Finland (ช้อย)

หลังจากที่เรื่อง "คนคุก" จบแล้ว ช้อยขออนุญาตติดเหรียญนะคะ หวังเป็นอย่างยิ่งว่าทุกท่านจะเข้าใจ และกราบขอบพระคุณเป็นอย่างสูงที่กรุณาสนับสนุนช้อยมา ณ โอกาสนี้ด้วยค่ะ ขอบพระคุณที่อยู่ด้วยกันมาตลอด ขอบพระคุณจากใจจริง ๆ ค่ะ / กราบ / ช้อย

Chapter 3 : หวุดหวิด

ชื่อตอน : Chapter 3 : หวุดหวิด

คำค้น : finland,ช้อย, yaoi,ดอกหญ้าที่ปลายฟ้า,ธีร์ปิง,รุจ,คิว,หื่น,เด็กแว้นที่รัก,Love you my bad boy,คนคุก,ดอม,คุณ,NC20+,SM

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 34.6k

ความคิดเห็น : 175

ปรับปรุงล่าสุด : 04 พ.ค. 2559 10:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 3 : หวุดหวิด
แบบอักษร

 

 

“ไอ้เหี้ยดอม...!!!”    ผมได้ยินไอ้ชาติมันพูดออกมาเบา ๆ

 

“เรื่องของกูมึงอย่ามายุ่งดีกว่าไอ้ดอม”   ไอ้ชาติบอกกับเจ้าของเสียงไป 

 

โครม...!!!   คนที่ชื่อดอมยกเท้าแล้วกระทืบลงบนโต๊ะตรงหน้าของไอ้ชาติอย่างแรง

 

“กูจะนั่งตรงนี้มีอะไรมั้ยไอ้ชาติ..!!!”   คนที่ชื่อดอมยักคิ้วแสยะยิ้มบอกกับไอ้ชาติไป

 

“สัส...!! ที่มีตั้งเยอะตั้งแยะทำไมมึงไม่ไปนั่งที่อื่นวะ?”  ไอ้ชาติถามสีหน้าไม่พอใจ

 

“มึงมีปัญหาเหรอไอ้ชาติ??”   คนชื่อดอมก้มมาถามไอ้ชาติ หน้าแทบจะชนกัน

 

“ป่ะไอ้คุณ... กูว่าไปกินที่อื่นเถอะ ระเบิดจะลงแล้วว่ะ”   ไอ้ต๋งรีบชวนผม ผมยกจานข้าวเดินตามไอ้ต๋งไป ปล่อยให้ไอ้ชาติกับไอ้คนที่ชื่อดอมจ้องหน้ากันอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ

 

“มึงอย่าคิดว่ากูกลัวมึงนะไอ้ดอม”       โครม...!!!  ไอ้ชาติลุกขึ้นแล้วใช้ตีนถีบเข้าที่โต๊ะอย่างจัง

 

“งั้นมึงตัวตัวกับกูไอ้เหี้ยชาติ”    ผั๊วะ...!!!  สิ้นเสียงของคนที่ชื่อดอมหมัดตรงก็ชกเข้าที่ใบหน้าของไอ้ชาติเต็ม ๆ   สะใจชิบหาย...ผมแอบยิ้มสะใจ  ตอนนี้คนของแต่ละฝ่ายต่างยื้อฉุดกันชุลมุน

 

ปี๊ดดดดดดดดดดด ปี๊ดดดดดดดดดดด  แล้วเสียงนกหวีดก็ดังขึ้น

 

“ไอ้พวกเหี้ย...!!! ทำเหี้ยไรกันอีก..?”    ผู้คุมสี่ห้าคนถือโทรโข่งพร้อมกับกระบองเดินเข้ามาหาพวกมัน

 

“เปล่าครับพี่ แค่ออกกำลังกันเฉย ๆ ไม่มีไรหรอกน่า”   คนที่ชื่อดอมบอกกับผู้คุมไป

 

“อย่าให้กูเห็นอีกนะไอ้ดอมไอ้ชาติ”  ผู้คุมชี้หน้าบอกกับพวกมัน

 

“พวกมึงก็ไปแดกข้าวกันได้แล้ว มุงดูห่าไรกันนักหนา”  ผู้คุมหันมาตวาดนักโทษคนอื่น ๆ ก็รีบสลายตัวกันทันที

 

ผมกับไอ้ต๋งก็นั่งกินข้าวต่อ ตาผมเหลือบไปมองคนที่ชื่อดอมที่นั่งเก๊กหน้าหล่อรอให้ลิ่วล้อไปซื้อข้าวมาให้กิน ทำตัวอย่างกับราชา

 

“ไอ้ต๋ง.....คนที่ชื่อดอมอะไรนั่นมันเป็นใครวะ?”   ผมกระซิบถามไอ้ต๋ง

 

“มึงอย่าไปยุ่งกับมันเชียวนา ไอ้ชาติว่าเหี้ยแล้ว ไอ้ดอมแม่งยิ่งเหี้ยกว่าเลี้ยงลูกน้องเป็นฝูง ไม่พอใจใครมันลากไปซ้อมปางตายเลยนะมึง”  

 

“มันเป็นเจ้าพ่อเก่านะโว้ย อยู่ข้างนอกแม่งชื่อเสียงโด่งดัง ได้ยินมาว่าบ้านมันรวยโครต รวยด้วยอะไรกูคงไม่ต้องบอกมึงหรอกนะของผิดกฎหมายทั้งนั้น พ่อมันดันมีเส้นมีสาย คนในนี้เลยเกรงใจมันกันหมด”  ไอ้ต๋งบอกกับผม

 

“คนในนี้? .. มึงหมายถึงใครวะ?”  ผมเลิกคิ้วถามกับมัน

 

“เอ๊า....!! ไอ้เหี้ย ก็พวกผู้คุมไง ไม่มีใครกล้าทำไรมัน อยู่ในนี้แม่งอยู่อย่างราชา อยากได้อะไรก็ได้ อยากแดกอะไรก็ได้แดก พวกที่นั่งข้าง ๆ มันลูกน้องมันหมดแหล่ะ”   ไอ้ต๋งยังคงเล่าต่อ

 

“ถึงว่าแม่งใหญ่คับฟ้าจริง ๆ ข้าวยังต้องมีคนไปซื้อมาให้แดก”   ผมบอกไอ้ต๋งไป

 

“เออ...  มันได้นอนห้องเดี่ยวด้วยนะโว้ย ในห้องมี ทีวี ตู้เย็น ครบ”    ไอ้ต๋งเสริมผมทันที

 

“ห๊ะ...!!!ขนาดนั้นเลยเหรอะวะ?”   ผมตกใจถาม เพราะเท่าที่เห็นแต่ละห้องอยู่กันแบบแออัดอย่างกับปลากระป๋อง

 

“ก็เออซิวะ  ในนี้ก็มีแต่ไอ้ชาติกับไอ้ดอมแหล่ะที่มึงต้องคอยหลบให้ดี”    ผมยังงงกับคำว่าคอยหลบของไอ้ต๋งมันอยู่ดี เพราะผมก็ไม่ได้ไปรู้จักหรือไปมีเรื่องกับไอ้สองคนนั่น เห็นมันเตือนผมมาตั้งหลายครั้งแล้ว

 

ทานข้าวเสร็จ ไอ้ต๋งก็พาผมไปเคารพธงชาติพร้อมกับเช็คชื่อ  ผมเห็นคนที่ชื่อดอมนั่งไขว่ห้างอยู่ที่ม้าหินอ่อนใต้ต้นไม้ ไม่เห็นมันมาเข้าแถวเช็คชื่อเหมือนนักโทษคนอื่น ๆ

 

“เฮ้ยไอ้ต๋ง... ไอ้คนที่ชื่อดอมแม่งมัยไม่มาเช็คชื่อวะ?”    ผมสะกิดถามไอ้ต๋ง

 

“มันไม่เคยมาหรอก นั่งอยู่ที่ม้าหินอ่อนประจำ”   ไอ้ต๋งบอกกับผม

 

“แม่งอภิสิทธิ์เยอะชิบหาย”  ผมบ่นของผมเบา ๆ  

 

เช็คชื่อเสร็จ ผมกับไอ้ต๋งกำลังจะเดินกลับ

 

นช.คุณานนท์ มีญาติมาเยี่ยม  ผู้คุมเดินเข้ามาบอกกับผม ผมดีใจยิ้มกว้างตั้งแต่เข้ามาอยู่ในเรือนจำแห่งนี้แม่ยังไม่ได้มาเยี่ยมผมเลยเพราะติดวันหยุด

 

ที่นี่ให้ญาติเข้าเยี่ยมผู้ต้องขังได้ตั้งแต่ 8.00 น.- 14.00 น. เยี่ยมได้เฉพาะวัน จันทร์ พุธ และ ศุกร์ เยี่ยมได้ครั้งละไม่เกิน 20 นาที 

 

“ไอ้ต๋งมึงไปกับกูมั้ย?”  ผมหันไปถามไอ้ต๋ง

 

“เออ เดี๋ยวกูไปส่ง แม่กับพ่อกูเพิ่งจะมาเยี่ยมเมื่อวานซืน”  

 

ไอ้ต๋งพาผมไปที่ห้องพบญาติหรือเรียกอีกอย่างหนึ่งว่าห้องเยี่ยม  ห้องพบญาติมีทั้งหมดห้าห้อง แต่ละห้องให้ผู้ต้องขังเข้าได้ 7-8 คนพร้อมกับญาติ  สิ่งของที่จะเอามาให้ผู้ต้องขังต้องถูกผู้คุมตรวจเช็คอย่างละเอียดบางครั้งก็ถูกยึดเพราะผิดกฎ ผมตื่นเต้นที่จะได้เจอกับแม่ นั่งรอคิวเรียก ซักพักผู้คุมก็เรียกชื่อผม ผมเดินเข้าไปในห้องพบญาติ เห็นแม่นั่งอยู่ที่เก้าอี้ใบหน้าหมองคล้ำ บ่งบอกว่าไม่ได้พักผ่อนมาหลายวัน

 

“คุณ.. คุณลูกแม่”   แม่รีบเข้ากอดผมเอาไว้แน่น

 

“มีเวลาแค่ 20 นาทีจะคุยอะไรกันก็รีบคุย”  ผู้คุมเข้ามาบอกกับผมพร้อมกับยืนคุมอยู่ห่างๆ 

 

“คุณเป็นยังไงมั่ง... ลำบากมั้ยลูก?”   แม่น้ำตานองหน้าถามกับผม

 

“ไม่เป็นไรแม่ ผมอยู่ได้ ทำไมแม่ถึงเป็นแบบนี้”  ผมเห็นสภาพแม่ตอนนี้ซูบผอมลงไปมาก

 

“ผมขอโทษครับแม่”   ผมกลั้นน้ำตาไม่ให้มันไหล ผมรู้ว่าที่แม่เป็นแบบนี้ก็เพราะผม แม่คงเครียดกังวลเรื่องผมมาก  ผมคุยกับแม่ได้ซักพัก

 

“หมดเวลาเยี่ยมแล้วครับ”   ผู้คุมเดินเข้ามาบอกกับแม่ผม

 

“แม่รอผมนะ”  ผมยิ้มบอกกับแม่ไป

 

“คุณ แม่ฝากเงินไว้ที่ผู้คุม อยากกินอะไรก็ซื้อกินนะลูก แล้วแม่จะมาเยี่ยมบ่อย ๆ”   แม่ปาดน้ำตาบอกกับผมแล้วเดินออกจากห้องไป ผมมองตามหลังแม่จนหายลับตา

 

แม่ฝากเงินกับพวกขนมให้ผมถุงเบ้อเร่อ  ที่นี่จะฝากเงินให้ผู้ต้องขังได้ไม่เกินวันละ 5000 บาท ในนี้จะไม่มีการใช้เงินสด ใช้เป็น smart card ของนักโทษแต่ละคน อยากซื้ออะไรก็รูดซื้อเอาเหมือนบัตรเครดิต ผมกับไอ้ต๋งเดินออกมาจากห้องเยี่ยมเพื่อจะไปทำงาน ผมยังไม่รู้เลยว่าจะได้ไปทำอะไร 

 

นช. คุณานนท์ ไปทำงานกับ นช.กาจพล ก็แล้วกันเห็นสนิทกันดี  ผู้คุมบอกกับผม  ค่อยยังชั่วหน่อยได้ไปทำงานกับไอ้ต๋งอย่างน้อยก็ไม่เหงา  ผมกับไอ้ต๋งได้ทำงานที่ห้องซักรีดชุดของผู้คุมกับพวกเจ้าหน้าที่ ไอ้ต๋งบอกงานสบายไม่มีอะไร ซักก็ซักเครื่อง ซักเสร็จก็เอาไปตากแล้วก็มารีด แค่นั้น ใครที่ทำงานดีไม่ก่อเรื่องวุ่นวายก็จะได้เป็นนักโทษชั้นดี และจะได้มีโอกาสลดโทษในวันสำคัญต่าง ๆ เช่นวันพ่อ วันแม่ เป็นต้น  พวกนักโทษชั้นดีส่วนมากจะได้ออกไปทำงานบำเพ็ญประโยชน์ข้างนอกได้ อย่างขุดลอกท่อระบายน้ำ ทำความสะอาดสถานที่ราชการต่าง ๆ 

 

ชีวิตผู้ต้องขังอย่างผมยังคงดำเนินไปอย่างเชื่องช้า ผมได้แต่นั่งนับวันรออยากให้ถึง 10 ปีเร็ว ๆ ผมเข้ามาอยู่นี่ได้ก็เกือบเดือนแล้ว พอรู้ช่องทางหลบไอ้พวกนักเลงหัวไม้กลุ่มของไอ้ชาติกับไอ้ดอม ผมเข้าเรียนวิชาตามที่ตัวเองถนัด มีเรียนคอมพิวเตอร์ มีโรงฝึกอาชีพให้ผู้ต้องขังแล้วแต่ตัวเองจะถนัดอะไร เผื่อออกไปจะได้มีอาชีพติดตัว 

 

แต่แล้วสิ่งที่ผมคอยเลี่ยงมาตลอดก็เกิดขึ้น พื้นที่จำกัดจะคอยหลบไปตลอดได้ยังไง ตกเย็นผมกับไอ้ต๋งชวนกันขึ้นเรือนนอน แล้วเข้าไปอาบน้ำที่ห้องอาบน้ำด้วยกันตามปกติ มีผู้ต้องขังอาบอยู่ก่อนแล้วสิบกว่าคน  ผมกำลังจะถอดเสื้อผ้า

 

“คิดว่าจะหลบพี่พ้นเหรอที่รัก”   เสียงไอ้ชาติดังขึ้น ผมหยุดมือแล้วหันไปมองมัน ไอ้ต๋งรีบเดินเข้ามายืนอยู่ข้าง ๆ ผม

 

“กูว่าเดี๋ยวค่อยอาบก็ได้ว่ะ”  ไอ้ต๋งกระซิบบอกผม ยังไม่ทันที่ผมจะตอบอะไรไป ไอ้ชาติก็ตรงปรี่เดินเข้ามาหาแล้วจับแขนผมเอาไว้แน่น

 

“ผิวเนียนยิ่งกว่าผู้หญิงซะอีก มาเป็นเมียพี่เถอะนะ”  ไอ้ชาติเอาหน้าเข้ามาซุกที่ซอกคอผม

 

“ปล่อยนะไอ้เหี้ย..!!”   ผมรีบเบียงตัวหนีแต่ไม่พ้น

 

“แม่งโครตหอมเลยว่ะ” ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ  ไอ้ชาติหัวเราะชอบใจหันไปบอกกับลูกสมุนของมัน

 

“พี่ผมขอหล่ะ อย่าไปทำอะไรมันเลย”  ไอ้ต๋งรีบเข้ามากันผมเอาไว้

 

“ไอ้เหี้ยต๋งมึงอย่าเสือก”    ผั๊วะ...!!!  ไอ้ชาติซัดหมัดเข้าหน้าไอ้ต๋งอย่างจัง จนหน้ามันหันเลือดกบปากแล้วลูกสมุนมันก็เข้าไปล็อคตัวไอ้ต๋งเอาไว้

 

“ไอ้ชาติชั่ว...!!!”  ผมง้างหมัดจะชก     หมับ....!!!   มันรับหมัดผมเอาไว้ก่อนที่จะโดนเข้าหน้ามัน

 

“โถที่รัก.. อย่าดื้อกับพี่สิครับคนดี”   

 

“แม่ง...กูอยากจะอ๊วก...!!!”   ผมทำหน้าขยะแขยงใส่มัน

 

“พูดดี ๆ แล้วไม่ชอบ ก็ต้องเจอแบบนี้”   อุ๊ก..!!   ไอ้ชาติต่อยหมัดเข้าท้องผมอย่างแรง ผมจุกจนล้มลงตัวงอเป็นกุ้ง

 

“พวกมึงไม่เกี่ยว ออกไปให้หมด”  ไอ้ชาติตวาดนักโทษคนอื่นที่กำลังมองอยู่ แต่ไม่มีใครสนใจผมกับไอ้ต๋งซักคน ทุกคนต่างรีบออกจากห้องอาบน้ำกันหมด

 

“พวกมึงดูต้นทางเอาไว้ให้ดี”  แล้วมันก็หันไปสั่งลูกสมุนของมัน

 

“พี่ชาติอย่าไปทำอะไรมันเลย ผมขอหล่ะ”   ไอ้ต๋งบอกกับไอ้ชั่วนั่นอีกครั้ง

 

“ลากคอไอ้เหี้ยต๋งออกไปดิ๊ แม่งขัดหูขัดตากูชิบหาย”   ไอ้ชาติสั่งลูกสมุนมันอีกครั้ง  ลูกสมุนมันลากไอ้ต๋งออกไปข้างนอกตามคำสั่งลูกพี่มัน

 

ผมแหงนขึ้นหน้ามองไอ้ชาติด้วยความโกรธ  มันนั่งยอง ๆ ต่อหน้าผม แล้วเอามือมาบีบคางผมเอาไว้แน่น

 

“ถ้ามาเป็นเมียกูซะแต่แรกก็ไม่ต้องเจ็บตัวแบบนี้หรอก”  มันแสยะยิ้มบอกกับผม   ผมพยามสะบัดหน้าให้หลุด แต่ตอนนี้เรี่ยวแรงไม่รู้หายไปไหนมือไม้อ่อนไปหมด

 

“มึงนี่แม่งโครตน่ารักเลยว่ะ”   มันจ้องผมตาเป็นมัน

 

“สัส...!!!  ปล่อยกูนะไอ้เหี้ย...!!”    ผมพยายามขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล  แล้วมันก็ผลักผมให้นอนหงายกับพื้น

 

“มึงจะทำอะไร??”  ผมพยายามเขยิบตัวถอยหนี

 

“ทำอะไรหน่ะเหรอ? จะเอามึงทำเมียไง”   มันแสยะยิ้มบอกแล้วรีบขึ้นคล่อมตัวผมไว้ทันที

 

“เฮ้ย...!!”    เสียงของลูกสมุนไอ้ชาติที่ยืนเฝ้าประตูก็ดังขึ้น

 

ผั๊วะ...!!! ผั๊วะ....!!! ผั๊วะ....!!! ลูกสมุนไอ้ชาติถูกต่อยจนล้มลงกันเป็นแถว  ไม่ทันที่ไอ้ชาติจะหันไปมองด้วยซ้ำ

 

อั๊ก.....!!!  ตีนของใครบางคนก็ถีบเข้ากลางหลังไอ้ชาติอย่างแรงจนมันกระเด็นผละออกจากตัวผม  ผมค่อย ๆ ชันตัวลุกขึ้นยืน

 

“มึงทำเหี้ยอะไรไอ้สัสชาติ....!!!”   เสียงของคนที่ชื่อดอมก็ดังขึ้น

 

 

 

............................................................................................

To be contiun............

............................................................................................

 

นิยายทุกเรื่องของช้อยไม่เคยเอาไปลงในเว็บอื่นเลยนะคะ

และทุกเรื่องเกิดจากจินตนการของช้อยเองล้วน  ๆ  ไม่ได้ไปก็อปของใครมา

ห้ามทำซ้ำหรือก็อปเอาไปลงในเว็บอื่น หรือในเพจนะคะ ช้อยอยากให้เข้ามาอ่านในเว็บธัญวลัยเท่านั้น 

รบกวนด้วยนะคะ

 

 

กราบขอบพระคุณที่กรุณาติดตามมาตลอดนะคะ

1 เม้น = 1 กำลังใจ

ขอบพระคุณค่า

 

 

finland (ช้อย)

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}