ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 26

คำค้น : #ซ่อนลิขิตรัก#สิงหา#นายสิงห์#มนตรา#ใบข้าว

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 6k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ม.ค. 2564 18:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 26
แบบอักษร

 

 

 

ซ่อนลิขิตรัก บทที่ 26 

 

 

 

 

 

" ทำอะไรอยู่ ใบข้าว " สิงหาที่เดินผ่านมาทางโรงเก็บปุ๋ยและเมล็ดพันธุ์เห็นใบข้าวอยู่ด้านใน คนถูกทักตกใจเล็กน้อยเธอหันกลับไป สิงหาเดินเข้ามาใกล้ " จะมาเอาปุ๋ยเหรอ " สิงหาถาม 

" เปล่าค่ะ " ใบข้าวส่ายหน้า " ข้าวมาเช็คของตามใบรายการที่เราสั่งซื้อของไปน่ะค่ะ " ใบข้าวหันกลับไปที่ถุงปุ๋ยกับถุงเมล็ดพันธุ์ในโรงเก็บ " เมื่อวานคุณวิทย์เอาเอกสารสั่งซื้อมาให้ ข้าวเลยมาตรวจดูของเก่าก่อนว่ามันยังสมควรจะสั่งซื้อเพิ่มอีกมั้ย "  

" ดูแลกันแบบนี้ยอมเป็นเมียนายสิงห์แล้วสินะ " สิงหาเดินเข้ามากอดจากด้านหลังพลางจะกดจูบแก้มของใบข้าวเจ้าตัวรู้ทันรีบเอาแฟ้มขึ้นมากันไว้แล้วรีบหนีออกมาจากอ้อมแขน 

" อย่ามาพูดจามั่วๆนะ ใครเค้าอยากจะเป็นเมียพี่สิงห์กัน " ใบข้าวมองตาขุ่นใส่ " แล้วก็เลิกทำแบบนี้ได้แล้วข้าวไม่ชอบ! "  

" ยังไม่หายโกรธอีกเหรอ " สิงหาถาม 

" ถ้ายังตอบคำถามข้าวไม่ได้ ก็จะไม่คุยด้วย " ใบข้าวว่าหันไปสนใจถุงปุ๋ยกับถุงเมล็ดพันธุ์ต่อ สิงหาถอนหายใจบางๆออกมาพลางยกมือลูบผมด้านหลังไปมาก่อนที่เขาจะช่วยใบข้าวสำรวจอยู่ในโรงเก็บนั่น 

" ปุ๋ยพวกนี้พี่สิงห์สั่งมาจากที่เดียวกันทุกเดือนเลยเหรอคะ " ใบข้าวถาม 

" พี่สั่งปุ๋ยจากสองสามที่คละกันไปน่ะ ทำไมเหรอ " สิงหาเดินเข้ามาใกล้พอเห็นสายตาของใบข้าวเขาก็หยุดเดินเข้าไปใกล้เธอ 

" งั้นสองสามที่ว่านี่ แต่ละที่ก็จะสั่งจำนวนไม่เท่ากันด้วยใช่มั้ยคะ " ใบข้าวส่งแฟ้มให้ดู "  บางเจ้าบางเดือนสั่งเก้าร้อยถึงหนึ่งพันห้าร้อยกว่ากระสอบคละกันไปในแต่ละเดือนตามความมากน้อยและก็ปริมาณคงเหลือที่อยู่ในแต่ละเดือนแต่ส่วนใหญ่จะไม่เหลือ แต่ว่าทำไมมีแค่เจ้านี้เจ้าเดียวคะที่เราสั่งเท่ากันทุกเดือน สามร้อยยี่สิบสองถุง ไม่มีเดือนไหนขาดไม่มีเดือนไหนเกินเลยเหรอคะ "  

" แล้วบันทึกการเบิกปุ๋ยของสามร้อยยี่สิบสองถุงนี่ก็จะถูกเบิกเอาไปใช้ในทุกวันพุธเป็นจำนวนเท่ากันด้วย " ใบข้าวเขยิบเข้าไปใกล้ชี้ไปที่ตัวเลขที่เธอวงกลมสีแดงไว้ให้สิงหาดู  " ข้าวลองไล่ย้อนดูไปหกเดือนเป็นแบบนี้หมดเลยเป็นปุ๋ยที่ต้องใส่ตามสูตรแบบนี้เป๊ะทุกครั้งเลยใช่มั้ยคะ พี่สิงห์ " ใบข้าวส่งสายตาคนขี้สงสัยถาม สิงหามองใบหน้าฉงนนั่นแล้วยิ้มออกมา 

" พี่สิงห์ยิ้มอะไร ข้าวถามอยู่นะ " ใบข้าวพ่นลมฮึใส่ 

สิงหาปิดแฟ้ม " ใช่ เป็นอย่างที่ข้าวว่านั่นแหละ ปุ๋ยเจ้านี้ที่สั่งเป็นปุ๋ยสั่งตามสูตรเวลาใส่ก็ต้องใส่ตามสูตรของมันทีนี้หายสงสัยหรือยัง เจ้าหนูจำไม -- " สิงหาแกล้งเอามือบีบจมูกใบข้าว 

" พี่สิงห์! ข้าวเจ็บ!! " ใบข้าวร้องพลางจับมือของสิงหาที่บีบจมูกของเธอไว้ สิงหาได้โอกาสเปลี่ยนจากบีบจมูกมาจับมือของใบข้าวแทนแล้วดึงเธอเข้ามาหอมเบาๆที่แก้ม 

" พี่สิงห์! นี่มันในโรงเก็บปุ๋ยนะ! " ใบข้าวจ้องเขม็งใส่แก้มแดงจัด 

" อ่อ ไม่ชอบให้ทำที่นี่ งั้นไปทำที่บ้านกัน! " สิงหาเดินจูงมือใบข้าวออกมาจากโรงเก็บปุ๋ย  

" พอได้แล้ว! " ใบข้าวสะบัดมือออกอย่างแรง จนรอยยิ้มของสิงหาเลือนหายไปจากใบหน้า " อย่ามาล้อกันเล่นแบบนี้นะ ข้าวบอกแล้วว่าข้าวไม่ชอบ! " ใบข้าวเม้มปากแน่นมองสิงหา " ถ้าพี่สิงห์รู้แล้วว่าข้าวเป็นคู่หมั้นของคุณภูผาทำไมไม่ไล่ข้าวออกจากไร่พี่ไป พี่จะเก็บข้าวไว้ทำไมอีกหรือที่ทำแบบนี้เพราะอยากแก้แค้นคุณภูผาคะ "  

สิงหาเอาลิ้นดุนแก้มอย่างไม่ชอบใจ คิ้วเข้มขมวดกันแน่น เขาเดินเข้าไปจับมือของใบข้าวขึ้นมา " งั้นข้าวต้องตอบพี่ก่อนเข้ามาที่นี่ทำไม และถ้าคิดว่าพี่ทำเพื่อแก้แค้นไอ้เลวนั่นทำไมยังอยู่ที่นี่อีก ทำไมถึงไม่หนีออกไปซะ ทำไมถึงยังสวมแหวนแต่งงานอยู่! " แววตาของสิงหาไม่ได้ดุดันเหมือนทุกที แววตาของเขามีแต่คำถามและความทรมานอยู่ในนั้น " ตอบสิ ใบข้าว! "  

ใบข้าวกัดปากแน่น ดวงตาร้อนผ่าวกลั้นน้ำตาไว้ เธอพยายามดึงมือของเธอออก " ข้าวไม่รู้! ข้าวเข้ามาที่นี่เพราะข้าวมีความจำเป็น เรื่องที่ข้าวเข้ามาที่นี่ไม่เกี่ยวกับผู้ชายคนนั้น แต่ถ้าพี่สิงห์อยากได้แหวนคืนข้าวจะคืนให้! " ใบข้าวใช้มือข้างขวาที่เป็นอิสระไปที่มือข้างซ้ายของตัวเองจะถอดแหวนออกแต่สิงหากลับสอดมือประสานเข้ากับมือของใบข้าวล็อคมือเธอไว้แน่น " พี่สิงห์ ปล่อยข้าวนะ! "  

" ไม่ปล่อย! และก็จะไม่ให้ถอดออกด้วย! " สิงหารวบมืออีกข้างของใบข้าวไว้ยื้อยุดไม่ให้เธอถอดแหวนได้ " บอกสิว่าข้าวเข้ามาทำอะไรที่นี่! " สิงหามองตาใบข้าวที่กำลังสั่นเครือ 

" ข้าวมาตามหาพี่สาว ข้าวมาตามหาพี่กอหญ้า! ข้าวเป็นน้องสาวของพี่กอหญ้า พี่สิงห์ได้ยินมั้ย! " 

สิงหานิ่งขึง 'ทำไมเขาจะไม่รู้'  

ต่างฝ่ายต่างมองหน้ากันใบข้าวหลบดวงตาที่รื้นน้ำไม่ให้สิงหามอง เธอรู้สึกเจ็บปวดที่ต้องพูดออกไป ความจริงของเธอทำให้เขารู้สึกอะไรได้บ้างมั้ย ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาสิงหายังมีใจและรักกอหญ้าอยู่แบบนี้ก็เท่ากับว่าคงมีแค่เธอที่เจ็บปวดกับความสัมพันธ์นี้ ความสัมพันธ์ที่เธอต้องรักสิงหาข้างเดียว 

ตอนนั้นเองที่ตาเฒ่าเหมยวิ่งหน้าตาตื่นมา 

" นายสิงห์ เจอรถคุณวิทย์แล้วครับ "  

สิงหาหันมามองเหมย อีกฝ่ายพูดต่อ " ตอนนี้รถอยู่ที่สถานีตำรวจ ส่วนคนอยู่ที่โรงพยาบาลแล้ว คุณวิทย์บาดเจ็บแต่ -- " ใบข้าวมองเหมยที่หน้าซีด " นังคำแปงหายไปครับ นาย! "  

 

 

***  

 

 

" โฮ ~ โฮ ~ ฮือ นังคำแปง นังคำแปง! " ป้าขวัญกรีดเสียงร้องไห้ปริ่มจะขาดใจหลังรู้ข่าวหลานสาวของตัวเองหายตัวไประหว่างออกจากไร่ตั้งแต่เมื่อวานนี้ " โธ่ นังคำแปง หลาน ป้า ฮือ ~ เอ็งหายไปไหน ใครจับตัวเอ็งไป! "  

" ป้าขวัญใจเย็นๆก่อนนะคะ ตอนนี้พี่สิงห์กับลุงเหมยไปที่สถานีตำรวจแล้วค่ะ เดี๋ยวได้ความอะไรก็คงรีบมาบอกนะคะ " ใบข้าวปลอบพลางโบกพัดในมือไปมามือข้างหนึ่งก็ช่วยพัดอีกข้างก็รมยาดมให้  

" หลีกหน่อยๆ ยาหอมผสมน้ำอุ่นมาแล้ว ใบข้าว " ช่อร้องรีบส่งแก้วน้ำให้ใบข้าวที่สลับหน้าที่กันกับช่อ ใบข้าวป้อนยาหอมผสมน้ำให้ป้าขวัญดื่ม 

" ดื่มก่อนนะคะ ป้าขวัญ -- ค่อยๆหายใจนะคะ คำแปงจะต้องไม่เป็นอะไร คำแปงจะกลับมาอย่างปลอดภัยค่ะ " ใบข้าวบีบๆนวดๆ ป้าขวัญที่หันมามอง  

" คุณคะ คุณต้องบอกนายสิงห์ให้ช่วยคำแปงกลับมาให้ได้นะคะ ป้ายกมือไหว้ล่ะคะ " ป้าขวัญยกมือไหว้ ใบข้าวร้องรีบเอามือประคองมือของป้าขวัญไว้ 

" ป้าขวัญอย่าทำแบบนี้เลยนะคะ เชื่อข้าวนะคะ นายสิงห์ของป้าต้องพาคำแปงกลับมาได้อย่างปลอดภัยแน่นอนค่ะ" ใบข้าวบอกสีหน้ามุ่งมั่นแม้ในใจจะสั่นไหวก็ตาม  

เรื่องมันเกิดขึ้นเมื่อวานคำแปงออกจากไร่เพื่อไปซื้อของในตัวเมืองกับวิทย์แต่ว่าพวกเขากลับขาดการติดต่อไปไม่มีใครรู้ว่าพวกเขาเป็นยังไง สิงหาให้คนตามหาตั้งแต่เมื่อคืนวานจนกระทั่งมาถึงตอนนี้พวกเขาถึงเจอวิทย์แต่กลับไม่พบคำแปง ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น 

 

พี่สิงห์! 

 

คุณสิงห์! 

 

สิงห์! 

 

ทั้งใบข้าว บุหลัน และตุลาที่รอฟังข่าวอยู่พร้อมใจกันลุกขึ้นยืนทันทีที่สิงหาเดินกลับเข้ามาในบ้าน " เป็นยังไงบ้าง สิงห์ " ตุลาเอ่ยถาม  

" ไม่ค่อยดีครับ พ่อ " สิงหาตอบ เขากับตุลานั่งลง ใบข้าวเข้าไปช่วยบุหลันยกน้ำออกมาให้สิงหา  

" น้ำค่ะ " ใบข้าวส่งแก้วน้ำให้สิงหา เขารับไปดื่มแค่อึกเดียวก่อนจะวางลง 

" วิทย์เล่าว่าเมื่อวานเขามีธุระต้องไปข้างนอก คำแปงเองก็มีธุระที่ในเมืองด้วยเหมือนกันวิทย์เลยอาสาขับรถให้แต่ว่าระหว่างทางมีรถวิ่งมาชน " สิงหาเล่าเรื่องตามคำบอกของวิทย์ " จากนั้นพวกคนที่ลงมาจากรถคันนั้นก็ตรงเข้ามาทำร้ายเขาเอากระเป๋าเงินไปแล้วก็ฉุดคำแปงไปที่รถอีกคัน -- วิทย์ถูกตีที่หัวครับ จากนั้นก็ไม่รู้สึกตัว มารู้สึกตัวอีกทีก็อยู่ที่โรงพยาบาลแล้วครับ " 

" ตายจริง! เป็นอะไรมากหรือเปล่าคะ " บุหลันถาม 

" บาดเจ็บที่หัวไม่มากครับ พรุ่งนี้ก็กลับบ้านได้ แต่ว่ายังหาคำแปงไม่เจอ " สิงหาว่า " ป้ายทะเบียนที่วิทย์เห็นก็เป็นป้ายทะเบียนปลอมเลยยังตามไม่ได้ว่าพวกมันไปที่ไหน ตอนนี้ตำรวจตั้งด่านสกัดจับแล้วครับ ถ้ามีอะไรคืบหน้าพวกเขาจะแจ้งผมมาอีกที " 

" โถ่ คำแปง ไม่น่าเลย " บุหลันอุทาน  

" เป็นโจรดักปล้นทั่วไปเหรอ สิงห์ " ตุลาถาม  

" ตำรวจสันนิษฐานว่าเป็นแบบนั้นครับ " สิงหาตอบ " พรุ่งนี้ผมกับลุงเหมยจะเข้าไปดูที่เกิดเหตุพร้อมกับพี่ธัช คิดว่าน่าจะได้อะไรเพิ่มเติมบ้าง "  

" คุณพระคุณเจ้าช่วยคุ้มครองคำแปงทีเถอะ ใจร้ายจริงที่ทำกันแบบนี้ " บุหลันว่า " แล้วป้าขวัญเป็นยังไงบ้างล่ะหนูใบข้าว "  

" ข้าวปลอบให้แกเย็นลงแล้วน่ะค่ะ ก่อนกลับมาที่นี่แกนอนหลับไปแล้ว ข้าวให้พี่ช่อช่วยเฝ้าแกไว้ถ้ามีอะไรก็ให้รีบมาบอกค่ะ คุณน้า " ใบข้าวตอบ บุหลันพยักหน้ารับ 

" ดีล่ะๆ ขอบใจนะ หนูใบข้าวที่ช่วยดูแลแกน่ะ "  

" พรุ่งนี้ได้ความยังไงบอกพ่อด้วยนะ สิงห์ " ตุลาพูด สิงหาพยักหน้ารับ " ไปพักผ่อนเถอะ ดูเหนื่อยมากแล้วนะเรา"  

" เดี๋ยวผมขอกลับไปที่ออฟฟิศเอาเอกสารก่อนแล้วกันครับ " สิงหาพูดก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินออกจากบ้านไป  

" ข้าวขอตัวนะคะ คุณพ่อ คุณน้า "  ใบข้าวลุกแล้วเดินตามหลังสิงหาออกไป " พี่สิงห์! " ใบข้าววิ่งตามไปคว้าแขนของสิงหาไว้ " พี่สิงห์ไม่ได้จะไปที่ออฟฟิศใช่มั้ยคะ "  

สิงหากัดปากแน่นมองใบข้าวที่จ้องเขาเขม็งก่อนจะยอมให้เธอตามเขาไปที่เรือนพักคนงานชาย ทันทีที่ถึงลุงเหมย ยะขิ่น มะอึก กับคนงานอีกคนที่ใบข้าวเคยเห็นตอนไปตามจับกิ่วกับม้งยืนรออยู่ 

" ตกลงว่าไง ให้ดูหรือยังลุงเหมย " สิงหาถาม เหมยพยักหน้า  

" ผมยืนยันครับนายว่าเป็นของไอ้ยี่เป็ง ผมเคยเจอมันที่ร้านยาดองท้ายตลาด เห็นมันอวดว่าได้มาจากลุงของมันครับ "  

" ซาปา! " สิงหาคำราม 

" เอายังไงต่อครับ นาย -- พวกมันจับนังคำแปงไปขาย แบบนี้คงจะส่งออกไปทางชายแดนแน่ครับ " เหมยว่าสีหน้าร้อนรน 

" ถ้าไปหาอินถาตอนนี้จะถึงตอนกี่โมง มะอึก " สิงหาถาม 

" สักวันพรุ่งไม่เกินเที่ยงก็ถึงครับ นาย " มะอึกตอบ 

" ดี! ลุงเหมยกับมะอึกไปหาอินถา ถึงแล้วเล่าเรื่องทุกอย่างให้อินถาฟัง ให้เขาเกณฑ์คนให้ฉันแล้วฉันจะไปเจอกับนายที่นั่น " สิงหาสั่ง มะอึกกับตาเฒ่าเหมยพยักหน้ารับคำแล้วรีบกลับเข้าไปที่ห้องตัวเองพร้อมกระเป๋า สิงหาจับไหล่ของตาเฒ่าไว้ " ลุงเหมยอย่าทำอะไรผลีผลามเด็ดขาด! เป็นคำสั่งของผม รอผมจนกว่าผมจะไปถึง เราจะช่วยคำแปงออกมาให้ได้ครับ "  

ตาเฒ่าเหมยมองหน้าคนเป็นนายที่นับถือกันมาตั้งแต่รุ่นพ่อไว้เนื้อเชื่อใจไม่เคยห่างก่อนจะพยักหน้ารับคำหนักแน่นจากนั้นตาเฒ่ากับมะอึกก็เดินทางออกจากไร่ไป ใบข้าวที่ยืนอยู่ข้างสิงหามองดูการกระทำของเขาตลอดเวลา เธอเคยเห็นสิงหาสั่งงานกับคนงานมาก็บ่อยแต่ไม่เคยเห็นสิงหาดูขึงขังเท่านี้มาก่อน 

" ต้าว! ให้พวกเราเข้มงวดเรื่องเวรยามมากขึ้น ยะขิ่น! พรุ่งนี้เช้าไปหานายติณบอกว่าฉันให้มาหาเขาจะเข้าใจเอง " ทั้งต้าวกับยะขิ่นรับคำ 

" กลับเถอะ ใบข้าว -- ต้องเตรียมตัวออกก่อนรุ่งสาง " สิงหาหันไปบอกใบข้าวเธอพยักหน้ารับแต่เธอไม่ได้เดินตามสิงหาไปทันที ยะขิ่นยืนทำหน้ารู้สึกผิดกับใบข้าว 

" ใบข้าวไม่ได้บอกนายสิงห์ไปเหรอว่า -- " ยะขิ่นถามหลังแน่ใจแล้วว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้น 

ใบข้าวถอนหายใจบางๆออกมา " ยะขิ่น เรื่องนี้มันเป็นปัญหาของยะขิ่นที่ต้องแก้เองนะ  แต่ฉันแปลกใจมากกว่าทำไมยะขิ่นถึงไม่ไปสารภาพกับนายสิงห์ว่ายะขิ่นเป็นพ่อของเด็กในท้องมะลิ ยะขิ่นรออะไร! "  

" ฉันไม่ได้รออะไร แต่ฉันไม่กล้าบอก " ยะขิ่นหน้าซีด สีหน้าหวาดหวั่น " ฉันกลัวว่าถ้าฉันบอกกับนายสิงห์ไป นายสิงห์ต้องกระทืบฉันแน่ที่ไม่ยอมรับตั้งแต่แรก อีกอย่างฉันต้องถูกนังมะลิมันเกลียดแน่ๆ ใบข้าว "  

" ยะขิ่น! " ใบข้าวร้อง " ยะขิ่นทำไมขี้ขลาดแบบนี้ นี่ลูกของยะขิ่นนะทำไมถึงปล่อยให้เรื่องมันเลยเถิด นายสิงห์ต้องรับผิดชอบกับเรื่องที่เขาไม่ได้ก่อ ยะขิ่นอยู่กับนายสิงห์มากี่ปีล่ะ -- ไม่ต้องตอบฉันหรอกนะ ตอบตัวเองให้ได้ก่อนว่าอยู่กับนายสิงห์มากี่ปีแล้วเห็นนายสิงห์เป็นคนยังไง แล้วยะขิ่นจะใจร้ายกับนายสิงห์เหรอ "  

ยะขิ่นส่ายหน้า เจ้าตัวทำหน้าไม่ถูกทั้งเสียใจ ทั้งกลัว " ยะขิ่นรักมะลิมากใช่มั้ย " ยะขิ่นพยักหน้า " แล้วลูกล่ะ ยะขิ่นรักมั้ย " ยะขิ่นพยักหน้ารัวๆ " รักแล้วจะยอมให้เป็นของคนอื่นเหรอ ยะขิ่น " ยะขิ่นยืนนิ่ง 

" ตอนนี้ในไร่กำลังเกิดเรื่อง คำแปงถูกพวกซาปาจับตัวไป ทุกคนกำลังช่วยกันพาคำแปงกลับมา -- ฉันเชื่อว่านายสิงห์จะพยายามทำทุกทางให้คนของไร่เรืองกิจเกษมปลอดภัย นายสิงห์ของพวกยะขิ่นไว้วางใจได้ขนาดนี้ เขาสมควรได้รับการทรยศเหรอ ยะขิ่น " ใบข้าวทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะวิ่งตามสิงหาที่หันมาเรียกเธอ 

" คุยอะไรกับยะขิ่น " สิงหาถามน้ำเสียงเรื่อยๆ  

" เรื่องทั่วไปดินฟ้าอากาศ " ใบข้าวตอบน้ำเสียงเรื่อยๆ ทำเอาสิงหายกคิ้วมอง ใบข้าวไม่สนใจ " พรุ่งนี้ให้ข้าวไปด้วยได้มั้ย "  

" ไม่ได้! "  

" ทำไม " ใบข้าวถามจ้องเขม็งใส่ " พี่สิงห์จะไปช่วยคำแปงใช่มั้ย รู้ใช่มั้ยคะว่าคำแปงถูกจับไปที่ไหน "  

" งั้นข้าวรู้ใช่มั้ยว่าทำไมพี่ถึงต้องโกหกพ่อกับคุณน้า " สิงหามองนัยน์ตาดื้อดึงของใบข้าว 

" รู้ แต่จะให้ข้าวปล่อยให้พี่สิงห์ไปที่ๆมันอันตรายคนเดียวน่ะเหรอ "  

" พี่ไม่ได้ไปคนเดียว " สิงหาว่าพลางเดินขึ้นบันได " ลุงเหมย มะอึก แถมยังมีคนที่พี่ไหว้วานให้ช่วยอีก ยังไงก็ไม่อันตรายหรอก "  

" แต่ข้าวไม่ไว้ใจ "ใบข้าวดึงเสื้อด้านหลังของสิงหาไว้ เขาหันกลับมามองสีหน้าของคนที่พยายามต่อสู้กับความรู้สึกตัวเอง " ข้าวจะไปด้วยและก็อยากถามเรื่องพี่กอหญ้าจากพี่สิงห์ด้วย "  

" ทำไมดื้อ " สิงหาถามน้ำเสียงขุ่น ตั้งแต่เมื่อวานเขาก็ยังไม่มีโอกาสได้คุยกับใบข้าวอีกความรู้สึกยังคั่งค้างในใจ ไม่ใช่ว่าเขาจะไม่รู้สึกอะไรกับเรื่องที่ใบข้าวเป็นคู่หมั้นของไอ้ภูผา และเขาก็รู้ตั้งแต่แรกแล้วด้วยว่าทำไมใบข้าวถึงเข้ามาที่ไร่เรืองกิจเกษมนี่ รู้ว่าสักวันนึงถ้าใบข้าวรู้ความจริงถึงตอนนั้นใบข้าวก็คงไปจากที่นี่ การแต่งงานหลอกๆของพวกเขาก็คงจบลง " ตามใจ! แต่ถ้าเป็นอะไรพี่คงตอบคำถามไอ้ภูผาไม่ได้หรอกนะ! " สิงหาพูดจบเค้าก็เดินขึ้นชั้นสองไปปล่อยให้ใบข้าวยืนเช็ดน้ำตาตัวเอง 

" เป็นแบบนี้ก็ดีแล้ว ใบข้าว "  

 

         

******** 

สวัสดีค่า รี้ดที่น่ารักทุกคน ^^ 

สบายดีกันมั้ยคะ มีใครกำลังนายสิงห์จอมโหดกับใบข้าวกันอยู่มั้ยเอ่ย มาแล้วน้า มาพร้อมกันสองตอนเลยด้วย ไปอ่านกันเล้ยยยย 

 

       

ความคิดเห็น