ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

พรหมลิขิตหรือเวรกรรม

ชื่อตอน : พรหมลิขิตหรือเวรกรรม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 305

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ม.ค. 2564 02:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
พรหมลิขิตหรือเวรกรรม
แบบอักษร

เมื่อเข้าแถวอะไรเสร็จฉันก็เรียนไปตามปกติมีวิชานึงอาจารย์ก็ให้เราจับกลุ่มกันกลุ่มละสี่คนฉันก็เตรียมมองหน้ากับผึ้งและกะทิแหละเพราะกลุ่มฉันมีครบเหลืออิไม้อีกคนที่นางไม่ได้มาเพราะเกิดท้องเสียหนักเลยมาไม่ไหวแต่แล้วความฝันก็ดับวูบเมื่ออาจารย์ดันพูดว่า

 

“เดี๋ยวอาจารย์จะจับให้เองนะเพราะให้เราจับกันที่ไรก็กลุ่มเดิมๆตลอด” ฉันและทุกคนในห้องก็ร้องไม่พอใจกันเพราะทุกคนเตรียมจับกลุ่มกันแล้ว

 

“ไม่ต้องมาโอดครวญกันเลย เดี๋ยวจะครูจะสุ่มตามเลขที่แล้วกัน” และความชิบหายของฉันก็มาถึงอาจารย์ก็สุ่มยังไงก็ไม่รู้ทำให้ฉันได้มาอยู่กับไอ่เชี้ยอาร์ตแล้วก็มีเพื่อนอาร์ตมันอีกคนชื่อสินแล้วก็เพื่อนฉันอินางไม้

 

“รู้กลุ่มกันแล้วใช่ไหมแบ่งนั่งกันตามกลุ่มเลยต้องอยู่แบบนี้ไปหนึ่งปีนะจ๊ะนักเรียนที่น่ารักของครู” พวกเราก็ต่างย้ายกันไปนั่งตามที่ของตัวเองมีเพื่อนผู้หญิงคนนึงในห้องมาทักฉัน

 

“วาๆแกโชคดีอะได้อะได้อยู่กับอาร์ตดัวยฉันอิจฉาแกจัง” แผนนี้เข้ามาอยู่ในหัวฉันเลย

 

“งั้นแกมาสลับกันปะเดี๋ยวฉันไปกลุ่มแกแล้วแกมากลุ่มฉัน” แล้วเราก็ตกลงกันเรียนร้อยเตรียมย้ายที่อยู่ดีๆอาจารย์ดันพูดขึ้น

 

“ห้ามย้ายหรือเปลี่ยนกลุ่มกันเด็ดขาดนะถ้าครูรู้จะหักคะแนน” ความฝันฉันที่จะสงบสุขก็ดับวูบไปกันตาแล้วรีบกลับไปนั่งอย่างเดิมแล้วก็มองหน้าเศร้าๆกับเพื่อนคนนั้นที่มาขอเปลี่ยนกลุ่มแล้วก็หันไปมองอาร์ตมันก็ทำหน้าเก๊กบวกอาฆาตตามสเต็บมันทำหน้าเหมือนโกรธว่าฉันไปโยนขยะทิ้งหน้าบ้านมันงั้นอะ

 

“คิดว่าหล่อมากมั่งเดี๋ยวตะคริวกินหน้าสักวัน” ฉันบ่นอุบอิบกับตัวเอง

 

“ว่าอะไรห้ะ นังหมูอ้วน!”

 

“ป่าวววววววว ใครพูดอะไรไม่มี้” ทำไมมันหูดีจังวะอิไม้ก็ดันมาท้องเสียวันนี้เห้อฉันต้องมาเจอกับอะไรก็ไม่รู้ ดีนะว่ายังเรียนแค่อาทิตย์ละครั้งไม่งั้นคงปวดหัวตายกับคนแบบนี้

 

“สวัสดีสินนนนน” ฉันเอ่ยทักทายเพื่อนอีกคนในกลุ่ม

เวลาก็ผ่านไปเดือนกว่าถึงช่วงวันภาษาไทยมีจัดกิจกรรมเดินแบบในตรมเกี่ยวกับความเป็นไทยและวรรณกรรมไทยห้องฉันก็เข้าร่วมกิจกรรมนี้เหมือนกันและเราก็ประชุมกันว่าจะทำในตีมอะไรดีอยู่ดีๆอาร์ตมันก็มองหน้าฉันและพูดขึ้นว่า

 

“ตีมนางยักษ์มะให้ไอ่วามันเดินทุกคนเห็นด้วยมะ” ทุกคนก็เหมือนเริ่มเห็นด้วยแต่ฉันนี้อายมากเพราะธรรมดาฉันก็ไม่มันใจในตัวเองอยู่แล้วแล้วก็มีเพื่อนเสนอขึ้นมาว่า

 

“นางยักษ์ก็ต้องมีพระอภัยนะมึงให้ใครเป็นดีวะ” แล้วเพื่อนอีกคนก็พูดขึ้นว่า

 

“ให้อาร์ตดิมึงมันหล่อนะเท่ด้วยเหมาะกับการที่ให้นางยักษ์กับนางเงือกแย่งมันแล้วห้องเราอาจจะได้คะแนนเสียงเยอะด้วยนะเพราะมันแฟนคลับเยอะทุกคนว่าไง” ทุกคนก็เริ่มเห็นด้วยที่จะให้อาร์ตเดินคู่กับฉันแต่อาร์ตก็ยังคงเป็นอาร์ตนางพูดขึ้นว่า

 

“แต่เขาให้เดินเป็นคู่นะมึงถ้าวามันเดินแล้วเอากูเข้าไปอีกไม่เป็นสามเลยหรอมันเกินที่เขากำหนดนะ” ทุกคนในห้องก็หัวเราะขึ้นกะทิก็กุมมือฉันไว้เพราะเริ่มเห็นหน้าฉันไม่โอเคเท่าไร

 

หัวห้องก็เลยสรุปจะให้ฉันเดินกับอาร์ตเพราะว่าลองคุยแล้วอาร์ตบอกยังไงก็ได้โอเคหมดหัวหน้าห้องเลยมาข้อร้องฉันก็เลยปฏิเสธไม่ได้เพราะทุกคนให้ห้องดันเห็นด้วยกันหมด

 

มึงถ้าไม่อยากทำก็บอกนะเดี๋ยวพวกกูช่วยพูด” ผึ้งพูดขึ้นเมื่อเห็นหน้าที่ไม่มั่นใจของฉัน

 

“มึงทำๆไปเถอะสักครั้งในชีวิตลองๆดู รึมึงจะให้กูเดินแทนไหมก็ไม่ติดนะเผื่อจะได้ใกล้ชิดอาร์ตของกู” ไม้ที่พูดขึ้นหลังจากที่เห็นหน้าไม่มันใจของฉัน

 

“มันยอมให้มึงจับมือแล้วหรอถึงบอกมันเป็นของมึงอะอีสมยศ” กะทิที่อดในท่าทางดีดดิ้นของเพื่อนไม่ไหวได้เอ่ยขึ้น

 

“นี่หยุดเลยนะอิทิใครให้มึงเรียกอย่างนั้นต่อไปนี้ให้เรียนกูว่ามินนี่นะห้ามพูดสมยศหรือไอ่ไม้มาอีกเด็ดขาดเดี๋ยวผู้ตื่นกันหมด”

 

ฉันที่ได้ฟังเพื่อนๆพูดเล่นกันก็พอคลายกังวลได้นิดหน่อยแต่ก็ยังไม่มันใจในตัวเองอยู่ดี จนถึงวันงานจริงๆฉันต้องรีบมาแต่เช้าเผื่อเตรียมตัวขึ้นเดินด้วยชุดรีไซเคิลจากที่เพื่อนๆทำขึ้นพอฉันแต่งเสร็จฉันก็ไปแอบในห้องห้องนึงฉันมองกระจกฉันเหมือนนางยักษ์ของจริงเลยอะที่น่ากลัวๆแล้วหลุดออกมาจากในหนังเลย แล้วฉันก็ได้ยินเพื่อนผู้หญิงเดินคุยกันเข้ามาฉันเลยไอแอบหลังโต๊ะสอนอาจารย์

 

“มึงอาร์ตหล่อมากเลยเนอะยิ่งแต่งอย่างนี้ยิ่งเท่กูนี่อยากขึ้นไปเดินแบบกับอาร์ตแทนวาเลยวะคงดีน่าดู”

 

“มึงแต่ถ้าได้เดินด้วยแล้วแต่แบบอิวากูไม่เอานะทุเรศชิบหายไม่รู้เป็นเพราะชุดรึเพราะตัวมันเองอะโคตรน่าเกลียดอะอ้วนก็อ้วนแถมดำแล้วยังฟันห่าง”

 

“แต่เอ่อก็จริงวะ5555 รีบๆเอากระเป๋าเถอะกูจะไปจองที่ดูอาร์ตชัดๆ”

 

ฉันที่แอบฟังพวกนางคุยกันเสร็จแล้วก็ออกมามองกระจกไปด้วยมันก็จริงอย่างที่เขาพูดกันฉันเหมือนนางยักษ์จริงๆแล้วยิ่งเดินกับอาร์ตถึงจะไม่ชอบมันก็ต้องยอมรับว่ามันหล่อจริงๆในตัวมันออกมาอย่าเพอร์เฟคไม่มีขาดไม่มีเกิดแล้วยิ่งเดินกันมันฉันยิ่งไม่มันใจฉันนั่งซึมกับความคิดอยู่เพื่อนๆก็เข้ามาหา

 

“ว่าไงเพื่อนสาวพร้อมรึยังงงงงง พวกฉันตามหาตั้งนานทำไมมาแอบอยู่ตรงนี้” เป็นไม้ที่พูดทักทายฉัน

 

“มึงกูไม่พร้อมเลยวะกูอายมากเลยอะยิ่งแต่ตัวแล้วกูยิ่งดูน่าเกลียดอ้าาาา”

 

“มาถึงขนาดนี้แล้วมึงสู้ๆเดี๋ยวพวกกูไปเชียร์หน้าเวที” เป็นกะทิที่เอ่ยให้กำลังใจฉัน

 

“ใช่อิวาชีวิตมีใช้ให้คุ้มมั่นใจเข้าไว้ดูฉันเป็นตัวอย่าง” ฉันที่มองไปทางไม้แล้วหลุดขำให้กับท่ามั่นใจของนาง

 

“โอเคเดี๋ยวฉันจะพยายามทำให้เต็มที่นะ” ฉันเริ่มยิ่มออกจากได้กำลังใจจากเพื่อนๆ

 

“วาเตรียมตัวได้แล้วนะใกล้เวลาแล้ว” เป็นเพื่อนให้ห้องที่เดินเข้ามาเรียก

 

“งั้นเดี๋ยวพวกเราออกไปเตรียมรอดูแกหน้าเวทีนะ” ฉันก็ได้แต่ยิ้มตอบไป

 

พอเพื่อนๆออกไปฉันคิดว่าฉันต้องทำให้ได้มาถึงขนาดนี้แล้วสู้หน่อยสิวาแล้วฉันเลยตะโกนออกไป ”สู้โว้ยยยยยยย”

 

“ไม่อยากให้นอนก็บอกสิไม่เห็นต้องตะโกนเลย” เสียงของใครสักคนที่ดังลอดมาจากหลังกล่องที่เก็บของฉันว่าตอนแรกที่เข้ามาไม่มีใครแล้วนะ เลยหันไปมองปรากฏว่าเป็น...

 

 

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะติชมหรือให้กำลังใจกันได้นะเพื่อให้เก๋ามีกำลังใจเขียนต่อ 🥰❤️

ความคิดเห็น