sanitarybag

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : liar : คนโกหก | #11

คำค้น : yaoi conan

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 04 พ.ค. 2559 21:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
liar : คนโกหก | #11
แบบอักษร

"................."

 
"................"
 
"........................................"
 
"........................................"
 
 
 
ตอนนี้ผมกับคิดนั่งอยู่บนเตียงของแต่ละคน เรามาถึงที่คฤหาสน์ได้ซักพักแล้ว คุณหนูยังไม่ฟื้นเลยตอนเราพาเธอไปส่งที่ห้อง คุณยายถามเราใหญ่ว่าเที่ยวสนุกมั้ย เกิดอะไรขึ้นรึเปล่า ผมโกหกไปว่าคุณหนูเป็นลมไปตอนเรากำลังเดินเที่ยวกันอยู่ คุณยายยิ้มให้เราไม่ได้ถามอะไรต่อแล้วบอกคงอยากพักกันแล้วสินะก่อนจะชวนเราไปทานอาหารเย็น ทั้งผมทั้งคิดต่างปฎิเสธไปแล้วขอตัวขึ้นไปนอน เราอยู่ในห้องกันเงียบๆมาเกือบ 15 นาทีแล้ว
 
 
 
ผมคิดว่าในหัวผมกับเจ้าหมอนั่นคงกำลังคิดเรื่องเดียวกันอยู่แน่ๆ
 
 
 
"ฉันงงไปหมดแล้ว" คิดเป็นฝ่ายพูดขึ้นมาก่อน
ผมเงียบ.. ไม่ได้ตอบอะไรออกไป
 
 
 
"นายคิดว่าคนที่ลักพาตัวไดอาน่าและคิดจะยิงฉันคือ 'หมอนั่น' หรอ"
"แค่นั้นใช้เป็นหลักฐานไม่ได้หรอก" ผมก็ยังไม่อยากจะแน่ใจเหมือนกัน
"แล้วสัญชาตญาณนักสืบของนายว่าไง"
"ไม่รู้.."
"เฮ้อ.. โอเค" หมอนั่นถอนหายใจออกมายาวๆ "นอนเถอะพวก ต่อให้ฉลาดแค่ไหนก็ต้องพักบ้าง" 
ผมไม่ได้ตอบอะไรเพราะผมไม่มีแรงแม้กระทั่งจะลืมตาแล้ว
 
 
 
พวกเราตื่นสายกันทั้งคู่แต่ผมเป็นคนตื่นก่อน ผมเดินไปอาบน้ำล้างหน้าล้างตาแต่ยังไม่คิดจะลงไปกินข้าวถึงแม้คุณยายจะเป็นฝ่ายขึ้นมาตามเราด้วยตัวเองก็ตาม 
 
 
 
ผมแค่รู้สึกไม่ค่อยไว้ใจอะไรเลย.. แต่แค่นิดหน่อยเท่านั้นแหละ
 
 
 
ผมเดินไปปลุกคิดให้ตื่นไปกินข้าว
"คิด.. ลุกได้แล้วน่า นี่นายคิดจะนอนไปถึงไหน" ผมเดินไปเขย่าแขนเจ้าบ้านั่น คิดงัวเงียปรือตาลืมมามองผมแล้วปัดมือผมออก -_- เอ๊ะไอ้เจ้าบ้านี่
"คิด........ ตื่นไปขึ้นข้าว........."
"จะนอน อย่ามายุ่ง"
"-_-+++++++++++"
 
 
 
ผมยืนมองอย่างหัวเสียอยู่ซักพักก่อนจะตัดสินใจกระโดดขึ้นไปนั่งคร่อมเจ้าบ้านั่นแล้วบีบคอซะเลย คิดตกใจสะดุ้งตื่นขึ้นมาแหกปากโวยซะลั่นจนผมต้องรีบลุกออกไปเพราะตกใจ(?) แต่คิดไม่ยอมให้ผมลุกออกไปง่ายๆ
 
 
 
คิดคว้าเอวผมไว้แล้วเหวี่ยงลงมานอนแทนที่ก่อนจะขยับตัวขึ้นไปคร่อมตัวผมเอาไว้แทน
 
 
 
"อ.. ไอเจ้าบ้าคิด ทำบ้าอะไรของนาย!" ผมตกใจทำอะไรไม่ถูกเลยยกขาถีบไปที่ท้องเจ้าบ้านั่น แต่คิดไวกว่าผม คิดจับขาผมแยกออกแล้วขยับตัวเบียดเข้ามาใกล้กว่าเดิมจนทำให้ผมต้องเบนหน้าหนี
"เมื่อกี้นายบีบคอฉันใช่มั้-- แค่กๆๆ" คิดไอใส่หน้าผม -_-;
"เออๆๆขอโทษเฟ้ย พอใจรึยังหา ปล่อยฉันได้แล้วว"
"คนจะนอนยังจะมากวนอยู่ได้ ต้องการอะไรห๊ะ"
"ฉันแค่จะปลุกนายไปกินข้าวฉันผิดอะไรเนี่ยยยย"
คิดอมยิ้มมองผม ซึ่งผมก็ไม่รู้หรอกว่ายิ้มบ้าอะไรมัน -_-; ผมผลักอกเจ้าหมอนั่นไปแรงๆแต่ก็โดนรวบข้อมือไว้อีกจนได้ผมเลยเลือกที่จะอยู่นิ่งๆแทน นอนอยู่ใต้ร่างเจ้าหมอนั่นอยู่แบบนี้มันเสียเปรียบชะมัด
 
 
 
คิดกดมือผมลงกับเตียงแล้วยื่นหน้าเข้ามาไซร้ซอกคอผมเบาๆ มืออีกข้างที่ว่างก็เลื่อนมาปลดกระดุมบนเสื้อของผมออก แหวกคอเสื้อของผมแล้วไล้ริมฝีปากลงมาดูดดึงไปมาจนทั่วไหล่ ผมรู้สึกถึงความร้อนบนหน้าของผม แต่นี่มันก็รู้สึกดีจนทำให้ไม่อยากปฏิเสธมันเลย ผมเคลิ้มตามการกระทำของคิดอีกครั้ง หมอนั่นไม่มีท่าทีว่าจะหยุดอยู่แค่นั้น คิดปล่อยมือผมออกเมื่อแน่ใจว่าผมจะไม่ขัดขืนอีกก่อนจะเลื่อนมาสอดลงที่ท้ายทอยของผมแล้วก้มลงประกบปากจูบเบาๆในตอนแรก ผมปรือตาลงมองคนบนร่างของผมแล้วเบียดริมฝีปากจูบกลับไปอย่างไม่คิดที่จะปฏิเสธ พอคิดเห็นว่าผมจูบตอบกลับมาแบบนี้เลยกดริมฝีปากลงหนักขึ้นทำเอาผมร้องครางฮือออกมาเพื่อทักท้วงเจ้าบ้านั่น แต่เหมือนว่าคิดคงไม่ยอมจะปล่อยให้ผมหายใจง่ายๆแน่
 
 
ผั้วะ! 
 
 
ผมต่อยหน้าเจ้าหมอนั่นไปอย่างแรงก่อนที่เราสองคนจะผละออกมาหายใจหอบกันทั้งคู่ คิดตะโกนโวยวายด่าผมแล้วชี้ให้ดูเลือดที่มุมปากของตัวเอง ผมมองเจ้าบ้านั่นอย่างเหนื่อยใจแล้วใช้หลังมือเช็ดน้ำลายที่ปากตัวเองเบาๆ
 
 
"เออๆขอโทษ.. ไหนมาดูหน่อย" ผมขยับไปใช้นิ้วโป้งเกลี่ยเลือดที่มุมปากของคิดแล้วขมวดคิ้วจ้องด้วยสีหน้าจริงจังเหมือนทุกครั้ง รู้สึกว่าการขมวดคิ้วเวลาตั้งใจทำอะไรซักอย่างมันจะกลายเป็นตัวผมไปซะแล้วล่ะ 
"ยังเจ็บอยู่เลย มือหนักชะมัดนายเนี่ย.."  คิดทำโอดโอยใส่ผม อะไรมันจะเฟคขนาดนั้น -_-
"ขอโทษน่า.. ตื่นแล้วใช่มั้ย ไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วลงไปกินข้าวได้แล้ว"
"ถ้าบอกว่ายังไม่ตื่นนายจะให้ทำแบบเมื่อกี้อีกรอบหรอ" ... น้ำเสียงตื่นเต้นแบบนั้นคืออะไรกัน
"ฉันก็จะต่อยหน้านายอีกรอบไง ไอบ้า"
 
 
 
ผมรอคิดอาบน้ำแต่งตัวอยู่ซักพักก่อนที่เราสองคนจะลงไปทานข้าวด้วยกัน ตอนเรากำลังบันไดมาผมเห็นคุณยายกับดอร์เชียนยืนคุยอะไรกันอยู่ซักอย่างด้วยสีหน้าเครียดๆ แต่พอเห็นพวกเราคุณยายก็รีบยิ้มให้แล้วทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
 
 
 
"อ้าว ชินอิจิคุง คิดจัง ลงมากันแล้วหรอ เดี๋ยวยายไปอุ่นซุปให้นะจ๊ะ.." คุณยายส่งยิ้มอ่อนโยนให้ผมตามเคย 
"ม..ไม่เป็นไรครับคุณยาย เดี๋ยวผมไปอุ่นเอง"
"ฝากอุ่นของฉันด้วยล่ะ" คิดหาวออกมาเสียงดัง
"-_-..." 
 
 
 
พวกเรานั่งกินอาหารกันไปทะเลาะกันไปอีกตามเคย คุณยายที่นั่งอยู่ตรงข้ามกับเรานั่งยิ้มมองเราเงียบๆ ทำเอาผมแอบรู้สึกผิดที่ก่อนหน้านี้รู้สึกไม่ไว้ใจคนในบ้านหลังนี้ บางทีสัญชาญญาณของผมมันก็คงมีผิดพลาดไปบ้างเหมือนกันสินะ.. 
 
 
"อ่า.. ชินอิจิคุง.." คุณยายพูดขึ้นมาจนทำให้เราทั้งคู่ต้องหยุดด่ากันไปชั่วคราวตามระเบียบ
"ค.. ครับคุณยาย?"
"วันนี้.. อย่าพึ่งขึ้นไปหาไดอาน่าเขาเลยนะ ดูเธออารมณ์ไม่ค่อยดี.. ปัดอาหารเช้าที่ดอร์เชียนเอาขึ้นไปให้ซะแตกหมดเลย" คุณยายพูดด้วยสีหน้าเศร้าๆ คิดหันมามองหน้าผมสลับกับหันไปมองหน้าคุณยาย
"จริงหรอครับคุณยาย แล้วเธอได้พูดอะไรอีกมั้ยครับ"
"ไม่จ่ะ.. "
พวกเราทั้งสองคนเลือกที่จะเงียบ และก้มหน้าก้มตาทานอาหารต่อแบบต่างคนต่างไม่หาเรื่องทะเลาะกัน..
 
 
 
ผมกับคิดเก็บจานไปล้างแล้วลาคุณยายเพื่อจะขอกลับห้อง แต่ความจริงแอบไปหาคุณหนูที่ห้องใต้หลังคา
 
 
 
"ไดอาน่า.. เฮ้.. " ผมเคาะประตูรัวๆเบาๆอยู่ซักพักคุณหนูก็เปิดประตูออกมาด้วยท่าทางงัวเงียๆ
"อือ.. อะไรของพวกนาย.. ฮ.. เฮ้เดี๋ยวสิ!!" พวกเรารีบแทรกตัวเข้าไปในห้องทันทีที่คุณหนูเปิดประตู ไดอาน่าร้องทักท้วงขึ้นมา คิดที่เข้ามาคนสุดท้ายรีบปิดประตูแล้วล็อค
"ขอโทษทีนะ.. ฉันแอบขึ้นมาน่ะ" ผมหันไปพูดกับไดอาน่า คุณหนูขมวดคิ้วไม่เข้าใจกับสิ่งที่ผมพูด
"ทำไมต้องแอบด้วยล่ะ.. "
"ก็เธออาละวาดใส่พ่อบ้านไปเมื่อเช้าไม่ใช่หรอ คุณยายก็เลยห้ามพวกเราไม่ให้ขึ้นมาหาเธอน่ะ" คิดเป็นฝ่ายพูดขึ้นมา 
 
 
 
"ฉันยังไม่ได้เจอคุณพ่อบ้านเลยตั้งแต่เช้า.. หิวจะตายอยู่แล้วเนี่ย!"
 
 
 
"หืม?/หืม?" ผมกับคิดเอ่ยขึ้นมาพร้อมกัน
 
 
 
"ก็อย่างที่บอกไป งงอะไรของพวกนาย ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลย" ไดอาน่ากอดอกขมวดคิ้วหน้าบึ้งตึงมองพวกเรา 
"ก็.. คุณยายบอกเรา.." 
ผมหันไปมองหน้าคิด.. สับสนกับทุกๆอย่างเต็มทีแล้ว
 
 
 
 
คุณหนูหรือคุณยาย.. 
สองคนนี้มีคนใดคนนึงกำลังพูดโกหก..
 
 
 
 
แต่.. ทำไมกันล่ะ?
 
 
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
THE END : liar : คนโกหก | #11
แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}