facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ชาติก่อนเธอทำทุกทางเพื่อหนีจากเขา แต่ชาตินี้เธอจะยึดตำแหน่งคนข้างกายเขาไว้ให้มั่น ถ้าคิดว่าจะให้ใครมาแย่งไปเหมือนเมื่อก่อนได้ละก็ ระวังให้ดี... เพราะตอนนี้เธอสวยและฉลาดขึ้นเยอะด้วย!

บทที่ 97 สวยมาก / บทที่ 98 ฉันจะรับผิดชอบให้ถึงที่สุด

ชื่อตอน : บทที่ 97 สวยมาก / บทที่ 98 ฉันจะรับผิดชอบให้ถึงที่สุด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.3k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ม.ค. 2564 14:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 97 สวยมาก / บทที่ 98 ฉันจะรับผิดชอบให้ถึงที่สุด
แบบอักษร

บทที่ 97 สวยมาก 

เยี่ยหวันหวั่นหลงคิดว่าวันนี้ซือเซี่ยจะไม่ซ้อม ก็เลยทาลิปสติกสีม่วง 

เมื่อเห็นซือเซี่ยเดินเข้ามา เลยถามขึ้นประโยคหนึ่ง คือว่า ให้ฉันเปลี่ยนสีลิปสติกไหม?”  

เธอจำได้ว่าครั้งที่แล้วซือเซี่ยไม่อาจทำใจรับสีนี้ได้ 

ซือเซี่ยมองเธอ สายตาเป็นประกายด้วยความอบอุ่นอย่างประหลาด ไม่ต้อง สวยมาก 

เยี่ยหวันหวั่น “...!!!  

อะไรนะ? สวยเหรอ? 

ใครก็ได้มาช่วยเธอที! 

เยี่ยหวันหวั่นตกใจจนรีบเติมหน้าเพื่อปลอบขวัญ มือสั่นจนวาดอายไลน์เนอร์เบี้ยวไปหลายรอบ ลิปสติกก็ทาเลอะ 

ซือเซี่ยมองหน้าเยี่ยหวันหวั่น สีหน้าอ่อนโยนบนใบหน้านั้นยากที่จะสังเกตเห็นรอยร้าวที่เผยออกมา ทว่าเพียงพริบตาก็หายไป สูดหายใจเข้าลึกแล้วเอ่ยขึ้นว่า เริ่มซ้อมกันเถอะ!”  

เป็นเพราะซือเซี่ยเป็นคนต้องการที่จะซ้อมด้วยตัวเอง ผู้หญิงเหล่านั้นจะไม่พอใจอย่างไรก็ไม่อาจทำสิ่งใดได้อีก ทำได้เพียงนั่งมองอยู่ตรงนั้นด้วยความขัดใจ 

ฉากสุดท้าย เจ้าชายมาพบโดยบังเอิญ” เริ่มซ้อมได้ 

หลังจากเจ้าหญิงสโนว์ไวท์ถูกวางยาพิษ เจ้าชายคนหนึ่งขี่ม้าขาวฝ่าพงไพร ในขณะที่กำลังหลงทางอยู่นั้นก็ได้มาถึงด้านหน้าของบ้านไม้เล็กๆ เห็นคนแคระทั้งเจ็ดกำลังเศร้าเสียใจดูแลเจ้าหญิงสโนว์ไวท์อยู่ 

ซือเซี่ยเดินมายังโต๊ะที่เยี่ยหวันหวั่นนอนอยู่อย่างช้าๆ จ้องมองใบหน้าของหญิงสาว แววตาราวกระจกใสเต็มไปด้วยความเจ็บปวดลึกซึ้ง 

ทุกคนที่กำลังล้อมดูอยู่เมื่อได้เห็น ใบหน้าเปี่ยมด้วยความนับถือ 

สุดยอด! วันนี้ทักษะการแสดงของพ่อเทพบุตรระเบิดออกมาแล้ว!  

ต้องรู้ว่าการที่เยี่ยหวันหวั่นเข้าร่วมการแสดงบนเวทีนี้ได้ทำให้ความยากในการแสดงพุ่งสูงถึงระดับ MAX ลองนึกดูสิว่าการที่ทุกคนต้องทำเหมือนยัยตัวประหลาดเป็นเจ้าหญิงสโนว์ไวท์ผู้งดงามที่สุดในปฐพีมันเป็นอย่างไร... 

ต่อไป ภาพฉากที่น่าสยดสยองที่สุดกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว จุมพิตจริงใจของเจ้าชาย ทำให้เจ้าหญิงสโนว์ไวท์ฟื้นขึ้น 

ซือเซี่ยยื่นมือออกมา ลูบผมของหญิงสาวอย่างแผ่วเบา มือข้างหนึ่งอยู่บนโต๊ะข้างกายหญิงสาว จากนั้นค่อยๆ ก้มตัวลง... 

ท่าทางเช่นนี้ทำให้หญิงสาวที่กำลังล้อมดูอยู่นั้นมองจนใจเต้นหน้าแดง ทุกคนแทบจะอดใจไม่ไหวพุ่งเข้าไปถีบเยี่ยหวันหวั่นออกแล้วเอาตัวเองนอนลงไปแทน 

ฮึ่ย! โมโหจะแย่อยู่แล้ว! ฉันก็อยากถูกเทพบุตรคร่อมบนเตียงบ้าง!” 

“เทพบุตรเป็นคนดีเกินไป อ่อนโยนเกินไปแล้ว เป็นขนาดนี้แล้วยังจะฝืนตัวเองมาซ้อมอีก!” 

“แต่คนบางคนกลับใช้ประโยชน์จากความอ่อนโยนของเทพบุตรได้คืบจะเอาศอกอย่างหน้าไม่อาย!” 

ทุกคนพากันกัดฟันกรอด พลางเตรียมน้ำแร่และถังขยะไว้ให้ซือเซี่ยด้วยความเห็นใจ 

ขณะที่ซือเซี่ยลูบผมของหญิงสาว ไม่ทันระวังสัมผัสถูกผิวด้านข้างลำคอของหญิงสาวเข้า นิ้วมือพลันแข็งทื่อ 

ผิวด้านล่างใบหน้าลงไปของเยี่ยหวันหวั่นไม่ได้ทาแป้งหนาเตอะ คงจะเป็นผิวจริงของเธอ ผิวขาวเนียนราวนมแพะ รสสัมผัสทำให้สมองของเขานึกถึงคำสี่คำแค่ปากเป่าก็แตกได้ 

ซือเซี่ยแปลกใจเล็กน้อย หดนิ้วกลับทันทีราวกับถูกของร้อนลวกเข้า ใบหูเห่อร้อนเบาๆ จากนั้นสงบสติอารมณ์ ก้มตัวลงไป เข้าใกล้หญิงสาวทีละนิดๆ ... 

เฉิงเสวี่ยที่กำลังมองบนเวทีลุกพรึ่บยืนขึ้น นี่มันเรื่องอะไรกัน! 

ผู้หญิงคนอื่นๆ เห็นดังนั้นก็ได้แต่นิ่งอึ้ง 

ทำไมครั้งนี้ซือเซี่ยถึงไม่ได้วิ่งหนีไปอย่างทนมองไม่ได้เหมือนที่แล้วมา ยังจะเข้าใกล้เรื่อยๆ อีก?  

โอ๊ย! นี่มันเรื่องอะไรกันแน่! หรือว่าซือเซี่ยตั้งใจจะเอาจริงอย่างนั้นเหรอ? 

แม้แต่หลิงตงที่เหม่อลอยอยู่ที่มุมหนึ่ง เมื่อเห็นฉากนี้เข้า ใบหน้าเปลี่ยนสีไปทันที 

แม้ว่าเยี่ยหวันหวั่นกำลังหลับตาอยู่ แต่ก็รู้สึกได้ถึงลมหายใจของอีกฝ่ายที่ใกล้แค่คืบ พอรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างผิดปกติ เธอจึงรีบลืมตาขึ้นทันที วินาทีต่อมาก็เห็นใบหน้าที่ส่องประกายของซือเซี่ยขยายใหญ่อยู่หน้าตัวเอง... 

........................................ 

 

บทที่ 98 ฉันจะรับผิดชอบให้ถึงที่สุด 

เวลานี้เอง พลันมีเสียงหนึ่งลอยมาจากทางประตูห้องโถง “อาจารย์เหลียงมาแล้ว!” 

เป็นจริงเสียด้วย ณ ประตู เหลียงลี่หวาเดินเข้ามา ด้านข้างมีลิ่วล้อของเฉิงเสวี่ยคนนั้นที่ก่อนหน้านี้ไปส่งหนังสือรวบรวมรายชื่อให้เหลียงลี่หวา ดูจากลักษณะแล้วคงเป็นเมื่อครู่เฉิงเสวี่ยเห็นท่าไม่ดีเลยส่งออกไปเรียกกำลังเสริม 

ทันใดนั้นทุกคนพากันโล่งใจ เยี่ยหวันหวั่นก็รีบฉวยโอกาสลุกขึ้นมา 

ไม่รู้ว่าเธอตาฝาดไปหรือเปล่า พริบตาที่เธอลุกขึ้นมา เหมือนจะเห็นสีหน้าไม่พอใจที่ถูกขัดจังหวะบนใบหน้าของซือเซี่ย 

เหลียงลี่หวามีหนังสือรวบรวมรายชื่อคัดค้านอยู่ในมือ ท่าทางไม่สบอารมณ์อย่างมากกวาดตามองไปที่เยี่ยหวันหวั่น เยี่ยหวันหวั่น ทำไมถึงเป็นเธอทุกครั้ง! เธอจะก่อเรื่องวุ่นวายอีกแค่ไหนกันถึงจะพอใจ?” 

เมื่อพูดจบก็หันไปพูดกับทุกคน “อาจารย์ได้เห็นความคิดเห็นของทุกคน เดิมทีใช้การจับฉลากตัดสินก็เพื่อความยุติธรรม แต่ผลลัพธ์ในเวลานี้กลับกลายเป็นปัญหาที่ใหญ่ยิ่งกว่า อาจารย์ได้ยินว่าการซ้อมช่วงนี้ไม่ราบรื่น บวกกับคิดถึงปัญหาภาพรวมของห้อง อาจารย์ตัดสินใจคัดเลือกเจ้าหญิงสโนว์ไวท์ใหม่อีกครั้ง มีใครไม่เห็นด้วยไหม?” 

ได้ยินคำนี้ ทุกคนที่อยู่ในที่นี้ล้วนตื่นเต้นดีใจ พูดได้ว่าทุกคนกำลังสะใจก็ไม่มากเกินไป พร้อมใจกันตอบอย่างพร้อมเพรียงว่า “ไม่มี!” 

เยี่ยหวันหวั่นเองก็โล่งใจ ในที่สุดเวลานี้ก็มาถึงจนได้ 

แต่ว่าเวลานี้เอง พลันมีเสียงหนึ่งดังขึ้นจากข้างกายของเธอ “ผมไม่เห็นด้วย 

คนที่พูด คือซือเซี่ย 

เฉิงเสวี่ยที่ยืนห่างออกไปไม่ไกลร้อนใจ จนวิ่งมาถึงด้านหน้าซือเซี่ยพลางกระตุกปลายเสื้อเขา เอ่ยเตือนเบาๆ “ซือเซี่ย นายกำลังพูดอะไรน่ะ อาจารย์เห็นด้วยแล้วนะ นายยังมีอะไรต้องกังวลอีก?” 

เยี่ยหวันหวั่นหันมองไปทางซือเซี่ยด้วยความระแวดระวังสูงสุด เจ้าหมอนี่คิดจะทำอะไร... 

ชายหนุ่มกวาดสายตามองทุกคนในที่นั้นด้วยสายตาเย็นชา ถ้าหากกฎกติกาสามารถปรับเปลี่ยนได้หลายครั้ง ถ้าอย่างนั้นผู้ที่ได้รับคัดเลือกครั้งต่อไปจะต้องถูกเปลี่ยนกลางทางอีกใช่หรือไม่? อีกทั้งอีกไม่นานก็จะถึงกำหนดแสดงแล้ว หากเปลี่ยนคนก็ต้องเริ่มใหม่ตั้งแต่แรก การฝึกซ้อมของพวกเราเป็นไปอย่างราบรื่นมาก ยกเว้นแค่เพียงฉากสุดท้ายเท่านั้น และปัญหาของฉากนี้ เกิดขึ้นจากตัวผม ผมได้ปรับปรุงตัวผมแล้ว ขอรับรองว่าการฝึกซ้อมจะเป็นไปอย่างราบรื่น” 

ไม่เพียงนักเรียนในห้องโถงที่ตะลึงงัน เหลียงลี่หวาเองก็คิดไม่ถึงว่าซือเซี่ยจะคัดค้าน ขมวดคิ้วถาม “แต่ว่า ต่อให้นายสามารถแสดงอย่างราบรื่นต่อไปได้ แต่ลักษณะภายนอกของเยี่ยหวันหวั่นก็เป็นปัญหาใหญ่” 

ซือเซี่ยเอ่ยตอบด้วยใบหน้านิ่ง “เดิมทีละครเวทีก็ต้องมีการเพิ่มเติมฝีมือและส่วนที่โอเว่อร์ไว้ข้างในอยู่แล้ว ลักษณะภายนอกของเยี่ยหวันหวั่นไม่ใช่ปัญหา อีกทั้งต่อไปเวลาขึ้นเวทีสามารถใช้วิธีปิดบังอย่างทรงผมและหน้ากากมาแก้ไขได้ เรื่องพวกนี้ผมจะคุยกับหัวหน้าห้อง และส่งหนังสือแผนที่เป็นไปได้อย่างละเอียดให้อาจารย์” 

ซือเซี่ยพูดถึงขั้นนี้แล้ว แม้ว่าเหลียงลี่หวาจะไม่พอใจ ก็พูดอะไรอีกไม่ได้ “ถ้าหากนายยืนกราน อาจารย์ย่อมไม่คัดค้าน แต่หากมีปัญหาขึ้นมา...” 

อันที่จริงเยี่ยหวันหวั่นเป็นประเด็นรอง ปัญหาใหญ่ที่สุดของเรื่องนี้อยู่ที่ตัวซือเซี่ย เธอคิดว่าซือเซี่ยไม่พอใจอย่างมากที่เยี่ยหวันหวั่นได้แสดงเป็นเจ้าหญิงสโนว์ไวท์ ก็เลยให้ความสำคัญขึ้นมา 

แต่ไหนเลยจะรู้ว่า หลังจากมาแล้วท่าทางของซือเซี่ยกลับแตกต่างจากที่นักเรียนทั้งหลายพูดอย่างสิ้นเชิง 

คนผู้นี้ไม่ใช่คนที่คนต่ำต้อยอย่างเธอจะไปผิดใจด้วยได้หรอกนะ 

คนอื่นอาจจะไม่รู้เบื้องหลังของซือเซี่ยอย่างชัดเจน แต่เธอกลับรู้ดี นั่นไม่ใช่ตระกูลเศรษฐีธรรมดาๆ นะ! 

หากไม่ใช่ชายชู้ของเธอพูดออกมาด้วยตัวเอง ตีเธอให้ตายก็คิดไม่ถึงว่าหัวนอนปลายเท้าของซือเซี่ยจะยิ่งใหญ่ขนาดนี้ 

ความคิดเห็น