หนอนเจลลี่

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : คำคำนั้น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 28.8k

ความคิดเห็น : 60

ปรับปรุงล่าสุด : 05 พ.ค. 2559 21:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คำคำนั้น
แบบอักษร

 

คำคำนั้น

 

            “อิรัชชัยมะเซ” ต้นหญ้ายิ้มให้กับลูกค้าตัวน้อยที่เปิดประตูเข้ามา ลูกค้าตัวน้อยเดินเข้ามาในร้านพร้อมกับมองเขนมหวานหลายอย่างที่ถูกวางเรียงรายกันอยู่ภายในก่อนจะถามขึ้นเป็นภาษาญี่ปุ่น

            “ขนมเค้กชิ้นนี้ราคาเท่าไหร่ครับ”

            “700เยนครับ” ลูกค้าตัวน้อยวางเหรียญที่กำอยู่ในมือออกมาวางบนเคาร์เตอร์คิดเงินแล้วถามขึ้น

            “เงินเท่านี้พอไหมครับ” ต้นหญ้านับเงินที่อยู่บนโต๊ะก็พบว่ามีแค่สามห้าร้อยเย็นเท่านั้น

            “เงินนี้มีอยู่500เยนนะ”

            “งั้นมีขนมที่ที่ถูกกว่านี้ไหมครับ ที่มันเป่าวันเกิดได้ วันนี้วันเกิดพ่อผม” เด็กน้อยหน้าเศร้าออกเล็กน้อยแล้วถามขึ้น

            “งั้นพี่ขายเค้กก้อนนี้ให้ในราคา500ตกลงไหม” ต้นหญ้าพูดทำให้เด็กน้อยยิ้มขึ้นแล้วพยักหน้ารับด้วยความดีใจ ร่างเล็กหยิบเค้กที่วางอยู่ในตู้ออกมาแล้วจัดใส่กล่องพร้อมกับเทียนอีกกล่อง

            “ขอให้ฉลองกับคุณพ่ออย่างมีความสุขนะ” ต้นหญ้าโบกมือให้กับลูกค้าตัวน้อยที่เดินยิ้มออกจากร้านไปอย่างมีความสุข แล้วมองเหรียญที่วางอยู่บนโต๊ะดูเหมือนหนูน้อยคนนั้นจะเก็บตังมาซื้อเอง

            “แล้วเมื่อไหร่จะรวยนะ” ร่างเล็กบ่นออกมาแล้วเก็บเหรียญลงในลิ้นชัก ก่อนที่จะโดนลูกค้าเรียกไปเก็บเงินที่โต๊ะ ต้นหญ้าย้ายมาอยู่ที่นี่ได้เกือบสามเดือนแล้วหลังจากเรียนจบและทำงานเก็บเงินเพื่อมาเปิดร้านขายขนมหวานที่ญี่ปุ่น

            “ยินดีต้อนรับครับ” ต้นหญ้าทักทายตามปกติเมื่อได้ยินเสียงกระดิ่งที่แขวนอยู่หน้าประตูดังขึ้น ร่างสูงเดินควงมากับหญิงสาวหน้าตาหน้ารักตามแบบฉบับสาวญี่ปุ่น

            “เชิญด้านในเลยครับ” ต้นหญ้าพูดขึ้นทำให้ทั้งสองคนเดินเข้าไปเลือกที่นั่งสำหรับสองคนตรงริมหน้าต่าง ร่างสูงใส่แว่นกันแดดทับไว้ทำให้ต้นหญ้าเห็นหน้าไม่ชัด ส่วนผู้หญิงถ้าจำไม่ผิดน่าจะเป็นดาราหรือไม่ก็นักร้องเพราะต้นหญ้าเคยเห็นอยู่ในทีวี

            “มีขนมหลายอย่างจัง” ฮานะพูดขึ้นหลังจากดูเมนูที่ร่างเล็กยื่นให้

            “ลาเต้ร้อนแก้วนึง” ผู้ชายใส่แว่นดำพูดขึ้นแต่ก็ยังไม่ยอมถอดแว่นกันแดดออก สงสัยจะเป็นไอดอลเหมือนกันคงกลัวจะเป็นข่าว ต้นหญ้าคิดอยู่ในใจแล้วจดเมนูตามที่สั่ง

            “ขนมชั่น” ฮานะพายามออกเสียงตามตัวอักษรภาษาอังกฤษที่เขียนไว้ใต้ภาพ

            “อันนี้ใช่ไหมครับ” ต้นหญ้าชี้ไปที่ขนมชั้นเธอก็พยักหน้ารับ

            “ชาเขียวเย็นด้วย”

            “ครับ” ต้นหญ้ารับคำแล้วจดลงไปในกระดาษ

            “คุกกี้แอลม่อนหวานน้อย” ร่างเล็กหันไปมองร่างสูงที่อยู่ดีๆก็พูดขึ้น

            “เอ่อ คือร้านผมมีคุกกี้แอลม่อนแบบธรรมดาน่ะครับ มันต้องใช้เวลาและร้านก็มีผมแค่คนเดียว ถ้าเกิดมีลูกค้าคนอื่นเข้ามา”

            “งั้นฉันเหมาทั้งร้าน”

            “ริวจิ” ฮานะเรียกชื่อคนตรงข้ามด้วยความตกใจไม่ต่างไปกับร่างเล็กที่ยืนอยู่

            “คือว่าผม” ยังไม่ทันที่ต้นหญ้าจะพูดจบประโยคก็โดนพูดแทรกขึ้น

            “นายกล้าปฏิเสธลูกค้ารึไง โอดะปิดร้าน” ร่างสูงหันไปสั่งลูกน้องที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะข้างหลังห้าคน โอดะเดินไปหันป้ายOpenให้หันเข้ามาในร้าน

            “เรียบร้อยครับคุณชาย” ต้นหญ้ายืนอ้าปากค้างกับการกระทำที่เผด็จการของริวจิ

            “ไปทำสิ จะนานแค่ไหนก็ตามใจ” ร่างเล็กมองร่างสูงเล็กน้อยแล้วก็ยอมเดินกลับไปตรงเคาร์เตอร์เพื่อเอาขนมชั้นกับเครื่องดื่มมาเสิร์ฟ จากนั้นก็เข้าไปหลังร้านเพื่ออาบคุกกี้แอลม่อนหวานน้อย

            “นิสัยเสียจริงๆ” ต้นหญ้าพูดขึ้นอย่างหงุดหงิดแต่ก็ไม่อยากมีเรื่องเพราะดูเหมือนผู้ชายคนนั้นจะไม่ใช่คนธรรมดาถึงมีลูกน้องตามหลายคน เกือบครึ่งชั่วโมงต้นหญ้าก็อบคุกกี้จนเสร็จแล้วก็นำมาเสิร์ฟที่โต๊ะ

            “รับอะไรเพิ่มอีกไหมครับ”

            “ไม่” ร่างสูงตอบออกมาต้นหญ้าเลยเดินออกไปจากโต๊ะก็เห็นเด็กคนเมื่อวานมายืนด่อมๆมองๆอยู่หน้าร้าน

            “พี่ชายคนพวกนั้นเขามาทำไมหรอครับ” เด็กคนนั้นถามขึ้นทันทีที่ต้นหญ้าเดินออกมานอกร้าน

            “เขาเป็นลูกค้าน่ะ”

            “ผู้ชายคนนั้นเขาเป็นคนไม่ดีนะครับ” เด็กน้อยชี้ไปที่โอดะที่นั่งอยู่ในร้าน “พี่ชายต้องอยู่ให้ห่างพวกเขาไว้นะครับ พวกเขาเป็นคนไม่ดี”

            “พี่ชายไม่เป็นไรหรอก” ต้นหญ้ายิ้มให้กับเด็กตัวเล็ก “แล้วมาหาพี่ชายหรอครับ”

            “ผมแวะเอาขนมมาฝากพี่ชายครับ” เด็กน้อยยื่นลูกอมหนึ่งเม็ดที่อยู่ในมือให้กับร่างเล็กที่ยืนอยู่ตรงหน้า

            “ขอบใจนะ” ต้นหญ้าขยี้หัวเด็กน้อยด้วยความเอ็นดู

            “งั้นผมไปก่อนนะครับ พี่ชายก็ระวังตัวด้วยนะ” เด็กน้อยยิ้มขึ้นแล้วเดินกลับบ้านไป ต้นหญ้าเดินกลับเข้าไปในร้านสักพักฮานะก็เรียกเช็คบิล

            “ทั้งหมด5000เยนครับ” ร่างเล็กพูดขึ้นพร้อมกับยื่นบิลให้ตรวจสอบ

            “บอกว่าเหมาทั้งร้านไง” ร่างสูงถามขึ้นเพราะเห็นว่าต้นหญ้าคิดแค่ค่าขนมกับค่าเครื่องดื่ม

            “เดี๋ยวพอคุณไปผมก็เปิดร้านเหมือนเดิมแล้ว เพราะงั้นผมคิดแค่นี้ก็พอ” ร่างสูงหยิบแบงค์วางบนโต๊ะแล้วเดินออกจากร้านไป

            “รอสักครู่นะครับ” ต้นหญ้ารับเงินมาแล้วกำลังจะเดินไปหยิบเงินทอน

            “ที่เหลือทิป” ร่างสูงลุกขึ้นแล้วเดินออกจากร้านไป ร่างเล็กมองตามคนที่เดินออกจากไปเข้าไปนั่งในรถคันแพง

            “รวยจริงๆ” ต้นหญ้าพูดขึ้นก่อนที่เสียงกระดิ่งประตูร้านจะดังขึ้น “ยินดีต้อนรับครับ^_^

            “ทำไมริวถึงให้ทิปหนักจังคะ” ฮานะถามขึ้นด้วยความสงสัยเพราะปกติแค่ทิปก็ไม่น่าจะเกินครึ่งหนึ่งของเงินทั้งหมด

            “คุกกี้อร่อย” ริวจิดึงแว่นกันแดดสีชาออกเผยให้เห็นดวงตาสีดำสนิทที่ไร้ความรู้สึก โอดะพาฮานะมาส่งที่คอนโด หญิงสาวจูบลาร่างสูงอย่างดูดดื่มก่อนจะลงจากรถไป

            “วันนี้มีนัดคุยธุรกิจกับคุณฮันเฉินตอนหกโมงนะครับคุณชาย” โอดะเตือนออกมาเมื่อเห็นว่าฮานะลงจากรถไปแล้ว

            “ทำไมเรกะถึงไม่ไปคุยเอง”

            “เห็นนายใหญ่บอกว่าไม่ค่อยชอบขี้หน้าฮันเฉินน่ะครับ”

            “เหมือนฉันชอบตาย” ริวจิบ่นอย่างไม่ชอบใจที่โดนโยนงานมาให้

            “แล้วคุณชายจะกลับบ้านเลยไหมครับ”

            “อืม ฉันอยากพัก” ริวจิพิงตัวลงกับเบาะรถพรางหลับตาลงด้วยความเหนื่อยล้า

           

            >>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

           

“มาตรงเวลานะครับ” ฮันเฉินลุกขึ้นยืนแล้วเชิญให้คนที่เพิ่งเดินเข้ามานั่งลงฝั่งตรงข้าม

            “คุณมาก่อนผมซะอีก” แสนดีพูดขึ้นพร้อมกับนั่งลงกับโซฟาตัวกว้างจากนั้นฮันเฉินก็เรียกให้เด็กเชียร์เบียร์สองคนมานั่งประกบทั้งสองข้างของแสนดี

            “จะให้ฉันเรียกนายว่าอะไรดีริวจิหรือแสนดี”

            “ริวจิดีกว่าครับ” แสนดีพูดขึ้นแล้วยกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม “ผมไม่ชอบให้คนไม่สนิทเรียกชื่อนั้น”

            “เรามาเข้าเรื่องงานกันเลยดีกว่า” ฮันเฉินเปิดประเด็นแล้วคุยกันถึงเรื่องธุรกิจคาสิโนที่จะเปิดใหม่แถบชานเมือง และตรงนั้นเป็นที่ดินของยามาดะฮันเฉินกำลังเจรจาซื้อที่ตรงนั้นอยู่

            “ทำไมต้องเป็นตรงนั้นที่ที่เจริญกว่านั้นก็มี” แสนดีถามขึ้นด้วยความสงสัย

            “ฉันชอบทำเลเพราะว่ามันติดกับท่าเรือ”

            “เรื่องนั้นผมรู้ครับเพราะคุณคงไม่ได้ตั้งใจแค่เปิดคาสิโนอย่างเดียว แต่ท่าเรือตรงนั้นมันเป็นที่ของผมด้วย เกิดตำรวจตรวจสอบขึ้นมาผมจะพลอยเดือดร้อนไปด้วย” แสนดีพูดขึ้นอย่างรู้ทัน

            “เรื่องตำรวจผมจัดการได้”

            “แต่ผมได้ข่าวว่าฮิการาชิกำลังเพ่งเล็งคุณอยู่นี่” แสนดีพูดถึงตำรวจหนุ่มไฟแรงที่เข้ามายุ่งวุ่นวายกับวงการนี้ได้ไม่นาน แต่ก็ทำเรื่องยุ่งยากอยู่ไม่น้อยถ้าหมอนั่นแบล็กไม่ใหญ่จริงป่านนี้คงโดนเด้งไปแล้ว แต่นี่ยังอยู่รอดได้ก็แสดงว่าไม่ธรรมดา

            “ก็แค่เด็กเมื่อวานซืน”

            “ผมขอปฏิเสธเรื่องที่ดินตรงนั้น แต่ถ้าคุณต้องการผมมีที่ดินอีกมากมายที่จะเสนอขายให้คุณ ถ้าคุณต้องการ” แสนดีปฏิเสธไปตรงๆเพราะไม่อยากโดนลากมาเอี่ยวกับเรื่องยาเสพติด แค่ลำพังค้าอาวุธเถื่อนก็วุ่นวายมากพอแล้ว

            “แล้วนายจะปล่อยให้ที่ดินตรงนั้นว่างเปล่าไปทำไม”

            “บางทีผมอาจจะเอาไว้สร้างสนามบอลไว้ต้อนรับฟุตบอลโลกอีกสามปี”

            “คุณชายครับ นายใหญ่สั่งมาว่าอย่าให้มีปัญหา” โอดะที่ยืนฟังอยู่ก้มลงมากระซิบแสนดีเบาๆ

            “ฮ่าๆ นายมีอารมณ์ขันดีนะ” ถึงฮันเฉินจะหัวเราะออกมาแต่แววตาก็บ่งบอกว่าไม่พอใจ

            “เอาเป็นว่าสนใจที่ดินตรงอื่นก็ติดต่อมาอีกครั้งนะครับ ผมขอตัวก่อน” แสนดีพูดขึ้นพร้อมกับลุกขึ้นยืน

            “ไม่สนใจพาสาวไปสักคนหรอ” ฮันเฉินทักขึ้นเมื่อเห็นว่าแสนดีกำลังจะเดินลงไปข้างล่าง

            “ไม่ดีกว่าพรุ่งนี้ผมต้องเข้าบริษัทแต่เช้า” แสนดีหันกลับมาตอบแล้วเดินลงไปด้านล่างโดยที่ไม่ได้ฮันกลับมามองสายตาที่โกรธเคืองของฮันเฉินที่มองไล่ตามไป

            “บังเอิญจังนะครับ” ฮิการาชิทักขึ้นทันทีเมื่อแสนดีลงมาถึงข้างล่าง

            “ผมว่าไม่มั้ง” แสนดีตอบอย่างไม่ใส่ใจแล้วเดินสวนออกจากร้านไป

            “กลับเลยไหมครับคุณชาย” โอดะถามขึ้นหลังจากที่แสนดีเข้ามานั่งในรถแล้ว

            “ไปร้านขนมหวานเมื่อตอนกลางวัน”

            “โดโมะอาริกาโต” ต้นหญ้าโค้งคำนับเป็นการขอบคุณเมื่อลูกค้าเดินออกไปจากร้าน ร่างเล็กพลิกป้าย Close ออกนอกร้านแล้วเก็บโต๊ะให้เรียบร้อย

            “เหนื่อยแหะ” ต้นหญ้าบ่นขึ้นเพราะต้องเก็บร้านคนเดียวแถมตอนเช้ายังต้องตื่นมาทำขนมหวานอีก ต้นหญ้าเห็นรถคุ้นตามาจออยู่หน้าร้านพร้อมกับร่างคุ้นตาที่เปิดกระจกลงมาดูถึงแม้จะเป็นตอนกลางคืนแต่ต้นหญ้าจำไม่ผิดแน่

            “แสนดี” ต้นหญ้าพูดขึ้นแล้วรีบวิ่งออกไปนอกร้านก่อนที่ร่างสูงจะปิดกระจกรถแล้วเคลื่อนรถออกไป

            “ดี!” ร่างเล็กวิ่งไล่ตามรถคันหรูไปพร้อมกับตะโกนเสียงดังเพื่อให้คนในรถได้ยิน ต้นหญ้าสะดุดรองเท้าออกตัวเองแล้วล้มลงไปกับพื้น ทั้งที่อุตส่าห์เจอแล้วแต่ทำไมถึงต้องเป็นแบบนี้ด้วย

            “ทำไมวะ!” ต้นหญ้าทุบพื้นด้วยความโมโหทำไมต้องหนีด้วย ทำไมต้องทำเป็นไม่สนใจ หรือว่าเรื่องคืนนั้นต้นหญ้าจะหูฝาดไปเอง รองเท้าหนังหยุดอยู่ตรงหน้าของร่างเล็กทำให้ต้นหญ้าเงยหน้าขึ้นไปมอง

            “บ้าไปแล้วรึไง” แสนดีก้มมองร่างเล็กที่นั่งอยู่บนพื้น ต้นหญ้าลุกขึ้นยืนก่อนจะตบไปที่หน้าของแสนดีสุดแรงจนเห็นรอยแดงที่แก้มขาว

            “คุณชาย!” พวกลูกน้องที่เหลือตกใจแล้วกำลังจะเข้ามาทำร้ายต้นหญ้าแต่แสนดียกมือห้ามไว้

            “ไม่ต้องยุ่ง”

            “มันเหนื่อยนะ!

            “นี่คือเรื่องที่วิ่งตามรถมา?

            “เรื่องคืนนั้นที่ดีบอกว่าชอบผมหมายความว่าไงกันแน่ ดีพูดมันออกมาจริงๆใช่ไหม ผมไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม” ต้นหญ้าถามคำถามที่ค้างอยู่ในใจมาตลอด4ปีที่ผ่านมา เหตุผลเดียวที่ต้นหญ้ามาที่ญี่ปุ่นก็เพราะต้องการคำตอบจากแสนดี

            “ฉันพูดอะไร” แสนดีถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ปกติ

            “ก็ที่ดีบอกว่าชอบผม”

            “นายฝันไปหรือเปล่า บางทีอาจจะหูเพี้ยนคิดเข้าข้างตัวเอง”

            “

            “คิดว่าคนอย่างฉันจะชอบนายหรอ” รอยยิ้มของต้นหญ้าค่อยๆหายไปเมื่อได้ฟังคำตอบของแสนดี

 

            “แค่นี้แหละที่ผมต้องการ” ร่างเล็กยิ้มบางออกมาแล้วหันหลังเดินกลับไปที่ร้าน ต้นหญ้ารอแสนดีมาตลอดเพราะคิดว่าตัวเองไม่ได้หูฝาด 4ปี ที่ไม่มีมีการติดต่อ ไม่มีแม้แต่ข่าวคราวสิ่งที่เดียวรู้ก็คือแสนดีอยู่ที่ญี่ปุ่น แต่ต้นหญ้าก็ยังรอเพื่อที่จะเจอแสนดีอีกครั้ง ต้นหญ้าทำงานเก็บตังตั้งแต่ตอนเรียนจนเรียบจบก็หางานทำจนเก็บตังได้มาพอที่จะมาเปิดร้านขายขนมหวานที่นี่เพราะคิดว่าสักวันต้องเจอแสนดีแน่ ต่อให้ต้องรอไปอีกกี่ปีต้นหญ้าก็รอได้ตราบใดที่ยังคิดถึงคำพูดในคืนนั้นอยู่ แต่ตอนนี้คงไม่ต้องรออีกต่อไปแล้วมันจบแล้ว ความรักของต้นหญ้ามันไม่มีค่าอะไรเลย 

 

 

           ♣

 

                   ไรท์ไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับประเทศญี่ปุ่นเลยนะทำใจๆ  และอย่าหาความดีจากพระเอกเรื่องนี้นะ เพราะมันไม่มีhttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/9bbc76d5.gif  แสนดีก็ยังเป็นแสนดี เป็นเพียงผู้ชายปากแข็ง และไม่ค่อยแสดงออก แต่บางครั้งก็มีมุมน่ารักๆบ้างงงงงงhttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/Cartoon00024.gif

 

 

                                 โหวตๆ เม้นๆๆๆๆๆ กดถูกใจกันเยอะนะๆๆๆ http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/Kikucow00005.gifhttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/Huahed00015.gif

 

      

ความคิดเห็น