ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : แกล้ง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย Yuri

คนเข้าชมทั้งหมด : 20

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ม.ค. 2564 10:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
แกล้ง
แบบอักษร

มือตรีประดับคว้าจับราวบันได พร้อมกับทิ้งร่างพิงอย่างต้องการจะหาที่ยึดเหนี่ยว ก่อนจะส่งเสียงเรียกนิราที่เดินนำ "เธอ.." น้ำเสียงแหบแห้ง "เธอขึ้นลงแบบนี้ ทุกวันเลยเหรอ" ถามอย่างเอาเรื่อง กับสภาพที่พยายามจะทรงตัว

 

"ค่ะ" เด็กสาวเดินย้อนมาหยุดอยู่เบื้องหน้าตรีประดับ "อีกนิดเดียวจะถึงแล้วค่ะ สู้สู้" พร้อมส่งยิ้มให้ตาหยี

 

"อืม" บอกแค่นั้น ก่อนจะเดินผ่านนิราไปอย่างไม่สบอารมณ์

 

โกรธตัวเองที่เรียกร้องขอตามนิราขึ้นมาด้วย นั่นเพราะ ไม่อาจคาดเดาได้ว่าคนขับรถจะถึงเมื่อไหร่ ขาดการติดต่อ และฝนที่โปรยปรายหนักกว่าเก่า การขึ้นมาขออาศัยหลบฝนในห้องเด็กสาว นั้นคงดีกว่ายืนดูเหล่าลูกบ้านขึ้นๆ ลงๆ และดีกว่าการนั่งบริจากเลือดให้ยุง แถมยังเป็นเป้าสายตาของพวกลูกบ้านที่กำลังจะตั้งวงดื่มเหล้า

 

ซึ่งเธอไม่คิดมาก่อนว่าหอพักหกชั้นนี้จะปราศจากลิฟท์ ไม่อยากจะบ่น แต่เพราะด้วยวัย จึงทำให้เหนื่อยง่ายจนหงุดหงิดตัวเองแทน เพราะมันช่างแตกต่างกับนิรา ที่ดูสบายๆ ไม่มีเหงื่อตกสักนิด

 

นิราไขประตูและช่วยหมุนลูกบิดเปิด เพื่ออำนวยความสะดวกให้ตรีประดับ

 

"ขอน้ำหน่อยสิ" เมื่อก้าวเข้ามาคนอายุมากก็ได้แต่เท้ากำแพง นิรารีบวิ่งไปหามาบริการทันที

 

เมื่อคลายเหนื่อย ก็เริ่มถอดสูทโยนให้เจ้าของห้อง และปลดกระดุมเสื้อสองเม็ดบนเพราะรู้สึกเนื้อตัวเปียกชุ่ม โดยไม่อายเด็กสาวสักนิด นิราได้แต่มองตาปริบๆ

 

"เปิดแอร์ซิ" สั่งเสียงดัง โดยไม่ทันได้มองรอบห้องให้ดี

 

"ไม่มีค่ะ" เด็กสาวบอกเสียงอ่อน

 

"หา! " สีหน้าบึ้งตึงกว่าเดิม "นี่เธออยู่ได้ยังไง" กอดอกส่ายหน้า กวาดมองไปรอบห้อง "ตึกเก่า สังคมแย่ ไม่มีลิฟท์ แถมห้องก็เล็กอย่างกับรูหนู" เธอพ่นคำตำหนิเพราะความเหลืออด

 

"ก็ มันราคาถูก นี่คะ" บอกเสียงอ่อน พร้อมก้มมองต่ำอย่างยอมรับ ก็เธอจะทำยังไงได้เล่า ที่ตรีประดับพูดมาก็ถูกทุกอย่าง แต่เธอไม่อาจเปลี่ยนความจริงได้ ปรับสีหน้าให้เป็นปกติ และเงยหน้าสบตาตรีประดับ "ขออนุญาตนะคะ" ยกมือขึ้นจับแขนหล่อนอย่างกล้าๆ กลัวๆ และจงใจดึงคนอายุมากด้วยความเบามือให้ตามมาด้วยกัน "ท่านประธาน นั่งตรงนี้ดีกว่าค่ะ"

 

ตรีประดับถูกพามานั่งที่โซฟาตัวเล็กแสนคับแคบ แต่ดีหน่อยมีพัดลมตั้งพื้นอยู่ใกล้และมันกำลังทำงาน จึงช่วยคลายร้อนและคลายอารมณ์หงุดหงิด

 

"ดิฉันจะโทรหาเลขาชาญให้นะคะ" เป็นทางเดียวที่จะช่วยท่านประธานในตอนนี้ ก็หล่อนยืนกราน ไม่ใช้บริการแท็กซี่เด็ดขาด

 

"อืม" ตรีประดับกอดอกบอก

 

เด็กสาวเดินไปหน้าทีวี "เปิดทีวีให้นะคะ" ไม่รอตรีประดับอนุญาต กดเปิดให้ทันที เพราะเกรงว่าคนอายุมากจะหงุดหงิดอีก และรีบเดินหายไปทางโต๊ะหนังสือ

 

ตรีประดับมองรอบห้องอีกครั้งอย่างขัดใจ ทุกอย่างขัดหูขัดตาไปเสียหมด ห้องเล็กคับแคบ เล็กกว่าห้องทำงานเธอด้วยซ้ำ

 

ทุกอย่างอยู่ในพื้นที่เดียวกัน ห้องรับแขก ห้องครัว ห้องนอน โชคดีหน่อยว่าสะอาดและเป็นสัดส่วน แม้จะไม่ได้แบ่งกั้นเขตก็ตาม

 

นี่คือลูกสาวเจ้าของโรงงานผลิตลูกชิ้นที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัดอยุธยาฯ และมีพี่ชายที่หยิบจับธุรกิจตามกระแสจนได้ดี เขากินหรูอยู่สบาย แต่ดันปล่อยให้นิราอยู่แบบนี้น่ะเหรอ รายการตลกทางทีวีไม่ทำให้ตรีประดับอารมณ์ดีขึ้นเลย เพราะเอาแต่โกรธแทนเด็กสาว

 

กลิ่นอาหารที่ลอยคลุ้งไปทั่วทั้งห้อง จมูกของตรีประดับฟุดฟิดฟุดฟิด แอบกลืนน้ำลายหลายอึก นั่นเพราะเวลานี้อาหารมื้อเย็นต้องตกถึงท้องแล้ว แถมท้องยังร้องเป็นระยะอีก มองตามต้นกำเนิดไม่วางตาบริเวณนอกระเบียง

 

"อุ้ย" อยู่ๆ นิราก็ส่งเสียงร้อง และทำหน้ายุ่ง คนที่แอบมองอยู่ก็แอบสงสัยกับท่าทางแปลกๆ ของเด็กสาว จนต้องขยับกายเพื่อจะได้มองได้อย่างถนัด

 

"เดี๋ยวๆ นั่นเธอจะไปไหน" ตรีประดับตาโต ถามทันที นั่นพราะอยู่ๆ นิราก็ทิ้งกระทะทั้งที่ยังเปิดเตา และทำท่าเหมือนจะเปิดประตู

 

"น้ำมันไม่พอค่ะ หนูต้องไปหามาเพิ่ม" พูดแค่นั้นก็เปิดประตูออกจากห้องไป เพื่อหยิบยืมห้องข้างๆ

 

ตรีประดับอมยิ้ม หลังจากประตูปิดลง เด็กสาวตัวเล็กที่สวมผ้ากันเปื้อนสีเหลืองลายการ์ตูนกับชุดนอนสีชมพูหวานแหวว มันช่างไม่เข้ากันเสียเลย แต่พออยู่บนร่างนิรา มันช่างน่ารักและน่ามอง แถมที่เด็กสาวแทนตัวเองว่า 'หนู' มันช่างน่าเอ็นดู จนกระทั่งจากกลิ่นหอมๆ จากกะทะกลายเป็นกลิ่นเหม็นไหม้แทน ตรีประดับผลุดลุกขึ้นยืน ดิ่งไปนอกระเบียง 'ว้าย' และก็ส่งเสียงร้องและถอยกรูด เพราะถูกบางอย่างในกระทะกระเด็นใส่เสื้อผ้า นั่นเพราะภายในกระทะไม่หลงเหลือน้ำมันเลยสักนิด มีเพียงลูกชิ้นดำๆ เต็มไปหมด

 

"ไฟคงไม่ไหม้หรอกนะ" บ่นออกมาอย่างเจ็บใจ อยากจะช่วยดูให้ แต่ไม่กล้าขยับเข้าใกล้อีก นั่นเพราะลูกชิ้นกำลังแข่งกันกระโดดเหนือกระทะ

 

เสียงประตูเปิด และฝีเท้าที่วิ่งผ่านตรีประดับออกไปนอกระเบียง

 

"อื้ออ ไหม้หมดเลย" นิราบ่นอย่างเสียดาย มือเป็นระวิงยกกระทะออกจากเตา ไปวางไว้ในอ่างล้างจาน

 

"ทิ้งกะทะแล้วออกไปแบบนั้นได้ไง น่าตีซะจริง" ได้ทีบ่นเด็กสาวบ้าง

 

"ทุกทีทำแบบนี้ ก็ไม่ไหม้นะคะ" ก้มหน้าบอกเสียงอ่อน

 

"ยังจะเถียงอีก! " หากเป็นที่พักที่ได้มาตรฐานกว่านี้ การที่ควันขโมง คงส่งเสียงเตือนจนลั่นแล้ว

 

"ขอโทษค่ะ"

 

นิราวางชามบะหมี่ ที่เพิ่งทำเสร็จแบบสดๆ ร้อนๆ ตรงหน้าตรีประดับ

 

"ทานก่อนะคะ แล้วอะไรอะไรจะได้ดีขึ้น" ตรีประดับเลิกคิ้ว "เลขาชาญบอกไว้ค่ะ" เพื่อให้กระจ่าง ก็นิราแอบหยิบคำพูดของเขามาใช้

 

"ที่กิน เพราะฉันหิวหรอกนะ" บอกก่อนจะตักน้ำซุปในชามเข้าปาก และค่อยๆ ตามด้วยการคีบเส้นเข้าปาก ไม่พูดไม่จา

 

นิรายิ้มภูมิใจ ตักในชามตัวเองเข้าปากบ้าง เธอลดตัวเองลงมานั่งพับเพียบที่พื้น เสียสละพื้นที่บนโซฟา โต๊ะทานข้าวเล็กๆ และพัดลม ให้ตรีประดับ

 

"ขอน้ำหน่อยสิ" คงเพราะรู้สึกกระหาย จึงเอ่ยขอความช่วยเหลือ นิรารีบส่งแก้วให้ทันที

 

"เลขาชาญว่าไง" เธอคิดถึงห้องกว้างๆ ความสะดวกสบาย และอยากจะกลับแล้วเต็มทน

 

"จะรีบมารับค่ะ รถของท่านประธานเสียเลยมาช้า ไม่ได้ลืม หรือคิดจะทิ้งท่านประธานค่ะ" เมื่อเห็นสายตาเอาเรื่องของตรีประดับ "เอ่อ.. เลขาชาญให้ดิฉันบอกกับท่านประธานแบบนี้ค่ะ" กลัวว่าหล่อนจะดุ เพราะพูดจาไม่เข้าหู จึงอ้างเลขาชาญ

 

"ขึ้นมานั่งนี่สิ"

 

"คะ? "

 

"ฉันบอกให้ขึ้นมานั่งข้างฉัน! " เริ่มหงุดหงิดกับท่าทางงกๆ เงิ่นๆ ของคนตรงหน้า

 

นิราขึ้นไปนั่งบนโซฟาตัวเล็กข้างตรีประดับ แบบที่เดาความต้องการของคนอายุมากไม่ออก นั่งตัวติดกันโดยไม่มีใครพูดอะไรจน "ดิฉันว่า.."

 

"หยุด! " สั่ง และหันหน้าหานิรา จนเด็กสาวต้องถอยหนี

 

"ฉันไม่ชอบให้เธอ เรียกฉันว่าท่านประธาน" บอกเสียงดังอย่างเอาเรื่อง และขยับใกล้เรื่อยๆ

 

"ดิฉันขอโทษค่ะ" รีบบอกด้วยน้ำเสียงน่าสงสาร

 

"และก็ไม่ชอบที่เธอแทนตัวเองว่าดิฉันด้วย" หากออกจากปากคนอื่น มันน่าพอใจ แต่กับเด็กสาวตรงหน้ามันช่างฟังดูแล้วไม่รื่นหู

 

"แต่ว่า พี่กี้บอกว่า ต้องเรียกว่าท่านประธาน และห้ามตีตัวเสมอท่านค่ะ"

 

"เธอไม่เหมือนคนอื่น ยังไม่รู้ตัวอีกเหรอ" นิราเงียบไปอย่างใช้ความคิด เปิดโอกาสให้ตรีประดับเข้าใกล้กว่าเดิมและจับไหล่สองข้างของเด็กสาวให้หยุดนิ่ง เพราะรู้สึกขัดใจทุกครั้งที่นิราขยับหนี

 

"แล้ว แล้ว ดิฉัน.."

 

"หนู หรือ น้อง หรือ เล็ก หรืออะไรก็ได้ ที่ไม่ใช่คำว่า ดิฉัน"

 

"แต่ว่า.."

 

"จะเรียกฉันว่าคุณตรี หรือพี่ตรี หรือพี่สาว ก็ได้ เธอเลือกเอา"

 

"ทำแบบนั้นไม่ได้หรอกค่ะ"

 

"ทำไม! ไม่อยากสนิทกับฉันเหรอ"

 

"ไม่ใช่ค่ะ แค่ ถ้าทำแบบนั้นคนอื่นจะมองไม่ดี"

 

"ฉันเป็นคนสั่ง เธอก็แค่ทำตาม"

 

"งั้น งั้น ก็ได้ ค่ะ"

 

"ดี ดีมาก" ยิ้มร้ายออกมา ก่อนจะขยับใบหน้าเข้าใกล้อีก นิราได้แต่ถอยหนี

 

"อื้อ" ส่งเสียงร้องอย่างกล้าๆ กลัวๆ แต่นั่นไม่ใช่เพราะถูกขโมยจูบ แต่เพราะตกใจต่างหากที่ถูกจู่โจมแบบนี้

 

"หลบทำไม! " ถามด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด เพราะเด็กสาวดันหันหนีจูบเธอเสียงอย่างงั้น ทำให้คว้าได้แต่ความว่างเปล่า

 

"หนูตัวเหม็นค่ะ" บอกตามตรง 'Rrr Rrr' เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์เรียกความสนใจ "เลขาชาญโทรมาแน่เลยค่ะ" ไม่บอกป่าวยังดิ้นขลุกขลักและมุดตัวหนีออกจากอ้อมแขนของตรีประดับ  

 

นิราสาวเท้าเดินตรงไปที่เสียงโทรศัพท์ "สวัสดีค่ะ" เธอพูดคุยกับเลขาชาญสักพักแถมยังลอบมองตรีประดับอย่างไม่ค่อยไว้ใจ แต่เพียงแค่ครู่เดียวเพราะเธอกำลังสนใจบทสนทนาของปลายสาย "เลี้ยวเข้ามาอีกแค่ร้อยเมตรก็จะเจอแล้วค่ะ"

 

'ฟอด'

 

"อุ้ย!" นิราส่งเสียงร้องและสะดุ้งด้วยความตกใจขณะยังอยู่ในสาย "อื้อ" และร้องอีกครั้ง 

 

นั่นเพราะถูกจู่โจม อยู่ๆ คนที่เข้าใจว่านั่งบนโซฟาดันมายืนอยู่ด้านหลัง และประทับจูบที่เรือนผมยุ่งๆ ของเด็กสาว และอีกหลายครั้ง ไม่หยุดราวกับจงใจจะแกล้งกัน 

 

นิราได้แต่เบี่ยงหลบคนที่เอาแต่ไล่จูบและหอมศีรษะทั้งที่เธอยังติดสาย เดินหนีไปรอบห้องแต่ตรีประดับยังตามก่อกวนเธอไม่หยุด "ค่ะ แล้วเจอกันค่ะ" เป็นการจบสนทนา "คุณตรี!" และหันมาขึ้นเสียงใบหน้าบึ้งตึงใส่ตรีประดับอย่างลืมตัว

 

ตรีประดับเลิกคิ้วเล็กน้อยอย่างไม่ยี่หระ "อื้ม เธอเหม็นจริงด้วย" แถมยังแกล้งบ่น "ไปข้างล่างกันได้แล้ว" ตรีประดับตัดบท เธอเดินห่างออกมาพร้อมแอบยิ้ม ก็เห็นนิราหงุดหงิดใส่ แถมท่าทางแอบสูดดมเสื้อผ้าตัวเองเป็นระยะๆ อีก มันน่ามองกว่าการเอาแต่ก้มหน้าก้มตา

 

ทีแรกเด็กสาวเพียงตั้งใจจะต้มบะหมี่ทานอย่างเช่นทุกวัน มื้อเย็นก็เป็นแบบนี้ แต่เมื่อมีแขกระดับตรีประดับ เธอจึงอยากทำเมนูลูกชิ้นทอดให้หล่อน แม้จะเป็นอาหารสิ้นคิดแต่เธอก็อยากจะให้ตรีประดับได้ลิ้มรสกับลูกชิ้นแสนอร่อยจากบ้านตัวเอง แต่จนแล้วจนรอด เมนูนี้ ก็ไปไม่รอด

 

และสุดท้าย ก็มาจบที่ บะหมี่ต้มแสนธรรมดา และคงต้องอาบน้ำสระผมใหม่ก่อนนอน ก็เจ้าลูกชิ้นในกระทะทำเนื้อตัวเธอเหม็นไปหมด

 

 

เมื่อตรีประดับเข้ามานั่งภายในรถ "มาถึงนี่ได้ยังไงครับ" เลขาชาญถามทันทีหลังจากที่เขาลงไปทักทายนิรา

 

"ก็ คุณลุงบอกว่าน้องน่ารัก ตรีก็เลยมาดูให้แน่ใจ"

 

"ฮ่า ฮ่า" เขาหัวเราออกมาอย่างไม่ปิดบัง "แล้วน่ารักจริงเหมือนที่ผมพูดมั้ยครับ"

 

"ก็งั้นๆ" ตอบอย่างไม่ยี่หยะ ก่อนจะปรับเบาะลง ก็อยากจะเอนหลังเสียหน่อย "ยังไง ก็ช่วยหาคอนโดเล็กๆ ให้สักห้องนะคะ" เธอบอกก่อนจะหลับตาลง

 

 

นิราสะพายกระเป๋าเป้ใบใหญ่ลงรถเมล์ป้ายหน้าโรงแรมดิโอเชี่ยนวัน  และเดินเท้าตามทางเพื่อเข้าไปด้านใน เธอมักมาถึงที่นี่สถานที่ฝึกงานแต่เช้า ก่อนเวลา เพราะชอบบรรยากาศสองข้างทาง ที่มีต้นไม้และดอกไม้สีสวย แถมคนน้อยๆ แบบนี้ไม่มีใครมาแย่งอากาศบริสุทธิ์ และเธอไม่จำเป็นต้องรีบร้อน

 

เอาแต่เดินเอ้อระเหยจึงไม่ทันได้สังเกตว่ามีรถแท็กซี่จอดใกล้ๆ ตามด้วยหญิงสาวในชุดพนักงานต้อนรับรีบเดินลงจากรถ และพยายามขึ้นมาเดินเคียง

 

"เล็กรึเปล่าจ้ะ" เสียงหวานๆ ออกจากปากบุษบา ทำให้นิราหลุดออกจากภวังค์ หยุดเดิน 

 

"ค่ะ ใช่ค่ะ" แม้จะไม่รู้จักหรือคุ้นหน้าคุ้นตาหล่อน แต่ก็ตอบออกไปไม่อยากเสียมารยาท

 

"หน้าตาน่ารักแบบที่ใครๆ พูดกันจริงด้วย" บุษบาบอกยิ้มๆ

 

นิราไม่ตอบได้แต่ส่งยิ้มน้อยๆ ให้ บุษบาจึงชวนคุย

 

"แล้วหอบกระเป๋าใบใหญ่จะไปไหนเหรอ" 

 

"กลับบ้านค่ะ หลังจากเลิกงาน" ทั้งคู่เริ่มเดินไปด้วยกัน

 

"บ้านเล็กอยู่ที่ไหนเหรอ"

 

"อยุธยาฯ ค่ะ"

 

"เหรอ" หล่อนพยักหน้าเล็กน้อย "เอ่อ.. เกือบลืมเลย พี่ชื่อบุษนะ เป็นพนักงานต้อนรับ"

 

"ค่ะ หนูชื่อเล็ก อยู่นักศึกษาฝึกงาน อยู่แผนกคอนเทนต์" ก็เสียมารยาทแย่ถ้าเอาแต่ฟัง

 

"ถ้าเจอกันคราวหน้า พี่ขอเลี้ยงข้าวนะ แต่ตอนนี้พี่ต้องไปแล้วล่ะ สายแล้ว เดี๋ยวถูกท่านประธานดุน่ะ" พูดแค่นั้นก็รีบวิ่งตรงเข้าประตูโรงแรม นิราได้แต่ยิ้มตาม ช่วงนี้มีแต่คนเข้ามาทักเธอตลอดจนน่าแปลกใจ แต่มันก็ดีที่ทุกคนเป็นมิตร และทำให้สภาพแวดล้อมดีขึ้นโดยปริยาย

 

ฟากบุษบา เธอมั่นใจว่านิราไม่ใช่น้องสาวต่างบิดาของตรีประดับแน่นอน เธอเป็หนึ่งคนที่ซุ่มอ่านข้อความในกรุ๊ปไลน์แบบไม่เคยแสดงตน ทุกคนต่างซุบซิบคิดกันไปต่างๆ นาๆ ว่านิราอาจเป็นน้องสาวของท่านประธาน

 

และยิ่งมั่นใจเมื่อได้คุยกัน นิราจะกลับบ้านต่างจังหวั

 

และครอบครัวตรีประดับไม่มีญาติพี่น้องที่นั่น

 

นั่นหมายความว่า ทั้งคู่ไม่ใช่พี่น้องกันแบบที่ใครๆ คิด และอาจจะเป็นมากกว่านั้น

 

ความคิดเห็น