Finland (ช้อย)

หลังจากที่เรื่อง "คนคุก" จบแล้ว ช้อยขออนุญาตติดเหรียญนะคะ หวังเป็นอย่างยิ่งว่าทุกท่านจะเข้าใจ และกราบขอบพระคุณเป็นอย่างสูงที่กรุณาสนับสนุนช้อยมา ณ โอกาสนี้ด้วยค่ะ ขอบพระคุณที่อยู่ด้วยกันมาตลอด ขอบพระคุณจากใจจริง ๆ ค่ะ / กราบ / ช้อย

Chapter 1 : รอยมลทิน

ชื่อตอน : Chapter 1 : รอยมลทิน

คำค้น : finland,ช้อย, yaoi,ดอกหญ้าที่ปลายฟ้า,ธีร์ปิง,รุจ,คิว,หื่น,เด็กแว้นที่รัก,Love you my bad boy,คนคุก,ดอม,คุณ,NC20+,SM

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 45.9k

ความคิดเห็น : 161

ปรับปรุงล่าสุด : 02 พ.ค. 2559 10:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 1 : รอยมลทิน
แบบอักษร

 

 

นายคุณานนท์ หรือชื่อเล่น คุณ  อายุ 18 ปี กำลังเรียนมอปลายอยู่โรงเรียนรัฐแห่งหนึ่งใกล้ ๆ บ้าน ก่อนหน้านั้นครอบครัวของคุณ ก็มีความสุขตามประสาพ่อแม่ลูก ความฝันของคุณเมื่อเรียนจบอยากจะเป็นครู  จนกระทั่งเมื่อสองปีที่แล้วพ่อของคุณได้มาล้มป่วยแล้วเสียชีวิตลง เลยทำให้คุณกับแม่ต้องเสียเสาหลักของครอบครัวไป แม่ของคุณจำเป็นต้องออกไปทำงานหาเงินมาใช้จ่ายในครอบครัว ตั้งแต่นั้นมาคุณก็เริ่มเก็บตัว ไม่ค่อยพูด ไม่สุงสิงกับใคร  กลับจากโรงเรียนก็หมกตัวอยู่แต่ในห้อง หนึ่งปีผ่านไปแม่ของคุณได้รู้จักกับผู้ชายคนหนึ่งซึ่งเป็นคนขับรถอยู่ที่ทำงานเดียวกับแม่ และไม่นานแม่ของคุณก็พาผู้ชายผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นพ่อเลี้ยงเข้ามาอยู่ในบ้าน ใหม่ ๆ พ่อเลี้ยงก็ดีกับแม่และคุณ แต่พอนาน  ๆ ไปเริ่มออกลาย กินเหล้า เล่นการพนัน พอเมากลับบ้านมาก็จะมาหาเรื่องแม่ซ้ำยังทำร้ายแม่ให้คุณเห็นบ่อย ๆ  และเรื่องราวต่อจากนี้ไป ชีวิตของเด็กหนุ่มที่มีอนาคตไกลต้องพลิกผันไปตลอดชีวิต...........

 

........................................

 

 

“นังเพ็ญกูบอกให้เอาเงินมา มึงพูดไม่รู้เรื่องหรือยังไงห๊ะ....!!!”   พ่อเลี้ยงที่ผมไม่เคยถูกชะตาและไม่อยากจะข้องแวะด้วยเข้ามาบ้านสภาพที่เมามายเละเทะเหมือนเคย

 

“ฉันจะเอาเงินที่ไหนมาให้พี่ เมื่อเช้าพี่ก็เอาไปหมดแล้วนี่”   แม่พยายามบ่ายเบี่ยงที่จะไม่ให้เงินพ่อเลี้ยงไป

 

เพี๊ยะ...!!!  “กูรู้มึงมีแต่มึงไม่ให้ มึงอยากจะลองดีกับกูใช่มั้ยห๊ะ..? อินังเพ็ญ..!!!”   คนที่ได้ชื่อว่าเป็นพ่อเลี้ยงตบแม่จนล้มลงแล้วจะเข้าไปกระทืบซ้ำ

 

ผมรีบปรี่เข้าขวางเอาไว้    “อย่าทำอะไรแม่กูนะ”

 

“ไอ้เด็กเหี้ย...!!! มึงอยากจะลองดีกับกูอีกคนใช่มั้ย?” 

 

เพี๊ยะ....!!  ฝ่ามือหนาหยาบของมันตบเข้าที่ใบหน้าผมอย่างจัง จนผมล้ม

 

“ฮือ ฮือ พี่อย่าทำอะไรลูกเลย”  แม่ร้องไห้น้ำตานองหน้ารีบมาห้ามมันเอาไว้

 

“มึงไม่ต้องมายุ่ง มันไม่ใช่ลูกกู วันนี้กูจะเอาเลือดหัวมันออก”  ว่าแล้วไอ้พ่อเลี้ยงก็ปรี่เข้ากระทืบผมซ้ำ 

 

อั๊ก....!!!  จนผมตัวงอเป็นกุ้ง

 

“พี่ พี่ เอาเงินไปอย่าทำอะไรลูกเลย”   แม่รีบควักเงินที่เหน็บไว้ที่เอวส่งให้มัน มันรีบคว้าแล้วยัดใส่กระเป๋าเสื้อทันที

 

“แค่นี้ก็สิ้นเรื่อง ต้องให้เจ็บตัวถึงจะให้รึไงวะ... แม่งเอ้ย...!!!”  เพล้ง..!!! แล้วมันก็เตะถ้วยชามจนแตกกระจายเต็มพื้น แล้วก็เดินออกจากบ้านไป

 

“คุณเป็นไงมั่งลูก?”   แม่รีบเข้ามาประคองผมเอาไว้

 

“ผมไม่เป็นไรแม่” 

 

“แม่ขอโทษนะคุณ แม่ขอโทษ ฮือออออออ”  แม่ร้องไห้โฮกอดผมเอาไว้แน่น ผมได้แต่กลั้นน้ำตาไม่ให้มันไหลออกมา ใจผมแค้นไอ้บ้านั่นยิ่งกว่าอะไร ผมกำหมัดเอาไว้แน่น ต่อไปผมจะไม่ให้มันมารังแกแม่อีก ปกติผมจะเลี่ยงไม่อยากเจอมัน ไม่อยากมีเรื่อง เพราะมันเห็นผมทีไรก็จะหาเรื่องผมทุกที

 

หลายวันต่อมา ผมต้องสะดุ้งตื่นเพราะเสียงไอ้พ่อเลี้ยงมันเมาอาละวาดด่าทอแม่อยู่ชั้นล่าง

 

“มึงมันก็แค่แม่หม้าย กูมาเอามึงทำเมียก็บุญหัวมึงเท่าไหร่แล้วอีเพ็ญ” 

 

“เออ... มึงออกไปจากบ้านกูเลยไอ้ชาติชั่ว ไปตายที่ไหนก็ไป”  แม่คงหมดความอดทนกับมันแล้วจริง ๆ

 

“อีเพ็ญมึงกล้าไล่กูเหรอ??”  เพี๊ยะ.....!!  แล้วเสียงตบฉาดใหญ่ก็ดังขึ้น

 

“วันนี้กูขอสู้ตายกับมึงไอ้ชั่ว ไอ้หน้าตัวเมีย”  เคร้ง เพล้ง โครม ...!!  เสียงข้าวของตกแตกกระจาย ผมเปิดประตูรีบวิ่งลงมาชั้นล่าง สิ่งแรกที่ผมเห็นคือไอ้เหี้ยนั่นมันกำลังจิกหัวแม่ผมแล้วชกเข้าที่ท้องจนแม่จุกแทบพูดอะไรไม่ออก

 

“มึงปล่อยแม่กูนะไอ้เหี้ย...!!! ไอ้เดรัจฉาน”   อั๊ก...!!  ผมกระโดดถีบเข้ากลางหลังมันอย่างจัง จนมันเซ

 

“ไอ้เด็กเหี้ย มึงกล้าถีบกูเหรอ?”  ผั๊วะ...!!!  มันสวนหมัดเข้าหน้าผมอย่างจังจนผมเซ

 

“มึงอย่าทำอะไรลูกกูนะไอ้ศักดิ์ ไอ้ชาติชั่ว..!!”  แม่ผมคลานมากอดขามันเอาไว้ไม่ให้มันปรี่เข้ามาหาผม

 

“อีเพ็ญมึงตาย”  หมับ....!! มันหันไปจิกหัวแม่เอาไว้แน่น

 

เพี๊ยะ...!!! เพี๊ยะ...!!!  แล้วตบแม่อย่างแรงสองครั้ง

 

“ไอ้สารเลว...!!!”  ผมหันไปเห็นมีดปอกผลไม้ที่วางอยู่บนโต๊ะ นาทีนั้นผมไม่ได้คิดอะไรอีกแล้ว

 

ฉึก...!!  ฉึก...!!  ฉึก.....!!  ฉึก...!!  ผมกระหน่ำจ้วงแทงเข้าข้างหลังมันจนนับครั้งไม่ถ้วน จนไอ้ชั่วนั่นล้มลงนอนจมกองเลือด ผมจ้องมองมันชักดิ้นขาดใจตายไปต่อหน้าต่อตา

 

“คุณ.. คุณ!!!”  แม่เข้ามาเขย่าตัวผม จนผมได้สติ เคร้ง...!!!  มีดร่วงตกสู่พื้น ผมค่อย ๆ ก้มมองดูมือตัวเองที่เต็มไปด้วยเลือดสีแดงฉาน  มือผมสั่นไปหมด แม่รีบเข้ามากอดผมร้องให้โฮ

 

“คุณทำไมทำแบบนี้? ฮืออออออ คุณลูกแม่”   

 

ชาวบ้านต่างเข้ามามุงดูจนเต็มหน้าบ้าน ซักพักเสียงรถหวอตำรวจก็ดังขึ้นแล้วดังใกล้ๆ เข้ามาเรื่อย ๆ  ผมยังยืนนิ่งมองดูมือตัวเองที่เต็มไปด้วยเลือดไม่ขยับเขยื้อนไปไหน นาทีนั้นผมคิดอะไรไม่ออก ที่ทำไปเป็นเพราะอารมณ์ชั่ววูบ หรือแค่ปกป้องคนที่ผมรัก  คิดอย่างเดียวเห็นแม่เจ็บขนาดนั้นผมทนไม่ได้ ตำรวจวิ่งเข้ามาจับเอามือผมไพล่หลังใส่กุญแจมือแล้วรีบพาผมไปที่รถตำรวจ

 

“คุณ คุณ คุณลูกแม่...!!!”  แม่ผมวิ่งตามออกมา ผมได้แต่หันไปมองแม่แล้วยิ้มให้

 

“ต่อไปแม่ไม่ต้องทนทุกข์ทรมานอีกแล้ว”   

 

ปัง...!!  สิ้นเสียงปิดประตูรถกระบะของตำรวจ ผมหันไปมองแม่ที่เอาแต่ยืนร้องไห้จนแทบจะเป็นลม รถของตำรวจเคลื่อนตัวออกไปอย่างช้า ๆ บ้านหลังนี้ผมคงไม่มีโอกาสได้กลับมาอีกแล้ว

 

“ไงไอ้หนุ่ม.. เลือดร้อนจริงนะมึง”   ตำรวจที่อยู่ในรถกับผมเอ่ยถามผมขึ้น ผมได้แต่ก้มหน้านิ่งไม่ยอมตอบ ต่อจากนี้ไปอนาคตผมคงต้องดับวูบ  ผมคิดได้แค่นี้

 

หลังจากที่อัยการส่งสำนวนคดีฟ้องศาล  ศาลตัดสินโทษผมฆ่าคนตายโดยไม่เจตนา จำคุก 10 ปี  แล้ววันที่ผมต้องหมดอิสรภาพจริง ๆ ก็มาถึง  ผมถูกส่งตัวเข้าที่เรือนจำ..xxx   ผมถูกผู้คุมพาผ่านเข้าประตูไปสามสี่ชั้นซึ่งเวลามันผ่านไปอย่างช้า ๆ นั่นก็หมายถึงอนาคตพร้อมกับอิสรภาพผมก็หมดลงเช่นกัน  จนผู้คุมพาผมมาที่โต๊ะของเจ้าหน้าที่เพื่อรายงานตัว 

 

“หืมมมมมมม หน้าตาดีนี่ไอ้หนุ่ม มีหวังคุกแตก”   เจ้าหน้าที่บอกกับผม

 

“ถอดเสื้อผ้าออกให้หมด แล้วเอากระเป๋าเป้ส่งมาด้วย”  มันเป็นระเบียบที่จะต้องตรวจเช็คนักโทษทุกคนก่อนจะเข้าไปข้างใน เพราะกลัวว่าจะนำอาวุธหรือสิ่งผิดกฎหมายติดเข้าไปด้วย และต้องเปลี่ยนเป็นชุดนักโทษ ผมถอดเสื้อผ้าออกหมด เจ้าหน้าที่ตรวจเช็คกระเป๋าเป้ของผม ซึ่งมีพวกสบู่ ยาสีฟัน แปรงสีฟัน ที่แม่ซื้อมาให้ พอเจ้าหน้าที่ตรวจเช็คทุกอย่างเสร็จ ก็ให้ผมไปเปลี่ยนเป็นชุดนักโทษ แล้วพาไปตัดผมสั้นเกรียน จากนั้นก็ส่งตัวผมไปอยู่ที่แดน 5 ซึ่งเป็นแดนนักโทษที่มีโทษไม่เกิน 10 ปี เป็นแดนที่นักโทษใหม่ต้องมาอยู่ที่นี่  ที่แดนนี้จะมีห้องสมุด ห้องคอมฯ  ห้องศิลปะ และฝึกวิชาชีพ

 

พอผมย่างก้าวผ่านประตูแดนห้าเข้ามา  นักโทษต่างหันมามองผมกันหมด แล้วเสียงโห่ฮาก็ดังขึ้น

 

“ฮิ้วววววว....น่ารักว่ะ  กูจองโว้ย...!!   “สัส...!! น่ารักโครต ข้ามศพกูไปก่อนไอ้เหี้ย" 

 

น้องมาเป็นแฟนพี่มั้ยพี่จะดูแลอย่างดี”  “น่ารักชิบหาย เจริญหูเจริญตาดีแท้ ไม่เหงาแล้วโว้ย”  

 

ตอนนี้สมองผมเบลอไปหมด มันตื้อคิดอะไรไม่ออก ผู้คุมให้ทำอะไรก็ทำ ไม่ได้ใส่ใจคำพูดของพวกมันเลย ผมก็เป็นผู้ชายคนนึงเลยไม่คิดอะไรมาก คงเป็นเรื่องที่แซวกันตามปกติเพราะที่นี่มีแต่ผู้ชาย

 

“ไอ้หนุ่มมึงนอนห้องนี้”   ผู้คุมพาผมมาส่งที่เรือนนอน เป็นห้องนอนรวม 6 คน  ห้องน้ำเป็นห้องน้ำรวม ผมจัดการหาที่นอนเลือกที่มุมห้องด้านในสุด เตียงก็ไม่มีใช้ผ้าปูนอนเอา วันสองวันแรกไม่ต้องทำอะไร นอนอย่างเดียว ถึงเวลาก็มีเจ้าหน้าที่เรียกให้ไปทานข้าว ยังไม่ต้องทำงานอะไร ผมนอนขดตัวอยู่ที่มุมห้องแทบไม่ขยับไปไหน  ผมยังทำใจรับสภาพตัวเองตอนนี้ยังไม่ได้ ผมเครียดมากบรรยากาศภายในเรือนนอนมีแต่กลิ่นบุหรี่ กลิ่นยาสูบตลบอบอวลไปหมด

 

“น้อง น่ารักจังมาเป็นแฟนพี่เอามั้ย?”  พวกนักโทษต่างเกาะซี่กรงหน้าต่างห้องตะโกนบอกกับผม  คำพูดแบบนี้ผมได้ยินมาทั้งวัน  ผมไม่สนใจเอาแต่นอนขดอยู่มุมห้องคนเดียว

 

“น่ารักซะเปล่าแม่งโครตหยิ่ง เดี๋ยวมึงเจอ” แล้วก็มีอีกหลายคนที่พูดกับผมแบบนี้

 

สัสเอ้ย...!! ยุ่งอะไรกับกูนักหนา กูก็เป็นผู้ชายเหมือนมึงมี-วยเหมือนมึงอย่ามายุ่งกับกู  ผมได้แต่คิดอยู่คนเดียว

 

“มึงชื่อไร ? กูก็อยู่ห้องนี้เหมือนกัน”  แล้วก็มีเสียงหนึ่งดังอยู่ใกล้ๆ   ผมยังเงียบเอาแต่นอนขดอยู่มุมห้องไม่ได้สนใจคนรอบข้าง

 

“กูชื่อต๋ง คงรุ่นเดียวกับมึง มึงอยู่นี่มึงต้องมีเพื่อนนะโว้ย ไม่งั้นมึงอ่วมแน่”   ไอ้คนที่ชื่อต๋งบอกกับผม ผมหันมามองมัน  เออ... ไอ้นี่ค่อยโอเคหน่อย ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่มีแต่มันแหล่ะที่เข้ามาคุยกับผมดี ๆ 

 

“กูชื่อคุณ”  ผมบอกกับมันไป

 

 

 

...............................................................................................

To be continue..............................

...............................................................................................

 

มาแล้วค่า นิยายเรื่องใหม่ของช้อย  เรื่อง " คนคุก "

เป็นเรื่องที่แรงทั้งคำพูด การกระทำ รวมถึงเรื่องเซ็กส์

ท่านใดที่ไม่ชอบแนวนี้ข้ามไปได้เลยนะคะ ช้อยขออนุญาตเรียนอีกครั้ง

และขอโทษมา ณ โอกาสนี้ด้วยค่ะ  

กราบขอบพระคุณที่กรุณาติดตามช้อยมาตลอด 

1 เม้น = 1 กำลังใจ

ช่วยเป็นกำลังใจติดตามผลงานนิยายเรื่องนี้ของช้อยด้วยนะคะ

ขอบพระคุณอีกครั้งคะ /  กราบ

 

 

finland (ช้อย)

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}