ฝาก Freekick นิยายรักกีฬาสดใสไว้ด้วยนะครับ!

Chapter 5 : เลือดกำเดา

ชื่อตอน : Chapter 5 : เลือดกำเดา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 25

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ม.ค. 2564 02:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 5 : เลือดกำเดา
แบบอักษร

คุณมงคลเป็นคนยุ่งมากในช่วงเวลาเช้าตรู่ เขามักใช้เวลาไปกับแผนที่วางไว้เมื่อคืนหรือเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว เช่นการรดน้ำกล้วยไม้ การชงกาแฟ การตัดแต่งหนวด และการเลือกสีเสื้อผ้า การคิดว่าจะเอ่ยอะไรในที่ประชุมตอนเช้าดี เขาจะนั่งขีดเขียนรายการที่ต้องทำทั้งในไอแพดตัวโปรดของเขา ทบทวนกระบวนชีวิตของเขาตลอดทั้งวัน เหตุผลที่เขาเป็นเอาจริงเอาจังเช่นนี้ใช่ว่าจะไม่มีเบื้องหลังอยู่... 

ตั้งแต่เขาเสียภรรยาไปเมื่อหลายปีก่อน มันทำให้เขาเสียศูนย์ในการใช้ชีวิต หลงเหลือของขวัญเป็นลูกสาววัยแบเบาะไว้อยู่หนึ่งคนเธอชื่อว่ากานดา เขารักและหวงลูกสาวคนนี้มาก  ก่อนหน้านั้นเขาไม่ใช่คนแบบนี้ เขาเป็นคนไร้หลักไร้ตอ ไม่เคยวางแผนอะไรมาก่อนในชีวิตที่ได้ดิบได้ดีมาก็เพราะเขาเลือกภรรยาสวยเก่งและฉลาด ที่ได้เข้าเรียนมหาวิทยาลัยก็ด้วยโควต้านักการกีฬาด้วยความบังเอิญว่าเกิดมาร่างกายแข็งแรงเท่านั้น ภรรยาดูแลประคับประคองชีวิตเขามาตลอดทั้งไอเดียธุรกิจขายเสื้อผ้าอุปกรณ์กีฬาและชีวิตประจำวันโดยรวม หากไม่มีธุรกิจของภรรยาเขาก็คงไม่ลืมตาอ้าปากได้เหมือนทุกวันนี้ การเป็นคนเลื่อนลอยไม่คิดหน้าคิดหลังนับเป็นทักษะที่ติดตัวเขามาแต่เกิด กว่าจะรู้สำนึกก็เมือสายไปแล้ว  

หลังจากที่ไร้เพื่อนคู่คิดเหลือเพียงลูกสาวตาใสเพียงคนเดียว คุณมงคลจึงตัดสินปฏิวัติตัวเองขึ้นมาใหม่ เขาโหมงานหนักเพื่อหาเงินมาเติมเต็มส่วนที่หายไป เขาจ้างคนมาดูแลเรื่องภายในบ้านทั้ง แม่บ้าน คนขับรถ ครูสอนพิเศษ และค่าศึกษาเล่าเรียนของลูก หลังจากที่ลูกสาวของคุณมงคลค่อยๆเติบโตผ่านวันคืนเวลา เขาก็พบว่ากานดาหน้าตาเหมือนภรรยาที่ล่วงลับเป็นอย่างมาก ความกลัวและห่วงใยแก้วตาดวงใจทำให้เขาพร่ำบอกกานดาอยู่เสมอ… 

“ห้ามเอาพวกนักกีฬาไร้สมองมาเป็นแฟนเด็ดขาดนะ พ่อขอเตือน” เขาจะเฝ้าบอกกานดาทุกเช้าที่นั่งรถไปด้วยกัน 

“ค่า ค่า” กานดาตอบแบบเหนื่อยหน่ายการย้ำคิดย้ำทำของคุณพ่อ 

“แต่ที่จริงถ้าไม่มีเลยจะดีที่สุด!” นี้แหละประโยคที่คุณมงคลถูกใจที่สุด 

“พ่อเนี้ยจริงจังเกินไปแล้ว หนูจะไปชอบใครได้” เด็กสาวตอบด้วยหัวใจที่ตอนนั้นยังว่างเปล่า 

คุณมงคลมองหน้าลูกสาวที่นั่งอยู่ข้างๆ  

 

ก็เพราะเลือดแม่มันแรงไง! 

 

……………….. 

 

กานดาดีใจแบบสุดขีดที่สามารถทำประตูได้ ทั้งบุญธรรมและชโนทัยวิ่งเข้ามาแปะมือฮูเร่ให้กับแผนที่พวกเขาเตรียมไว้เล่นงานแกงค์นักเลงปีศาจเจ้าโรงเรียนได้สำเร็จ 

นนท์หัวเสียสุดๆกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เขาไม่คิดว่าเด็กอ้วนอ่อนแอกับเด็กผู้หญิงแค่สองคนจะมาหยามเขาได้ขนาดนี้ 

“ทำไมมึงสองคนไม่วิ่งปิดสองคนนั้นห่ะะ?”นนท์ทำเสียงเข้มใส่ลูกไล่ร่างแน่นของเขา 

“ใครมันจะไปคิดออก นี้บอลกรงนะ ไม่ใช่บอลสนาม” อนุชาเสริม พร้อมกับเล็กพงศ์ที่พยักหน้าด้วยงึกๆ 

“เราจะประมาทมันไม่ได้ ไอ้เวรนั้นไม่ได้มีดีแค่ทักษะฟุตบอล มันเข้าใจแผนฟุตบอลด้วย” 

นนท์จ้องมองไปที่ชโนทัยที่กำลังยิ้มแย้มให้กับเพื่อนเรียนวันแรกของเขา 

 

“หมดเวลาดีใจมาต่อรอบสองกันได้แล้ว” 

 

แค่สกอร์เดียวยังไม่ถือว่าตัดสินเกมส์ เขาแค่ประมาทไปเท่านั้นนนท์ปลอบใจตัวเอง เขากลับสู่เกมส์ได้อย่างรวดเร็ว แม้จะเดือดได้ง่ายแต่เขาก็หยุดมันได้เร็ว 

 

ทุกคนกลับมาประจำตำแหน่งที่สนามกรงอีกครั้ง ฝ่ายเด็กเกเรดูเคร่งจริงจังมากขึ้น ส่วนทีมเด็กหัดโดดเรียนก็ดูมั่นใจด้วยเช่นกัน  

ทางฝั่งนนท์เป็นคนเริ่มเขี่ยก่อน  

 

เปรี้ยง ! กรี๊ด!! 

เสียงลูกบอลที่ลอยกระแทกเข้ากับกำแพงผนังปูน เสียงกระทบดังแรงจนน่าตกใจ  

 

นนท์ วงศ์พิพัฒน์  Goal 1-1  

 

นนท์ยิงลูกบอลทันทีที่เริ่มเขี่ย เขาอาศัยจังหวัดเผลอทีเผลอยิงอัดด้วยหน้าเท้าอย่างรุนแรง บอลลอยพุ่งจากกลางสนามในทันที ด้วยพื้นที่สนามที่ไม่กว้างมากทำให้ไม่ยากเย็นนักที่จะยิงให้เข้ากรอบประตูที่อยู่ตรงข้าม เขาใช้พละกำลังเข้าแก้ไขอย่างที่เขาถนัด ลูกบอลพุ่งแรงจนกานดาต้องกระโดดหลบรวมทั้งบุญธรรมที่ต้องกุมหัวหลบบอลเพราะกลัวจะได้รับบาดเจ็บหากวิถีบอลโดนที่ส่วนไหนของร่างกายคงจะปวดแสบเป็นอย่างมาก บ่งบอกถึงความน่ากลัวของลูกบอลที่อัดผ่านมาอย่างดี  

นนท์อ่านออกแม้ว่าชโนทัยจะวางแผนโจมตีมาได้ดี แต่เขาก็ไม่คิดว่าเด็กผู้หญิงร่างบอบบาง กับเด็กผู้ชายอ้วนไร้ทักษะกีฬาจะกล้าออกตัวมารับลูกบอลที่พุ่งแรงขนาดนี้ได้  

ชโนทัยรับรู้ได้ถึงสัญญานจุดอ่อนเขาทันที แม้ว่าแผนจะดีแค่ไหนแต่ศักยภาพร่างกายทีมของเขายังไม่ได้ดีพอจะรับมือกับเด็กผู้ชายพลังห่ามพวกนี้ และเขาก็ประมาทไปที่คิดไม่ถึงว่านนท์จะอาศัยจังหวะเล่นเร็วแบบนี้ 

“เท่านี้ก็เสมอกันแล้วกันแล้วนะไอ้ปากฝรั่ง” 

 

ถึงรอบชโนทัยเริ่มเขี่ยบ้าง คราวนี้ทั้งเล็กพงศ์และอนุชาเขาประกบตัวไปยังกานดาและบุญธรรมทันที 

“อย่ามาจับตัวฉันนะ” กานดาโวยวายอนุชาที่ดูจะฉวยโอกาสกับเธอ 

ชโนทัยเห็นแบบนี้นั้นจึงตัดสินวิ่งฝ่าไปด้วยตัวเอง เขาจับบอลให้ติดเท้าและพุ่งตรงมายังนนท์ที่ยืนห้อยหน้าประตูคนสุดท้าย นนท์เปลี่ยนตัวเองมาเล่นเกมส์รับหลังเพื่อที่จะดวลกับฝั่งตรงข้ามคนสุดท้ายที่จะวิ่งเข้ามาทำประตู มันเป็นการดวลกันสั้นๆ นนท์จ้องมองที่บอลโดนไม่สนใจเท้าที่สับไปมาอย่างรวดเร็วของชโนทัย เด็กกรุงลอนดอนรู้ว่าเจองานยากแล้วหมอนี้มีทักษะด้านกีฬาไม่พอ แต่ยังเล่นเป็นด้วย ทันใดนั้นนนท์ก็จิ้มเท้าไปที่บอลอย่างรวดเร็ว จนลูกบอลหลุดออกจากการครอบครอง มันกลิ้งเลยไปไม่กี่เมตรจากปากประตู ทั้งสองวิ่งเบียดกันไปที่ลูกบอลเพื่อนำบอลกลับมา  

 

“เอานี้ไปกินซะ” 

 

เด็กแสบชักศอกเข้าที่จมูกของชโนทัย ชโนทัยชะงักลงไม่ถึงเสี้ยววิแต่ก็แย่งบอลกลับมาที่เท้าได้ก่อน เขาอาศัยจังหวะเพียวช่วงอึดใจเดียวเตะเข้าที่ลูกบอล บอลโค้งไซด์ไปที่ปากประตูเพียงคืบนิ้วเท้านั้นที่จะเข้า แต่มันก็ชนเข้ากับคานบนจนมีเสียงกระทบของเหล็กดังวิ้งออกมา 

เล็กพงศ์วิ่งไปเก็บบอลที่เสียก่อนจะเลี้ยงผ่านบุญธรรมและกานดาไหลเข้าไปง่ายๆโดยที่ไม่ลำบากยากเย็นอะไร 

 

2-1 

อีกเพียงประตูเดียวพวกเขากำลังจะแพ้ นนท์ยิ้มด้วยสีหน้าสะใจและจ้องมองไปที่กานดา เขาถวิลหาชัยชนะที่จะย้ำยี หญิงสาวแสนสะอาดตรงหน้าเสียเหลือเกิน 

ชโนทัยเช็ดเลือดกำเดาที่ไหลออกจากจมูกเหมือนกับเปิดก๊อก 

กานดาวิ่งเอาผ้าเช็ดหน้ามาให้ชโนทัยที่เดินกลับมาตำแหน่ง  

“นายไม่เป็นอะไรใช่ไหม” เธอถามทั้งๆที่รู้ว่าอาการมันไม่ค่อยดีเท่าไหร่ 

“ไม่เปงราย เจ็บนิดหน่วย”เขาตอบ  

“เอาไงดี หนีไปหาให้ครูช่วยดีไหม”บุญธรรมตอบหลักเหตุและผล ทำไมเราต้องมาเตะบอลสู้กับเด็กเกเรพวกนี้อย่างไร้เหตุผลด้วย 

“Never give up...” ชโนทัยบอกกับทั้งสองคน เขาก้มมัดเชือดรองเท้าที่หลุดออก ก่อนที่จะออกตัวเข้าแย่งบอลกับนนท์ รองเท้านักเรียนที่หลวมทำให้เขาเร่งความเร็วได้ช้าลงหลายช่วงตัว 

เขาเขี่ยฟุตบอลเพื่อเริ่ม นนท์เตรียมตัวพร้อมแล้วที่หน้าปากประตู เขายิ้มแสยะว่าถึงเขาจะแย่งบอลมาครองไม่ได้ก็จริง แต่เขาก็มั่นใจว่าจะจิ้มบอลชโนทัยได้อย่างแน่นอน 

 

ก๊อง!  

บอลโค้งและหล่นเสียบเช็ดคาน ชโนทัยใช้แรงยิงไม่มาก มันคือการปั่นลูกบอลจากกลางสนาม ก่อนวัตถุทรงกลมจะลอยสูงอยู่กลางอากาศข้ามทีมฝั่งตรงข้ามไปทั้งหมด นนท์ยืนห่างจากประตูมากจนเกินไป เขาจนไม่สามารถวิ่งกลับไปสกัดบอลที่ตกจากกลางอากาศได้ทัน มันหล่นลงเหมือนใบไม้ร่วง 

 

2-2 ชโนทัยทำประตูเพียงช่วงอึดใจ 

 

ชโนทัยผ่ายมือเหมือนเขาไม่ได้ตั้งใจจะยิงหรอกนะ  

ใช่แล้วสงครามยังไม่จบอย่างพึ่งนับศพทหาร 

 

--------------------- 

คุยกันซักหน่อย! ครบ 5 ตอนแล้ว อีกไม่กี่ตอนก็จะจบบทบอลในกรงแล้วจะได้เริ่มบทใหม่กันซักที ตั้งแต่เข้าเรียนมาชโนทัยกับกานดายังไม่ได้เข้าห้องเรียนเลย(ฮา) แถมเป็นนิยายรักวัยรุ่นที่ยังไม่ค่อยมีซีนรักๆโผล่ออกมาอีกตังหาก ก็ขอให้ใจเย็นๆกันนิดนึงนะทุกอย่างต้องค่อยเป็นค่อยไปจนกว่าคุณมงคลจะอนุญาตด้วยแหละเนาะ! เป็นนิยายกีฬาและวัยรุ่นครั้งแรกที่ผมเขียน ยังไงก็ฝากติดตาม ฝากคอมเม้นท์กันด้วยนะครับ น้อมรับทุกคำติชมเลย! 

--------------------- 

ความคิดเห็น