หนอนเจลลี่

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

คำถามซึ่งไร้คนตอบ

ชื่อตอน : คำถามซึ่งไร้คนตอบ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 33.1k

ความคิดเห็น : 49

ปรับปรุงล่าสุด : 04 พ.ค. 2559 23:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คำถามซึ่งไร้คนตอบ
แบบอักษร

 

คำถามซึ่งไร้คนตอบ

 

            “สายของผมได้ข่าวมาจากทางนั้นว่าที่โยชิมะมาที่นี่ไม่ใช่เพราะคุณยูนะ แต่เป็นเพราะทาชิมะส่งโยชิมะมาคุยเรื่องธุรกิจของบริษัท XXX ที่กำลังจะลงทุนร่วมกัน ส่วนเรื่องที่เกิดขึ้นคงเพราะโยชิมะอยากจะเอาคืนเรื่องที่คุณชายเคยไปทำเรื่องไว้ที่ญี่ปุ่นเมื่อสองปีที่แล้ว”

            “เด็กชะมัด” แสนดีบ่นออกมาแล้วมองไปที่ร้านฝั่งตรงข้ามที่มีต้นหญ้านั่งอยู่กับโยชิมะ แสนดีนั่งรอจนทั้งสองคนออกจากร้านไปด้วยกัน

            “คืนนี้ฉันไม่กลับบ้าน ไม่ต้องเป็นห่วง” แสนดีทิ้งคำพูดไว้แล้วเดินออกจากร้านไป ร่างสูงนั่งแท๊กซี่ไปที่หอพักของต้นหญ้า พร้อมกับเหล้าขวดเล็กที่แวะซื้อมาจากห้างสรรพสินค้า ระหว่างทางแสนดีก็นั่งดื่มมันจนหมดขวด

            “ฉันไม่มีทางยกนายให้ใครทั้งนั้นไม่มีวัน” แสนดีพึมพำกับตัวเองแล้วมองออกไปนอกกระจกถึงจะรู้อยู่แก่ใจว่าสิ่งที่ตัวเองกำลังจะทำต่อไปนี้มันผิด แต่คนอย่างแสนดีก็ไม่เคยสนใจความถูกผิดอยู่แล้ว

            “ขอให้สนุกนะครับ” ต้นหญ้ายิ้มขึ้นพร้อมกับโบกมือให้กับคนที่อยู่ในรถ จากนั้นรถก็เคลื่อนตัวไปทำให้ต้นหญ้าถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ในที่สุดเรื่องก็จบสักทีอันที่จริงที่โยชิมะมาหาต้นหญ้าก็เพราะว่าร่างเล็กดันไปรับปากแบบนั้นโยชิมะก็เลยมาทวงคำพูด โยชิมะไม่ได้สนใจต้นหญ้าเลยสักนิดก็แค่อยากลองมีอะไรกับผู้ชายเฉยๆต้นหญ้าก็เลยพาไปซื้อผู้ชายขายบริการ ร่างเล็กรู้สึกว่าโยชิมะไม่ใช่คนเลวแถมนิสัยบางครั้งยังเหมือนเด็กอีกต่างหากก็อย่างว่าเด็กกว่าต้นหญ้าตั้งสามปี

            “เฮ้ออออ” ต้นหญ้าถึงกับถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกมีเรื่องเข้ามาจนลืมเรื่องแสนดีไปเลยแหะ ต้นหญ้าคิดได้อย่างนั้นก็กำลังจะเข้าไปอาบน้ำ แต่ก็มีเสียงเคาะประตูซะก่อน

            “ใครมา” ร่างเล็กเดินไปเปิดประตูก็พบกับแสนดีที่ยืนอยู่หน้าห้อง ก่อนที่ทิ้งตัวลงมาใส่ต้นหญ้าเต็มๆ

            “ดื่มมาหรอ” ต้นหญ้าถามขึ้นเมื่อได้กลิ่นเหล้าที่แรงมากออกมาจากตัวของแสนดี

            “อืม” แสนดีตอบออกมาสั้นๆแต่ก็ไม่ยอมขยับจนต้นหญ้ารู้สึกหนัก พอเขย่าตัวแสนดีก็ไม่ยอมคุยด้วยดูท่าทางจะเมามาก ร่างเล็กเลยพาแสนดีไปไว้บนเตียงแล้วเดินกลับมาปิดประตูแล้วล็อคไว้

            “ผมจะโทรให้คนที่บ้านดีมารับนะ” ต้นหญ้าพูดขึ้นแล้วกำลังจะหยิบโทรศัพท์ออกจากกระเป๋ากางเกงของร่างสูง แต่แสนดีก็พลิกตัวทับกระเป๋ากางเกงไว้

            “เฮ้อออ” ต้นหญ้าถอนหายใจออกมาเป็นรอบที่สองของวันนี้ ร่างเล็กเลยหยิบผ้าขนหนูเข้าไปอาบน้ำเพราะคิดว่าออกมาแสนดีคงจะพลิกกับมานอนหงายตามความเคยชิน แต่พอต้นหญ้าออกมาก็เห็นว่าแสนดียังนอนอยู่ในท่าเดิมต้นหญ้าหยิบกางเกงขาสั้นในตู้กับเสื้อยืดแขนสั้นออกมาใส่ พอแต่งตัวเสร็จต้นหญ้าก็หันมาจัดการกับคนบนเตียงต่อ

            “แบตหมดหรอ” ต้นหญ้าหยิบโทรศัพท์ของแสนดีออกมาดูหลังจากพลิกตัวให้มานอนหงายได้สำเร็จ แต่ก็เห็นว่าหน้าจอดับสนิท” ต้นหญ้าเลยเดินไปหยิบกาละมังใส่น้ำกับผ้าขนหนูผืนเล็กออกมาจากตู้เพื่อเช็ดตัวให้กับแสนดี

            “ยังกล้าโผล่มาให้ผมเห็นหน้าอีก” ร่างเล็กว่าคนที่นอนหลับอยู่บนเตียงแต่ก็ยอมเช็ดตัวให้กับแสนดี มือเล็กค่อยๆปลดกระดุมออกแล้วใช้ผ้าขนหนูชุบน้ำหมาดๆไล่เช็ดตามหน้าท้องของแสนดี หลังจากที่ถอดเสื้อของแสนดีออกได้สำเร็จก็เหลือแค่กางเกง

            “ไม่ต้องมั้ง” ต้นหญ้าพูดกับตัวเองแล้ววางผ้าในกะละมัง แต่อยู่ดีๆร่างเล็กก็โดนกระชากลงไปซบกับแผ่นอกกว้างพร้อมกับร่างของแสนดีพลิกตัวขึ้นมาคร่อมอยู่ด้านบน

            “อย่า” ริมฝีปากของต้นหญ้าถูกบดขยี้อย่างรุนแรงโดยที่ไม่ทันได้ตั้งตัว ร่างสูงรวบแขนทั้งสองข้างของต้นหญ้าไว้เหนือหัวได้แค่เพียงมือเดียว

            “ดี” ต้นหญ้ากำลังจะพูดเมื่อแสนดีถอนจูบออก แต่กลับกลายเป็นว่าเปิดโอกาสให้คนด้านบนล่วงล้ำเข้าไปในโพรงปากอุ่นพร้อมกับไล่ต้อนลิ้นเล็กให้ตอบรับจูบออกตัวเอง แต่ต้นหญ้าไม่ยอมทำตามร่างสูงจึงเกิดอาการหงุดหงิดที่โดนขัดใจก็เลยกัดปากของร่างเล็กจนรู้สึกถึงคาวเลือดที่อยู่ในโพรงปาก แสนดียังไม่ยอมแพ้เกี่ยวกระหวัดลิ้นเล็กอย่างเอาแต่ใจก่อนที่จะยอมผละออก

            “ดีทำแบบนี้กับผมทำไม” ร่างเล็กร้องไห้ออกมาเพราะทำอะไรไม่ถูกที่โดนจู่โจม แล้วอีกอย่างทั้งสองคนก็เลิกกันแล้ว ไม่มีคำตอบแต่มือหนาถกเสื้อของคนใต้ร่างให้พ้นจากร่างกายก่อนจะเหวี่ยงทันลงไปข้างเตียง

            “อื้อ ปล่อยผมนะดี” ต้นหญ้าดิ้นเมื่อแสนดีเลียไปที่ยอดอกที่กำลังตั้งชันพรางดูดดุนอย่างหื่นกระหาย มือที่ว่างก็ลูบไล้ที่หน้าท้องก่อนจะลดลงไปต่ำตรงขอบกางเกง

            “อย่านะ” ต้นหญ้าได้สติเมื่อแสนดีกำลังจะถอดกางเกงตัวจิ๋วออกไปให้พ้นทาง แสนดีดึงกางเกงของร่างเล็กออกให้ตามไปกองอยู่กับเสื้อยืดที่อยู่บนพื้น

            “ฮื่อ ดีเป็นอะไรไป ไหนบอกจะไม่ทำแบบนี้ไง” ต้นหญ้าพูดขึ้นสลับกับเสียงสะอื้นเมื่อแสนดีดูดไปตามร่างกายของตัวเองราวกกับว่าต้องการแสดงความเป็นเจ้า ก่อนจะโดนปิดปากอีกครั้งด้วยจูบของแสนดีแต่คราวนี้มันดูอ่อนโยนกว่าครั้งแรก

            “อย่าดื้อ” แสนดีละริมฝีปากออกแล้วพูดขึ้นก่อนจะก้มลงไปดูดยอดอกของร่างเล็กพรางขบเม้มเบาๆ มือหนารูดรั้งแท่งร้อนของต้นหญ้าจนร่างเล็กดิ้นไปมาด้วยความเสียว

            “เราเลิก อือ กันแล้วนะ ดีมีแฟนแล้ว” ต้นหญ้าพยายามย้ำสถานะของทั้งสองคนให้แสนดีฟัง ว่าเรื่องแบบนี้มันไม่ควรเกิดขึ้น ร่างสูงรูดรั้งแท่งร้อนของต้นหญ้าจนกระตุกเกร็งปล่อยน้ำสีขาวขุ่นออกมาเลอะมือของแสนดี ร่างสูงเลียคราบน้ำรักของต้นหญ้าอย่างไม่รังเกียจ

            “ผมรู้ว่าดีเมา แต่ดีก็ต้องฟัง อย่านะ!” ต้นหญ้าร้องห้ามเมื่อแสนดีปลดตะขอกางเกงของตัวเองออกแล้วดึงมันให้พ้นจากสะโพกของตัวเอง ต้นหญ้าใช้โอกาสนั้นลุกขึ้นแต่ก็โดนแสนดีกดลงไปบนเตียงเหมือนเดิมพร้อมกับบดขยี้ริมฝีปากบางอีกครั้งเพื่อไม่ให้ร่างเล็กหนี

            “ดีรักเธอมากไม่ใช่หรอ ดีกำลังนอกใจเธอนะ”

            “แค่นอกกาย” ร่างสูงยกยิ้มพร้อมกับส่งนิ้วกลางเข้าไปในช่องทางด้านหลังที่ปิดสนิทของต้นหญ้าเพื่อเป็นการเบิกทาง

            “ดี ผมเจ็บ เอาออก”

            “ฉันจะอ่อนโยน” แสนดีก้มลงจูบที่หน้าผากของต้นหญ้าแล้วพูดขึ้นตามด้วยนิ้วที่สองและเพิ่มเป็นสามที่กำลังขยับเข้าออกเบาๆ

            “อย่าเกร็งถ้าไม่อยากให้เลือดออก” แสนดีบอกด้วยน้ำเสียงแหบพร่าเพราะปวดหนึบที่แท่งร้อนของตัวเองร่างเล็กทำให้แสนดีมีอารมณ์ทั้งทียังไม่ได้สัมผัสมันด้วยซ้ำ

            “ผมเกลียดดี” ร่างสูงชะงักไปนิดเมื่อต้นหญ้าพูดขึ้น

            “นายพูดว่าอะไรนะ” แสนดีถามขึ้นอีกครั้ง

            “ผมเกลียดดี ผมไม่ชอบดีแล้ว ออกไปให้พ้น! อื้อออ เจ็บ!!!!!” แสนดีดันแท่งร้อนของตัวเองเข้ามาทีเดียวจนสุดทำให้ร่างเล็กร้องไห้ออกมาด้วยความเจ็บ

            “บ้าเอ้ย!” แสนดีสถบขึ้นอย่างหัวเสียเพราะมีเลือดไหลออกมาจากช่องทางด้านหลังจนได้ แสนดีไม่ได้ตั้งใจจะทำให้ร่างเล็กเจ็บ แต่ต้นหญ้าดันพูดแบบนั้นออกมาก็เลยโกรธ

            “ผมเกลียดดี เอาออกไป” ต้นหญ้าพูดขึ้นพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างไม่ขาดสาย แสนดีแท่งร้อนของตัวเองเข้าออกช้าๆเพราะถ้าแช่ทิ้งไว้นานต้นหญ้าจะยิ่งเจ็บ

            “ขอโทษ ฉันขอโทษ” แสนดีพูดขึ้นพร้อมกับยึดสะโพกของต้นหญ้าไว้ก่อนจะกระแทกสะโพกแรงๆจนร่างเล็กสั่นไปตามจังหวะ

            “อื้อ ผมไม่ให้ อภัย เจ็บผมเจ็บ อ๊า” คำพูดสลับกับเสียงครางของต้นหญ้าดังขึ้น แสนดีหยุดโหมสะโพกเข้าใส่ร่างเล็กก่อนจะโน้มตัวลงมาจูบต้นหญ้าที่นอนร้องไห้อยู่พรางขยับแท่งร้อนเข้าออกช้าๆ มือที่ว่างก็บีบกดยอดอกทั้งสองข้างของร่างเล็ก

            “อื้อออ” ความเจ็บสลับกับความเสี่ยวซ่านที่ร่างสูงมอบให้ทำให้ต้นหญ้าครางออกมาอย่างห้ามไม่ได้ ริมฝีปากหนาดูดไปตามลำคอและผิวขาวเนียนของต้นหญ้าจนเป็นรอยแดงเต็มตัว

            “อืมมม ตอดดีจริงๆ รัดแน่นมาก” แสนดีครางออกมาอย่างพอใจแล้วกระแทกสะโพกเข้าออกตามใจตัวเองจนร่างเล็กรู้สึกจุกที่หน้าท้อง แสนดีปล่อยข้อมือของต้นหญ้าให้เป็นอิสระพร้อมกับจับข้อมือของร่างเล็กไว้ก่อนจะสอดนิ้วทั้งห้าของตัวเองเข้ากับร่องนิ้วของอีกฝ่าย มือทั้งสองประสานกันราวกับว่าทั้งสองคนไม่อยากที่จะแยกจากกัน เสียงครางของทังคู่สลับกันจนในที่สุดแสนดีก็ปล่อยน้ำสีขาวขุ่นเข้ามาในตัวของต้นหญ้าขยับแท่งร้อนของตัวเองเข้าออกอีกสองครั้งเพื่อรีดน้ำออกให้หมด

            “ผมเกลียดดี” ต้นหญ้ามองหน้าแสนดีด้วยสายตาที่เจ็บปวดและผิดหวัง

            “นายเกลียดฉันไม่ลงหรอต้นหญ้า” ต้นดีพูดขึ้นพรางโน้มตัวลงมาจูบหน้าผากของต้นหญ้าเบาๆ

            “ผมจะเลิกชอบดีแล้ว”

            “งั้นหรอ” แสนดียิ้มขึ้นพร้อมกับขยับแท่งร้อนที่ตอนนี้มันเริ่มแข็งตัวขึ้นมาอีกครั้ง

            “คนเลว อ๊ะ” ต้นหญ้าครางออกมาด้วยความเสียว

            “ต่อให้ฉันจะเลวแค่ไหน นายก็ชอบฉันอยู่ดี” แสนดีพูโออกมาอย่างมั่นใจ

            “หลงตัวเอง”

            “นายก็หลงฉันเหมือนกันแหละเด็กน้อย” แสนดีพูดขึ้นแล้วเริ่มยกที่สองและคาดว่าคืนนี้คงอีกต่ออีกหลายยก

            ต้นหญ้ารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่แสงแดดส่องเข้าตา ดวงตาที่หนักอึ้งเพราะการร้องไห้บวกกับความเจ็บปวดที่แล่นเข้ามาในร่างกายเป็นการตอกย้ำว่าเรื่องเมื่อคืนไม่ใช่แค่ความฝัน เมื่อคิดได้น้ำตามันก็ไหลออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ ทำไมเรื่องมันถึงเป็นแบบนี้

            “ร้องไห้หรอ” แสนดีรู้สึกตัวเมื่อได้ยินเสียงสะอื้นของต้นหญ้า

            “ดีเห็นผมเป็นอะไร ผมก็มีหัวใจผมก็มีความรู้สึกเหมือนกับดีนะ ผมไม่ใช่สิ่งของที่ดีอยากจะทำอะไรก็ทำ อยากจะทิ้งตอนไหนก็ทิ้ง อยากจะเก็บมันกลับมาเมื่อไหร่ก็ได้” แววตาตัดพ้อ เสียใจ น้อยใจ และอะไรอีกหลายๆความรู้สึกที่ส่งผ่านออกมามันทำให้แสนดีรู้สึกหน่วงที่หน้าอกอย่างบอกไม่ถูก

            “สิ่งของหรอก็เหมาะกับนายดี” แสนดีพูดขึ้นแล้วลุกขึ้นมาหยิบเสื้อผ้าของตัวเองมาใส่ก่อนจะเดินออกไปจากห้อง นี่หรอคือคำพูดของคนที่ทำเรื่องแบบนั้นลงไป ไม่มีแม้แต่คำว่าขอโทษ ไม่มีคำอธิบาย ไม่มีคำปฏิเสธ ไม่มีคำปลอบใจ มีแต่คำพูดที่ทำร้ายจิตใจของต้นหญ้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า

            “คุณชายครับ คุณท่านมีเรื่องอยากคุยด้วย” ชินเดินเข้ามาหาแสนดีทันทีที่เหยียบเข้ามาถึงในตัวบ้าน

            “ฉันง่วงเดี๋ยวตื่นแล้วโทรกลับ” แสนดีพูดจบก็เดินขึ้นห้องไป

 

            >>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

 

            “ผมจะไม่ทิ้งแม่ไปไหนทั้งนั้น” แสนดีกรอกเสียงใส่โทรศัพท์หลังจากที่ยามาดะโทรเข้ามาหาอีกครั้ง

            (ที่นั่นไม่ปลอดภัยสำหรับลูกอีกต่อไปแล้ว)

            “พ่อจะให้ผมวิ่งหลบลูกกระสุนทั้งชีวิตเลยรึไง ผมไม่ได้อยากใช้ชีวิตแบบนั้นผมอยากมีชีวิตอย่างคนปกติทั่วไป นั่นคือเหตุผลที่ผมอยู่ที่นี่”

            (คนเรามันเลือกเกิดไม่ได้หรอกแสนดี) ยามะดะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนลง

            “แต่เลือกที่จะเป็นได้ ผมถึงเลือกที่จะอยู่ที่นี่ไง”

            (สำหรับบางคนมันไม่มีทางให้เลือกมาตั้งแต่เกิดแล้ว)

            “ผมยังเรียนไม่จบ”

            (ทำเรื่องย้ายมาเรียนที่นี่)

            “

            (ถ้าอยากให้เด็กคนนั้นปลอดภัยลูกต้องอยู่ให้ห่างจากเขาไว้)

            “นี่พ่อตามสืบเรื่องของผมหรอ”

            (ขนาดฉันยังรู้เลย แล้วฮันเฉินมันจะสืบไม่ได้หรอ ลูกต้องมาก่อนที่มันจะไปถึงประเทศไทย)

            “มันจะมาถึงเมื่อไหร่”

            (พรุ่งนี้ ชินจะเป็นคนจัด) แสนดีกดตัดสายแล้ววางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะก่อนจะขับรถของตัวเองออกไปจากบ้านหลังใหญ่ทันที ร่างสูงขับรถไปที่หอพักของต้นหญ้าแล้วใช้กุญแจสำรองเปิดเข้าไปในห้องพักก็พบกับร่างเล็กที่นอนหลับอยู่บนเตียง

            “ไม่สบาย” แสนดีแตะที่หน้าผากของต้นหญ้าก็พบว่าร่างเล็กมีไข้นิดหน่อยแสนดีเลยเช็ดตัวให้กับต้นหญ้าครั้งเพราะดูเหมือนว่าร่างเล็กจะไม่ได้ลุกออกจากเตียงตั้งแต่เมื่อคืน

            “ออกไป” ร่างเล็กพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าแสนดีกำลังเอาเจลลดไข้แปะไว้ที่หน้าผากของตัวเอง

            “อย่าดื้อได้ไหม” แสนดีดุออกมาอย่างไม่จริงจังเพราะต้นหญ้าดึงเจลลดไข้ออกแต่แสนดีก็เอามันแปะไว้ที่เดิม

            “ถ้ารำคาญแล้วจะมายุ่งอีกทำไม”

            “ฉันยังไม่ได้พูดสักคำ”

            “ใจร้าย” ต้นหญ้าเหนื่อยที่จะเถียงแล้วหลับตาลงอีกครั้งด้วยความเพลีย

            “ฉันรู้” แสนดีลูบเส้นผมนุ่มอย่างเบามือ ร่างสูงนั่งมองต้นหญ้าที่หลับลึกจนพระอาทิตย์เลือนหายไปจากท้องฟ้า ร่างสูงก็แค่อยากมองร่างเล็กให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้

            “ฉันไม่ควรเข้ามาอยู่ในโลกของฉันตั้งแต่แรก” แสนดีก้มลงจูบหน้าผากของต้นหญ้าแล้วก็ดูดริมฝีปากร้อนแช่ทิ้งไว้ก่อนจะละริมฝีปากออก

            “ลาก่อน ฉัน” คำพูดสุดท้ายถูกกระซิบเบาๆที่ข้างหูของคนที่นอนหลับอยู่ก่อนที่ร่างสูงจะเดินออกจากห้องไป

            “เครื่องบินออกตอนสี่ทุ่ม ส่วนแม่บ้านผมได้หาที่อยู่ให้พวกเขาเรียบร้อย บ้านหลังนั้นผมจะให้คนคอยดูแลไว้พร้อมกับหลุมศพของคุณแพรไพริน” ชินอธิบายรายละเอียดที่ได้เตรียมการไว้ล่วงหน้าแล้วให้แสนดีฟัง ดูเหมือนว่าเรื่องทุกอย่างจะถูกเตรียมการไว้หลายวันแล้ว แสนดีมองห้องที่ปิดไฟแล้วตัดสินใจเข้าไปนั่งในรถก่อนที่ลีมูซีนคันหรูแต่ยังไม่ทันที่จะเคลื่อนรถต้นหญ้าก็วิ่งมาทุบกระจกเพื่อให้แสนดีออกมาคุยกัน

            “ดีลงมาคุยกับผมก่อน ดีจะไปไหน” ใบหน้าที่ไม่มีกรอบแว่นปกปิดเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาถึงจะเป็นฟิล์มมืดแต่แสนดีก็เห็นทุกอย่างข้างนอกอย่างชัดเจน

            “อย่าทิ้งผมไป”

            “ออกรถ” แสนดีหันไปสั่งชินแล้วรถคันหรูก็เคลื่อนตัวออกไปภาพที่มองเห็นผ่านกระจกมันทำให้หัวใจของเขาเจ็บเหมือนกับกำลังโดนบีบ มันแน่นหน้าอกจนหายใจแทบไม่ออก อยากจะร้องแต่กลับไม่มีน้ำตาไหลออกมาสักหยด

 

            แต่ยังมีหนึ่งคำถามที่ฉันไม่เข้าใจ
เป็นหนึ่งคำถาม ที่ฉันยังตอบไม่ได้

          เพราะอะไร เหตุใดเธอต้องไป
รักของเราที่สวยงาม จางหายไปตอนไหน
          เพราะอะไร คำถามยังค้างในใจ
อยากขอสักครั้งได้ไหม
กลับมาตอบคำถามที่มีแต่เธอที่รู้

 

                                               เพลง คำถามซึ่งไร้คนตอบ – Getsunova

 

            “ไหนบอกว่าชอบผมไง” ต้นหญ้าทิ้งตัวลงกับพื้นพร้อมกับร้องไห้ออกมา ถ้าร่างเล็กลงมาเร็วกว่านี้อาจจะยังทัน ถ้ารู้เหตุผลสักนิดก็ยังดี

 

            “ดีทำแบบนี้กับผมทำไม” คำถามเดิมซ้ำไปซ้ำมาอยู่ในหัว แต่ตอนนี้ไม่มีคนกลับมาตอบแล้ว

 

 

                 ♣

 

                         อ่านตอนนี้ต้องฟังเพลงนี้ไปด้วยนะ ไม่รู้จะเศร้าไหม แต่ตอนไรท์แต่งมันเจ็บมากอ่ะ แบบน้ำตาจะคลอhttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/5.gifหนูต้นหญ้าเสร็จอีแสนดีเรียบร้อยแย้วววhttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/eta.gif

 

                       ตอนต่อไปจะเป็นเรื่องราวในประเทศญี่ปุ่นนะคะ เวลาผ่านไป4ปี และใครที่สงสัยว่าตัวละครที่เอ่ยไว้หายไปไหนหมด ตัดฉับไปเลยหรอ เพื่อไม่ให้เป็นแบบนั้นไรท์เลยจะแต่งคู่รองให้ด้วย

 

                                                          กวิน X กิง  -------- ประมาณ 5 ตอน สั้นๆ

   

                                                         ชิน X ....? (ละไว้ก่อน ไว้ลุ้นกันเน้อ^^)  -------- ประมาณ 10 ตอน

 

 

                                     เม้นๆๆๆๆ โหวตๆๆๆๆ กดถูกใจๆๆๆๆ กันเยอะๆนะ (อ่อแล้วก็ไรท์จะหายไปสักพักนะคะ ถ้าคิดถึงก็เม้นไว้เดี๋ยวจะมาตอบhttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/eta.gif)

   

 

ความคิดเห็น