ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ปรับความเข้าใจ

ชื่อตอน : ปรับความเข้าใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 251

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ม.ค. 2564 12:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ปรับความเข้าใจ
แบบอักษร

ณ โรงพยาบาล

 

วันหลังหัดขับรถดีๆมั่งนะกูจะตกรถตายหากันพอดี เอ่อมึงสินอยู่ห้องไหนนะมึง”

 

“แล้วก็เดินๆตามมาเถอะพูดมากอยู่ได้ไม่พาไปหลงทางหรอก”

 

ชิ” ฉันที่โมโหที่อาร์ตทำเป็นเก่งแต่ก็นั้นแหละถ้าฉันมาเองละเป็นครึ่งวันก็คงหาห้องสินไม่เจอแน่ๆ อาร์ตพาฉันเปิดเข้าไปห้องหนึ่งพอเดินเข้าไปเจอสินนอนหน้าซีดอยู่ แล้วสินก็ตื่นพอดีน่าจะเพราะมีเสียงคนเข้ามาสินก็หันหน้ามาทักทาย

 

สวัสดีวา” สินเอ่ยทักทายพร้อมมองมาที่ฉัน

 

“สวัสดีสินเป็นไงมั่งอะตอนได้ยินเพื่อนบอกเราตกใจเลยนะแล้วนี่เบาลงยังไม่คิดเลยว่าแกจะเข้าโรงพยาบาลแล้วแกเป็นตั้งแต่ตอนไหนอะแล้วนี่เรามากวนการพักผ่อนแกไหม” ฉันที่รีบวิ่งนำหน้าอาร์ตไปหาสินแล้วถามเป็นชุด

 

เราตอบอันไหนก่อนดี5555 ไม่กวนเลยกลับดีสะอีกเธอมาเยี่ยมแล้วก็ตอนนี้เราดีขึ้นมากแล้วแหละให้ลุกไปวิ่งยังไหวเลย” สินที่ทำท่าลุกโชว์ให้ฉันดู

 

หื้ออออ ไม่ต้องมาทำเป็นเก่งเลยอยากนอนโรงบาลเพิ่มหรอห้ะ” ฉันที่เห็นเหมือนสินจะล้มเลยเข้าไปพยุงให้กลับไปนอนดีๆแล้วตีที่แขนไปทีนึง

 

“โอ้ยยยยย แขนเราหักแล้วมั่งเนี่ยยย” สินที่ทำท่าทางเหมือนเจ็บมาก

 

คนจรองปะเนี่ยคนป่วยบ้าอะไรจะแสดงเก่งขนาดนี้ห้ะ5555” ฉันกับสินที่คุยเล่นกันสองคนจนได้ยินเสียงของอาร์ต

 

“ฮึ่มมม...” ฉันกับสินหันไปมองอาร์ตที่นั่งทำหน้าโมโหอยู่ตรงโซฟา

 

“เอ่อว่าไงวะอาร์ต ทำไมถึงมากับวาได้”

 

“กูนึกว่ามึงจะลืมไปสะละว่ากูอยู่ที่นี้ ตอนแรกกะจะมาคนเดียวแต่กลัวยัยนี้มันจะไปทำตัวเอ๋อให้พวกพยาบาลเขาเหนื่อยก็เลยลากมาด้วยวะ” อาร์ตที่พูดแล้วหันมายิ้มอย่างคนชนะให้ฉัน

 

“ชิ...ถ้ามึงไม่พากูมาเองก็ได้โทรถามสินเอาสิยากอะไรเนอะสินเนอะ” ฉันที่ทำหน้าเหมือนกับว่าชนะที่หลังเท่กว่า(ถึงความจริงจะต้องเป็นหัวเราะที่หลังดังกว่าก็เถอะ)แล้วไปมองหน้ามองหน้าสินแล้ว

 

“นี่มีเบอร์กันตอนไหนวะ” อาร์ตที่ทำท่าทำทางเหมือนโมโหขึ้นอีกแล้ว

 

“มีตอนช่วงไปเรียนพิเศษอะ แลกกันไว้เผื่อปรึกษาเรื่องการบ้านที่เรียนพิเศษ” เป็นสินที่ตอบข้อสงสัยของอาร์ตแล้วหันมายิ้มให้ฉัน

 

“เอ่อออ มึงกูต้องกลับก่อนวะพอดีมีธุระสำคัญอะกูลืมแล้วนี่ก็มืดแล้วด้วย กูกลับก่อนนะมึง”

 

เอ้าาา พึ่งจะหกโมงครึ่งเนี่ยนะ” ฉันที่ก้มมองเวลาเพราะตอนเรียนพิเศษเสร็จก็พึ่งจะตอนหกโมงนิดๆเองเยี่ยมไปแปปเดียวเอง แล้วอาร์ตก็ทำในสิ่งที่ฉันตกใจหนักเข้าไปอีกเมื่ออยู่ๆอาร์ตก็มากุ้มมือของฉันแล้วรีบจะเดินออกจากห้อง “งั้นเดี๋ยวเรากลับก่อนนะสินหายเร็วๆนะ” ฉันที่รีบบอกลาสิน

 

หลังจากเดินออกมาเกือบถึงรถ

 

“มึงถ้ามีธุระอะเดี๋ยวกูกลับเองก็ได้นะมึงไปทำธุระเถอะ แล้วก็ปล่อยมือกูได้ละ”

 

“เอ่ออออ อย่าพูดมากรีบๆขึ้นรถเถอะเดี๋ยวกูไปส่งได้”

 

บอกแค่นี้เองทำไมต้องโวยวายวะ” ฉันก็ได้แต่งงๆแล้วทำตามที่มันสั่งอาร์ตที่ดึงมือฉันเข้าไปจับเอวมันด้วยความที่ฉันตกใจก็จะรีบเอามืออก

 

“เกาะดีๆแล้วกันเดียวหงายหลังตกรถไม่รู้ด้วยนะ”

 

“กรี๊ดดดด” แล้วนางก็รีบออกรถไปอย่างแรงจนฉันต้องกอดเอวนางไว้อย่างฝืนไม่ได้จนนางไปจอดในที่ๆนึง

 

“มึงขับรถคือเหี้ยจัดที่บ้านมึงรู้ป่ะเนี่ยมึงขับจังไรอย่างนี้ปล่อยมึึงมาขับได้ไงวะ” ฉันที่บ่นอาร์ตไปชุดใหญ่หลังจะเริ่มมองสถานที่ที่มาถึง

 

พูดมากจังว่ะ ก็กูบอกแล้วให้จับดีๆ”

 

“ห้ะะะะะ แล้วมาร้านข้าวเนี่ยนะไหนว่ารีบไปทำธุระไงวะ”

 

“ตอนแรกกูก็รีบอะแต่ตอนนี้ก็หิวข้าวจบป่ะ อย่าถามมากๆเข้าไปในร้านเร็วกูหิว”

 

“โอ๊ยยยยย กูเดินเองได้ไม่ต้องมาดึง” อาร์ตก็ปล่อยมือจากที่ดึงสายกระเป๋าฉันเมื่อเข้ามาในร้านแล้ว

 

“ป้าครับผมเอาข้าวหมูทอดกระเทียมจานนึงครับ เพิ่มไข่ดาวด้วยนะครับ” แล้วอาร์ตก็หันมามองฉัน “มึงจะเอาอะไร”

 

เอาสุกี้หมูค่ะป้า”

 

“เดี๋ยวนี้หัดกินสุกี้นะมึง ทำมะกลัวอ้วนรึไง”

 

“เอ่ออออ กล้วอ้วนแล้วไปหนักหัวคนแถวนี้วะ” ฉันก็ยิ้มกวนตีนใส่ใันไปหนึ่งที่แล้วเราก็ไม่ได้คุยอะไรกันจนอาหารมา

 

“โห้ววววว ของมึงน่ากินอะอาร์ตขอลองกินหน่อยยยย” ฉันที่กำลังจะเข้าไปแย่งหมูในจานมัน

 

“เรื่องไรอะ กินสุกี้ผักโง่ๆของมึงไปดิ” อาร์ตก็ยกจานหนี

 

เอ่อออออ กูไม่กินก็ได้ชิบหายแค่นี้ก็หวงกับเพื่อนกับฝูง” ฉันที่ทำเป็นงอนๆใส่มัน

 

อ่ะ” ฉันที่เงยหน้าขึ้นมาเห็นช้อนของมันอยู่ตรงหน้าพร้อมหมูกระเทียมในนั้นฉันที่จะหยิบช้อนมากินเองแต่มันก็ไม่ยอม

 

“เอ้าจะแดกไหมฮะมั่วชักช้าอยู่ได้” อาร์ตที่ทำท่าจะดึงช้อนกลับ

 

หื้ยยยย กินดิกินเพื่อนอาร์ตอย่าใจร้อนสิครับ” ฉันที่กินจากช้อนของมันแล้วกำลังจะเอาช้อนของฉันที่ยังไม่ได้กินไปเปลี่ยนเพราะมันเลอะน้ำลายฉันไปแล้ว

 

ไม่ต้องอะกูไม่ถือ” แล้วนางก็ตักข้าวเข้าปากนางไป

 

“เอ่อ มึงกูขอเบอร์มั่งดิกูให้เบอร์กูไปแล้วลืมขอเบอร์มึงเลย” แล้วอาร์ตก็ให้เรียบร้อยฉันก็เมมเบอร์อาร์ตเป็นชื่อของมันก็เริ่มสงสัยว่ามันเมมชื่อฉันว่าอะไร

 

“เอ่อมึง มึงเมมเบอร์กูว่าอะไรอะบอกหน่อยดิ”

 

“ไม่อะ ปล่อยให้ควายงง”

 

ชิบหายยย กูเมมชื่อมึงดีนะแค่ฝากไว้ให้ชี้เลื้อยในสมองมึงคิด” เราจากนั้นเราก็แทบจะไม่ได้คุยอะไรกันต่อแล้วก็กินข้าวจนเสร็จ

 

อิ่มยังมึง”

 

“อิ่มมากกกก กินต่อไม่ไหวแล้วท้องแตกแน่ๆ”

 

“งั้นไปกลับกันเลยเถอะ”

 

“ป้าครับบบ เก็บตังเลยครับ”

 

“คิดรวมกันเลยไหมจ๊ะหนู” ป้าที่ถามขึ้น

 

จ่ายแ....”

 

“คิดรวมกันเลยครับ” อยู่ดีๆอาร์ตก็พูดตัดบทไป

 

เมื่อจ่ายตังเสร็จเรียบร้อยแล้ว

 

“มึงสุกี้กูเท่าไรอะ”

 

“ไม่เป็นไรกูเลี้ยงถือว่าแทนคำขอโทษตอนนั้นที่กูล้อมึงเกินไป” ฉันที่ทำท่าตกใจใหญ่มาก

 

“ตอนไหนวะ”

 

ก็ตอนนั้นที่กูปริ้นรูปที่มึงแต่งตัวเป็นยักษ์ไง”

 

“อ่ออออ กูหายโกรธมึงไปนานแหละ”

 

“เอ่อนั้นแหละถือว่ากูเลี้ยงขอโทษ”

 

“โอ้ววววว คุณพรีอาร์ตรู้สึกผิดกับเขาเป็นด้วยหรอครับเนี่ยยยย” ฉันที่เดินเข้าไปตบไหล่มัน “แต่มึงไถ่โทษกูด้วยของกินเนี่ยนะ”

 

เอ่อ รึจะไม่เอา”

 

“เอาดิครับพี่อาร์ตเลี้ยงทั้งทีจะไม่เอาได้ไง แต่ว่าพายุจะเข้าปะเนี่ยมึงทำดีกับกู 5555” ฉันที่เดินเข้าไปกอดแขนอาร์ตเหมือนอ้อนแล้วอาร์ตรีบเดินไปที่รถ

 

“จะกลับไหมบ้านอะ!!!” อาร์ตทำท่าเหมือนจะรีบขี่หนีฉัน

 

“กลับดิรอกูก่อนนนน”

 

ระหว่างทางกลับฉันก็นึกได้ว่าตอนนี้มีงานประจำปีอยู่แล้ววันนี้เกือบวันสุดท้ายแล้วด้วยฉันเลยตะโกนคุยกับอาร์ต

 

“มึงจะรีบไปทำธุระปะ”

 

“ไม่ได้ไปละ”

 

“มึงงั้นแวะเดินงานประจำปีกันหน่อยมะมึง งานวันนี้วันสุดท้ายแล้วน้าาา อีกนานเลยกว่าจะจัดอีกอะ” ฉันที่พยายามอ้อนแต่อาร์ตก็ไม่ตอบอะไรอาร์ตก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับมาเลย

 

“โห่ มึงแม่งใจร้ายแวะหน่อยก็ไม่ได้ขอแค่นี้เอง ธุระก็ไม่มีแล้วยด้วยขอแค่เข้าไปเดินนิดๆหน่อยเอง” แต่อาร์ตก็ยังไม่ตอบอะไรกลับมา “ชิอีคนใจร้าย” แล้วฉันก็ไม่พูดกับมันอีกเลย

 

 

 

 

น้องวาจะได้แวะงานประจำปีไหมน้าาา

มีตรงไหนผิดพลาดหรือไม่สนุกยังไงไนท์ขออภัยด้วยนะฮะ

ฝากกดไลค์กดติดตามเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะฮะ

ช่วงนี้ดูแลสุขภาพกันด้วยนะฮะด้วยรักและห่วงใยจากไรท์(คนดีคนเดิมเพิ่มเติมคือน่ารักจัด555)❤️

ความคิดเห็น