ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 54 ความสุขทั้งชีวิต (END)

ชื่อตอน : ตอนที่ 54 ความสุขทั้งชีวิต (END)

คำค้น : ต่างโลก,ฟาร์มของเมียร์,เวทย์มนต์

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 945

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ม.ค. 2564 17:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 400
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 54 ความสุขทั้งชีวิต (END)
แบบอักษร

"นานเท่าไหร่แล้วนะที่เราไม่ได้อยู่ได้กันแบบนี้"

โนอาห์พูดเบาๆพลางโอบกอดคนในอ้อมแขนเอาไว้เหมือนกับว่าไม่อยากให้คนๆนี้หายไปจากสายตาเขาอีกเลย

 

"นั่นสิครับ แต่สุดท้ายแล้วเราก็กลับมาอยู่ด้วยกัน"เมียร์พูดขึ้นพลางยิ้มให้ร่างสูง

 

"อืม..."

 

เขากับโนอาห์นั่งมองพระอาทิตย์ขึ้นด้วยกันที่ริมหน้าต่าง ตอนนี้เขากับโนอาห์กลับมาที่อาณาจักรยังบ้านเกิดของโนอาห์ ที่ๆพวกเขาเจอกันเป็นครั้งแรก...

 

"โชคดีนะครับที่เจ้าหญิงลิเทียไม่ถือโทษโกรธเคืองพวกเรา"ผมพูดขึ้น ออกจะเสียใจที่ทำให้เจ้าหญิงลิเทียไร้ครอบครัวไปเสียอย่างนั้น นี่ก็ผ่านมาประมาณหลายอาทิตย์แล้วจากเหตุการณ์นั้น มันช่างรวดเร็วเหลือเกิน

 

"ไม่หรอก...นางเองก็มีเรื่องทุกข์ใจมาตั้งนานแล้ว การที่นางตัดขาดจากพวกนั้นก็เหมือนได้รับอิสระ"

 

เป็นอย่างนั้นเอง...

 

ที่โนอาห์พูดแบบนั้นก็หมายความว่าลิเทียนั้นไม่ใช่องค์หญิงที่โปรดปรานตั้งแต่แรกอยู่แล้วและอาจจะเป็นเครื่องมือทางการเมืองเสียด้วยซ้ำ น่าสงสารจริงๆ

 

"แล้วเจ้าเล่า...ไม่อยากเป็นกษัตริย์บ้างหรือ มีโอกาสแล้วแท้ๆ"

 

ผมหันไปมองโนอาห์ก่อนที่จะพบว่าอีกฝ่ายนั้นมีรอยยิ้มอยู่บนใบหน้า ในหัวใจพลันรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาทันที...

 

"ไม่หรอกครับ การได้อยู่กับคุณมันก็มากพอแล้วสำหรับชีวิตนี้"

เขาจับมือโนอาห์ขึ้นมาก่อนจะค่อยๆทาบใบหน้าลงไป

 

"ข้ารักเจ้ามากเลยนะรู้ไหม เมียร์..."ร่างสูงพรมจูบบนกลุ่มผมสีขาวอย่างนุ่มนวล

 

"ผมก็รักคุณเหมือนกันครับ โนอาห์..."

 

ทั้งคู่แสดงความรักให้กันและกันอย่างลึกซึ้ง มันเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดที่เขาทั้งคู่อยากจะหยุดมันเอาไว้อยู่อย่างนั้นไปตลอดเรื่อยๆ แต่มันเป็นไปไม่ได้...พวกเราต้องจากกัน เพราะว่าพวกเรานั้น...อยู่ด้วยกันไม่ได้....

 

"ดูแลตัวเองดีๆนะโนอาห์"

 

ท่ามกลางสายลมที่พัดมาอย่างแผ่วเบาพวกเราต่างมองหน้ากันและจดจำมันเอาไว้ในหัวใจ มันเป็นช่วงเวลาที่ทั้งมีความสุขและทรมานกว่าพวกเราจะมาถึงจุดๆนี้ได้

 

"เจ้าเองก็...ดูแลตัวเองดีๆ ฝากดูแลลูกๆแทนข้าด้วยนะเมียร์"

 

เขาทั้งสองคนต่างมีหน้าที่และภาระหวังว่าพวกเขาจะเจอกันอีกครั้งโดยไม่ต้องทรมานใดๆ...

 

ผมยืนมองโนอาห์ที่เดินหันหลังกลับคฤหาสน์ด้วยดวงตาที่คลอหน่วย เขาเองก็ต้องไปแล้วเหมือนกัน...กลับสู่ป่าต้องห้ามที่ที่เขาจากมา...

 

ลาก่อนนะ...โนอาห์

.

.

.

.

.

.

.

ตึ๊ง....ตึ๊ง!

 

เสียงระฆังดังก้องกังวาลไปทั่วราชอาณาจักรบ่งบอกถึงอาณาจักรกำลังจะมีเรื่องดีๆเกิดขึ้น ผู้คนมากหมายต่างเดินทางเข้าไปร่วมเฉลิมฉลองในพระราชวังด้วยคำอนุญาตจากองค์ราชาเอเทน

 

งานที่สวยงามถูกประดับตกแต่งเต็มไปด้วยโทนสีขาวและสีทองเป็นสัญลักษณ์ของความบริสุทธิ์ แต้มดอกไม้นานาพันธุ์เต็มไปทั่วงานทำให้ทั่วทั้งงานนั้นเต็มไปด้วยความสุขและความปิติยินดี หากมองออกไปจะเห็นว่ามีผู้คนสำคัญมาร่วมงานพิธีนี้เพื่อร่วมฉลองยินดีแก่เจ้าของงาน ส่งผลให้หัวใจมันเต้นเร็วไม่เป็นจังหวะแอบตื้นตันอยู่หน่อยๆ

 

และคนที่บรรยายนั้นเป็นใครไปไม่ได้ถ้าไม่ใช่ผม..

 

ผมชื่อเมียร์ นายเมียร์ เซียเซเรน ตั้งแต่ที่ผมเข้ามาในโลกนี้เพราะเหตุจากการอ่านนิยายดราม่าจนมากเกินไปทำให้ต้องมาใช้ชีวิตในโลกที่เต็มไปด้วยเวทย์มนต์และเรื่องวิเศษมากมาย จนทำให้เขาได้มาเจอคนๆหนึ่งที่เขาหมั่นไส้และเหม็นขี้หน้าเอามากๆ คุณเชื่อหรือไม่ว่านั่นแหละคือรักครั้งแรกของเขาที่จับพลัดจับผลูจนได้เกิดมาเป็นเด็กน้อยๆในท้องของผม ณ ตอนนี้

 

และวันนี้ก็คือวันแต่งงานของผมกับผู้ชายที่เขาพูดถึงอยู่นั่นเอง!!!!

 

"ไม่ต้องตื่นเต้นไปหรอกหน่า เดี๋ยวก็ได้เจอกันแล้วอุตส่าห์อดทนมาถึงขนาดนี้"คุณไวโอเลนเทียพูดปลอบ แน่นอนว่าผมไม่ได้ฟังที่เธอพูดเลย

 

ต้องขอเล่าย้อนความก่อนเรื่องที่เขาต้องแยกจากกับโนอาห์ เพราะเขาทั้งคู่เคยให้คำสัญญาต่อกันว่าเมื่อไหร่ที่พวกเขากลับเมืองไปแล้วพวกเราจะแต่งงานด้วยกัน ด้วยเหตุนี้จึงทำให้เขาต้องจากกับอีกฝ่ายชั่วคราวเป็นเวลาถึงสิบสี่วันด้วยกันเพราะเป็นขนบธรรมเนียมที่บ่าวสาวจะต้องห้ามเจอกัน 14 วันก่อนวันแต่งงาน

 

นั่นแหละสาเหตุที่เขาต้องมานั่งทรมานคิดถึงกันทุกวันแบบนี้

 

"คงจะไม่ได้ฟังที่พวกเราพูดแล้วล่ะ"เซลิก้าเดินเข้ามาลูบหัวเจ้านายตัวน้อยของพวกเธอ วันนี้เป็นวันมงคลของเมียร์พวกเธอจึงเต็มอิ่มไปด้วยความหวังดีที่อยากจะให้ทั้งคู่อยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิต

 

"หึหึ...คงได้เวลาแล้วล่ะ"

 

เมียร์เบิกตากว้างหัวใจสั่นระรัวด้วยความตื่นเต้น มันคือการแต่งงานครั้งแรกและครั้งเดียวในชีวิต...กับคนที่เขารักและรักเขาเช่นกัน

 

โนอาห์เดินนำขบวนมาด้วยชุดสีขาวทั้งชุดรองเท้าหนังสีดำ ทรงผมถูกเซ็ตมาอย่างเรียบร้อยขลับให้เจ้าตัวดูดีขึ้นมากนายสายตาขาวนั่นจึงยิ่งทำให้เขาหน้าแดงก่ำ ไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะได้มาแต่งงานกับคนที่เขารักและหล่อเอาการขนาดนี้

 

ร่างสูงเดินมาถึงก็ยื่นมือส่งมาให้บนใบหน้านั้นประดับไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข

 

เขาส่งมือไปทาบบนฝ่ามือหน้าก่อนที่จะกำฝ่ามือเข้าหากันแน่นทั้งคู่ หัวใจดวงน้อยๆของเขาอบอุ่นและชุ่มชื้นอีกครั้งหลักจากที่ไม่ได้เจอกันเป็นเวลานาน

 

"ข้าคิดถึงเจ้ายิ่งนักตลอดเวลาที่ผ่านมาหลังจากที่เรารอคอยให้ถึงวันนี้"

 

ยังไม่ทันที่ผมจะได้พูดขึ้นอีกฝ่ายก็รีบชิงพูดขึ้นไปเสียแล้ว นั่นยิ่งทำให้แขกที่ข้าร่วมงานเสียงร้องโห่แซวพร้อมกับความยินดี เพราะตามธรรมเนียมที่นี่จากที่เขาได้เรียนรู้หลังจากที่พวกเราห่างกันเป็นเวลานานหากในงานแต่งใครรีบชิงพูดขึ้นก่อนแสดงว่าฝ่ายๆนั้นคิดถึงอีกฝ่ายแทบใจจะขาด พอรู้อย่างนี้แล้วมันทำให้เขาเต็มตื้นไปด้วยความสุข

 

"ผมก็คิดถึงคุณเหมือนกัน คิดถึงแทบจะขาดใจเลย"

 

และเสียงโห่แซวก็ดังยิ่งขึ้นเมื่อเขานั้นได้ตอบรับความคิดถึง เขากับโนอาห์เดินจับมือไปด้วยกันจนถึงใจกลางของงานแต่ง

 

แขกที่เข้ามาร่วมงานต่างชื่นชมความเหมาะสมของทั้งคู่ด้วยกันประหนึ่งดุจกิ่งทองกับใบหยก ฝ่ายเจ้าบ่าวนั้นก็หล่อเหลาเอาการนับว่าหล่อจนคนในเมืองแทบจะเทียบกันไม่ติด ส่วนฝ่ายเจ้าสาวนั้นก็งดงามเกินต้านจริงๆ ชุดที่เจ้าตัวใส่ในวันนี้เป็นเป็นชุดแต่งงานของฝ่ายเจ้าสาวของชาวกรีกที่ให้ความลงตัวและงดงามดุจวัยแรกแย้ม ขลับให้เจ้าตัวในวันนี้ดูบริสุทธิ์ยิ่งขึ้นเข้าไปอีก

 

เมื่อบาทหลวงได้กล่าวคำอวยพรในพิธีทุกคนก็อยู่ในความสงบเพื่อเป็นเกียรติแก่บ่าวสาวทั้งคู่ จนพอถึงกลางพิธีบาทหลวงจึงได้หันมาถามแก่คู่รักทั้งสอง

 

"โนอาห์...เจ้าจะยอมรับอีกฝ่ายเป็นภรรยาหรือไม่"ร่างสูงยกยิ้ม

 

"ข้าพเจ้าโนอาห์ ขอรับเมียร์เป็นภรรยาและขอสัญญาว่าจะถือซื่อสัตย์ต่อเจ้าทั้งในยามสุขและยามทุกข์ ทั้งในเวลาป่วยและเวลาสบาย เพื่อรักและยกย่องให้เกียรติเจ้า จนกว่าชีวิตจะหาไม่"

 

"แล้วเจ้าล่ะเมียร์จะรับอีกฝ่ายเป็นสามีของเจ้าหรือไม่"

 

"ข้าพเจ้าเมียร์ ขอรับโนอาห์เป็นสามี และขอสัญญาว่าจะถือซื่อสัตย์ต่อท่านทั้งในยามสุขและยามทุกข์ ทั้งในเวลาป่วยและเวลาสบาย เพื่อรักและยกย่องให้เกียรติท่าน จนกว่าชีวิตจะหาไม่"เมียร์กับตอบกลับไปด้วยรอยยิ้มที่สื่อถึงความสุขมากกว่าทั้งชีวิต

 

"ความสมัครใจที่ท่านทั้งสองได้แสดงต่อหน้าพระศาสนจักรนี้ ขอพระเจ้าทรงพระเมตตาทะนุบำรุงให้เข้มแข็ง และประทานพระพรแก่ท่านทั้งสองอย่างอุดมสมบูรณ์เทอญ สิ่งที่พระเจ้าได้รวมไว้ให้ชิดสนิทกัน มนุษย์อย่าแยกออกจากกันเลย"

 

"พระเจ้าข้า โปรดเสกแหวนสองวงนี้ ซึ่งข้าพเจ้าเสก ในพระนามของพระองค์ เพื่อให้ผู้สวมนั้น ถือซื่อสัตย์ต่อกัน ดำรงอยู่ในสันติสุขและความโปรดปรานของพระองค์ จะได้เจริญชีวิตอยู่ในความรักต่อกันตลอดไป ทั้งนี้อาศัยพระบารมีพระคริสต์เจ้าของข้าพเจ้าทั้งหลาย"

 

ถึงเวลาที่ทั้งคู่จะต้องสวมแหวนให้แก่กันอันเป็นสื่อถึงวาระที่ทั้งคู่จะอยู่ด้วยความรักไปตลอดกาล

 

ทั้งคู่ประสานสายตากันสื่อถึงความรักก่อนที่โนอาห์นั้นจะหยิบแหวนเงินที่สลักชื่อของเขาขึ้นมาแล้วค่อยๆสวมให้เมียร์อย่างนิ่มนวล ส่วนเมียร์เองก็ค่อยๆหยิบแหวนเงินที่สลักชื่อเขาเอาไว้ขึ้นมาสวมให้โนอาห์เช่นกัน

 

"พระเจ้าได้รับรู้ถึงความรักที่ทั้งคู่มีให้กันแล้ว โปรดแสดงความรักที่พวกเจ้ามีต่อกันเพื่อแสดงให้ทั่วทั้งปวงชนเห็นด้วยเถิด"

 

โนอาห์ค่อยๆโอบเอวอีกฝ่ายเข้ามาใกล้ๆโดยที่แขกในงานต่างส่งเสียงเชียร์ดังกระหึ่ม เมียร์แอบหน้าแดงเล็กน้อยที่จะต้องทำอะไรแบบนี้อย่างเปิดเผยในที่ที่ผู้คนเยอะแยะแบบนี้ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็เต็มใจที่จะแสดงความรักที่มีต่อกันให้ทุกคนได้รับรู้

 

บางที...

.

.

.

นี่อาจจะเป็นของขวัญที่ดีที่สุดสำหรับผม...

.

.

.

.

ที่พระเจ้าเป็นผู้มอบให้...

.

.

.

และ...

.

.

.

ยังเป็นสิ่งล้ำค่าที่ตลอดชีวิตผมจะเก็บมันไว้ตราบจนลมหายใจสุดท้ายเลย

.

.

.

kiss

 

_________ฟาร์มของเมียร์ จบบริบูรณ์___________

 

แงงงงงงงง จบแย้ววววววววว ย้องห้ายยยยยยยย ยังไงก็ช่วยเป็นกำลังใจและติดตามผลงานใหม่ของไรท์กันไปเรื่อยๆน้าาาาาา

 

และอาจจะมีตอนพิเศษไม่ติดเหรียญอย่างตอนที่มีน้องน้อยลืมตาออกมาดูโลกภายนอกแล้ววววด้วยยยย อิอิ ติดตามต่อกันอีกหน่อยได้เยย

ความคิดเห็น