ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

tinyS▴ ข่าวร้ายก่อนฝึกงาน? 3/3 (ฟาดๆ)

ชื่อตอน : tinyS▴ ข่าวร้ายก่อนฝึกงาน? 3/3 (ฟาดๆ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 97

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 09 มี.ค. 2564 00:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
tinyS▴ ข่าวร้ายก่อนฝึกงาน? 3/3 (ฟาดๆ)
แบบอักษร

 

tinyS

 

"สวัสดีจ้ะคุณหมอ"

"เชิญนั่งครับ ...ชื่ออะไรครับ"

"พรรณวิลาสจ้ะ"

นายแพทย์ธราเทพ แพทย์วัยกลางคนผู้เชี่ยวชาญประจำแผนกหู คอ จมูก ของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังกำลังรับแฟ้มคนไข้จากพยาบาลสาว ก่อนจะก้มลงอ่านประวัติและอาการเบื้องต้นตามที่ได้ระบุเอาไว้

"...ใน Chart บอกว่ามีประวัติคนในครอบครัวเป็นมะเร็ง ...มะเร็งอะไรครับ"

"แม่เป็นมะเร็งรังไข่จ้ะ ...อ้อ มีลูกพี่ลูกน้องของยายเป็นมะเร็งกระดูกแถวๆ ซี่โครงด้วยจ้ะ"

"อ๋อ งั้นหมอขอคลำคอหน่อยนะ"

กล่าวเสร็จคุณหมอเตรียมสวมถุงมือเพื่อจะสำรวจรอบคอไอ้ไม้ แต่กลับมีเสียงรบกวนเข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

"สวัสดีครับคุณอาเทพ"

เสียงทุ้มของผู้ชายดังขึ้นหลังจากเคาะประตู คุณหมอเจ้าของไข้จึงเงยหน้าไปมองหาคนที่กล้ามารบกวนการทำงานของเขา

...แต่คนๆ นั่นกลับเป็น 'หลานชาย' สุดหล่อของเขาเอง

"อ้าว! ตาธัส เข้ามาได้ยังไง อาติดคนไข้อยู่นะ" คุณหมอเทพส่งสายตาตำหนิหลานชาย ก่อนจะหันมาลงมือคลำรอบคอของไอ่ไม้อีกครั้ง

"ขออนุญาติครับคุณอา นี่ลูกไม้ คนรักของผมเองครับ ...ไม้ครับ คุณหมอท่านนี้คือคุณอาเทพ ลูกพี่ลูกน้องของคุณหญิงแม่ครับ"

"อ้อ คนกันเองหรอ เข้ามาสิ ปิดประตูได้แล้ว"

"ขอบคุณครับ"

"อื้ม มีก้อนเนื้อที่หน้าคอนะ ขนาดไม่ใหญ่หรอก ประมาณ 1 คูณ 1.5 เซนได้ แต่คงต้อง Ultrasound เพื่อดูขนาดกับจำนวนอีกทีนะ ...เอาล่ะ ขึ้นไปนอนบนเตียงเลยครับ"

ไอ้ไม้ปฏิบัติตามคำสั่งคุณหมออย่างไม่เกี่ยงงอน เธอกลัวว่าหากทำตัวชักช้า อาจจะทำให้คุณหมอเสียเวลาคนไข้คนอื่น เหมือนกับตอนที่เธอเคยไปโรงพยาบาลประจำจังหวัดจันทบุรีที่มีทั้งคนไข้และญาตินอนรอคิวกันอยู่ตรงทางเดินของแต่ละแผนก

...ถึงที่นี่จะหรูหรากว่ามากก็เถอะ แต่เธอก็เกรงใจคุณหมอตามนิสัยคนต่างจังหวัดอยู่ดี

"...ไม่ต้องกลัวนะครับ" คุณธัสรีบมายืนประกบอยู่ข้างเตียงพร้อมกล่าวให้กำลังใจ ด้วยการกอบกุมมือเล็กๆ ของเธอ

"ไม้ไม่กลัวจ้ะ ...มีแต่คุณธัสนั้นแหละ ทำหน้าเหมือนไม้จะตายแล้ว"

"...ขอโทษนะครับ"

"เอ๊า หลบหน่อยตาธัส ยืนห่างๆ กันหน่อยก็ได้ อาทำงานไม่ถนัด"

"ขอโทษครับคุณอา"

คุณหมอบ่นหลานชายที่แสดงตัวโอ๋คนไข้ของท่านจนออกนอกหน้า พลางบีบเจลใสรอบตำแหน่งที่มีก้อนนูน ก่อนจะจ่อหัว Ultrasound ตามลงไป

"ไหนดูสิ ...นี่ไงเจอแล้ว ก้อนไม่ใหญ่จริงๆ ด้วย แต่ก็มีผลมากกับคนไข้ตัวเล็กหล่ะนะ ...ตำแหน่งมันอยู่บนต่อมไทรอยต์ ...อาจจะเบียดกับหลอดลมหรือหลอดอาหารจนมีอาการหายใจและกลืนลำบากได้นะ"

"...มีกี่ก้อนครับคุณอา"

"น่าจะแค่ก้อนเดียว นอกนั้นไม่เห็นอะไรแล้ว"

"แล้วที่ไม้มีเหงื่อออกเยอะ แล้วเหนื่อยง่ายละครับ เข้าข่ายเป็นมะเร็งมั้ยครับ"

"...ใจเย็นๆ พ่อหนุ่ม ต่อมไทรอยด์ถูกรบกวนจนผลิตฮอร์โมนผิดปกติหน่ะ กรณีนี้น่าจะเป็น Hyperthyroid จนเป็นพิษ เลยมีอาการอย่างที่เห็น แต่เพื่อความแน่ใจ อาจะส่งเจาะเลือดดูระดับ T3 T4 แล้วก็ TSH ด้วย"

ศัพท์ทางการแพทย์ที่คนจบสายวิทย์ - คณิตอย่างคุณธัสพอจะเดาออกว่าเป็นฮอร์โมนที่ผลิตจากต่อมไทรอยด์ ซึ่งแตกต่างจากหญิงสาวที่นอนตาใสกิ๊กอยู่บนเตียง เพราะแม้เธอจะจบสายวิทย์ - คณิตเหมือนกัน แต่เธอเลือกที่จะคืนความรู้ให้ครูชีววิทยาไปหมดแล้ว...

คุณธัสมองตามคุณอาที่วุ่นวายอยู่กับหน้าจอเครื่อง Ultrasound อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนท่านจะหันมาตอบคำถามที่เขาสงสัยมากที่สุด

"...แต่จะเป็นมะเร็งมั้ย คงต้อง Biopsy หมายถึงส่งตรวจชิ้นเนื้อดูนะ มีประวัติมะเร็งในครอบครัวด้วยนี่นะ"

คุณหมอพูดจบก็หันไปสนทนากับพยาบาลสาว 2-3 ประโยคก่อนที่เธอจะเดินออกไป

"จะเจ็บมั๊ยจ๊ะหมอ" ไอ้ไม้ถาม เพราะเธอไม่เคยตรวจอะไรแบบนี้มาก่อน

"ไม่มากหรอกหนู เข็มไม่ได้ใหญ่ หมอจะดูดออกมานิดเดียวนะ ...แล้วนี่ทานข้าวกันมารึยัง"

"...เรียบร้อยแล้วครับคุณอา ...ทำไมหรอครับ"

"หลังเจาะ อากลัวจะเจ็บแผลตอนกลืนอาหารหน่ะ แต่พอหายเจ็บก็อาจกลืนได้สะดวกขึ้น เพราะดูดเนื้อออกไปบางส่วนแล้ว"

"...ได้ครับ"

 

ไม่นานพยาบาลสาวก็กลับเข้ามาอีกครั้ง พร้อมกับถือถาดสแตนเลสในมือ ไอ้ไม้เพียงเห็นแว่บๆ จึงไม่รู้ว่าด้านในมีอะไรบ้าง

"แผลเจาะอาจบวมฟกช้ำหน่อยนะ ...พร้อมมั้ยครับคนไข้"

"ห้ะ? เจาะตอนนี้เลยหรอจ๊ะ"

"...ไม่เป็นไรนะครับไม้ ไม่ต้องกลัวนะคนเก่ง"

คุณธัสยังคงหน้าเป็นกังวล เขารีบปรี่มาลูบศรีษะเพื่อปลอบประโลมคนรักอีกครั้ง เมื่อได้ยินเธอร้องเสียงตกใจ ทำเอาคุณอาหมอและพยาบาลสาวรู้สึกว่าตัวเองเป็นส่วนเกินไปทันที

"อะแฮ่ม! ใช่แล้ว เครื่องมือพร้อมแล้ว ยังไงหนูก็ต้องเจาะอยู่ดีนะ"

"เอ่อ...ไม่ได้กลัวหรอกจ้ะ ไม้แค่ตกใจที่ตรวจได้ตรวจไวจัง"

"ก็นะ ...คนไม่เยอะเท่าโรงพยาบาลรัฐบาล เครื่องมือที่นี่ก็พร้อมกว่า" คุณหมอพูดพลางเช็ดแอลกอฮอร์บริเวณรอบคอเธอไปด้วย "เอาล่ะ อย่าเกร็งนะ หมอจะเจาะ 3 ที่นะครับ..."

"...เบาๆ นะครับคุณอา"

"น้อยๆ หน่อยหลานชาย คนไข้ยังไม่วิตกเท่าแกเลยตาธัส"

คุณหมอแซวหลานชายด้วยเสียงเรียบ ในขณะที่ตาก็มองภาพในจอเครื่อง Ultrasound ไปด้วย มือขวาของท่านบรรจงเจาะเข็มขนาดกลางบริเวณรอบก้อนเนื้อที่คออย่างชำนาญ จนครบทั้ง 3 จุด

น่าชื่นชมที่คนไข้สาวคนนี้ไม่แสดงอาการหวาดกลัว หรือตื่นเข็มเลยแม้แต่น้อย ในหัวของชายวัยกลางคนจึงคิดแปลกใจที่ลูกชายคนเดียวของลูกคุณหญิงมัลลิกาจะมีหญิงคนรักที่มีบุคลิกเข้มแข็งเช่นนี้

มิหนำซ้ำ...ดูท่าหลานของเขาจะมีใจให้เธอมากเสียด้วย

'รักแรกก็แบบนี้แหละนะ ...แต่ไม่คิดว่าตาธัสจะมีแฟนกับเขาเป็นด้วยนี่สิ' คุณหมอเทพนินทาคุณธัสในใจ

"เอ๊า เสร็จแล้ว อย่าให้แผลโดนน้ำ 1 อาทิตย์นะ ...สะดวกมาฟังผลกันเมื่อไหร่"

"อีกสองอาทิตย์จ้ะ ที่มอปิดเทอมพอดี"

"อื้ม หมอจะลงนัดไว้นะ แล้วจะให้ยาลดปวดไปด้วย เผื่อเจ็บแผลขึ้นมา ...อ้อ แล้วก็ต้องเจาะเลือดไว้ก่อนด้วย" คุณหมออธิบาย นิ้วเรียวพลางป้อนข้อมูลลงระเบียนคนไข้ในคอมพิวเตอร์

ชายหนุ่มตัวใหญ่ในห้องเดินเข้าไปประคองคนตัวเล็กให้ลุกขึ้นนั่ง หลังจากที่เห็นพยาบาลทำแผลทั้ง 3 จุดให้คนรักครบแล้ว เขาสงสารเธอเหลือเกินที่ต้องมาเจ็บตัวเช่นนี้

"เจ็บมั๊ยครับคนดี..."

"จี๊ดๆ นิดหน่อยจ้ะ สบายมาก" ไอ้ไม้ยิ้มแฉ่งให้ผัวรัก

"...ระหว่างนี้หนูก็สังเกตุของก้อนด้วยนะ ว่ามันใหญ่ขึ้นอีกมั๊ย ส่วนใหญ่ที่มีก้อนเดียวเดี่ยวๆ แบบนี้มักจะเป็นแค่เนื้องอกธรรมดา แต่ก็ประมาทไม่ได้หรอกนะ มีประวัติครอบครัวเป็นมะเร็งด้วยนี่"

"แล้วจะรักษายังไงครับคุณอา"

"...ถ้าไม่ร้ายแรง ไม่ต้องผ่าตัดหรอก แค่กินยาปรับฮอร์โมนกับตัวยาทำลายเนื้องอกไปเรื่อยๆ ถ้าขนาดไม่เล็กลงค่อยตรวจซ้ำอีกที"

"ตรวจซ้ำอีกที หมายความว่ายังไงครับ"

"...ทุกเซลล์มีโอกาศกลายพันธุ์ได้เสมอนั่นแหละ ถ้าก้อนโตขึ้นจนควบคุมไม่ได้ อาอาจต้องตัดต่อมไทรอยด์ออก แต่แฟนแกต้องกินยาปรับฮอร์โมนไปตลอดชีวิตนะ...."

เมื่อพูดจบคุณหมอละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ เพราะสังเกตเห็นสีหน้าคนวิตกกังวลสุดขีดของหลานชายตัวเอง

"ฉันจะสอนแกไว้หน่อยนะตาธัส ...ถ้าแฟนแกเป็นมะเร็งจริงๆ สิ่งที่แกควรทำคือต้องไม่วิตกกังวลกว่าตัวคนไข้ แกต้องเป็นเป็นกำลังใจให้เขา ไม่ใช่พอเขามองมาหาแกก็หดหู่ใส่เขายิ่งไปอีก"

"......."

คราวนี้โดนสอนอย่างคุณธัสกลับเงียบ ไม่ตอบรับคำแนะนำของผู้เป็นอา เนื่องจากอารมณ์ของเขาตอนนี้ไม่ได้พร้อมให้ใครมาสั่งสอน สายตาชายหนุ่มจึงแสดงความต่อต้านออกมาชัดเจน

'...ใครจะยิ้มออก' ถ้าคนที่ตัวเองรักอยู่ในอันตราย

ชายหนุ่มไม่อาจรับปากว่าจะหยุดกังวลแทนคนรักได้ อีกทั้งการที่คุณอาตำหนิเขาต่อหน้าเธอเช่นนี้ กลับจะยิ่งทำให้เธอปฏิเสธความหวังดีของเขาไปอีก

...คนรักเขายิ่งหัวรั้นอยู่ด้วย

'...ยุ่งเกินหน้าที่หมอจริงๆ' คนดื้อเงียบคิด

 

 

"โอ้ยยยยย คุณธาดดดดด ไม้ยังไม่ตาย"

สุดท้ายกลับกลายเป็นคนป่วยอย่างไอ้ไม้ที่ต้องคอยปลอบผัวรักอย่างที่คุณอาหมอของเขาว่าจริงๆ...

เพราะเมื่อกลับมาถึงห้อง ปรากฏว่าคุณธัสยืนน้ำตาไหลนองหน้าในระหว่างที่กำลังทำข้าวต้ม จนไอ้ไม้ต้องรีบช่วยปลอบใจแล้วพาคนตาแดงก่ำมานั่งทานข้าวด้วยกัน

"คุณธัสหยุดร้องเถอะจ้ะ ไม้ไม่อยากพูดมาก...ไม้เจ็บแผล"

"...ผมผิดเองครับ ผมดูแลไม้ไม่ดี ถ้าสังเกตให้เร็วกว่านี้ละก็"

"อื้มมมม! อร่อย!" เสียงไอ้ไม้ดังขึ้นขัดอารมณ์คนฟุ้งซ่านได้ชะงัก

หญิงสาววางมือวางบนริมฝีปากตัวเองถี่ๆ พลางส่งสายตาออดอ้อนเป็นทำนองว่าให้ผัวรักเข้ามาจูบเธอ เพราะเธอยื่นคอไปหาเขาไม่ไหว

"......"

อารมณ์โหมแรงคนตัวใหญ่เมื่อสักครู่ค่อยๆ นิ่งลง สองมือใหญ่ประคองกรอบหน้าเล็กอย่่างทะนุถนอม ก่อนจะโน้มตัวเข้าประกบจูบคนรักแต่โดยดี

"จุ๊ฟ...ขอโทษที่ไม่มีสตินะครับ"

"คอเจ็บแต่ใจไม้ยังดีจ้ะ คุณธัสไม่ต้องห่วง"

"...ครับ ...เก่งที่สุดเลยครับ คนเก่งของผม"

ชายหนุ่มซบหน้าลงบนอกนุ่มของคนตัวเล็กพยายามเรียกสติตัวเองคืนมา เขายอมรับว่าตัวเองคิดมากเกินไปจริงๆ ตั้งแต่คบกับหญิงสาวมา เขาพยายามทำทุกอย่างเพื่อเธอมาตลอด ถึงแม้บางเรื่องอาจจะดูเหมือนบังคับไปบ้าง แต่เขาก็หวังให้เธอได้รับแต่สิ่งที่ดีที่สุดเสมอ

 

...แต่เรื่องนี้เขากลับจัดการให้เธอไม่ได้เลย

 

ตอนนี้ความคิดของคุณธัสได้เปลี่ยนไปแล้ว แต่ก่อนสิ่งที่คุณธัส 'เคย' กลัวมากที่สุดคือเมื่อไหร่ที่เธอได้เจอกับคนที่ดีกว่า เธออาจจะไม่อยากอยู่ข้างๆ เขาอีกและเลือกจะทิ้งผู้ชายน่าเบื่อคนนี้ไปในที่สุด

...แต่ตอนนี้สิ่งที่ทำให้เขากลัวมากกว่า คือโรคร้ายที่อาจจะพรากชีวิตเธอไปจากเขา

 

'ยอมทุกอย่างแล้ว...ไม้จะทิ้งผมก็ได้ แต่ไม้ต้องมีชีวิตต่อไป...'

 

"คุณธัส! คิดไปถึงไหนแล้ว เสื้อไม้เปียกอีกแล้วเนี่ย"

"...ขอโทษครับ ขอโทษ ...ขอโทษ ขอโทษนะครับ ขอโทษ..."

"คุณธาดดดดด! อะแฮ่ม เจ็บคอแล้วจ้ะ"

"...ปลอบผมหน่อยนะครับ"

"แต่ไม้ต้องอ่านหนังสือนะ"

"....."

"จ้ะๆ จะให้ทำอะไรละ"

"...เข็มขัดได้มั้ยครับ"

"....."

"นะครับคนดี"

"อ่าๆ จ้ะๆ...ถอดมาเลยจ้ะ"

คุณธัสค่อยๆ ยิ้มอ่อนออกมาในทันทีที่ไอ้ไม้รับข้อเสนอ เขารีบถอดเข็มขัดหนังของตัวเองเพื่อมอบให้เธอ ตามด้วยถอดกางเกงชั้นนอกและชั้นในออกไปพร้อมกัน

"สัก 10 ทีคงจะว่าง่ายขึ้นนะจ๊ะ..."

"มากกว่านั้นก็ได้ครับ"

ชายหนุ่มเต็มใจรับการปลอบประโลมด้วยความยินดี เขานอนเอนคว่ำร่างพาดกับเคาน์เตอร์ในครัว แอ่นก้นล้อนจ้อนให้เธอจัดการ เขาทั้งตื่นเต้นทั้งดีใจ อารมณ์เปลี่ยนจากเมื่อครู่อย่างกับไบโพลาร์ ตั้งแต่เจอเธอครั้งแรกเขาก็เสพติดในความถึกและบ้าพลังของคนรักมาตลอด

'...ภูมิใจในตัวคนเก่งของผมจริงๆ' ่

ไอ้ไม้จึงประเคนความรุนแรงตามที่ผัวอยากได้ เสียงเข็ดขัดหนังกระทบกับเนื้อกายดังขึ้นแข่งกับเสียงครางสุขสมราวกับสัตว์ในฤดูผสมพันธุ์ ระหว่างนั้นเธอก็อดขำกับชีวิตตัวเองไม่ได้ที่ต้องมาปลอบผัวรักทั้งที่เธอเองก็เพิ่งถูกเจาะคอไปเมื่อตอนเที่ยง...

มือขวาก็ฟาดไม่ยั้ง! แต่กลับต้องเกร็งคอไว้ให้อยู่นิ่ง!

...โถ่ ชีวิตไอ้ไม้ ทำไมถึกขนาดนี้

"อ่า~ อ๊าาาาา"

'หึ้ย! นี่ก็เด้งตูดสู้ตล๊อดดด!'

ความคิดเห็น