อัญญา.
email-icon facebook-icon

น้ำเปลี่ยนนิสัย! กินแล้วจะเป็นยังไง ลองดู "กุ๊บกิ๊บ" นางเอกของเรื่องนี้เป็นตัวอย่างนะคะ ต่อให้สวย เลิศ เชิ่ด ฉลาด มากแค่ไหน พอเมาแล้วก็เดือดร้อนคนอื่นไปหมด โดยเฉพาะ "แทน"ที่ต้องทำหน้าที่ดูแลคนเมาอย่างเธอ #มีหนังสือขายนะคะ #อีบุ๊กก็มีค่ะ :)

ตอนที่ 1... ผู้หญิงบ้าอะไรวะเนี่ย

ชื่อตอน : ตอนที่ 1... ผู้หญิงบ้าอะไรวะเนี่ย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.4k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 05 พ.ค. 2559 05:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1... ผู้หญิงบ้าอะไรวะเนี่ย
แบบอักษร

.

.

"ร้อน!! เปิดแอร์เย็นๆหน่อยสิออม" กมลเนตรนอนหลับไม่ได้สติอยู่บนรถของคนที่เธอเข้าใจว่าเป็นเพื่อนสนิทของเธอ วันนี้ทั้งวันและตลอดทั้งคืน เธอรับหน้าที่เพื่อนเจ้าสาวให้กับออม หรือ อัญญา เพื่อนสนิทที่เธอรักที่สุดในชีวิต แต่เมื่อผ่านพ้นค่ำคืนแห่งความสุขที่มีแอลกอฮอล์เป็นตัวช่วย เธอก็มีสภาพดูไม่ได้เลยสักนิด กฤษนัย หรือ กฤษ สามีของเพื่อนเธอ ได้ไหว้วานให้ธนภพ ผู้ที่เป็นน้องชายของเพื่อนสนิทของเขา เป็นคนมาส่งเธอที่คอนโด เพราะรู้ดีว่าคอนโดของทั้งสองนั้นอยู่ทางเดียวกัน แม้ว่าผู้เป็นน้องชายจะไม่เต็มใจที่จะดูแลกมลเนตรเท่าไหร่นัก แต่เขาก็ตอบตกลง ตามคำขอขอร้องอย่างจำใจ

.

"เฮ้ย!!! อย่าถอด!!!" ธนภพเบรครถยนต์อย่างกระทันหัน เมื่อหันไปเห็นกมลเนตรเอื้อมมือไปด้านหลังเพื่อรูดซิบชุดเพื่อนเจ้าสาวของเธอออก...

"แก ฉันอึดอัดจะบ้าแล้ว" กมลเนตรที่กำลังไม่ได้สติ พูดด้วยความเมา และยังคงไม่รู้ว่าคนที่อยู่ข้างๆเป็นใคร เธอยังคงพยายามรูดซิบที่ด้านหลังเช่นเดิม

"เธอจะแก้ผ้าบนรถฉันไม่ได้นะเว้ย!!" ธนภพร้องห้าม พร้อมกับพยายามจับมือกมลเนตรมาวางไว้ที่ตัก แต่ก็ไม่เป็นผล เพราะมือของกมลเนตรสะบัดไปมาอย่างไม่รู้ทิศทาง

"โอ๊ยยยย!!! นี่ออม ฉันกับแกมีอะไรต้องอายฮะ" ไม่รู้เป็นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์หรืออย่างไรที่ทำให้กมลเนตรมีแรงมากเกินความจำเป็น จนเธอผลักทั้งมือและร่างของธนภพไปติดประตูรถฝั่งที่เขานั่งอยู่

"แรงเยอะจังวะ นี่บอกว่าอย่าถอด... ไง..." ไม่ทันขาดคำ ธนภพก็ต้องตกใจเมื่อเห็นการกระทำของกมลเนตรที่ตอนนี้เธอรูดซิบที่หลังของเธอยาวลงมาจนเกือบถึงเอวแล้ว...

.

"เธอ!!!! รูดซิบให้เหมือนเดิมเดี๋ยวนี้" ธนภพออกคำสั่ง แต่สายตาไม่สามารถละจากแผ่นหลังขาวเนียนของกมลเนตรได้เลย...

"เฮ้อออ... สบาย คันจะตายอยู่ละ ไอ้ลูกไม้บ้าบอไรเนี่ย" กมลเนตรถอดเสื้อชั้นในลูกไม้สีขาวโยนไปที่เบาะด้านหลัง ก่อนจะพยายามรูดซิบกลับดังเดิม

"ออมรูดซิบให้หน่อย เอิ๊ก... ออม" เธอออกคำสั่งกับเพื่อนสนิทที่อยู่ในร่างของธนภพ ธนภพกลืนน้ำลายอึกใหญ่อย่างไม่รู้ตัว เพราะสายตาของเขาแอบเห็นหน้าอกของกมลเนตรจากด้านข้าง อาจจะไม่ได้เห็นเต็มตา แต่มันก็ทำให้เลือดในกายเขาเดือดพล่านขึ้นมาทันที... กมลเนตรยังคงหันหลังขาวเนียนให้ธนภพ และตีหลังตัวเองเบาๆ เพื่อเป็นการเร่งให้เขารูดซิบให้เธอโดยเร็ว

"เร็วสิออม... เร็ววววว... เร็ว"

"เอาวะแค่รูดซิบ งานง่ายๆ" ธนภพสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปที่แผ่นหลังของกมลเนตร

"เฮ้ย!! มือสั่นทำไมวะเนี่ย" เขารีบดึงมากลับมา และพยายามตั้งสติ ก่อนจะเอื้อมมือไปรูดซิบให้กมลเนตรอีกครั้ง

.

"ผู้หญิงบ้าอะไรวะเนี่ย เกิดมาไม่เคยพบเคยเจอ" ธนภพส่ายหัวอย่างเอือมระอากมลเนตร ที่ตอนนี้หลับคอพับอีกแล้ว

.

"เธอ... เธอ... ถึงคอนโดแล้ว" ธนภพเรียกให้กมลเนตรตื่น เมื่อขับรถมาถึงหน้าคอนโดของเธอ

"เออรู้แล้วน่า" กมลเนตรสะลึมละลือลืมตาขึ้นมา

.

"เออ! รู้แล้วก็ลงไปสักที ฉันจะได้กลับ!!" ธนภพปลดล็อคเข็มขัดนิรภัยให้กมลเนตร เขาอุตส่าห์พูดกับเธอดีๆ แต่กลับโดนเธอตะคอก ก่อนจะดันตัวเธอให้ลงไปจากรถเขาสักที

"ออม... ฉันตาฝาดเปล่าวะ ทำไมแกเป็นผู้ชาย"  กมลเนตรที่อาการที่ขึ้นหลังจากนอนหลับมาสักพัก ค่อยๆได้สติ และเมื่อเห็นคนที่นั่งอยู่ข้างๆไม่ใช่อัญญาอย่างที่เธอเข้าใจ ก็แปลกใจ... เธอขยับหน้าและตัวเข้าไปใกล้ๆธนภพ และใช้สองมือจับที่หน้าของเขา ไล่ลงมาถึงหน้าอก

"เฮ้ย!! อย่ามาแตะตัวฉันนะ ลงจากรถได้แล้ว ลงไป!!" ธนภพปัดมือของกมลเนตรออกไปอย่างรังเกียจ ผู้หญิงตอนเมานี่ลวนลามผู้ชายแบบนี้ทุกคนหรือเปล่าเนี่ย...

"โอ๊ย!! บอกดีๆก็ได้ ลงเดี๋ยวนี้แหละ!" เธอตะโกนใส่ธนภพพร้อมกับหยิบกระเป๋าของเธอ

"เออ เชิญ ไปที่ชอบที่ชอบซะ แล้วเอานี่ไปด้วย" ธนภพบอกพร้อมกับหันหลังไปหยิบเสื้อชั้นในของกมลเนตร และโยนใส่เธอเต็มแรง

"เสื้อใน... เสื้อในฉัน" กมลเนตรหยิบเสื้อชั้นในของเธอขึ้นมาดู

"เออ ของฉันมั้ง"

"เดี๋ยวนะ... นะ นะ... นาย... เป็นใคร" กมลเนตรได้สติกลับมาคืนมาครบถ้วนมองหน้าธนภพอย่างสับสน

"แล้วทำไมเสื้อในไม่อยู่กับตัวฉัน" เธอมองเสื้อในของเธอ สลับกับมองหน้าธนภพที่ส่งสายตาหาเรื่องมาให้

"อย่าแม้แต่จะคิดว่าฉันทำอะไรทุเรศกับเธอนะ" เขาชี้นิ้วมาที่กมลเนตรเพื่อหยุดความคิดเธอ

"จะไม่ได้ทำได้ยังฮะ!! แล้วเสื้อในชั้นมันจะมาอยู่ข้างนอกแบบนี้ได้ยังไง!"

"แล้วนี่... นี่ก็รถนาย ไม่ใช่รถฉัน รถเพื่อนฉันก็ไม่ใช่ นายเป็นใครฮะ" กมลเนตรโวยวายปาข้าวของที่เธอพอจะหาได้ใส่ธนภพ จนเสื้อชั้นในของเธอคว่ำอยู่บนหัวของธนภพ

"เธอ!" น้ำเสียงแห่งความโกรธที่ลอดออกมาผ่านฟันสวยของธนภพ และหน้าตาขึงขังของเขาทำให้กมลเนตรหยุดเคลื่อนไหวทันที

"ทนไม่ไหวแล้วเว้ยยย!!" เขาปาเสื้อชั้นในใส่หน้ากมลเนตรอีกครั้ง และเปิดประตูรถทันที

"นายจะทำอะไรอ่ะ ลงไปไหนฮะ นายนาย!" กมลเนตรตะโกนเรียกธนภพที่กำลังเดินมาหาเธอ

"ลงมา!! ลงมาเดี๋ยวนี้!!!" เขาดึงตัวกมลเนตรลงจากรถอย่างไม่ใยดี

"เบาๆสิ ฉันเจ็บนะ!" กมลเนตรสะบัดแขนตัวเองออกจากมือของธนภพที่บีบแขนเธออย่างไม่ออมแรง

"เรื่องของเธอสิ! ฉันทำหน้าที่ของฉันเสร็จแล้ว จากนี้ขออย่าให้ได้พบเจอกันอีกเลยนะ ผู้หญิงอะไรก็ไม่รู้ ขี้เมากินเหล้าไม่รู้จักคำว่าพอ เมาแล้วสภาพทุเรศมาก! แถมยังจะทำตัวเป็นภาระคนอื่นอีก ฉันโคตรซวยเลยรู้มั้ยที่ต้องมารับผิดชอบชีวิตเมาๆของเธอเนี่ย เดินเข้าคอนโดไปเองเลย ไป!!"

"นี่!! นายไม่เคยเมาหรือไงฮะ บอกฉันดีๆก็ได้ ไม่เห็นต้องตะโกนไล่ฉันเหมือนหมูเหมือนหมาแบบนี้เลย" เธอตะคอกใส่เขาบ้าง เกิดมาไม่มีเคยมีผู้ชายคนไหนกล้าตะโกนด่าเธอแบบนี้เลย

"คืนนี้ฉันเสียเวลากับผู้หญิงขี้เมาอย่างเธอมามากพอแล้ว!!" ธนภพเบือนหน้าหนีกมลเนตร ก่อนจะเดินกลับไปขึ้นรถ

"นาย!! แต่นี่มันไม่ใช่คอนโดฉันนะ นาย!! นายจะทิ้งฉันไว้แบบนี้ไม่ได้นะ" กมลเนตรร้องเรียกธนภพ

"แท็กซี่ก็มี เรียกกลับเองสิ หายเมาแล้วนิ บาย!!" เขาขึ้นรถและโบกมือลากมลเนตรอย่างไม่ใยดี

"นาย!!! นาย!! ฉันไม่ได้ใส่เสื้อในนะ นาย!!!

.

.

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น