หนอนเจลลี่

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เจ็บที่ต้องรู้

ชื่อตอน : เจ็บที่ต้องรู้

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 33.5k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 02 พ.ค. 2559 22:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เจ็บที่ต้องรู้
แบบอักษร

 

เจ็บที่ต้องรู้

 

“ดูแลตัวเองดีๆด้วย แล้วก็อย่าไปหกล้มที่ไหนอีกนะ” กิงพูดขึ้นแล้วเดินแยกไปอีกทาง พอวันนี้ต้นหญ้ามามหาวิทยาลัยกิงก็ถามใหญ่ว่าเป็นอะไร ต้นหญ้าเลยโกหกไปว่าหกล้มตรงที่เขากำลังก่อนสร้างเหล็กเลยทิ่มแขน ต้นหญ้านั่งรอแสนดีตรงหน้าคณะเพราะแสนดีบอกว่าจะมารับ

            “วันนี้ผมทำขนมหวานมาให้ดีชิมด้วยแหละ” เมื่อรถของแสนดีมาจอดต้นหญ้าก็เดินเข้าไปนั่งแล้วหยิบของในกระเป๋าออกมาโชว์

            “เราเลิกกันเถอะ” ร่างเล็กชะงักก่อนจะมองคนที่กำลังจับพวงมาลัยอยู่ด้วยสีหน้าเรียบเฉย

            “ผมทำอะไรผิดหรอ” ต้นหญ้าถามออกมาด้วยความไม่เข้าใจ ทั้งที่เมื่อวานแสนดียังไม่ยอมเลิกกับต้นหญ้า แต่ทำไมวันนี้ถึงพูดมันออกมาอย่างง่ายดาย

            “ฉันกลับมาคบกับยูแล้ว”

            “ถ้าดีจะมาบอกเลิกผม แล้วทำไมเมื่อวานไม่พูดล่ะ ตอนที่ผมจะไปทำไมดีไม่พูด ดีมาพูดตอนที่ผมหายโกรธดีแล้ว ดีทำแบบนี้ทำไม” เมื่อวานยังไม่ยอมให้ไป แต่พอกลับไปคบกับแฟนกูแล้วก็ไล่ใจร้ายจริงๆ

            “ฉันไปหายูที่โรงพยาบาล เราเพิ่งได้คุยกัน” แสนดีพูดขึ้นโดยที่ไม่ยอมหันหน้ากลับมามองต้นหญ้า

            “มองหน้าผมสิดี” ต้นหญ้าพูดขึ้น “ผมหน้าผมแล้วพูดคำว่าเราเลิกกัน”

            “นายคงยังไม่ลืมที่ฉันเคยบอกนายไปว่าฉันจะเป็นคนบอกเลิกนายตอนไหนก็ได้ ตอนนี้ฉันก็กลับไปคบกับยูแล้ว และฉันก็ไม่ได้ทำอะไรกับนายตามที่นายเคยขอไว้ เพราะฉะนั้นถ้าเราจะเลิกกันฉันก็คงไม่ผิด” แสนดีพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ปกติเหมือนกับไม่รู้สึกอะไรเลยสักนิด

            “งั้นเราก็เลิกกันเถอะ” ต้นหญ้าพูดขึ้นแล้วเปิดประตูลงจากรถคันหรูก่อนจะปากล่องขนมหวานทิ้งลงบนพื้น แล้วเดินออกจากหน้าตึกไป ต้นหญ้าก็ทนกับอารมณ์แปรปรวนของแสนดีไม่ไหวแล้วเหมือนกัน ทั้งที่เมื่อวานแสนดีทำเหมือนจะชอบร่างเล็กขึ้นมาบ้างแล้ว แต่พอกลับไปคบกับผู้หญิงคนนั้นแสนดีถึงบอกเลิกต้นหญ้าอย่างไม่ลังเลเลยสักนิด แสนดีคงจะรักยูนะมากจริงๆ แล้วถ้ารักมากขนาดนั้นทำไมเมื่อวานถึงไม่ยอมปล่อยร่างเล็กไป แสนดีทำเหมือนกับต้นหญ้าเป็นสิ่งของที่อยากจะทำอะไรก็ได้ ไม่มีความรู้สึก พอก็ไม่ต้องการก็เขี่ยทิ้งทำเหมือนกับต้นหญ้าไม่มีหัวใจ แสนดีขับรถตามร่างเล็กมาห่างๆโดยที่ร่างเล็กไม่รู้ตัว จนเมื่อต้นหญ้ากลับมาถึงหอแสนดีจึงขับรถไปที่โรงพยาบาลอีกครั้ง

            “ฉันกำลังรอนายอยู่เลย” ยูนะพูดขึ้นหลังจากที่แสนดีเดินเข้ามาในห้อง

            “เรามีเรื่องต้องคุยกัน”

            “นั่นสิ ว่าแต่แฟนดีไม่มาด้วยหรอว่าจะขอบคุณสักหน่อย” ยูนะพูดขึ้นพรางชะโงกหาต้นหญ้าเพื่อจะเดินตามเข้ามา

            “เลิกไปแล้ว” ร่างสูงตอบออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยไม่เหมือนคนที่เพิ่งเลิกกับแฟนมาสักนิด

            “ทำไมอ่ะ” ยูนะถามขึ้นด้วยความตกใจ

            “ไม่รู้สักเรื่องได้ไหม ว่าแต่เธอนั่นแหละที่ต้องตอบคำถามฉัน ไม่ใช่ฉันที่ตอบคำถามเธอ” ร่างสูงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงติดหงุดหงิดก่อนจะนั่งลงบนโซฟา

            “เลิกกับแฟนก็อย่ามาพาลดิ” ยูนะว่ากลับก่อนจะหยิบแอ๊ปเปิ้ลที่ปลอกไว้อยู่แล้วขึ้นมากิน

            “เธอมาที่นี่ทำไม” แสนดีเข้าคำถามที่อยากรู้

            “มาหาแสนดี”

            “มาหาทำไม”

            “ไม่ได้จะมาจุดถ่านไฟเก่าก็แล้วกัน” ยูนะพูดดักคอเพราะรู้ว่าแสนดีกำลังอะไรอยู่

            “ก็ไม่คิดจะกลับไปอยู่แล้ว”

            “ยังไม่หายโกรธฉันหรอ” แสนดีมองขึ้นด้วยสีหน้าที่ไม่สบอารมณ์

            “อย่านอกเรื่องไม่งั้นฉันจะส่งตัวเธอให้ฮันเฉิน” แสนดีไม่ยอมเล่นกับเธอยูนะทำหน้าเซ็งออกมานิดหน่อยที่ร่างสูงไม่ยอมเล่นด้วย

            “ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะ เพราะอย่างนี้แหละฉันก็เลยทิ้งนาย ทั้งเย็นชา ทั้งใจร้าย ปากแข็ง มีดีอย่างเดียวคือลีลาเวลาอยู่บนเตียง” แสนดีลุกขึ้นยืนแล้วกำลังจะเดินออกจากห้อง “หยอกเล่นนิดเดียวเองก็คิดถึงนี่หน่า”

            “ถ้ายังไม่เข้าเรื่องเตรียมตัวกลับไปกับฮันเฉินได้เลย” แสนดีหันกลับมาจ้องด้วยสายตาดุดันและโคตรจะหงุดหงิด

            “แค่อยากให้ช่วยคุยกับคุณพ่อให้หน่อย” ยูนะเปลี่ยนน้ำเสียงกับใบหน้าให้เข้าสู่โหมดจริงจัง

            “คุยเรื่องอะไร”

            “ฉันไม่อยากแต่งงานกับฮันเฉิน”

            “ทำไมมันก็ดูรักเธอจะตาย” แสนดีพูดขึ้นเพราะได้ข่าวมาว่าฮันเฉินทั้งรักทั้งหลงยูฯมากจนถึงขนาดตามใจทุกอย่าง

            “ก็ฉันไม่ได้รักเขาไง แล้วฉันก็มีคนที่ชอบแล้วด้วย และเขาก็หล่อมากๆแบบนายเทียบไม่ติดอ่ะ”

            “-_-

            “แต่ว่าเขาเป็นคนธรรมดาน่ะสิ” ยูนะพูดออกมาแล้วถอนหายใจอย่างหนัก

            “เหอะ สมน้ำหน้า”

            “ฉันรู้ว่านายกำลังแช่งฉันอยู่คงเป็นเวรกรรม” ยูนะถอนหายใจออกมาด้วยความเซ็ง

            “ก็เลิกชอบมันซะแล้วกลับไปแต่งงานกับฮันเฉินแค่นี้เรื่องก็จบ”

            “ถ้าเป็นอย่างนั้นฉันจะมาขอให้นายช่วยทำไมล่ะ”

            “เธอก็รู้ว่าซาโต้กับฮันเฉินมีธุรกิจร่วมกัน” แสนดีพูดถึงเรื่องธุรกิจขนาดใหญ่ที่ฮ่องกงที่ตอนนี้ซาโต้กับฮันเฉินกำลังจับมือกันทำธุรกิจเกี่ยวกับการค้าอะไรสักอย่างแสนดีก็ไม่แน่ใจเพราะไม่ได้สนใจ

            “เพราะอย่างนั้นไงฉันถึงต้องมาคุยกับนาย ถ้าเป็นนายคุณอาจจะยอมฟังบ้าง”

            “ทำไมจะให้ฉันไปบอกซาโต้ว่าเรากลับมาคบกัน ฉันอยากแต่งงานกับเธอ แล้วพอฮันเฉินลามือเธอก็จะเลิกกับฉันแล้วไปคบกับมันหรอ” แสนดีพูดในสิ่งที่ยูนะกำลังคิด

            “ก็มันมีทางนี้ทางเดียวนี่หน่า แต่ไม่ต้องถึงขนาดจะแต่งงานแค่บอกว่าเรากลับมาคบกันก็พอ ถ้าเป็นนายคุณพ่อต้องยอมแน่ๆ” ยูนะเข้าไปเขย่าแขนของแสนดี “ช่วยฉันหน่อยเถอะนะ เราเป็นเพื่อนกันไม่ใช่หรอ”

            “ใครอยากเป็นเพื่อนกับผู้หญิงอย่างเธอกัน” ร่างสูงพูดขึ้นพรางเปรยตามองยูนะที่นั่งอยู่บนเตียง

            “จะด่าอะไรก็ด่าไปเถอะ แต่ตอนนี้นายต้องช่วยฉันนะแสนดี”

            “ฉันจะไม่ช่วยถ้าเธอเพราะมันวุ่ยวาย ส่วนเรื่องฮันเฉินฉันก็จะไม่ยุ่ง”

            “T_T

            “เว้นแต่มันจะมายุ่งกับฉันก่อน” แสนดีพูดขึ้นแล้วเดินออกจากห้องพักไป

            “คุณชายจะกลับบ้านเลยไหมครับ” ชินถามขึ้นหลังจากที่แสนดีเดินออกมาจากห้องของยูนะ

            “ไม่อยากกลับ” แสนดีพูดขึ้นแล้วเดินนำออกไป แสนดีให้ชินพามาที่ผับxxxซึ่งเป็นผับที่เถื่อนพอสมควรเพราะที่นี่เต็มไปด้วยสารเสพติดที่ทางร้านปล่อยออกมาขาย แถมยังเป็นร้านที่มีเรื่องทะเลาะวิวาทกันอยู่บ่อยๆ

            “นายกลับไปก่อน” แสนดีลงจากรถแล้วพูดกับชิน “เดี๋ยวจะกลับแล้วโทรตาม”

            “แต่ว่านายใหญ่สั่งให้ผมคอยตามประกบคุณชายไว้”

            “พ่อรู้เรื่องแล้วหรอ” ร่างสูงถามขึ้นเพราะไม่คิดว่ายามาดะจะรู้เรื่องเร็วขนาดนี้ เพราะต้องคอยดูกิจการอยู่ที่ญี่ปุ่นคงยุ่งน่าดูเห็นว่าช่วงนี้โยชิมะก็ทำตัวป่วนพอ

            “ครับ และนายท่านห่วงคุณชายมากๆ”

            “ไม่เห็นต้องการ” ร่างสูงพูดขึ้นแล้วเดินหายเข้าไปในร้านส่วนชินก็ขับรถกลับบ้านไปตามที่แสนดีสั่ง ร่างสูงเดินเข้ามาในผับที่เต็มไปด้วยกลิ่นบุหรี่กับผู้คนที่กำลังมัวเมาหลงใหลไปกับสีสันยามราตรี แสนดีสั่งเครื่องดื่มให้มาเสิร์ฟที่โต๊ะ

            “มาคนเดียวหรอคะ” ผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามานั่งลงข้างแสนดีแล้วถามขึ้น ชุดสายเดี่ยวซีทรูสีดำตัวบางของเธอมันไม่ได้ทำให้ปกปิดร่างกายของเธอสักนิดที่จริงควรเรียกมันว่าเศษผ้าด้วยซ้ำ

            “ฉันอารมณ์ไม่ดี” แสนดีปัดมือของเธอที่กำลังจับแขนของร่างสูงไว้ให้ออกห่าง แสนดีแค่จะมากินเหล้าไม่ได้จะมาทำเรื่องแบบนี้ ยิ่งตอนนี้ยิ่งไม่มีอารมณ์เห็นอะไรก็หงุดหงิดไปหมด เธอยอมลุกออกไปอย่างเสียดายเมื่อเห็นว่าแสนดีไม่เล่นด้วย ไม่นานเครื่องดื่มก็มาเสิร์ฟพร้อมกับผงสีขาวที่อยู่ในซองมันไว้ใส่ในเครื่องดื่มสำหรับที่นี่เป็นคล้ายๆยากล่อมประสาทไม่ทำให้ติดแต่จะรู้สึกมึนงง ร่างสูงไม่ได้สนใจซองใสนั่นแล้วหยิบขวดเหล้ารินใส่แก้วก่อนจะยกดื่ม จนเวลาผ่านไปเกือบสี่ทุ่มร่างสูงก็เลยโทรให้ชินมารับตัวเองกลับบ้าน

 

            >>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

 

            ‘นึกว่าจะคบไปได้นานสักแค่ไหน

            ‘โดนเขี่ยทิ้งแล้วสินะ สมน้ำหน้า

            ‘น่าสมเพส

            เสียงคำซุบซิบดังขึ้นแทบจะทุกที่ที่ต้นหญ้าเดินผ่านไปขนาดผ่านไปเกือบอาทิตย์ ข่าวเลิกกันของทั้งสองคนถือเป็นข่าวท๊อปของสัปดาห์นี้ และหลักฐานที่ยืนยันได้ว่าเรื่องทั้งหมดคือเรื่องจริงก็คือแสนดีเปลี่ยนภาพปกที่เคยขึ้นรูปคู่เป็นสีดำสนิท

            “อย่าไปสนใจเลย พวกนั้นก็แค่อิจฉานายที่คบกับแสนดีได้นานขนาดนี้” กิงปลอบใจเพื่อนหลังจากที่รู้เรื่องราวทั้งหมดมาเมื่อวานซึ่งกิงเองก็งงเหมือนกันว่าทำไมอยู่ดีๆถึงโดนบอกเลิก

            “เราไม่เป็นไรหรอก” ต้นหญ้ายิ้มให้กับกิงระหว่างที่ทั้งสองคนกำลังจะเดินไปส่งงานที่ตึกวิทยาศาสตร์ ต้นหญ้าชะงักเมื่อเห็นว่าแสนดีกับเพื่อนอยู่ในห้องพักอาจารย์

            “เราลงไปรอข้างล่างได้ไหม” ต้นหญ้าถามขึ้นเพราไม่อยากเข้าไป กิงพยักหน้ารับทำให้ต้นหญ้าเดินกลับลงรอข้างล่าง ไม่นานกิงก็เดินออกมาจากตึกพร้อมกับแสนดีและเพื่อนๆ ร่างสูงมองหน้าต้นหญ้าเล็กน้อยก่อนที่จะเดินผ่านไปเหมือนไม่เคยรู้จักกัน ก็ใช่สิเราสองคนเลิกกันแล้วไม่จำเป็นที่แสนดีจะต้องสนใจต้นหญ้าอีก ขนาดคบกันอยู่แสนดียังไม่สนใจเลยต้นหญ้าได้คิดน้อยใจ

            “เรากลับกันเถอะ” กิงยิ้มขึ้นจากนั้นเราสองคนก็ออกมาหน้ามหาวิทยาลัยแล้วแยกทางกัน ต้นหญ้ากำลังจะเดินต่อแต่ก็มีรถสีดำมาขวางไว้พร้อมกับเปิดกระจกหลัง

            “สวัสดี” โยชิมะยิ้มขึ้น “แผลหายดีแล้วหรอ”

            “ยังหรอกแต่ผมมีเรียน” ต้นหญ้าตอบออกไปแล้วประตูรถก็ถูกเปิดออก

            “ขึ้นมาสิ” โยชิมะพูดขึ้นต้นหญ้าจึงเดินขึ้นไปบนรถก่อนที่รถจะเคลื่อนตัวออกจากมหาวิทยาลัยไป โยชิมะพาต้นหญ้ามาที่ร้านอาหารญี่ปุ่นในห้างสรรพสินค้าใจกลางเมือง

            “สั่งสิ” โยชิมะพูดขึ้นพร้อมกับดูเมนูที่อยู่ในมือต้นหญ้าเลยสั่งอาหารไปแบบงงๆ แต่หน้าร้านมีลูกน้องของโยชิมะอยู่แค่สี่ห้าคนที่คอยเฝ้าอยู่ข้างนอก

            “คุณออกมาเพ่นพ่านแบบนี้ไม่กลัวโดนจับหรอ” ต้นหญ้าถามขึ้นเพราะดูเหมือนคนของแสนดีกำลังหาตัวโยชิมะอยู่

            “ถ้ากลัวฉันคงไม่มาที่นี่ตั้งแต่แรกหรอก” โยชิมะพูดขึ้นพรางจิบน้ำชาที่อยู่ในแก้วไปด้วย

            แล้วคุณมีธุระอะไรกับผม หรือว่าคุณจะมาฆ่าผม” ต้นหญ้าถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ปกติไม่รู้ว่าทำไมแต่ตอนนี้ร่างเล็กไม่มีความรู้สึกกลัวตายเลยสักนิด หรือเพราะกำลังอกหัก หรือเพราะเตรียมใจไว้อยู่แล้วตั้งแต่ตอนที่ตอบตกลงโยชิมะไป

            “เห็นฉันเป็นคนยังไง”

            “คนที่ยิงคนอื่นโดยที่ไม่รู้สึกอะไรเลย” ต้นหญ้าตอบออกไปก่อนที่พนักงานจะเอาอาหารมาเสิร์ฟ ร่างเล็กแกะตะเกียบแล้วคีบเนื้อปลาขึ้นมากินh

            “ฆ่าคนตายฉันก็ไม่รู้สึก” โยชิมะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงปกติแล้วลงมือกินอาหารที่อยู่ตรงหน้าบ้าง

            “คุณคงจะพาผมมากินอาหารมื้อสุดท้ายใช่ไหม” ร่างเล็กถามขึ้นทำให้โยชิมะหัวเราะออกมาเบาๆ

            “ฉันไม่ได้จะมาฆ่านายสักหน่อย”

            “แล้วมาทำไม”

            “ก็แค่มาตามสัญญาที่นายเคยให้ไว้” โยชิมะพูดขึ้นทำให้ต้นหญ้ามองคนตรงข้ามเล็กน้อย แล้วร่างเล็กไปสัญญากับโยชิมะตอนไหนกัน

            “ผมไม่เคยสัญญากับคุณ”

            “ก็เรื่องที่นายจะให้ฉันลองมีอะไรกับนาย” ต้นหญ้าลุกขึ้นเอามือปิดปากของโยชิมะทันทีเพราะโต๊ะรอบข้างกำลังหันมามองทางนี้

            “พูดเบาๆสิ” ต้นหญ้าเตือนแล้วเอามือออกจากปากของโยชิมะ

            “อย่าทำแบบเมื่อกี้อีกถ้ายังไม่อยากโดนลูกน้องฉันจัดการ” ร่างเล็กหันไปมองพวกลุกน้องที่อยู่ข้างนอกทุกคนกำลังมองมาทางต้นหญ้าด้วยสายตาหน้ากลัว ต้นหญ้าลืมไปว่าโยชิมะไม่ใช่คนธรรมดาที่จะเข้าถึงตัวได้

            “ผมจะไม่ทำอีก” ต้นหญ้ายิ้มแห้งออกมาแล้วจิบน้ำชาเพราะรู้สึกคอแห้งแบบแปลกๆ

            “ว่าแต่นายกับแสนดีเป็นยังไงมั่ง” ต้นหญ้าชะงักไปเล็กน้อยเมื่อถูกถามถึงเรื่องนี้

            “เราเลิกกันแล้ว” ร่างเล็กตอบแค่นั้นก่อนจะคีบไก่ทอดขึ้นมากินอีก

            “ทำไม” โยชิมะถามขึ้นอีก

            “ผมจำเป็นต้องบอกคุณไหม”

            “แต่ฉันรู้นะ” ต้นหญ้าเงยหน้ามองโยชิมะที่พูดออกมา “ถ้าเดาไม่ผิดเพราะผู้หญิงคนนั้นมั้ง”

            “”     

            “นี่ตกลงเรื่องนั้นเราทำกันคืนนี้เลยนะ” ต้นหญ้าสำลักข้าวออกมาจนโยชิมะต้องหยิบน้ำส่งให้ ต้นหญ้ารับน้ำมาแล้วดื่มมันลงไป

            “นี่คุณอายุเท่าไหร่เนี่ย” ต้นหญ้าถามขึ้นด้วยความอยากรู้ว่าทำไมต้องมาหมกมุ่นกับเรื่องนี้จัง

            “สิบแปด”

            “O_O!!!” ต้นหญ้าแทบอยากจะโดดน้ำตายทำไมเด็กอายุสิบแปดถึงตัวสูงได้ขนาดนี้

            “ตกลงคืนนี้เลยนะฉันจองโรงแรมไว้แล้ว” โยชิมะพูดเองเออเอง

            “ทำไมเร็วจัง ผมขอเวลาหน่อยไม่ได้หรอ ผมยังเจ็บแผลอยู่เลยนะ” ต้นหญ้าต่อรองขึ้นเพราะยังไม่ทันได้เตรียมใจกับเรื่องแบบนี้

            “นายจะผิดคำพูดกับฉันหรอ” แววตาของโยชิมะเปลี่ยนไปทันที

            “ผมก็แค่ เอาอย่างนี้ผมขอถามอย่างนึงได้ไหม”

            “ว่า”

            “ทำไมคุณถึงอยากมีอะไรกับผม”

            “ก็นายเป็นคนพูดเองจำไม่ได้รึไง” โยชิมะพูดออกมาดูเหมือนว่าจะไม่เข้าใจคำถามที่ต้นหญ้าต้องการจะสื่อ

            “ไม่ใช่ ผมหมายถึงแบบนั้น”

 

            “อ่อ งั้นก็เพราะว่าฉันไม่เคยมีอะไรกับผู้ชายก็เลยอยากลอง” คำตอบของโยชิมะทำให้ต้นหญ้ายิ้มออกมา ถ้าเป็นอย่างนี้ร่างเล็กก็คงมีโอกาสรอดแล้ว

 

 

 

 

 

                  ♣

 

                           หื้ยยยยยยยยยย ต้นหญ้าน่าสงสารมากๆเลย แสนดีเล้วเลวพอเค้าจะไปก็ไม่ให้ไป แต่ที่อย่างงี้กลับไล่ให้ไป ทำอะไรตามใจตัวเองแบบนี้ไม่มีใครเข้าใจหรอกนะhttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/935369370.gif คนเขาเกลียดแกแล้วยังไม่เจียมอีกhttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/Cartoon00024.gif

 

                   โหวตตตตตต เม้นนนนนนนนนนน จุ๊บบบบบบบบบบบบบบบบบบบบhttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/937005481.gif

          

ความคิดเห็น