ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : EP.6 ไม่ปล่อย NC

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 727

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ม.ค. 2564 08:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
EP.6 ไม่ปล่อย NC
แบบอักษร

เสียงครางหอบที่เกิดขึ้นจากการเล้าโลมของผู้มากประสบการอย่างคุณเลขาประธานบริษัท กำลังทำให้สองครางหอบ เด็กหนุ่มแหงนหน้าขึ้นรับความร้อนแรงของริมฝีปากร้อนจูบไซร้ซอกคอของตัวเอง 

มือเรียวยกขึ้นเพียงแผ่วเบาลูบหัวของเขาตามเส้นผมนุ่ม ลิ้นลากเลียตามผิวเนื้อของสองอย่างกระหาย รสชาติของเด็กคนนี้มันชวนลิ้มลองมากกว่าตอนที่เมาเสียอีก 

โจ้ไม่คิดเลยว่าเสียงครางหอบของเด็กคนนี้จะชวนฟังมากขนาดนี้ ไม่คิดว่ารสชาติจะหวานละมุมลิ้นชวนชิมกว่าคู่นอนใดที่ตัวเองเคยได้สัมผัสมา 

ความจริงเขาอยากนอนกับเด็กคนนี้เพื่อให้หายข้องใจในความรู้สึกที่เกิดขึ้นมาจากครั้งแรกที่เขาฉกชิงจากเด็กคนนี้เพราะความเมา แต่ตอนนี้คำตอบที่ได้รับคือกายแกร่งพึงใจเรือนร่างของหนุ่มน้อยคนนี้ 

"สองครางชื่อฉันดังๆนะ"น้ำเสียงอ่อนโยนเอ่ยขอหนุ่มน้อยผู้มีสีหน้าแดงก่ำจากอารมณ์ที่ถูกปลุกให้มันพุ่งพร่าน สองไม่กล้าสบตาอีกฝ่าย สายตาคมกำลังทำให้สองหัวใจเต้นรัว มันสั่นไหวไม่เป็นจังหวะ 

สองไม่เคยมีความสัมพันธ์ทางกายกับใคร และกำลังจะมีมันกับคนเดิมที่พรากครั้งแรกไป ในหัวใจมันมีความปวดหนึบอยู่ลึกๆ มันเกิดขึ้นเพราะความใคร่ ความอยากของเขา มันทำให้สองไม่กล้าที่จะสบตาของโจ้แม้คำพูดที่เอ่ยขอจะทำให้สองรู้สึกดี 

"คุณแน่ใจนะครับว่าคุณจะทำมันกับผม คุณจะไม่เสียใจใช่มั้ย"สองเอ่ยขึ้นไม่เต็มเสียงถามโจ้ที่กำลังจะเข้ามาจูบปากของตัวเอง มือน้อยยังยันอกแกร่งนั้นไว้ สองถามให้แน่ใจเพราะตอนนี้คุณเลขาไม่ได้เมาที่เขาจะทำอะไรอย่างขาดสติ 

"ทำไม เปลี่ยนใจเหรอ"น้ำเสียงเข้มเอ่ยถาม หากสองจะเปลี่ยนใจตอนนี้มันก็สายไปเสียแล้ว สองไม่มีทางจะออกจากอุ้งมือเสือร้ายอย่างเขาไปได้ ขึ้นเตียงแล้วไม่มีสิทธิ์เปลี่ยนใจ 

"เปล่าครับ ผมแค่จะบอกว่าคุณเลขา คุณจะเรียกชื่อผมเป็นคุณตะวันเหมือนคืนนั้นก็ได้ครับ ผมอนุญาตหากมันจะทำให้คุณเลขารู้สึกดี จะปิดตาคิดว่าผมเป็นเขาก็ได้ยังไงก็ครั้งเดียวอยู่แล้วนี่ครับ ตามสบาย"สองพูดออกมาด้วยอาการหน้าแดง 

มันไม่สำคัญว่าตัวเองจะรู้สึกอย่างไร ในเมื่อเขาต้องการแค่ร่างกายมันก็ไม่ต่างกันจากคืนนั้นเลยสำหรับสองมันไม่มีความหมาย 

"อย่าบอกนะว่าคืนนั้นฉันเรียกชื่อตะวัน"โจ้เอ่ยถามเด็กน้อยที่นอนเปลือยกายอยู่บนเตียงกับเขา สองทำเพียงพยักหน้าเล็กน้อยเท่านั้นไม่สบตาของโจ้ คำพูดที่แสนซื่อ ตรงไปตรงมาเรียกเสียงหัวเราะให้กับชายหนุ่ม 

"งั้นครั้งนี้ฉันจะเรียกชื่อนายแล้วกัน รู้ไว้ซะตอนนี้ฉันกำลังนอนกับสองไม่ใช่ตะวัน"เขาเอ่ยเสียงเข้มกับคนตรงหน้า เขาลูบหัวของเด็กน้อยเบาๆเป็นการปลอบโยนเรื่องคราวที่แล้ว 

ในใจเสือร้ายคิด คิดว่าตัวเองเป็นใคร รู้จักโจ้น้อยไปเสียแล้ว ครั้งเดียวของพี่ไม่มีอยู่จริงไอ้น้อง 

"ครับ คุณเลขา"สองขานรับพร้อมอ้าปากรับจูบจากปากหนาที่เข้ามาฉกชิมความหวานในโพรงปากด้วยความกระหายราวกับคนอดอยากที่ไม่เคยปลดปล่อยกับใครแขนเรียวกอดคอเขาโอบรับส่งผ่านความอบอุ่นของเรือนกาย 

ร่างกายของเด็กหนุ่มถูกมือหนาสัมผัสบีบขยำเต็มแรงมือ มือหนาทิ้งน้ำหนักมือหนักหน่วงทุกอณูพื้นผิวเนื้อในการลูบไล้ 

"สอง อย่าเรียกว่าคุณเลขาให้เรียกชื่อฉันโจ้ เข้าใจมั้ย อ๊าาา"ประโยคคำสั่งบอกหนุ่มน้อยพร้อมกับสอดแท่งร้อนเข้าไปอย่างสุดลำของท่อนเนื้อร้อนรวดเดียวไร้ความอ่อนโยนมีแต่ความปรารถนาดิบเถื่อน จนสองต้องสะดุ้งเฮือกจิกหลังกายแกร่งด้วยความเจ็บแปล๊บที่แล่นเข้ามาในความรู้สึก 

"เจ็บครับ อ๊า"สองครางร้องออกมาใบหน้าสวยที่เริ่มมีเหงื่อซึมมองหน้าชายตรงหน้าที่กำลังเริ่มขยับแท่งร้อนโดยไม่สนใจคำทัดทานใด 

"ทนหน่อยเด็กดี เดี๋ยวก็ดีอยากให้ฉันรู้สึกดีไม่ใช่เหรอ จะบอกให้นะตะวันแต่งงานแล้ว ฉันไม่มีทางได้ไปยืนข้างเขาหรอก"โจ้บอกคนใต้ร่างพร้อมกระหน่ำท่อนลำรัวหนัก  

ใบหน้าหล่อนั้นมีเหงื่อผุดออกมา แววตาฉายความเจ็บปวดที่ภายในใจส่วนลึก สัตว์ป่าที่ถูกซ่อนไว้ถูกแสดงออกมา เขาจะทำยังไงก็ได้ ให้เด็กคนนี้ลุกไม่ไหวในวันรุ่งขึ้น 

เสียงกระทบเนื้ออย่างไร้ปราณีดังเคล้ากับเสียงครางหวานของหนุ่มน้อยที่ถูกท่อนลำกระแทกย้ำจุดกระสันอารมณ์ของตัวเอง  

มือน้อยจิกรั้งกับหมอนที่ตัวเองหนุนอยู่ไม่รู้ว่าคนที่มารับผ้าจะได้ยินหรือเปล่า แต่สองไม่สนใจแล้ว คุณเลขาทำให้สองต้องครางดังลั่นอย่างกลั้นเสียงไม่ไหว แม้จะพยายามเม้มปากกลั้นแล้ว 

สมองและสติสัมปชัญญะของหนุ่มน้อยถูกท่อนลำที่กระแทกหนักหน่วงทำให้พร่ามัว สองรู้สึกว่ารสรักครั้งนี้มันดีกว่าครั้งแรกที๋โจ้ปรนเปรอเพราะเขาเรียกชื่อสอง 

รู้แต่ความเหนื่อยอ่อนที่เกิดจากกิจกรรมร้อนบนเตียงนอนที่เกิดจากโจ้ไม่หยุดหย่อน ชายหนุ่มไม่ปล่อยให้สองได้พัก แม้จะง่วงแสนง่วง เขาก็ยังกระแทกไปเรื่อยๆ กับท่าทางที่เปลี่ยนไปตามมุมต่างๆของห้อง 

สองไม่รู้ว่าคุณเลขาไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหนถึงได้อึดขนาดนี้ จนสองไม่เหลือเสียงที่จะร้องออกมาแล้ว จากความรู้สึกดีในครั้งแรกตอนนี้มันเริ่มไม่ดีด้วยแล้ว เขาทำเหมือนสองเป็นเครื่องระบายความใคร่ของเขา ในใจเด็กหนุ่มท่องไว้ แค่ครั้งเดียวและจะต้องรีบหาที่อยู่ใหม่อย่างเร็วที่สุด 

... 

... 

เลขาหนุ่มเท้าแขนบนเตียงมองหน้าหนุ่มน้อยที่หลับสนิทเพราะโดนเขาจัดหนักตั้งแต่บ่ายของเมื่อวานจนถึงเช้าของวันใหม่วันที่เด็กคนนี้บอกว่าจะไปหาที่อยู่ใหม่  

โจ้รู้ตัวอีกทีเด็กคนนี้ก็หลับไปแล้ว ไม่รู้ว่าหมดสติไปตั้งแต่ตอนไหน รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้ายิ้มอย่างชอบใจที่เด็กคนนี้ไม่มีทางจะได้ไปหาที่อยู่ใหม่ 

เขาไม่อยากจะทำมันแบบนี้เลยรู้สึกสงสารเรือนร่างที่ต้องมารองรับอารมณ์ของคนแบบเขา รู้ดีว่าตัวเองเป็นคนดุและอึกเรื่องบนเตียงแค่ไหน แต่เขาก็ไม่อยากปล่อยเด็กคนนี้ไปเช่นกัน 

คนป่าเถื่อนที่ได้ชื่อว่าไร้หัวใจไม่รู้จะรั้งเด็กหนุ่มตัวเล็กคนนี้อย่างไร เคยแต่ใช้อำนาจของปืน กำลัง และอิทธิพลในการทำงาน และจัดการเรื่องต่างๆ จากเรื่องยากให้กลายเป็นเรื่องง่าย 

อำนาจเงินคือสิ่งที่เขามีเขาสามารถใช้กลับผิดเป็นถูก กลับดำเป็นขาว แต่สำหรับเด็กคนนี้มันทำให้สมุนมือขวาอย่างเขาไม่แน่ใจ 

เหตุการณ์ที่ตัวเองมองว่าเด็กคนนี้ช่างโง่เขลาจะเอาเงินสี่หมื่นไปจ่ายค่าศพแมวแต่ตัวเดียว มันเป็นเครื่องยืนยันได้อย่างชัดเจนว่าเด็กคนนี้ไม่ได้เห็นเงินสำคัญ  

ไหนจะของสดที่ซื้อมาใส่ตู้เย็นไว้อย่างไม่เสียดายนั่นอีก ถ้าเป็นคนอื่นจะต้องแบมือขอเงินค่าของที่ซื้อมาไปนานแล้ว 

หากเป็นคนอื่นที่เคยนอนกับโจ้ต่างอยากเรียกร้องให้โจ้รับผิดชอบ ต่างร้องขอความเป็นเจ้าของ แต่เด็กคนนี้ขนาดรู้ทั้งรู้ว่าเขาเป็นเลขาของประธานบริษัทกลับไม่ต้องการเกี่ยวข้องทั้งยังกล้าพูดอีกว่า จะนอนก็นอนแล้วเราไม่ต้องมาเกี่ยวข้องกันอีก ไม่เคยเจอคนแบบนี้ 

หากเปรียบเทียบกับตะวันเด็กคนนี้แม้จะรูปร่างหน้าตา ผิวพรรณ รอยยิ้มคล้ายกับตะวันก็จริง แต่หลายสิ่งหลายอย่างตรงข้ามกับตะวันของเขาโดยสิ้นเชิง 

ตะวัน น้องชายของอโณทัย ประธานบริษัท คนที่เคยเติบโตคลุกคลีด้วยกันมา ความรักมันบ่มเพาะและก่อตัวในหัวใจของโจ้เรื่อยมา  

เด็กคนนั้นเป็นคนเอาแต่ใจ สดใส ร่าเริง ขี้กลัวน่ารักชวนให้ปกป้อง มั่นคงในความรัก เด็กคนนั้นมอบทั้งตัวและหัวใจให้คนรักเพียงคนเดียว ใครจะคิดว่าคนที่เคยบอกให้ตะวันไปตาย กลับกลายมาเป็นสามีคนปัจจุบันที่รักเมียอย่างตะวันมาก  

และสุดท้ายโจ้ก็ได้แต่มองเขาแต่งงานกัน ส่วนโจ้ก็ยังทำงานให้กับพี่ชายตะวันอย่างนายอโณทัย หรือลูกพี่เตช กลายมาเป็นบอสใหญ่เพื่อที่จะมีฐานะทัดเทียมน้องวาริ คนที่ลูกพี่รักโดยไม่ตั้งใจ จะหลอกให้เขารักดันรักเขาหมดหัวใจ 

จากที่โจ้เป็นลูกน้องคนสนิททำงานด้านมืดให้อโณทัย เปลี่ยนมาทำงานเบื้องหน้าเป็นเลขาของเจ้านายตัวเอง เขาไม่เคยจริงจังกับใครเพราะรู้ดีว่าชีวิตคนที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายเช่นเขาสามารถตายได้ทุกเมื่อ 

ในหัวของโจ้ยังครุ่นคิดว่าเขาพอใจอะไรในเด็กคนนี้ ทั้งๆที่เด็กคนนี้เป็นแค่พนักงานธรรมดาไม่ได้โดดเด่นอะไร เหมือนคนทำงานเก่งทั่วๆไปก็เท่านั้น แล้วอะไรคือแรงดึงดูดกัน? 

เสียงมือถือของเลขาหนุ่มดังขึ้นโจ้รีบรับสายทันที สายตาของเขายังจับจ้องที่หนุ่มน้อยที่นอนอยู่บนเตียง 

"ได้ครับนายผมจะจัดการให้"เขาตอบรับคำสั่งของเจ้านายตัวเอง ชายหนุ่มพร้อมจะรับคำสั่งบอสเสมอไม่ว่าวันไหน เมื่อไหร่ เวลาไหน? 

มือหนาลูบผมนิ่มของหนุ่มน้อยที่หลับตาพริ้มตอนนี้ความกังวลใจลึกๆของโจ้คือกลัวสองเป็นไข้ โจ้ไม่เคยจัดหนักใครขนาดนี้ อย่างมากเต็มที่แค่ชั่วโมงเดียวก็เบื่อ 

ทว่าพอเป็นเด็กคนนี้เขากลับหยุดมันไม่ได้ เขารู้แต่ว่าเขาต้องการไม่ให้เด็กคนนี้ไปจากตัวเอง 

"วันนี้อย่าลืมออกไปตรวจดูสินค้าที่จะมาส่งด้วยนะ อย่าลืมเช็คความเรียบร้อยละ"น้ำเสียงของผู้เป็นนายสั่งเลขาเสียงเข้ม เพราะสินค้าล็อตใหม่สำคัญมาก มือหนาสัมผัสความร้อนของผิวเนื้อเด็กหนุ่มที่เขากำลังลูบสัมผัสเล่นๆอยู่ 

"ไม่ได้ครับนายวันนี้ผมติดธุระ"โจ้รีบปฏิเสธทันที ความร้อนของเด็กคนนี้ทำให้เขาเป็นกังวลไม่อยากทิ้งให้เด็กคนนี้ไว้คนเดียว 

"มีอะไรหรือเปล่า งั้นสั่งคนไปแทนฉันว่าแกมาทำงานเบื้องหน้าเถอะ งานเบื้องหลังให้คนอื่นทำแทนได้แล้วอายุก็เริ่มมากแล้วนะน่าจะมีครอบครัวได้แล้ว เมื่อไหร่จะมีเมียซักทีวะ แกดูซิตั้งแต่เมียฉันไปจนเมียฉันกลับมาถึงแม้เขาจะยังไม่หายโกรธฉัน ตั้งกี่ปีแกยังไม่มีเป็นตัวเป็นตนกับเขาเลย"อโณทัยบอกโจ้ด้วยเสียงหัวเราะเป็นน้ำเสียงของความดีใจที่ตอนนี้คนที่รอคอยกลับมาแล้ว 

"ก็ว่าจะหาอยู่เหมือนกัน "โจ้บอกลูกพี่ของตัวเองที่ร่วมหัวจมท้ายกันมาตั้งแต่ไหนตั้งแต่ไร ไม่ว่าตอนนี้ใครจะเรียกอโณทัยว่าบอสใหญ่ แต่เขายังเป็นลูกพี่เตชเสมอ 

"เออ แค่นี้ละ อย่าลืมให้คนไปเช็คด้วยละ"อโณทัยเปลี่ยนจากเสียงคุยเล่นเป็นน้ำเสียงจริงจังขึ้นมาทันทีเมื่อเป็นเรื่องงาน 

"ครับ"โจ้ขานรับ เขารีบวางสายและโทรสั่งงานลูกน้องคนอื่นทันที สายตาคมยังมองเด็กหนุ่มตัวน้อยที่เริ่มมีไข้ขึ้นมาแล้ว 

"ปวดหัว"สองครางออกมาเมื่อเริ่มรู้สึกตัว ครั้งแรกที่นอนกับโจ้มันยังไม่หนักขนาดนี้ แต่ครั้งนี้มันหนักกว่าครั้งแรกเป็นเท่าตัว ตอนนี้เด็กหนุ่มลืมตาไม่ขึ้นขยับตัวไม่ไหวรู้สึกเหมือนคนกำลังจะตายปวดตามร่างกายไปหมด 

"ฮึก ฮึก ถังแป้ง ฮือออ สองปวดหัว"เด็กน้อยครางออกมาด้วยน้ำตาคลอ 

โจ้มองเด็กหนุ่มที่เริ่มเพ้อเพราะพิษไข้ เขาไม่รอช้ารีบช้อนตัวหนุ่มน้อยขึ้นมาป้อนยา สองรับรู้ถึงรสชาติขมพร่าที่ผ่านลิ้นและลำคอของตัวเอง ชายหนุ่มส่งผ่านน้ำสะอาดผ่านปากของตัวเองเพื่อให้สองได้กลืนยาลงไป 

อ้อมแขนแกร่งแข็งแรงกำลังซุกตัวอยู่ในอกเพื่อหาความอบอุ่น ดั่งลูกแมวน้อยที่เจออากาศหนาวเหน็บที่ขาดความอบอุ่น สองไม่รู้เลยว่าโจ้กำลังกอดเขาอยู่รับรู้เพียงว่ามันช่างอุ่นเหลือเกิน อ้อมกอดนี้ช่างอบอุ่น 

"37องศา เครื่องแมร่งเสียหรือเปล่าว่ะ ทำไมตัวร้อนแบบนี้"โจ้สบถออกมาหลังจากที่เขาเช็ดตัวของสองแล้ว อาการของเด็กคนนี้เริ่มทำให้โจ้เป็นกังวล  

แม้ที่วัดอุณหภูมิจะบอกโจ้ว่าสองมีอุณหภูมิเพียง 37 องศาเท่านั้น ตอนนี้ชายหนุ่มกลับรู้สึกว่าเครื่องวัดอุณหภูมิมันเสีย!!! สำหรับโจ้สองตัวร้อนเหมือนไฟ 

"ฮือออ ถังแป้งอยู่ไหนมาหาสอง ฮือออ"เด็กหนุ่มละเมอเพ้อหาเจ้าเหมียวตัวน้อยที่จากไป มือน้อยดึงมือคนที่กำลังเช็ดตัวเข้าไปกอดเอาแก้มยีมือของเขาเหมือนที่เจ้าตัวทำกับเจ้าเหมียวแสนรักเป็นประจำ 

"เอามือไปเป็นแมวเลย แล้วจะเช็ดตัวได้มั้ย"เขาบ่นกับคนป่วยที่นอนซมดีใจที่ตัวของสองเริ่มดีขึ้นมาบ้างแล้วหลังจากเช็ดตัวไปสองรอบ 

"ถังแป้ง สองจะพาถังแป้งไปเที่ยวนะที่ๆเราไปกันคราวนี้สองจะพาถังไปทะเลไปดูปลาตัวใหญ่เลยนะถัง"สองพูดอ้อนกับเจ้าแมวน้อยของตัวเอง เด็กน้อยดึงมือของโจ้เขาไปซบ 

"เออกูเป็นแมวก็ได้ครับ"เขาบ่นออกมาเล็กน้อยแล้วทิ้งตัวลงนอนข้างๆร่างเล็กที่หลับปุ๋ยเพราะอาการดีขึ้นแล้ว รอยยิ้มน้อยๆของคนป่วยทำให้โจ้ยิ้มตาม มันดูน่ารักขี้อ้อนไปอีกแบบ 

***************** 

จ้าน่ารักขี้อ้อนเอาที่สบายใจนะพี่โจ้ 

ความคิดเห็น