email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 2 แผนการ(ไม่)สำเร็จ

ชื่อตอน : บทที่ 2 แผนการ(ไม่)สำเร็จ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 83

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ม.ค. 2564 17:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 2 แผนการ(ไม่)สำเร็จ
แบบอักษร

“ข้าไม่คิดเลยว่าลูกเรา 2 คนจะได้กันอย่างงี้” 

“เออ...นั้นดิวะ” 

“ตอนแรกข้าก็เครียดแทบตายว่าไอ้ลูกตัวดีมันจะเอาใครมาเป็นสะใภ้เข้าบ้านแต่พอรู้ว่าเป็นลูกเอ็งเหมือนยกภูเขาออกจากอกเลยเว้ย” 

“ข้าก็ไม่ต่างกันหรอกเว้ย555 เอ้าเรามาดื่มให้กันดีกว่าในเมื่อครอบครัวเราสองคนจะสมานกันแล้ว” ในขณะที่พ่อทั้ง 2 คนกำลังมความสุขอยู่นั้นกับมีลูกชายอีก 2 คนนั่งเงียบไม่พูดอะไรเลย เพลนพยายามส่งสายตาถามว่านี้มันเรื่องอะไรกันแต่อาร์มก็ทำเพียงแค่สายหน้าเท่านั้น 

“แล้วนี้คบกันมากี่ปีแล้ว” อาร์มกับเพลนถึงกับเสียวสันหลังวาบก็แง่อยู่แล้วเพราะเขาทั้งสองคนไม่ได้เตรียมคำตอบมากันเลยถ้าให้ตอบสองคนคงไม่เหมือนกันแน่ๆ  

กึกๆ 

เพลนเป็นฝ่ายสะกิดขาอาร์มเป็นเชิงให้อาร์มตอบคำถามนี้ไป ฝ่ายอาร์มก็ไม่รีรอเข้าใจภายในทันที 

“ปีกว่าๆครับ” 

“นานเหมือนกันนะ ไม่เห็นพามาเปิดตัวเลย” 

“โหพ่อ ก็มันยังไม่ถึงเวลานิ” เพลนรีบแก้ตัวไป จะให้เปิดได้ยังไงคบกันก็ยังไม่เคยเลย 

“พ่อผมไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ” 

“เพลนก็ด้วย” แล้วเพลนกับอาร์มก็เดินตามกันไป จริงๆทั้งสองไม่คิดว่าจะเข้าห้องน้ำด้วยซ้ำแค่จะออกมาเตรียมกันเฉยๆ 

“มันเรื่องอะไรกันวะเนี่ย” พอเดินพ้นสายตาคนอื่นมาแล้วเพลนก็โวยวายขึ้นมาทันที 

“กูจะรู้ไหมเนี่ย ใครแม่งจะคิดวะว่าโลกจะกลมขนาดนี้” 

“เออนั้นดิ” 

“อาร์มเรามานัดกันก่อนไหมเผื่อพ่อกูหรือพ่อมึงจะถามอะไรอีก” 

“ดีเหมือนกันเมื่อกี้กูเสียงสันหลังวาบเลยเว้ย” 

“เอางี้พ่อกูถามกูตอบเอง ส่วนถ้าพ่อมึงถามมึงก็ตอบเขา ตกลงตามนี้” 

“เออ กลับโต๊ะได้แล้วเดี๋ยวพ่อกูสงสัย” 

“อืมๆ” 

“เอ้ามาพอดีเลยเพลน...พ่อกำลังคุยกันเรื่องแต่งงานพอดีเลย มาๆนั่งๆ” เพลนกับอาร์มอึ้งอีกครั้ง นี้พวกเขาพลาดอะไรรึเปล่า ที่เขา 2 คนรวมหัวกันคือไม่อยากจะแต่งงานแต่นี้มันอะไรเนี่ย 

“พ่อหมายความว่ายังไง” อาร์มพูดด้วยน้ำเสียงต่ำ 

“ก็อย่างที่พูดไป” 

“แต่ผมไม่...” 

“แกอย่าเสียมารยาท แกได้ลูกเขาแล้วแกก็ต้องรับผิดชอบ” ยังไม่ทันที่อาร์มจะพูดจบพ่อของเขาก็สวนขึ้นมาทันควัน ได้บ้าได้บออะไรแค่จับมือกูยังไม่เคยเลย 

“พ่อไหนพ่อบอกว่าให้เอาแฟนมาให้ดูแล้วจะไม่บังคับผมแต่งงานไง” เพลนก็สวนออกมาเช่นกัน 

“ใช่แต่ข้าหมายถึงจะไม่บังคับให้แต่งงานกับผู้หญิงบ้านนั้นไง” 

“ลูกสองคนมีอะไรรึเปล่าคบกันอยู่ไม่ใช่เหรอ ก็แค่แต่งงานเอง”เป็นแม่ขอเพลนที่พูดมาดับความร้อนรุ่มของอารมณ์เพลนและอาร์ม  

“แล้วแต่พ่อแล้วกัน คุณล่ะเพลน” อาร์มถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยใจ ตอนนี้อาร์มคิดได้แค่แต่งได้ก็ต้องเลิกได้เป็นธรรมดายังไงพวกเขาก็มีประโยชน์ซึ่งกันอยู่แล้ว 

“ผมก็เหมือนกันเรื่องนี้พ่อจัดการกันเลยแล้วกัน” ส่วนเพลนก็ขี้เกียจจะเถียงยิ่งพูดมากก็ยิ่งหน้าสงสัยขออยู่เงียบๆดีกว่า เพลนกับอาร์มก็นั่งกินอาหารเงียบปล่อยให้ชายวัยกลางคนทั้ง 2 นั่งคุยกันลั่นร้านอาหารหรู 

“เอาเป็นว่าวันว่างๆพ่อจะดูฤกษ์ให้แล้วกันส่วนลูกทั้งสองคนก็รอแค่ไปถ่านรูปกับแต่งงานได้เลยที่เหลือพ่อจัดการเอง” อาร์มไม่เคยเห็นพ่อตัวเองพยายามขนาดนี้มาก่อน ยิ่งพ่อเขาทุ่มเทเรื่องนี้มากเท่าไรก็ยิ่งทำให้อาร์มและเพลนรู้สึกผิดที่โกหกมากเท่านั้น แต่ตอนนี้อาร์มกับเพลนขึ้นหลังเสือมาแล้วจะลงง่ายๆก็ไม่ได้อยู่ดี ทำได้แค่ตามน้ำไปก่อน 

“ไอ้นัดนี้กี่โมงแล้ววะ” 

“จะ 4 ทุ่มแล้ว...กลับไหมเดี๋ยวจะดึกไปมากกว่านี้” 

“ก็ดีเหมือนกัน” และทั้งสองครอบครัวก็แยกย้ายกันกลับบ้าน ระหว่างทางที่เพลนขับรถกลับบ้านก็มีเพียงเสียงพ่อกับแม่คุยกันอย่างตื่นเต้นเรื่องที่เพลนจะแต่งงาน 

. 

. 

. 

เพลนขับรถมาจนถึงบ้านโดยที่ไม่พูดอะไรสักคำกับพ่อและแม่ พอถึงบ้านเพลนก็ขึ้นไปบนห้องทันทีไม่ได้โมโหพ่อแม่อะไรหรอกแต่แค่กำลังคิดว่าจะเอายังไงต่อไปดี เพลนนั่งคิดนอนคิดวางแผนอยู่สักพักเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น 

“ไอ้อาร์ม นี้มันเรื่องเชี้ยอะไรเนี่ย” 

[กูจะรู้ไหมละ ตอนแรกพ่อกูก็พูดเหมือนพ่อมึงนั้นแหละ ไม่งั้นกูก็ไม่เอามึงมาช่วยหรอก] 

“แล้วเราควรทำยังไงดีวะ” 

[เท่าที่กูคิดคือแค่ทำตามน้ำไป แต่งกันสักเดือนสองเดือนค่อยหย่ากัน พอตอนจะหย่าก็แค่หาเหตุผลเหี้ยมาบอกครอบครัวมึงกับกู มึงคิดว่าไง] 

“เออ ก็ดีเหมือนกัน แค่เดือนสองเดือนเราคงไม่ตายหรอก” 

[เออ...แค่นี้ก่อนมึงพ่อกูมาแล้ว] 

“อืม”  

เพลนรู้สึกโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก หวังเพียงแค่ว่าแผนที่สองจะสำเร็จ 

. 

. 

. 

หลายวันหลังจากที่ครอบครัวของเพลนและอาร์มได้คุยกัน เพลนก็กลับมาใช่ชีวิตปกติเหมือนเดิมจนกระทั่ง 

“คุณเพลนครับ ท่านประธานเรียกพบครับ” 

“อือ” เพลนก็ลุกเดินออกจากไปหาพ่อของตนทันที 

 

ก๊อกๆ 

 

“เข้ามา” 

“พ่อมีอะไรรึเปล่า” 

“พ่อได้ฤกษ์แต่งงานเอ็งแล้วนะเว้ย” 

“วันไหน” 

“18 กุมภา” 

“เห้ยพ่ออีก 3 อาทิตย์เนี่ยนะ” 

“ก็ใช่ไง อีก 3 วันถ่ายพรีเวดดิ้งได้เลย พ่อกับอานัดเตรียมการทุกอย่างให้หมดแล้ว” 

“แล้วแต่พ่อเถอะ ผมไปทำงานต่อก่อนนะ” เพลนเดินออกไปจากห้องทำงานของผู้เป็นพ่อยอมรับว่าถ้าไม่มีแผนป่านนี้เพลนคงวีนแตกไปแล้วแต่นี้ 

เพลนกลับมานั่งที่ห้องทำงานเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ป่านนี้ไอ้อาร์มแม่งคงรู้แล้วมั่ง  

 

วันต่อมา 

เพลนก็ถูกพ่อดึงออกมาให้ไปเลือกชุดแต่งงานพอถึงร้านก็เห็นไอ้อาร์มนั่งหน้าบูดอยู่ 

“เมียเอ็งมาแล้วนั่งหน้าบูดอยู่ได้” 

“ช่างผมเถอะพ่อ” 

“เออๆลุกไปเลือกชุดได้แล้วพนักงานเขารอนานแล้วเนี่ย” อาร์มและเพลนเดินไปห้องที่เต็มไปด้วยเสื้อผ้าแต่งงานมากมาย มันเยอะจนเขาเลือกกันไม่ถูก 

“งานเป็นจัดที่ไหนคะ” 

“โรงแรมครับ” อาร์มตอบพนักงานไป เพลนก็หันไปมองนิดหน่อยเพราะว่าตนไม่รู้อะไรเลย 

“ตรีมงานสีอะไรคะ”  

“เทา-น้ำเงิน ครับ”  

“โอเคค่ะ งั้นขอดิฉันเลือกชุดสักพักนะคะ ถ้าพวกคุณชอบชุดไหนเป็นพิเศษก็ลองหยิบมาดูได้เลยนะคะ” เพลนพยักหน้ารับและก็เดินไล่ดูชุดสูทแต่งงานไปเรื่อยๆไม่รู้ทำไมแม่งไม่ถูกใจเลยสักชุดทั้งแบบในหนังสือหรือแม้กระทั้งแบบที่แขวนเป็นร้อยๆตัวบนราว 

“เลือกได้ไหมคะ” พนักงานที่หายไปไหนก็ไม่รู้กลับมาพร้อมกับเสื้อผ้าเต็มมือ เพลนหันไปมองอาร์ม อาร์มก็เหมือนกันไม่มีชุดที่ถูกจสักชุด 

“คงเลือกไม่ถูกใช่ไหมคะ...นี่คะดิฉันหยิบมาให้ลองคนละ 5 ตัว ของคุณเพลนจะเป็นสีเทาของคุณอาร์มจะเป็นสีน้ำเงินนะคะ” เพลนกับอาร์มก็รับชุดสูทมาลองทุกชุดและเดินออกไปให้พ่อของทั้งสองคนดูจนได้ชุดที่ถูกใจ แต่ก็ยังไม่ไหมดแค่นั้นยังต้องเลือกชุดถ่ายพรีเวดดิ้งอีกคนละเกือบ 10 ชุด พอเลือกชุดกันเสร็จก็แยกย้ายกันกลับบ้าน  

. 

. 

. 

พอถึงวันถ่ายพรีเวดดิ้งเพลนก็ต้องตื่นเช้าไปสตูดิโอแต่วันนี้มีแค่ตนมาคนเดียวไม่มีพอติดมาด้วยเพลนจึงรู้สึกโล่งใจเพราะตนจะพูดอะไรกับอาร์มก็ได้ พอเดินทางมาถึงก็เห็นอาร์มนั่งแต่งหน้าอยู่ตนเลยต้องไปนั่งเล่นโทรศัพท์รอ 

“เพลนมึงคิดว่าแผนที่เราวางไว้แม่งจะได้ผลใช่ไหม” 

“กูไม่รู้หรอก...แต่กูมั่นใจในหัวสมองพวกเรา” 

“เฮอะแต่หัวสมองพ่อกู...กูไม่มั่นใจวะ” ใช่เพราะว่าพ่อของอาร์มเป็นคนที่มีความสามารถมากๆไม่งั้นเขาคงไม่สามารถฟื้นบริษัทที่เกือบเจ๋งเจริญมาได้ทุกวันนี้หรอก 

“เห้อ เราก็ทำให้เนียนที่สุดแล้วกัน” 

“อืม...” 

“เออ..ไอ้เพลนกูลืมบอกมึงไป...หลังจากแต่งงานมึงกับกูต้องไปอยู่บ้านด้วยกัน” 

“บ้านเชี้ยไรวะ” 

“บ้านที่พ่อกูสร้างไว้ เขาเตรียมไว้ให้กูตั้งนานแล้วบอกว่าจะเอาเป็นของขวัญแต่งงานให้กู...เชี่ยทำกูรู้สึกผิดอีกแล้วเนี่ย” 

“กูก็ไม่ต่างจากมึงหรอกไอ้อาร์ม” วันที่ทั้งวันอาร์มกับเพลนก็ถ่ายพรีเวดดิ้งพอตกเย็นทั้ง 2 ก็ชวนกันผับของแทนไทเพราะอยากจะหาอะไรกระแทกปากเพื่อลดความรู้สึกผิดของตัวเองไป 

“ไอ้สัสแทนเป็นไงบ้างวะ” เพลนทักเพื่อนรักของตนขึ้น 

“ไงครับผัวเมียข้าวใหม่ปลามัน” 

“ข้าวใหม่พ่อง” 

“แหม่เล่นสะพ่อกูที่นอนที่บ้านสะดุ้งเลยนะครับเพื่อนเพลน” 

“ดี พ่อมึงจะได้รู้ว่าลูกตัวเองกวนตีนขนาดไหน” 

“พ่อกูรู้ตั้งแต่กูอยู่ในท้องแล้วครับเพื่อน” เพลนไม่รู้จะว่าเพื่อนตนยังไงจึงหาทางเปลี่ยนเรื่อง 

“แล้วร้านมึงเป็นไงบ้างเนี่ย” 

“ก็ดีวะคนเข้าเยอะดี” 

“ถ้าดีแล้วทำไมทำหน้ายังงั้นมึงมีปัญหาอะไร” เพลนเห็นหน้าเพื่อนหงุดหงิดอย่างบอกได้ชัด 

“ก็พี่ลูกจ้างกูคนนึง...พ่อมันแม่งเล่นพนันที่ร้านกูแล้วติดหนี้ พ่อแม่ดันขายลูกมาใช้หนี้ให้กู. ตอนแรกก็จะเก็บไว้ระบายอารมณ์เวลาอยากแต่มึงรู้ไหมแม่งดื้อชิบหาย ปากจัดสัด กูจะเอาทีด่ากูเหมือนกูจะแทงมัน” 

“เอ้า แล้วมึงไม่ได้แทงมันจริงๆเหรอวะ” อาร์มที่นั่งเงียบอยู่นานก็พูดขึ้นทำเอาแทนไทไปไม่เป็น 

“สัส เลิกพูดถึงแม่งเถอะหงุดหงิด...แล้วนี้เพื่อนกูทั้งสองคนจะแต่งกันวันไหนจ๊ะ” 

“สัสกูอุตส่าเปลี่ยนเรื่อง...วันที่ 18 กุมภา” 

“เชรดดดอีก 2 อาทิตย์กว่าๆ กูต้องรีบหาชุดหล่อๆแล้ว” 

“เออ แต่งมาหล่อเลยจ๊ะเพราะหลังจากนี้มึงจะไม่ได้ไปงานแต่งใครอีก” เพลนพูดขู่เพื่อนด้วยความหมั่นไส้ 

“แหมะ ขู่กูอีกแล้ว...กูขอคำถามสุดท้ายลูกคนแรกอยากได้ชายหรือหญิงจ๊ะคุณแม่” 

“ผู้ชายมั้ง...ก็เชี่ยแล้วไอ้แทน มึงก็ระวังเถอเล่นกับเด็กนั้นไม่ป้องกันเดี๋ยวแม่งก็ป่องหรอก” 

“แล้วไงวะป่องก็เลี้ยงไง ไม่เห็นยาก” 

“แล้วแต่มึงเถอะ” เพลนเหนื่อยที่จะพูดกับเพื่อนของแล้ว จึงหันไปคุยกับอาร์มแทน 

“แล้วมึงเถอะนั่งเงียบเชียว คิดไรอยู่เนี่ย” 

“เปล่า...นู้นมึงเห็นโต๊ะนู้นไหม” อาร์มชี้ไปที่โต๊ะที่มีสาวๆยืนอยู่ 

“เห็น”  

“กูมองมาสักพักแล้ว กูว่าเด็ดว่าจะไปทักอยู่” 

“มึงก็ไปสิเชี้ยอาร์ม นั่งอยู่เพื่อ” 

“ก็กูกำลังเล็งอยู่ไงว่าจะเอาใครดี...แล้วมึงไม่สนใจรึไง” 

“ไม่..กูไม่มีอารมณ์” 

“งั้นกูไปก่อนแล้วกันเจอกันเว้ย” แล้วอาร์มก็เดินไป เหลือเพียงเพลนและแทนไทนั่งอยู่ที่โต๊ะเพียงสองคน 

“แทนกูว่ากูกลับก่อนดีกว่าวะ เดี๋ยวขับรถไม่ได้” 

“เออขับกลับดีๆนะมึง” เพลนก็ขับรถกลับมาที่แต่กว่าจะถึงบ้านก็เที่ยงคืนไปแล้วพรุ่งนี้ก็มีประชุมเช้าอีกเพลนจึงต้องรีบอาบน้ำและนอนในทันที 

ความคิดเห็น