปมาก่อนจะให้ทุกคนคุยกับตำรวจที่เข้ามาสอบถาม 

" พนันได้เลยว่าจบงานนี้ไอ้ภูผามันคงอยากฆ่าแกทิ้งแน่ ไอ้สิงห์ " ติณณภพว่า สีหน้าเป็นกังวล " จะทำยังไงต่อ "  

" ตอนนี้กูยอมเปิดหมัดแลกกับมันล่ะ มาลองกันสักตั้งว่าใครจะน็อคใครก่อน กูจะจับมันโยนเข้าคุกไปอยู่เป็นเพื่อนน้องชายมันเลย " สิงหาเข่นเขี้ยว " แล้วนี่ บอกแล้วว่าไม่ต้องตามมาไง เกิดมึงเป็นอะไรขึ้นมาหลานกูก็อาภัพพ่อน่ะสิ"  

" กูคุยกับพะยูนแล้ว พวกกูสองคนโอเคที่จะมาช่วยมึง ยังไงมึงก็เคยเสี่ยงตายไปช่วยกูนะ " ติณณภพมองเพื่อนรักที่กลายมาเป็นเพื่อนตายอย่างจริงจัง สิงหามองติณณภพก่อนจะยิ้มกว้างแล้วตบบ่าเพื่อนรักของของคัวเอง 

" ขอบใจที่มา "  

" อืม " ติณณภพรับคำ " แล้วนี่มึงจะกลับลงไปเลยมั้ย "  

" ไม่! ฝากมึงอีกเรื่องช่วยเป็นธุระเรื่องพวกนี้ให้กูหน่อย อีกสองสามวันกูตามลงไป " สิงหาว่า ติณณภพพยักหน้าไม่ได้ถามอะไรอีก  

ปริธัชนำกลังตำรวจกว่ายี่สิบนายเข้าจับกุมซาปา ยี่เป็งกับพรรคพวกได้โดยละม่อม ไม่ใช่แค่จะช่วยคำแปงกับพวกผู้หญิงที่ถูกจับมาได้ให้เป็นอิสระเท่านั้น แต่พวกเขายังสามารถจับโจรกะเหรี่ยงที่ขึ้นบัญชีดำของตำรวจอย่างซาปาและยี่เป็งได้ พร้อมกับจำนวนยาบ้ามหาศาลที่พอจะทำให้ผู้ใหญ่ในพื้นที่ได้หน้าและความดีความชอบเป็นกระบุงโกยอย่างที่ปริธัชว่า และโชคดีที่ครั้งนี้ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บสาหัสจะมีก็แต่แผลแตกและฟกช้ำเท่านั้น เพราะซาปาเองก็ไม่คิดว่าจะโดนสิงหาซ้อนแผนพาตำรวจมาจับเขาอีกทีหนึ่ง  

คำแปงไม่ได้ถูกทำร้ายแต่สภาพจิตใจก็ขวัญเสียไม่น้อย สิงหาส่งคำแปง มะอึกกับลุงเหมยกลับไร่เรืองกิจเกษมก่อนส่วนตัวเขาเองกลับไปที่หมู่บ้านพร้อมกับอินถาในคืนนั้น 

 

 

****** 

สวัสดีค่า รี้ดทุกคน ^^  

ไรท์กลับมาอัพให้น้า หลังจากหายไปก็กลับมาอัพให้พร้อมกันสองตอนเลย ตอนนี้พี่สิงห์อาจจะไม่ได้บู๊มากนักแต่ว่าจากนี้ไปจะต้องพี่สิงห์เราจะมีบทบู๊อย่างแน่นอน 

ความคิดเห็น