ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 28

คำค้น : #ซ่อนลิขิตรัก#สิงหา#นายสิงห์#มนตรา#ใบข้าว

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.5k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ม.ค. 2564 23:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 28
แบบอักษร

 

 

ซ่อนลิขิตรัก บทที่ 28 

 

 

 

 

 

 

" มันเป็นแค่การแต่งงานหลอกๆนะคะ " ใบข้าวพูดหลบตาของกอหญ้าที่พยายามสบตากับเธอ " พอดีมีเรื่องนิดหน่อยค่ะแล้วก็ -- " ใบข้าวยิ้มเจื่อนก่อนจะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้กอหญ้าฟัง กอหญ้าหัวเราะไม่หยุดหลังจากฟังเรื่องที่ใบข้าวเล่า  

" จะขำไปถึงไหนกัน กอหญ้า! " สิงหาคำรามใส่ระหว่างที่พวกเขากำลังร่วมวงกินอาหารเย็นด้วยกันที่บ้านของอินถา ใบข้าวสะกิดบอกให้พี่สาวเธอหยุดหัวเราะสักทีเพราะตอนนี้สิงหากำลังจ้องเธอตาเขียวแล้ว 

" พี่กอหญ้า พอได้แล้วค่ะ "  

" โถ่ ก็มันขำนิ -- ใครจะไปคิดว่านายสิงห์ที่ได้ชื่อว่าเป็นจอมโหดแห่งไร่เรืองกิจเกษมจะโดนสาวน้อยคนนี้เล่นงานซะไปไม่ถูกแบบนี้น่ะ " พูดจบกอหญ้าก็ยังขำไม่หยุด " แต่ว่าขอบคุณนะ สิงห์ที่ช่วยดูแลใบข้าวแทนกอหญ้าน่ะ " กอหญ้ายิ้มให้ สิงหาเหลือบมองใบข้าว 

" คนอะไรไม่รู้จักโตสักที ต้องให้คนคอยดูแล " สิงหาว่า 

" ข้าวก็ไม่ได้ขอให้พี่สิงห์ดูแลนิ " ใบข้าวแหวกลับ 

" แต่พี่เป็นคนขอเอง " กอหญ้าผู้อ่อนหวานขัด ใบข้าวหันไปมองหน้าพี่สาวต่างมารดาของตัวเอง " ตอนที่ความทรงจำของพี่กลับมาพี่ก็คิดว่าถ้าข้าวรู้พี่หายไป ข้าวต้องทำทุกอย่างเพื่อตามหาพี่แน่และที่สุดท้ายที่พี่อยู่ก็คือไร่เรืองกิจเกษม พี่เชื่อว่าข้าวต้องมาหาพี่ที่นี่ " กอหญ้าหันไปทางสิงหา " พี่เลยขอให้สิงห์ช่วยดูแลข้าวตลอดระยะเวลาที่ข้าวอยู่ในไร่ ข้าวน่ะอยู่เฉยๆเป็นที่ไหนกัน "  

" ใช่เลย เจอกันครั้งแรกก็ด่าไฟแลบ ผู้หญิงอะไรเถียงเก่ง ขี้วีน ขี้เหวี่ยงและก็ขี้งอนด้วย " สิงหาร่ายยาว  

" พี่สิงห์! อย่ามาว่าข้าวแบบนี้นะ " ใบข้าวยกขันน้ำที่ไว้ใช้ล้างมือตอนกินข้าวขึ้นมาจะสาดใส่สิงหา 

" ไม่เอา ใบข้าว -- สิงห์เองก็เหมือนกัน กอหญ้าไม่เคยเห็นสิงห์ดุผู้หญิงมาก่อนเลยนะ " กอหญ้าปรามมองทั้งคู่อย่างสงสัย ใบข้าวจ้องตาขุ่นใส่สิงหาก่อนจะยอมวางขันน้ำลง 

" แล้วทำไมพี่กอหญ้าถึงไม่กลับไปอยู่ที่ไร่ล่ะ " ใบข้าวถามเธอมองสิงหาทีกอหญ้าที 

" ก็เพราะไม่รู้ว่าใครเป็นทำกอหญ้า เลยต้องทำเหมือนว่ากอหญ้าไม่ได้กลับมาที่นี่อีกแล้ว " สิงหาตอบน้ำเสียงขรึม " ฟังจากที่กอหญ้าแล้วใช่มั้ยว่าตอนที่เจออยู่ในสภาพไหน " ใบข้าวพยักหน้า 

" พี่สิงห์จะบอกเหรอคะว่าคนที่ทำเรื่องนี้ขึ้นมาอาจต้องการให้พี่กอหญ้าตาย เพราะอย่างนั้นแล้วการที่พี่กอหญ้าไม่กลับไปที่ไร่เรืองกิจเกษมอาจจะดีกว่า "  

เป็นสิงหาที่พยักหน้ารับบ้าง " รถที่ตกจากหน้าผามาแบบนั้นคงคิดแล้วว่ายังไงกอหญ้าต้องตายไปแล้วแน่ๆ ถ้ากอหญ้ากลับไปจะไม่มีทางรู้เลยว่าใครเป็นคนทำเรื่องนี้ ไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วจุดประสงค์คนที่ทำคืออะไร และเพื่อความปลอดภัยของกอหญ้าเลยต้องให้อยู่ที่นี่ "  

" ช่วงเวลาที่กอหญ้าไม่อยู่ก็เกิดขึ้นมากมาย " กอหญ้าพูดเหมือนรำพันออกมากับตัวเอง " ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าอ้ายมูลจะด่วนจากไปแบบนี้ " กอหญ้ายิ้มเศร้า 

" ไม่ต้องเศร้าแล้วครับ กอหญ้า " สิงหาเอื้อมมือไปแตะที่หัวของกอหญ้าเป็นเชิงปลอบ ใบข้าวที่นั่งอยู่ด้วยได้แต่มองภาพสิงหายิ้มอย่างอ่อนโยนให้พี่สาวของเธอเพียงแค่นี้เธอก็รู้สึกอิจฉาพี่สาวของเธอแล้ว 

" ไอ้ตัวเล็กไปไหนมาครับ " จู่ๆสิงหาก็ต้องขึ้นอย่างอารมณ์ดี ใบข้าวเงยหน้าจากจานข้าวตัวเองขึ้นมาหันไปมองอินถาที่อุ้มเด็กชายวัยทารกขึ้นมาบนบ้าน " ไหนมาให้พ่อสิงห์อุ้มหน่อยได้มั้ย " ประโยคของสิงหาทำเอาใบข้าวอ้าปากค้างน้อยๆ 

" ไงครับ วันนี้งอแงหรือเปล่า " ท่าทางของสิงหาเล่นกับเด็กชายอย่างคุ้นเคย " เรียกพ่อได้ยังครับเนี่ย "  

ใบข้าวนั่งเงียบมองสลับสิงหากับกอหญ้า " เด็กคนนี้ "  

" อ่อนี่ ลูกพี่เองจ้ะ ใบข้าว --น้ำต้น หกเดือนล่ะ  ไหนให้น้าข้าวอุ้มหนูหน่อยได้มั้ย " กอหญ้าว่าหันไปบอกสิงหาที่อุ้มเด็กอยู่ส่งให้ใบข้าวที่รับไปอุ้มอย่างลังเล วินาทีที่รับน้ำต้นไปจากสิงหาสองสายตาประสานกันใบข้าวมองไม่เห็นเงาของตัวเองในแววตาของสิงหาเพราะน้ำที่กำลังรื้นขึ้นมา เธอรับเด็กชายมากอดไว้ 

" ชื่อน้ำต้นเหรอคะ พี่กอหญ้าตั้งชื่อลูกเพราะจัง "  

" ไม่ใช่พี่หรอก สิงห์ต่างหากที่เป็นคนตั้งน่ะ "  

ทั้งคำพูดทั้งการกระทำและผลิตผลที่อยู่ในอ้อมแขนเธอตอนนี้ มันชัดเจนอยู่แล้วว่าสิงหากับกอหญ้าเป็นสามีภรรยากันแล้วพวกเขาก็ยังมีลูกด้วยกันแล้วด้วย นัยน์ตาของเธอร้อนผ่าวมากขึ้น ความเจ็บถูกกลั้นออกมาเป็นน้ำตา 

" ข้าว! ร้องไห้ทำไม " กอหญ้าถามอย่างตกใจ ใบข้าวรีบส่ายหน้าแล้วเช็ดน้ำตาออก 

" ข้าวแค่ดีใจน่ะค่ะ ที่ได้เจอกับพี่กอหญ้าและเห็นพี่กอหญ้ามีความสุขแบบนี้ " ใบข้าวพูดยิ้มๆ " ดูสิไม่เจอกันสามปีพี่กอหญ้าก็มีหลานน่ารักมาให้ข้าวอุ้มแล้ว -- ขอโทษนะคะ ข้าวอิ่มแล้ว ขอตัวไปเดินเล่นได้มั้ยคะ อินถา " ใบข้าวรีบส่งน้ำต้นคืนให้กอหญ้าเพราะกลัวว่าน้ำตาที่กำลังไหลปริ่มจะร่วลงมา เธอหันไปถามอินถาเจ้าบ้าน 

" ได้ครับ แต่ยังไงแล้วให้คนในหมู่บ้านไปเป็นเพื่อนด้วยนะครับ ถึงจะไม่ค่อยมีคนแปลกหน้าขึ้นมาที่หมู่บ้านนี้แต่กลางค่ำกลางคืนให้ผู้หญิงเดินเล่นคนเดียวคงไม่ดีเท่าไหร่ " อินถาว่า 

" ถ้าอย่างนั้นก็ให้สิงห์ไปเดินเป็นเพื่อนสิ ยังไงก็คุ้นชินกับที่นี่อยู่แล้ว " กอหญ้าออกความเห็น ทั้งใบข้าวและสิงหามองกันเองก่อนเป็นใบข้าวพูด 

" ไม่เป็นไรค่ะ ข้าวไม่อยากรบกวนเวลา " ใบข้าวพูดจบก็รีบเดินลงจากบันไดไป 

" ข้าวเป็นอะไรไปน่ะ สิงห์ " กอหญ้าหันมาถาม สิงหานิ่งก่อนจะตอบ 

" อาจจะไม่ค่อยชินกับที่นี่ก็ได้ " เขาพูด " กอหญ้าก็รู้นิว่าน้องสาวกอหญ้าน่ะเป็นยังไง "  

" รู้สิ สิงห์ -- กอหญ้าถึงวางใจให้สิงห์ช่วยดูแลข้าวไง " กอหญ้าว่าสายตาพินิจมองสิงหาด้วยสายตาอ่อนโยน " เล่าให้ฟังได้มั้ยว่าตอนข้าวอยู่ในไร่เป็นยังไงบ้าง "  

สิงหาอึกอักไม่อยากเล่าแต่พอถูกสายตาอีกฝ่ายจ้องกลับมาเขาถึงเล่าเรื่องของใบข้าวให้กอหญ้ากับอินถาฟัง  

" โห วีรกรรมน้องของเอื้องคำนี่แสบจริงๆเลยนะ " อินถาว่ามองกอหญ้าที่เค้าเรียกว่าเอื้องคำมาตั้งแต่สมัยที่เจอกันครั้งแรกเพราะกอหญ้าจำชื่อตัวเองไม่ได้ " ต่างกับเอื้องคำแบบคนละขั้วเลย " อินถาพูดไปหัวเราะไปกับเรื่องที่สิงหาเล่าว่าใบข้าวเขียนบันทึกการโตของเมล่อนให้เป็นนิทานแจ๊คผู้ฆ่ายักษ์ไป 

ใช่ ต่างกันสุดขั้วเลยจริงๆ สิงหาเห็นด้วยกับอินถา ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันเขาก็จำใบข้าวไม่ได้ว่าเป็นน้องสาวของกอหญ้าที่อีกฝ่ายเคยส่งรูปให้ดูเมื่อนานมาแล้ว ใบข้าวแทบไม่มีอะไรเหมือนกอหญ้า ทั้งรูปร่างหน้าตานิสัยใจคอก็ต่างกันลิบ กอหญ้านั้นอ่อนหวานส่วนใบข้าวเหมือนลูกอมรสเปรี้ยวที่น้องชายคนกลางของเขาเคยหลอกให้เขากินเมื่อสมัยยังเด็กแค่คำแรกก็เปรี้ยวจี๊ดจนต้องคายออกไม่เคยได้ลิ้มรสชาติสุดท้ายของมันเลย ตอนนี้เขาอยากถามน้องชายตัวเองว่าลูกอมรสเปรี้ยวรสนั้นท้ายที่สุดแล้วรสชาติมันเป็นยังไง 

" เอื้องคำจะให้น้องข้าวนอนที่นี่มั้ย เดี๋ยวอ้ายจะเอาน้ำต้นไปนอนกับปู่กับย่าเอง " อินถาถาม  

" อย่าเลย อ้าย น้ำต้นคงงอแงกวนปู่กวนย่าทั้งคืน ให้นอนที่นี่ทั้งข้าวทั้งน้ำต้นนี่แหละ " กอหญ้าว่า 

" ได้ที่ไหนกัน " สิงหาโพล่งออกมา " จะให้ยัยนั่นนอนในบ้านเดียวกับอินถากับกอหญ้าเนี่ยนะ ไม่แปลกไปหน่อยเหรอ กอหญ้า -- กอหญ้ากับอินถาเป็นผัวเมียกันจะเอาคนข้างนอกไปนอนด้วยได้ไง ผมไม่ยอม "  

" ไม่ยอมยังไง สิงห์ " กอหญ้าถามหรี่ตามอง " ก็ใบข้าวเป็นน้องสาวกอหญ้า ทำไมจะให้นอนด้วยไม่ได้ "  

" ไม่ได้ก็ไม่ได้สิ! "  

" สิงห์! ทำไมต้องขึงขังขนาดนี้ -- หรือสิงห์กลัวอินถาทำอะไรใบข้าว "  

" เอื้องคำ! ยังไงอ้ายก็ไม่มีทางทำอะไรแบบนั้นได้หรอก " อินถาตกใจกว่าใครมองหน้าสิงหาทีกอหญ้าที สิงหาจ้องเขม็งใส่กอหญ้า 

" หวงใบข้าวเหรอคะ สิงห์ "  

สิงหาออกอาการอึกอักหลังเจอคำถามของกอหญ้า " ไม่รู้ ยังไงผมก็ให้ใบข้าวนอนที่นี่ไม่ได้ ให้นอนที่เดียวกับผมนั่นแหละ ส่วนผม มะอึก กับลุงเหมยจะนอนนอกชานเอง -- ฝากอินถาเตรียมมุ้งเพิ่มให้หน่อยแล้วกัน " พูดจบก็รีบเดินลงบันไดบ้านไปข้างล่างทันที  

" นายเป็นอะไรไปน่ะ เอื้องคำ "  

" น้องไม่แน่ใจ แต่คิดว่าเจอคนปากแข็งเข้าให้แล้วล่ะ " กอหญ้าหันไปยิ้มให้อินถากับลูกชายของตัวเอง 

หลังจากสิงหาลงมาจากบ้านของอินถาเขาก็เดินตามหากอหญ้าไปทั่วหมู่บ้านที่มีกันอยู่ไม่แค่กี่หลังคาเรือนแต่กลับไม่เจอจอมดื้อของเขาสักที 

" ไปไหนของเค้าวะเนี่ย "  

" เอ้า! นายมากินเหล้ากับพวกผมหน่อยม่าย " มะอึกเรียกสิงหาที่เดินเข้ามาใกล้กลุ่มของพวกเขาที่นั่งล้อมวงกินเหล้ากันอยู่ " เหล้าของพวกอ้ายอร่อยมากเลยนาย อึก อึก " มะอึกส่งเสียงออแอ้  

" เห็นใบข้าวมั้ย มะอึก " สิงหาถามสีหน้าร้อนรน เดินตามหามาสิบกว่านาทีแล้วก็ยังไม่เจอ " แล้วนี่ลุงเหมยไปไหน " เขามองไปไม่เห็นตาเฒ่าขี้เหล้าอีกคนอยู่ในกลุ่ม 

" อยู่เน่ " คนถูกถามผุดลุกขึ้นนั่งพลางชูมือร่อนไปมา " นายมาหานังหนูช่ายม่าย -- นู้นนนนแน่ะ ไปทางนั้น! " สิงหามองตามมือของตาเฒ่าขี้เหล้าอย่างไม่ไว้ใจแต่ถ้าเขาเดินหาเองแล้วยังไม่เจอ จะลองเชื่อตาเฒ่านี่ก็คงไม่เสียหาย 

" ไปทำให้สร่างเมาทั้งคู่เลย พรุ่งนี้ต้องออกกันแต่เช้ามืด ถ้ากลับมาแล้วยังเห็นว่าเมาอยู่ได้โดนกระทืบแน่ ทั้งหนุ่มทั้งแก่เลย ไป๊! " สิงหาคำรามใส่คนงานสองคนตัวเองที่รีบกุลีกุจอวิ่งไปหาตุ่มน้ำทันที สิงหาพ่นลมฮึก่อนจะเดินไปตามทางที่ลุงเหมยบอกจนเห็นคนที่เขาตามหามานั่งเล่นอยู่บนชิงช้าที่ลานเด็กเล่นของโรงเรียน ใบข้าวโยกตัวไปมาบนชิงช้าอย่างใจลอยเธอกำลังคิดถึงเรื่องของสิงหากับกอหญ้าตลอดเวลาที่ผ่านมาไม่ว่าจะผ่านไปนานขนาดไหนสิงหาก็ไม่เคยลืมกอหญ้าไปได้เลยและตอนนี้พวกเขาก็มีลูกด้วยกันแล้วด้วย 

สิงหาถอนหายใจบางๆออกมาอย่างโล่งอกที่เจอใบข้าว " ทำไมมานั่งคนเดียว อินถาบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าให้พาคนในหมู่บ้านมาเป็นเพื่อนน่ะ " สิงหาว่าเขาเดินเข้ามาใกล้ใบข้าวที่รีบเช็ดน้ำตาตัวเองออก 

" จะให้ตามมาทำไม ข้าวไม่ใช่เด็กสามขวบสักหน่อย " ใบข้าวตอบเสียงอู้อี้ 

" แต่ก็ชอบทำตัวเหมือนนิ เหมือนเด็กเล็กๆที่เรียกร้องความสนใจใช่มั้ย " สิงหาว่า ใบข้าวลุกออกจากชิงช้า  

" ใช่! ข้าวชอบทำตัวเหมือนเด็กไม่เหมือนกับพี่กอหญ้าที่เป็นผู้ใหญ่กว่า! " ดวงตาของใบข้าววาวโรจน์มองสิงหาอย่างเจ็บปวด " ข้าวชอบเรียกร้องความสนใจ ชอบสร้างแต่ปัญหา! ไม่ได้อ่อนหวานแบบพี่กอหญ้า ยังไงพี่กอหญ้าก็ดีกว่าข้าวทุกอย่างอยู่แล้ว ยังไงพี่กอหญ้าก็เป็นที่หนึ่งใน -- " ใบข้าวร้องไห้กล้ำกลืนความเจ็บปวดกลับเข้าไป เกลียดตัวเองที่อิจฉาพี่สาวที่ได้ความรักของสิงหาไป " ยังไงข้าวก็เป็นของข้าวแบบนี้! พี่สิงห์จะสนใจทำไม ถ้าไม่ชอบกันก็ไม่ต้องยุ่งกันสิจะไปไหนก็ไปเลย! " ใบข้าวเดินเข้าไปผลักอกของสิงหาก่อนตัวเองจะเดินหนีไปที่อื่น 

" ใบข้าว! " สิงหาเรียก เขาเดินตามไปคว้าแขนไว้ " เป็นอะไรไป " สีหน้าของสิงหาไม่สบอารมณ์ " ทำไมงอแงไม่เลิกแบบนี้ โกรธอะไรก็บอกมาสิ พูดกับพี่สิใบข้าวว่าเป็นอะไร! " แววตาของสิงหาสะท้อนความเศร้าไม่น้อยกว่าคนตรงหน้าเขาเลย 

" เราเลิกกันเถอะค่ะ พี่สิงห์ " ใบข้าวพูดออกมาในที่สุดเธอพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่นแต่ก็ทำได้ยากยิ่งขนาดว่าน้ำตาห้ามไม่ให้ไหลแต่ก็กลับไหลออกมา 

" ข้าวว่าอะไรนะ " สิงหาถาม 

" เราเลิกเล่นแต่งงานปลอมๆนี่เถอะนะ " ใบข้าวย้ำ เธอดึงแหวนออกจากนิ้วส่งคืนให้สิงหา " ตั้งแต่ต้นข้าวตั้งใจจะมาตามหาพี่กอหญ้า เรื่องการแต่งงานที่เกิดขึ้นข้าวก็แค่ทำเพราะความสนุก และก็เป็นผลพลอยได้ที่ข้าวจะได้รู้ว่าพี่กอหญ้าหายตัวไปไหน ตอนนี้ข้าวก็เจอกับพี่กอหญ้าแล้วและก็ดีใจที่พี่กอหญ้าไม่เป็นอะไร เพราะอย่างนั้นก็คงไม่มีความจำเป็นอะไรอีกแล้วที่จะมีการแต่งงานปลอมๆนี่อีก " ใบข้าวพูดน้ำเสียงสะอื้น " การแต่งงานที่ไม่ได้เกิดจากความรักก็ควรจบได้แล้ว ข้าวขอคืนแหวนให้พี่สิงห์เอาไปให้ผู้หญิงที่พี่รักเถอะค่ะ "  

สิงหายืนนิ่งรู้สึกเหมือนถูกหมัดเด็ดของนักชกรุ่นใหญ่ฟาดใส่ ใบข้าวยัดแหวนใส่มือให้เขาก่อนที่ตัวเธอจะเดินกลับไปที่บ้านพักของพวกเขา มะอึกที่ไปทำให้ตัวเองสร่างเมาหลังโดนสิงหาคาดโทษเอาไว้ก็ทักใบข้าว 

" ใบข้าว นี่บ้านเรา! -- ใบข้าวกับนายสิงห์นอนข้างในนะ เดี๋ยวเรากับลุงเหมยนอนข้างนอกเอง "  

ใบข้าวไม่ตอบรับมะอึกเธอวิ่งขึ้นบันไดไปก่อนจะเข้าไปในบ้านแล้วปิดประตูลงปล่อยให้สิงหายืนกำแหวนในมือแน่น นัยน์ตาร้อนผ่าวความรู้สึกจมดิ่งลงไปในห้วงเหวลึก 'เอาแหวนไปให้ผู้หญิงที่รักเหรอ ก็มีแต่เธอเท่านั้นแหละ ใบข้าว' 

 

 

 

***** 

 

 

" จริงๆ อินถาไม่จำเป็นต้องไปเลยนะ ฉันแค่ขอยืมคนจำนวนนึงเท่านั้นเอง " สิงหาเอ่ยกับอินถา 

" ไม่เป็นไรเลย นาย -- ผมยินดี อีกอย่างเจ้าพวกนี้ไม่ได้เชี่ยวชาญเส้นทางเท่ากับผมให้ผมไปด้วยนั่นแหละ นาย "  

" ไม่ใช่ฉันไม่อยากให้นายไปนะ แต่นายมีภาระ อินถา " สิงหาพยักเพยิดไปที่กอหญ้า เธอกำลังอุ้มน้ำต้นอยู่ข้างๆอินถา 

" อย่าคิดมาก สิงห์ -- มันเป็นความต้องการของอินถากับกอหญ้านะ เราสองคนยินดีช่วยสิงห์ทุกอย่าง " กอหญ้าว่า สิงหามองขึ้นไปบนบ้านพักของเขา 'ไม่รู้ป่านนี้ตื่นหรือยัง' " สิงห์มีน้ำใจกับเราสองคน เรื่องแค่นี้ถือว่าเรื่องเล็ก " กอหญ้ายิ้ม สิงหามองรอยยิ้มของกอหญ้ามันเป็นรอยยิ้มที่ทำให้เขาหลงรักกอหญ้าตั้งแต่แรกเห็น ครั้งหนึ่งเขาเคยคิดว่าเขาจะแต่งงานกับกอหญ้า แล้วมาวันหนึ่งกอหญ้าก็ไปอังกฤษจากนั้นเธอก็หายไปไม่ติดต่อกลับมาปล่อยให้เขารอคอยอย่างมีความหวังว่าเธอจะกลับมา แต่กอหญ้าก็ไม่กลับมาจากวันเป็นเดือนจากเดือนเป็นปีความรักและความคิดถึงค่อยๆจางลงตามจำนวนที่เขาเฝ้ารอ จนกระทั่งวันหนึ่งโชคชะตาก็พาให้เขากลับมาเจอกอหญ้าในชื่อใหม่เอื้องคำอีกครั้ง  

กอหญ้าสูญเสียความทรงจำไปหมด เธอจำเขาไม่ได้ จำไม่ได้ทุกอย่างแม้กระทั่งชื่อตัวเอง เขาตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับกอหญ้ารวมถึงเรื่องที่เธอแต่งงานอยู่กินกับอินถาเป็นสามีภรรยาไปแล้ว เขาเสียใจที่ตลอดระยะเวลาที่กอหญ้าหายตัวไปเขาไม่เคยคิดตามหากอหญ้าเลยและเขาก็ไม่สามารถรักษาความสัมพันธ์ระหว่างเขากับกอหญ้าได้ ถึงแม้ความทรงจำของกอหญ้าจะกลับคืนมาได้ ความรู้สึกของทั้งสองก็แปรเปลี่ยนไปแล้ว  

สิงหาพยักหน้า " ขอบคุณนะ กอหญ้า ผมฝากใบข้าวด้วย -- ไปกันเถอะ อินถา " เขาบอกกับอินถาก่อนจะชวนกันออกเดินทาง กอหญ้าเดินขึ้นบ้านมาพอดีกับที่ใบข้าวเปิดประตูห้องนอนที่มีอยู่แค่ห้องเดียวออกมา ใบข้าวยิ้มให้กอหญ้า 

" ไปกันแล้วเหรอคะ " เธอหันไปมองด้านล่างไม่มีใครอยู่ตรงนั้นแล้ว  

" ใช่จ้ะ " กอหญ้ามองสีหน้าเลื่อนลอยของน้องสาวตัวเองที่กำลังเหม่อไปตรงที่สิงหาพึ่งเดินออกไป " ข้าว! "  

" คะ! " ใบข้าวหันดวงตาคลอหน่วยมามองพี่สาว เธอรีบสะกดน้ำตาไว้ " อะไรเหรอคะ พี่กอหญ้า "  

" ไปกินข้าวกับพี่นะ " กอหญ้าชวน ใบข้าวพยักหน้ารับแล้วเดินตามพี่สาวเธอไปที่บ้านพักอีกหลังที่เป็นบ้านของผู้ใหญ่บ้านและยังเป็นพ่อแม่ของอินถาอีกด้วย ทั้งสองต้อนรับขับสู้ใบข้าวอย่างใจดี 

" บุญของคนงานไร่เรืองกิจเกษมแท้ๆ ที่มีนายสิงห์กับเมียมาช่วยกันพาออกจากคนไม่ดี " พ่อของอินถาว่าหลังรู้ว่าใบข้าวตามสิงหามาเพื่อช่วยคำแปงจากพวกซาปา ใบข้าวรีบส่ายหัว 

" เออไม่ใช่ค่ะ ข้าวไม่ใช่เมียนายสิงห์นะคะ คือ -- " ใบข้าวส่ายหัว " เข้าใจผิดแล้วน่ะค่ะ "  

" ไม่ใช่แค่บุญของคนงานน่ะ พ่อ บุญของผัวด้วยที่ได้เมียดี ไม่ทิ้งผัวตอนกำลังลำบากตามมาอยู่เป็นกำลังใจให้ " แม่ของอินถาปัดคำร้องของใบข้าวตกไปอีกคน ใบข้าวหน้าแดงจัดละล่ำละลัก 

" เข้าใจผิดกันแล้วล่ะค่ะ ข้าวไม่ได้เป็นอะไรกับนายสิงห์ มันเป็นเรื่อง -- โถ่ พี่กอหญ้าช่วยอธิบายให้ฟังพ่อแม่อินถาฟังหน่อยสิคะ " ใบข้าวหันไปร้องกับกอหญ้า  

" เอาเถอะ ใบข้าว เลยตามเลยเถอะ " กอหญ้าอมยิ้มเบาๆ พลางลูบแขนน้องสาวไปด้วย ใบข้าวถอนหายใจไม่รู้จะทำยังไงเลยต้องปล่อยเรื่องไปตามที่กอหญ้าว่า ก่อนที่สองพี่น้องจะชวนกันออกไปเดินเล่นรอบหมู่บ้านพูดคุยกันตามประสาของคนที่ไม่เคยเจอกันมานาน ใบข้าวถอดถอนหายใจออกมาหลังกอหญ้าปล่อยให้อยู่กับน้ำต้นถึงแม้จะได้กลับมาคุยกับกอหญ้าแล้วแต่ความเศร้าในใจเธอยังไม่ได้หายไปไหน  

แอ -- แอ  

ใบข้าวก้มลงมองเด็กชายวัยหกเดือนที่กำลังจ้ำม่ำน่ารักน่าเอ็นดู เธอยกน้ำต้นขึ้นมาแกล้งทำหน้าหลอกใส่จนเด็กชายหัวเราะเอิ้กอ้ากชอบใจ รอยยิ้มของเด็กชายทำให้ใบข้าวอดยิ้มตามไม่ได้ 

" ไงครับ น้ำต้น -- อยากพูดอะไรกับน้าข้าวเหรอครับ " ใบข้าวถาม เด็กชายส่งเสียงออแอกลับ ใบข้าวมองใบหน้าน่ารักน่าชังนั้นเด็กคนนี้เป็นลูกชองสิงหากับกอหญ้าเด็กที่เกิดมาจากความรักของพวกเขาทั้งคู่ 

" น้ำต้นครับ น้ำต้นจะเกลียดน้าข้าวคนนี้มั้ยครับ ถ้าน้าข้าวบอกว่าน้าข้าวรักพ่อสิงห์ของน้ำต้นน่ะ " ใบข้าวกอดเด็กชายที่ส่งเสียงออแอตอบกลับเบาๆ  

" ที่พูดมาจริงเรื่องจริงใช่มั้ย ใบข้าว "  

 ใบข้าวหันมามองกอหญ้าสีหน้านั้นทั้งประหลาดใจและเห็นใจ รอยยิ้มอ่อนโยนเผยบนใบหน้าอ่อนหวานนั่น 

 

**** 

สวัสดีค่า รี้ดที่น่ารักทุกคน 

ใครหลายคนคงรู้กันเลาๆไปก่อนหน้านี้แล้วว่ากอหญ้านั้น …… ได้กลายเป็นภรรยาอินถาไปแล้ว อ้าวๆแล้วหัวใจของนายสิงห์ต่อจากนี้จะเป็นยังไงต่อหลังถูกใบข้าวคืนแหวนแต่งงานให้ มาลุ้นกันต่อจากนี้นะคะว่าความรักของทั้งสิงหาและใบข้าวจะเป็นอย่างไรต่อ ปมปริศนากำลังจะเริ่มค่อยๆคลายไปทีละปมแล้วนะคะ 

เป็นกำลังใจและติดตามกันน้า ^^ 

ขอบคุณทุกกำลังใจ ทุกการติดตาม ทุกการรอคอย และทุกข้อความของทุกคนมากๆนะคะ 

ขอให้สนุกและมีความสุขกับการอ่านค่ะ 

ราตรีสวัสดิ์ค่ะ 

      

ความคิดเห็น