email-icon

รักข้ามกาลเวลา

หัวใจที่หายไป (จบภาคที่ 1)

ชื่อตอน : หัวใจที่หายไป (จบภาคที่ 1)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 385

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ม.ค. 2564 14:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หัวใจที่หายไป (จบภาคที่ 1)
แบบอักษร

คุณรองตื่นเช้ามาด้วยความรู้สึกตัวเบา เขาหันไปมองร่างบางในอ้อมกอด ซ่อนกลิ่นดูอ่อนหวานน่าสงสาร รอยนิ้วมือ รอยริมฝีปากของเขาที่หาความสุขเสียเต็มรักเมื่อคืน คงหนักหนาเกินไปสำหรับสาวบริสุทธิ์บอบบางเช่นเธอ

เขาลูบหน้า.. เขาทำอะไรลงไป ? เธอไม่ได้เป็นชู้กับพี่ชายของเขา หรือไอ้ดนัย หรือไอ้เฉลียว เสียหน่อย เธอยังรักษาครองตนเป็นสาวพรหมจารีย์เฉกเช่นที่กุลสตรีสาวชาววังเช่นที่เธอแสดงตนเสมอมา..

ความหึงหวงทำให้เขาเป็นเช่นนี้หรอกหรือ ? เขาลูบไล้เอวคอดอย่างหวงแหน.. ใช่ แววตาเขาอ่อนแสงลง เขายอมรับว่า เขารักเธอ เขาไม่อยากให้เธอเป็นของพี่ชายของเขา เธอจะมีตำหนิเรื่องประวัติบิดาก็ช่างประไร อีกไม่นานบิดาเธอก็จะลาโลกนี้ไปใช้กรรมในนรกแล้ว

เมื่อเห็นเธอนอนสลบไสลเปลือยกายไร้อาภรณ์หลังค่ำคืนของพายุอารมณ์ของเขา คุณรองก็ใจอ่อนลง เขาดึงผ้าห่มมาห่มคลุมร่างบาง ช่างเถิด เดี๋ยววันนี้เขารีบกลับจากที่ทำงานมาปรับความเข้าใจ มาปลอบโยนรับขวัญเธอเห็นจะดี

แววตาเขาสำนึกผิด อืม แต่คงต้องรีบแวะหาเครื่องเพชรเครื่องพลอยอื่นมากำนัลด้วยกระมัง ? จะได้หาเหตุให้เธอทิ้งพวกของที่พี่ชายเขากำนัลให้ แค่คิดว่าเขาถือไพ่เหนือกว่าพี่ชาย เพราะคู่หมั้นของเขา เป็นของเขา แล้ว คุณรองก็จิตใจสงบลงอย่างไม่เคยเป็น เขาจึงรีบลุกออกไปอาบน้ำแต่งตัว รีบไปทำงานอย่างกระปรี้กระเปร่าทันที

ทิ้งให้เธออยู่ตามลำพัง จะได้ไม่อายกับเรื่องที่เกิดขึ้น ผู้ชายหยาบกระด้างอย่างเขาคิดได้แค่นั้น....

-----------

ซ่อนกลิ่นลืมตาขึ้นอย่างยากเย็น ร่างกายปวดร้าวไปหมด เธอก้มมองผ้าห่มที่คลุมกาย และมองไปรอบตัว..

แล้วน้ำตาก็ไหลออกมาอย่างโล่งใจ.. เขาไปแล้ว ผู้ชายใจร้ายเหมือนผีร้ายไปแล้ว เธอค่อยๆ พยุงตัวให้ลุกขึ้นนั่ง สำรวจตัวเอง น้ำตาไหลมากกว่าเดิม.. เขาฝากร่องรอยแลดูน่ากลัวไว้บนตัวเธอเต็มไปหมด ทั้งหน้าอก หน้าท้อง และ.. เธอก้มลงมองรอยเลือดเกรอะกรังตรงกลีบสาวแล้วก็น้ำตาไหลพราก..

หมดแล้ว จบสิ้นแล้วซึ่งความสาว ความพรหมจรรย์ที่เธอหวงแหนไว้ให้พี่เอก รักเดียวในใจเธอ.. เธอสะอื้นกอดเข่า.. พี่เอก พี่จ๋า น้องพลาดไปแล้ว เธอไม่รู้จะบอกเขาอย่างไร ? พี่เอกคนดีของเธอขยันเล่าเรียนเพื่อรีบกลับมาออกเรือนอยู่กินกับเธอ กลายเป็นว่าเธอที่ไม่อาจรักษาตัวรอเขาไปได้ เธอพยายามปาดน้ำตา แต่น้ำตาก็ไม่หยุดไหล ความช้ำบนกายไม่เท่าช้ำในใจ เธอจะมีราคาค่างวดหรือศักดิ์ศรีอะไรในใจของพี่เอกไปได้อีกเล่า ? พลาดท่าเผลอกายไปกับน้องชายเขาไปแล้ว ? แล้วแม้แต่คุณรองก็เถิด เขาจะยกย่องให้เกียรติเธอหรือ ? เขายิ่งรังเกียจเธอปานไส้เดือนกิ้งกือ คำก็ทรยศ สองคำก็ทรยศ สันดานไม่ต่างกับพ่อ..

เธอร้องไห้หนักข้อขึ้น คิดถึงพ่อของตัวเองที่ชีวิตนี้คงไม่ได้พบกันอีกแล้ว..

ดวงตากลมโตมองไปเห็นจดหมายที่เขียนถึงพี่เอกค้างไว้..

น้ำตาหยดโตๆ ยิ่งไหลอาบกว่าเดิม

เพียงข้ามคืน เธอสูญเสียความหวังที่จะได้มีโอกาสแต่งงานกับพี่เอกไปแล้ว เธอยังจะเหลืออะไรในชีวิตอีกหรือ ? คุณรองนะหรือจะรักเธอจริง ยกย่องเธอ ? ถ้าเขาข่มเหงรังแกเช่นเมื่อคืนได้ เขาก็ทำอีกได้เมื่อเขาต้องการ เธอก็ไม่ต่างกับ โสเภณีราคาถูก ที่เขาประนามไว้เป็นแน่แท้ และเมื่อเขาได้เธอไปแล้ว เขาจะอยากตกแต่งกับเธอให้เสียหน้า อายผู้คนอีกทำไม ในเมื่อพ่อของเธอทำตัวอัปยศเช่นนี้จริง

หญิงสาวชำเลืองมองไปที่เพดาน..

น่าเสียดายที่ถ้าทนอยู่บ้านหลังนี้ คงไม่มีโอกาสเห็นท้องฟ้าใสๆ เท่าไรแล้วกระมัง..

--------------

คุณรองกลับบ้านด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ในมือถือกล่องใส่แหวนเพชรเม็ดโตที่เขาเพิ่งไปหามา เขาเครียด เขาทำร้ายจิตใจซ่อนกลิ่นไปเสียมากมาย เขาจะปลอบโยน สารภาพผิดกับเธออย่างไรให้เธอเห็นใจ ? เขาอยากให้เธอไว้ใจ ให้เธอเป็นเมียจริงๆ จะยกย่องเชิดชูเธอให้ดีกว่าพี่ชายเขาทำได้เสียอีก..

แต่แล้ว..

คุณรองก็ชะงัก เมื่อเห็นแม่บวบกำลังนั่งร้องไห้ โดยมีคุณสมร นั่งตาแดง หน้าตาเครียด ดุให้เงียบเสียง..

เขาใจหายวาบ "เกิดอะไรขึ้นครับ ?"

สมรหันมามองลูกชายคนรอง แล้วก็เดินเข้ามาหา ตบหน้าคุณรอง ฉาด ! แล้วก็ปาจดหมายใส่หน้าของเขา ! น้ำเสียงของสมรเยือกเย็นจับขั้วหัวใจ "ซ่อนกลิ่นผูกคอตาย เพราะแกไปข่มเหงเขาเมื่อคืนใช่ไหม ? ไอ้ลูกทรพี หาแต่เรื่องอัปรีย์จัญไรเข้าบ้าน ! ถ้าคุณพ่อรู้จะเสียใจแค่ไหน ? คิดบ้างไหม คุณพ่อจะเอาหน้าไปบอกหลวงเดช พ่อของซ่อนกลิ่นอย่างไร ?"

คุณรองใจหาย ตัวแข็งชาด้วยความตกใจ ! เขาไม่โกรธคุณสมรเช่นทุกทีที่ถูกดุด่าลงไม้ลงมือ ความเจ็บช้ำที่ได้รับไม่เท่าความตกใจแทบสิ้นสติของเขาในเวลานี้ "ซ่อนกลิ่น ? ซ่อนกลิ่นเป็นอะไร ?" มือกำจดหมายที่ถูกปาใส่หน้า ไม่กล้าแม้แต่จะเปิดออกดู เพราะหัวใจสลายจนแทบหยุดเต้น !

แม่บวบร้องไห้ออกมา "คุณซ่อนกลิ่นจากไปแล้วค่ะ ฮือๆ เธอเขียนจดหมายสั่งเสียไว้ด้วย ฮือๆ"

ชายหนุ่มหน้าซีด ตกใจ รีบวิ่งถลันไปที่ห้องเธอ...

แล้วภาพที่เห็นก็ทำให้เขาตกใจจนพูดไม่ออก !

ซ่อนกลิ่นนอนหลับตาอยู่บนเตียง แต่งกายสวยงามด้วยชุดที่เคยใส่ไปเที่ยวงานวัดสระเกศในคราวนั้น มีเพียงรอยช้ำรอบคอระหงที่แสดงว่าเธอเลือกจากลาโลกนี้แทนอยู่เป็นเมียของเขา..

คุณรองทรุดตัว เข่าอ่อนลงเกาะข้างเตียงเธอ สองแขนโอบรัดตัวเธอ แล้วผู้ชายหยิ่งทรนง ไม่เคยร้องไห้ ไม่เคยเสียใจกับการกระทำหยาบกระด้างใดๆ ของตัวเองก็ร้องไห้ปานจะขาดใจออกมา พร่ำบอกว่าขอโทษ พร่ำบอกว่ารักเธอ และขอให้เธออภัยให้เขา

หัวใจไม่อาจยอมรับความจริงได้ ว่า ความโง่เขลาเบาปัญญามุทะลุดุดันได้ทำให้เขาสูญเสียหญิงสาวในดวงใจไปแล้วแบบไปลับไม่อาจกลับมา..

----------------

ซ่อนกลิ่นรู้สึกตัว ลืมตามองไปรอบๆ ก็เห็นว่าตัวเองยืนอยู่ข้างเมรุเผาศพที่ดับสนิทในวัดแห่งหนึ่ง.. ผู้ชายคนหนึ่งผิวคล้ำหน้าตาเจ้าเล่ห์กำลังเดินถือสร้อยทองมีจี้กลมๆ สีทองห้อยอยู่ แล้วเขาก็ยิ้มพอใจ เอาสร้อยใส่ไปในถุงผ้าเล็กๆ มีหูรูด เดินยิ้มออกไป..

หญิงสาวตาโต รีบเอามือจับที่คอ แล้วก็ใจหายวาบ.. สร้อยทองและจี้ล็อกเก็ตห้อยคอที่มีรูปเธอกับพี่เอกหายไป ! เธอคลำไปที่หู ตุ้มหูเพชรที่เขาให้ก็ไม่อยู่ ! หญิงสาวร้องไห้ออกมา ไม่นะ ไม่ เธอจำได้ว่า เธอ หนี ออกจากบ้านคุณพระมาได้.. แต่ทำไมมาอยู่ที่นี่เล่า ? นี่มันกี่วันมาแล้วหนอ ?

เธอพยายามเดินวนไปในวัด แต่หลายวันผ่านไปก็ไม่พบทางออก จนหญิงสาวท้อถอย นั่งหลับพิงศาลาบ้าง แล้วเมื่อรู้สึกตัวก็เดินเลาะกำแพงวัดหาทางออกต่อไป..

ในแต่ละวัน ผู้คนที่เธอพยายามเข้าไปทักทายไม่มีใครสนใจเธอเลย หญิงสาวเริ่มหวาดหวั่น เธอมาถึงที่วัดนี้ได้ยังไงนะ ? เธอจำไม่ได้ มันเหมือนความจำเธอหายไป.. ขาดๆ เกินๆ

"หลงทางอยู่หรือโยม" เสียงพระรูปหนึ่งที่กำลังกวาดลานวัด ทักขึ้น

ซ่อนกลิ่นดีใจหันไปหาหลวงพี่ท่าทางใจดี แล้วก็ยิ้มให้ ทรุดตัวลงนั่ง "ใช่ค่ะ หลวงพี่พอบอกได้ไหมคะว่าไปทางไหน ? ดิฉันอยากกลับบ้านไป อ่า รอคนรักให้เขามารับ" เธอพูดไปอย่างนั้นทำไม เธอก็ไม่แน่ใจ รู้สึกเหมือนจิตใต้สำนึกบังคับให้พูดไป

พระรูปนั้นข่มเสียงให้นิ่ง "โยมพยายามทำใจให้ปล่อยวางอย่ายึดติดกับความรัก โยมก็จะพ้นทุกข์จริงๆ เร็วขึ้นนะ แต่ในระหว่างนี้ ขอให้โยมพยายามทำบุญให้มาก ช่วยคนอื่นอย่าให้เขาต้องประสบกับความทุกข์แบบที่โยมเคยประสบ พอจะทำได้ไหม ?"

ดวงหน้าน่ารักของซ่อนกลิ่นมองหลวงพี่อย่างงุนงง แล้วก็ยิ้มอย่างจริงใจ ก่อนก้มลงกราบ "ขอบพระคุณหลวงพี่มากค่ะ ซ่อนกลิ่นจะจำคำหลวงพี่ไว้นะคะ" แล้วก็รีบเดินออกไปตามทางที่หลวงพี่บอกมา..

------------

พ.ศ. 2560,,,

ปาล์ม สาวยี่สิบห้า เดินย่องเข้าไปในร้านขายของเก่า ชื่อ จงรักแอนทีค อย่างกล้าๆ กลัวๆ ร้านนี้คลาคล่ำไปด้วยเฟอร์นิเจอร์ฝังมุก ปิดทอง หม้อ ไห แจกัน ชาม ลายคราม หลากหลายสัญชาติ วิญญาณสาววิชาโบราณคดีและประวัติศาสตร์อย่างเธอเหมือนถูกปลุกขึ้นมาทันที..

"หูว ของเก่าจริงนะเนี่ย" เธอก้มดูนาฬิกาทรงหลุยส์ที่ตั้งอยู่ ปาล์มเป็นสาวเนิร์ดมีงานอดิเรกชอบศึกษาของเก่า จึงเพ่งพิศหน้าปัดนาฬิกาอย่างสนใจจริงจัง

แต่แล้วอะไรบางอย่างทำให้เธอตาโต..

ด้านหลังนาฬิกานั้น..

มีกล่องหมวกโบราณ พร้อมหมวกสีครีมทรงเก๋วางโชว์อยู่ข้างบน..

ดวงตากลมโตเบิกกว้าง..

เฮ๊ย ทำไมขนลุกเกรียวอะ ?

ปาล์มรีบคลำจี้ห้อยคอทันที.. แต่คราวนี้ อาการขนลุกไม่หายไปกลับแรงกว่าเดิม..

ทำไมมันเหมือนเธอเคยเห็นหมวกโบราณใบนี้วะ ?

ความคิดเห็น