ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 28

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 958

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ม.ค. 2564 06:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
28
แบบอักษร

หญิงสาวกระสับกระส่ายชะเง้อคอรออยู่นานแล้ว ก็ยังไม่เห็นจะมีใครกลับมาสักคน จ้อนก็เช่นกันมันเป็นห่วงลูกพี่ถึงขนาดปีนต้นไม้ใหญ่ข้างสนามขึ้นดู  เผื่อว่าลูกพี่กลับมาจะได้เห็นก่อนใคร แต่พอเห็นพี่หนูเล็กกระสับกระส่ายจึงได้คิดว่าจะลงไปช่วยปลอบใจ  แต่ก่อนที่จะลง ไอ้จ้อนเหลือบไปเห็นถุงขนมกับขวดเครื่องดื่มชูกำลังบนนั้นร่องรอยถูกกินไปแล้วด้วย....ใครมันบ้าขึ้นมากินแล้วทิ้งขยะบนนี้วะ....ด้วยสำนึกรักษ์โลกทำให้ไอ้จ้อนหยิบขยะติดมือลงมาทิ้งขยะด้วย 

“พี่หนูเล็กครับ ไปนั่งก่อนไหม เดี๋ยวลูกพี่ก็มา.....ไม่ต้องห่วงหรอกครับลูกพี่ของจ้อนเก่ง  ม้าตัวเดียวเอาอยู่” จ้อนถือโอกาสปลอบใจตัวเองไปด้วย 

“แต่เจ้าราฟมันพยศมากนะจ้อน” หญิงสาวยังกังวลไม่คลาย 

“โอ๊ย....พยศกว่านี้ ลูกพี่ก็เคยขี่มาแล้ว” ไอ้จ้อนคุยโม้เรื่อยเปื่อย หวังให้พี่คนสวยสบายใจ 

“เฮ้อ...จ้อนพี่ไม่สบายใจเลยอ่ะ” 

“ขึ้นไปนั่งรอบนต้นไม้ไหมพี่หนูเล็ก....นั่งสบายจริง ๆ นะ เมื่อกี้ผมขึ้นไปยังต้องเก็บขยะของไอ้คนก่อนหน้าลงมาทิ้งด้วยเลย  แสดงว่ามีคนขึ้นไปนั่งเล่นบ่อย ๆ” 

“อืม...มีคนขึ้นไปนั่งเหรอ” หนูเล็กนิ่งคิด  สงสัยอะไรบางอย่าง 

“จ้อนเอาขยะไปทิ้งที่ไหน เอามาให้พี่ดูหน่อย” 

“พี่หนูเล็กจะดูทำไมอ่ะ” จ้อนเกาหัวไม่เข้าใจแต่ก็เดินกลับไปหยิบมันมาให้ตามที่หญิงสาวต้องการ 

หนูเล็กเห็นถุงหูหิ้วผูกปากเรียบร้อย ข้างในมีถุงขนมขบเคี้ยว กับขวดเครื่องดื่มชูกำลังที่กินหมดแล้ว  ดูท่าจะเพิ่งกินไม่นาน เพราะยังดูใหม่ไม่มีมดแมลงตอม 

“จ้อนเก็บใส่ย่ามไว้ทีอย่าเพิ่งบอกใคร  แล้วก็อย่าเปิดปากถุงนะรู้ไหม” 

“ครับ...” แม้จะไม่ค่อยเข้าใจ แต่ก็เชื่อว่าพี่สาวคนสวยต้องมีเหตุผลที่ให้ทำแบบนี้ 

หลังจากนั้นไม่นาน หนูเล็กก็แลเห็นม้าสองตัวควบตามกันมาแต่ไกลก็ใจชื้น...ในที่สุดพี่ช้างก็กลับมา......... 

ร่างสูงใหญ่ลงจากหลังเจ้าราฟก่อนจะหันไปลูบแผงคอลูบเนื้อตัวพร้อมกับเดินสำรวจทั่วตัว หาร่องรอยเผื่อมันจะได้รับบาดเจ็บ แต่แล้วก็ไม่พูดอะไรเกี่ยวกับเจ้าราฟอีก 

“ขอบใจมากนะครับน้าเข้ม” 

“ไม่ต้องขอบใจผมหรอกครับ  ตามไปดูก็ช่วยอะไรไม่ได้...ว่าแต่คุณช้างนี่ฝีมือไม่เบาเลยนะครับ  ถึงได้ควบคุมเจ้าราฟมันได้ไม่เหมือน.....เอ่อ...” เข้มชะงัก เมื่อรู้สึกว่าพูดมากไปแล้ว 

“ลูกชายเจ้าของไร่คนก่อนใช่ไหมครับ ที่ม้าเตลิดพาไปตกหน้าผาทั้งคนทั้งม้า” คชินทร์พูดต่อเรียบ ๆ 

“เอ่อ  คุณช้างรู้เรื่องนี้ด้วยหรือครับ” เข้มแปลกใจ เพราะเรื่องนี้ถูกปกปิดรู้กันไม่กี่คนเท่านั้น 

“ความลับไม่มีในโลกนี่ครับ” 

“ลูกพี่ช้างเกือบตกหน้าผาเลยหรือครับ” จ้อนตกใจ  เอ่ยถามเสียงดัง 

“ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกไอ้จ้อน  ไป ๆ ...กลับ” ช้างพาหนูเล็กกลับ  ส่วนไอ้จ้อนก็ขี่มอเตอร์ไซด์คันเดิม 

“พี่ช้างคะเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ใช่อุบัติเหตุแต่มีคนจงใจให้เกิดใช่ไหมคะ” หญิงสาวหันมาถามสามีเมื่อขึ้นมานั่งบนรถด้วยกัน 

“พี่ก็ยังไม่แน่ใจเหมือนกัน” 

“อยู่ ๆ ทำไมเจ้าราฟถึงได้ตกใจวิ่งเตลิดไปแบบนั้นคะหรือว่ามีคนยิง......อย่างเช่นหนังสติ๊กอะไรประมาณนั้น” หนูเล็กตั้งข้อสังเกต 

“อืม.....เจ้าราฟน่าจะโดนลูกหินหรืออะไรสักอย่างที่ขาหลัง” ช้างยอมรับ 

“งั้นก็แสดงว่าคนที่นี่น่าจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องเมื่อคืนแน่ ๆ เลยใช่ไหมคะ” หญิงสาวพูดออกมาตามที่นึกสงสัยตั้งแต่รู้ว่ามีคนอยู่บนต้นไม้ หรือคนบนนั้นจะเป็นคนยิงเจ้าราฟ ถ้าใช่น่าจะนำไปสู่การคลี่คลายเรื่องทั้งหมด...หรืออาจจะไม่เกี่ยวกันเลยก็ได้ ขอแค่รู้ว่าเป็นใครแล้วค่อยตามสืบเอาก็ยังดี 

“เราสงสัยได้  แต่ยังไม่มีหลักฐานก็คงเอาผิดใครไม่ได้” 

“ถ้ามีล่ะคะ” หนูเล็กอมยิ้ม 

“หนูเล็ก !....ได้มาได้ยังไง...แล้วไปหาตอนไหน  ทำไมถึงได้เอาตัวเองเข้ามาเสี่ยงแบบนี้” ช้างพูดรัวเร็ว สำหรับตัวเขาเอง ไม่เคยเกรงกลัวสิ่งใด แต่กับผู้หญิงตรงหน้าแค่คิดว่าหล่อนพาตัวเองเข้าไปเสี่ยงอันตราย...อกใจก็แทบจะร้อนเป็นไฟแล้ว 

  

ความคิดเห็น