ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทเริ่มต้น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 527

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ม.ค. 2564 14:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทเริ่มต้น
แบบอักษร

“วาาาา เสร็จรึยังลูกรถโรงเรียนจะมาแล้วนะเดี๋ยวก็สายหรอก” เสียงของแม่ของสาวน้อยในวัยสิบเจ็ดปีได้บอกลูกสาวให้รีบเร่งเพื่อที่จะทันรถโรงเรียนในวันเปิดเทอมวันแรก

 

“จ้ะแม่เสร็จแล้วจ้า” สวัสดีค่ะเราชื่อ วา เราเป็นเด็กอ้วนคนนึงที่น่ารักมาอะ(น่ารักนี่เราในความคิดของเราคนเดียวนะ555)เราดำเดินชีวิตมาช่วงม.ปลายเป็นวันแรกเราเป็นคนอ้วน(เกือบๆ90)แถมดำค่อนไปทางดูสกปรกเลยก็ว่าได้(แต่เราไม่ได้สกปรกนะอาบน้ำทุกอาทิตย์)แต่ยังโชคดีที่เราสูงเลยยังไม่แย่ไปกว่านี้เริ่มเลยแล้วกันช่วงชีวิตที่แสนน่ารักของเรา

 

“เดี๋ยวก็สายเข้าหรอกถ้าสายแม่ไม่ไปส่งนะจะปล่อยให้เดินไปเองเลย” ผู้เป็นแม่เอ่ยหยอกล้อกับลูกสาว

 

“หื้ออออ แม่ง่ากล้าทำอย่างนั้นกับลูกสาวที่น่ารักคนนี้ได้หรอออ” ฉันเข้าไปอ้อนผู้เป็นแม่

 

“ไม่ต้องมาอ้อนเดี๋ยวก็ไม่ทันเข้ามาจริงหรอก” เสียงรถที่บีบแตรของรถโดยสารก็มาพอดี

 

“อุ๊ยงั้นหนูไปก่อนน้าาาา จุ๊บ”

 

เมื่อนั่งรถมาถึงโรงเรียนฉันก็รีบเข้าโรงเรียนเพื่อจะไปหาเพื่อนๆที่น่ารักแต่ด้วยความรีบเกินไปก็เลยไปชนกับอะไรเข้ากับใครเข้าก็ไม่รู้

 

“โอ๊ยยยยยยย” ไปชนกับใครเข้าวะฉันล้มไปกับพื้นแล้วพยายามรีบลุกขึ้นเพราะคนเริ่มมองแล้วเหมือนคนนั้นก็ล้มเหมือนกันฉันเลยจะรีบเข้าไปช่วย “ขอโทษนะคะไม่ได้ตั้งใจเดี๋ยวช่วยเก็บนะ”เมื่อมองหน้าเท่านั้นแหละ

 

“ไอ่อาร์ตตตตตตต” มันคือคู่อริอาฆาตกับฉันเองทุกวันนี้ก็ยังไม่รู้ไปทำห่าอะไรมันมันจนเกลียดขนาดนี้

 

“ก็เอ่ออะดีมึงเดินอะไรของมึง คิดว่าอ้วนแล้วจะเดินชนใครก็ได้หรอห๊ะ!! นังหมูอ้วน”

 

“หื้มมมมมม มึงว่าไงนะ!!” ฉันนี่ปรี๊ดเลยนะจากที่จะช่วยเก็บเลยโยนของมันให้กระจายแล้วพยายามรีบเดินไปเลยให้ไกล

 

“เดี๋ยวก็ส่งเข้าร้านอาหารป่าให้ไปผัดเผ็ดสะดีมั่งนังหมูอ้วนนนนน” อาร์ตมันตะโกนตามหลังมา

 

แล้วฉันก็รีบวิ่งไปหาเพื่อนที่ตึกแถวหน้าเสาธงเผื่อเตรียมเข้าแถวและเม้ามอยเพราะไม่ได้เจอกันนาน พอพวกมันเห็นก็โบกมือให้เรา

 

“อีวาทำไมมึงมาช้าจังวะกูเห็นรถมึงวนออกนอกโรงเรียนไปนานแล้วนะ” กะทิถามฉันหลังจากที่ฉันวิ่งเข้าไปหา

 

“ใช่รึมึงแอบไปซื้อข้าวกินอีกแล้ว” ผึ้งได้ผู้ขึ้นเสริม

 

“กินอะไรกันอะถ้าได้กินคงอารมณ์ดีว่านี้” ฉันพูดตอบเพื่อนไปแบบหอบจะขึ้นคอ

 

“เอ่อว่าแต่มึงเป็อะไรทำไมหน้ามุ้ยแต่เช้า แม่มึงให้กินข้าวหน้อยหรอ5555” กะทิแซวฉันหลังจากเห็นหน้าที่โมโหจัดของฉัน

 

“กูดันรีบแล้วไปเดินชนกับไอ่เชี้ยอาร์ตอะดิ โมโหชิบหายอุตส่าห์จะช่วยดันมากัดกูสะได้ชาติที่แล้วคงเป็นหมามั่ง” แล้วผึ้งก็เอ่อขัดขึ้น

 

“มึงพอแล้วเสียงดังไปแล้ว” กะทิพูดแล้วสะกิดฉันเบาๆ

 

“มึงอย่าขัดกูได้มะอารมณ์กำลังขึ้น มึงจะกลัวอะไรอะคนจังไรอย่างมันอะชาติหนี้จะหาเมียได้รึป่าวก็ไม่รู้คนรึหมาหลับชาติมาเกิดก็ไม่รู้ปากหมาชิบหาย”

 

แล้วก็มีเสียงนึงแทรกขึ้นมา

“ว่าแต่คนอื่นตัวเองคงหาได้ตายอะอ้วนก็อ้วนดำก็ดำ อย่าเผลอหายใจนะกระโปรงจะแตกแล้ว” ใช่คะเสียงของไอ่อาร์ตมันมาตอนไหนไม่รู้อยู่ดีๆก็โผล่มาพอฉันจะกลับไปด่ามันก็เดินไปทางอื่นละและผึ้งมันก็ดึงมือห้าม

 

“มึงพอเถอะอย่าทะเลาะไปกว่านี้เลยอายเขาเพื่อนห้องเดียวกันแท้”

 

“มึงคิดว่ากูอยากมีเรื่องหรอมันมาด่ากูนะ”

 

แต่มึงไปด่ามันก่อนไง” กะทิเสริมพอฉันกำลังจะพูดขึ้นเสียงเข้าแถวก็ดังขึ้นผึ้งกับกะทิเลยดึงมือฉันไปเข้าแถว “ไปเข้าแถวกันนนน อย่าคิดมากเลยมึง”

 

 

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ

ฝากคอมเมนท์ กดไลค์ กดติดตามเพื่อให้กำลังใจนักเขียนมือใหม่อย่าเค้าด้วยนะฮะ

ความคิดเห็น