ทาสแมวดำ

ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนน้าา~ รัก reader ทุกคนเลยย

ระวังครั้งที่ 31

ชื่อตอน : ระวังครั้งที่ 31

คำค้น : นิยาย y , yaoi , Boy's love , เจxฉ่อย , นิยายกวนตีน , นิยายตลก , นิยายคอมเมดี้

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.6k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 05 พ.ค. 2559 00:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ระวังครั้งที่ 31
แบบอักษร

 

ระวังครั้งที่ 31

 

            “ได้สิ”

!!! ได้พ่อมึงน่ะสิเด็กเหี้ย!

            “แต่เป็นในฐานะเพื่อนนะ”

แล้วชะนีน้อยก็หน้าจ๋อยไปในที่สุด แต่ถึงจะในฐานะเพื่อนกูก็ไม่ให้ เข้าใจไหมไอ้ควาย!

            “ทำไมล่ะเจ”

            “อย่างที่บอกเจไม่ได้รักมิ้งแล้ว เพราะเจไปรักคนอื่นแล้ว”

มันพูดพลางหันมายิ้มให้ผม ก็ลองไม่ตอบอย่างนั้นดูสิมึงไม่ได้ตายอย่างสงบแน่~

            “ได้ไง! ไหนเจเคยบอกว่ารักมิ้งไง”

            “ถ้าเป็นเพื่อนกันไม่ได้ก็ไม่ต้องรู้จักกันไปเลยดีกว่า”

ไอ้เจพูดจบก็มาจับมือผมเดินออกจากตรงนั้นปล่อยให้ชะนีน้อยยืนหน้าเหวอไปเลย

            “หึงหรอ ทำหน้าเครียดเชียว”

มันหันมาถามผมพลางยิ้มร่าทันที

            “นั่นเมียเก่ามึงนิ กูไม่มีนมโตๆแถมยังมีงวง มันก็ต้องเครียดเป็นธรรมดาอยู่แล้ว! ควาย!”

            “อย่าไปสนอดีตเลยในเมื่อปัจจุบันของกูก็ยืนอยู่ตรงนี้”

มันพูดพลางเอาหน้าผากมันมาแตะหน้าผากผม ทั้งการกระทำและคำพูดมันทำให้ผมเขินจนตัวแทบแตก!

            “ฮะ เฮ๊ย! นะ นี่กลางห้างนะ!”

ผมรีบดันมันออกทันที ผมไม่รู้ว่าคนอื่นจะมองยังไงแต่ตอนนี้ผมเขิน!

            “งั้นไปทำไรคั่นเวลาดี หรือจะเข้าไปรอหนังฉายในโรงเลย”

ผมควรจะทำอะไรดี กว่าหนังจะฉายก็นาน ไปนั่งรอเฉยๆคงหลังแข็งพอดี

            “ถ่ายรูปไหม ยังไม่มีรูปที่ถ่ายด้วยกันเลยนะ”

ผมบอกกับไอ้เจ ส่วนมันก็ทำหน้าเห็นดีเห็นงามด้วย

            “อย่าว่าแต่รูปเลยขนาดเบอร์โทรยังไม่มี งั้น...มีแฟนยังขอเบอร์ได้ไหม”

มันพูดแล้วล้วงมือหยิบมือถือยื่นมาให้กับผม

            “อย่ามาทำเหมือนจีบใหม่ๆสิฟะ! ไม่มีหรอกฟงแฟนน่ะ!”

            “งั้นก็จีบได้น่ะสิ

            “มะ ไม่ได้”        

            “ทำไม?”

            “ผัวกูโหด...”

พูดเองก็เขินเอง! หน้าผมแดงไปหมดอีกแล้ว ส่วนไอ้เจก็ยืนตัวแข็งหน้าแดงไปหมด

            “มึงนี่มีเซอร์ไพรส์ตลอดเลยนะ เอาเบอร์มาได้แล้ว”

มันพูดพลางหันหน้าหนีไปทางอื่น

            “ขอด้วย”

ผมยื่นมือถือแลกกับมัน เราต่างกดเบอร์และช่องทางติดต่อต่างๆให้กัน รู้สึกเหมือนโดนจีบใหม่ๆเลยแฮะ

            “เสร็จแล้ว”

มันยื่นมือถือมาคืนให้ผม ผมก็ยื่นคืนให้มันเช่นกัน แล้วเราก็ตกลงจะไปนั่งรอหนังฉายในโรงเลย แต่ทว่าก็มีร่างที่แสนคุ้นตายืนขวางทางโดยไม่ได้สนใจพวกผมเหมือนจะยืนเหม่อๆอยู่ นั่นไม่ใช่ใครที่ไหน นั่นก็คือไอ้ยู! ทำไมเส้นทางรักของผัวเมียต้องมีคนมาขัดขวางและขัดจังหวะอยู่เรื่อยเลย! มันเหมือนจะรู้สึกตัวว่ายืนขวางพวกผม ไอ้เจยืนกำหมัดแน่นพร้อมที่จะชกไอ้ยูตลอดเวลา แต่ไอ้ยูที่เห็นผมนั้นจู่ๆน้ำตามันก็ไหลแล้วก็ทรุดลงไปนั่งกองกับพื้นตรงหน้าผมทันที

            “ขอโทษ ฮึก ขอโทษ ขอโทษ ฮือ ขอโทษ ฮือ”

มันพูดคำว่าขอโทษออกมาไม่หยุด ผมกับไอ้เจหันมองหน้ากันด้วยความงุนงง มีแผนอะไรอีกก็ไม่รู้ต้องระวังตัวไว้หน่อย

            “ทั้งๆที่ฉันก็เคยผ่านมันมา ฮึก ทำไม ฮือ ทำไมไม่คิดถึงความรู้สึกตอนนั้น ฮือ เพราะมัวแต่อยากเอาชนะ ฮือๆ”

มันพูดไปร้องไห้ไปแถมยังหนักกว่าเดิมด้วยซ้ำ

            “พูดอะไรของมึง”

            “พอมองนายเวลาคุยกับคนอื่นแล้วดูมีความสุข ใบหน้าที่ไม่มีการเสแสร้ง มันทำให้ฉันลืมทุกอย่าง ฮึก แต่พอฉันเห็นใบหน้าหมอนั่นก็ทำให้นึกถึงตัวเองในอดีตกับสิ่งที่เกิดขึ้น ทั้งแค้น ทั้งสมเพช ฮือ”

ไอ้ยูกำมือแน่นพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูโกรธจัด

            “กูไม่รู้ว่ามึงพูดเรื่องอะไร แต่มึงอย่ามาร้องไห้ตรงนี้และต่อหน้ากู ถึงกูจะไม่เอาเรื่องมึง ก็ไม่ได้หมายความว่ากูจะยกโทษให้มึง!”

มันเอาแต่ส่ายหน้าไปมาแล้วก็ร้องไห้อยู่อย่างนั้น

            “ฉันมันเลว... ทั้งเหยียบย่ำคนที่รักฉันด้วยเหตุผลที่เห็นแก่ตัว ทั้งยังเกือบจะทำลายชีวิตของคนที่ช่วยชีวิตฉันไว้ ไม่เหลืออะไรสักอย่าง...”

มันลุกขึ้นยืนมองหน้าผมแล้วปาดน้ำตาออก

            “ฉันรู้ว่านายจำฉันไม่ได้ แต่ขอบคุณนะที่ช่วยฉันไว้คืนนั้นถึงมันจะนานมาแล้วแต่ฉันก็ยังจำได้แม่น ใบหน้าของนายกับคำพูดวันนั้น โลกนี้ไม่ได้สวยงามเสมอไปอุปสรรคคือบททดสอบมีไว้เพื่อฝ่าฟันไม่ใช่ยอมแพ้ ขอบคุณนะ แต่บททดสอบนี้ฉันสอบไม่ผ่านซะแล้วล่ะ”

มันยิ้มทั้งน้ำตา ผมไม่รู้ว่ามันพูดเรื่องอะไร ผมจำไม่ได้ว่าไปพูดกับมันตอนไหนซะด้วยซ้ำ แต่คำพูดคำจาเหมือนเป็นการบอกลาเหมือนว่ากูจะตายแล้วนะอะไรแบบนั้น

            “มึงทำเรื่องเหี้ยๆไว้กับคนอื่นแล้วคิดจะชิ่งความผิดโดยไม่ทำอะไรเลยเนี่ยนะ! ถ้ามึงทำอย่างนั้นจริงกูว่าขนาดนรกคงจะไม่ต้อนรับมึงแน่ๆ!”

มันมองหน้าผมด้วยดวงตาแดงก่ำเพราะเพิ่งร้องไห้เสร็จ

            “แล้วตอนนี้ฉันสามารถทำอะไรชดใช้ได้บ้าง..”

            “แก้ข่าวให้กูและอย่ามายุ่งกับกูอีก กูขอแค่นี้ สำหรับเรื่องอื่นมึงก็คิดเอาเอง”

            “แม้แต่เพื่อนก็เป็นไม่ได้เลยหรอ”

มันมองหน้าผมแล้วทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ออกมาอีกครั้ง

            “กูไม่รู้ว่ามึงพูดจริงหรือโกหก จริงจังหรือวางแผน กูไม่สามารถไว้ใจมึงได้จริงๆ”

            “อืม... เข้าใจ ผิดที่ฉันตั้งแต่แรก ขอโทษนะ หลังจากนี้ถ้าเป็นไปได้ฉันก็อยากจะเป็นเพื่อนกับนายนะฉ่อย แต่คง... ช่างมันเถอะ ถ้ามีโอกาสก็อยากจะคุยด้วยอีกแบบตอนนั้น ขอบคุณจริงๆ”

มันพูดจบก็เดินก้มหน้าก้มตาจากไป ผมรู้สึกหมดอารมณ์ที่จะทำกิจกรรมในวันนี้ต่อ มันหดหู่ไปหมดแล้ว ผมกับไอ้เจก็เข้าไปดูหนังจนเสร็จ ต่างคนต่างไม่สนุกกับหนังเลย จนกระทั่งกำลังกลับบ้าน

            “เลยหมดสนุกเลยเนอะ!

ไอ้เจพูดพลางขับรถไปด้วย ผมเอามือกอดเอวไอ้เจแน่นพลางซบหลัง

            “แค่อยู่กับมึงก็มีความสุขแล้ว-”

            เอี๊ยด! โครม!

ทุกอย่างมันเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วมาก ผมค่อยๆลืมตาขึ้นพลางกวาดสายตามองรอบๆกาย ตัวที่หนักอึ้งจนไม่สามารถลุกขึ้นยืนได้ เห็นเพียงของเหลวสีแดงนองเต็มพื้นกับร่างคนที่ผมรักนอนหมดสติอยู่ ทุกอย่างเริ่มจะเบลอไปหมดหนังตาเริ่มหนักจนลืมตาแทบไม่ไหวแล้ว ผมลืมกฎของความสุขไปสนิท กฎของความสุขคือถ้ายิ่งมีความสุขมากเท่าไหร่ เข็มนาฬิกาก็จะยิ่งเดินเร็วขึ้นเท่านั้น....

            “ไอ้หนุ่มๆ! อย่าเพิ่งหลับ! ได้ยินไหม!”

ความคิดเห็น