สามกันยา

ขอบคุณที่รักกัน ❤

ชื่อตอน : ตอนที่ 20

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 11k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ธ.ค. 2559 14:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 20
แบบอักษร

 

 

     ทางด้านอินทรี หลังจากที่กลับจากเรือนเล็กแล้ว เขารู้สึกว้าวุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก น้ำตาของหญิงสาวที่ไหลอาบแก้ม สร้างความร้อนรุ่มในหัวอกชายหนุ่มยิ่งนัก เขาไม่ได้ตั้งใจให้เป็นแบบนี้ เพียงแต่จะเอาของไปคืนแล้วดูว่าเธอเป็นอย่างไรก็เท่านั้นเอง

     แต่เมื่อหญิงสาวตื่นมาเจอมันก็ผิดแผนไปหมด เขาไม่ต้องการให้ความหวังกับเธอ เพราะถึงอย่างไร ในใจของเขาก็มีแต่เพียงพิมพ์ขวัญ หากเขายอมรับมัจฉาในยามที่พิมพ์ขวัญกลับมาแล้ว ก็ไม่ต่างอะไรกับการมีชู้ เขาไม่อาจทำผิดต่อพิมพ์ขวัญได้ อีกทั้งไม่อยากกดค่าของมัจฉาให้ต่ำลง ถึงจะให้ความรักไม่ได้ แต่เขาในยามนี้ก็รู้สึกดีกับเธอกว่าแต่ก่อน ...

     ตอนที่ไปรับอัฐิของแม่นุ่ม มัจฉาไม่มองหน้าเขาแม้แต่น้อย มีแต่เขาที่เป็นฝ่ายลอบสังเกตเธอ เห้อ บางทีเขาน่าจะปลอบใจเธอสักหน่อย ดีกว่าจะไปพูดจาโง่ ๆ อย่างนั้นออกไป ...

 

     มัจฉานึกขึ้นได้ระหว่างที่อาบน้ำแต่งตัวว่าเธอควรจะไปลาประมุขของบ้านอย่างคุณมังกรและคุณสมร

    ในคราแรกนั้น เธอตั้งใจว่าจะไปขึ้นดอยแล้วกลับมาที่บ้าน ค่อย ๆ คิดหาหนทางสำหรับชีวิตต่อไป แต่เมื่อคิดถึงคำพูดของพี่ชายที่บอกในวันนั้น เธอก็คงต้องไปรอเขาอยู่ที่บ้านไร่เสียแล้วสิ

    เมื่อตรวจดูความเรียบร้อยของสัมภาระที่จะนำติดตัวไปด้วยเสร็จ มัจฉาจึงเดินไปยังบ้านใหญ่ แจ้งกับคุณมะลิว่ามาขอพบคุณสมร หญิงสาวรออยู่ที่ห้องโถงของบ้านชั่วครู่ ก็ได้รับอนุญาตให้ขึ้นไปพบคุณสมรที่ห้องส่วนตัว

    ภายในห้องขนาดใหญ่ สองสามีภรรยานั่งคุยกันอยู่ที่ริมหน้าต่าง โดยคุณสมรกำลังปอกแอปเปิ้ลส่งให้ผู้เป็นสามี
    "มัดมาพอดีเลย มากินแอปเปิ้ลด้วยกันก่อนสิ" คุณมังกรเชิญชวนหญิงสาวให้มาร่วมวง มัจฉากล่าวขอบคุณ แล้วบอกสาเหตุที่มาพบในวันนี้ทันที เนื่องจากเธอต้องเผื่อเวลาสำหรับการเดินทางไปที่สมาคมเพื่อขึ้นรถ

    "แล้วแบบนี้จะกลับมาที่นี่อีกตอนไหนล่ะ มัด" คุณสมรเอ่ยถามอย่างเป็นกังวล "มัดมีอะไรไม่สบายใจรึเปล่า ทำไมถึงจะย้ายออก ใครทำอะไรมัดบอกฉันสิ " หญิงอาวุโสทำหน้าตาจริงจัง เธอเอ็นดูมัจฉาเหมือนลูกคนหนึ่ง แม้จะไม่ได้เลี้ยงดูใกล้ชิดเหมือนแม่นุ่ม แต่ก็เอาใจใส่อยู่เสมอ ยามใดที่มัจฉาถูกอินทรีแกล้ง คุณสมรไม่เคยลังเลในลงโทษลูกชายของเธอเลยแม้เพียงครั้งเดียว

    ยิ่งพักหลังเห็นเจ้าลูกชายตัวดีแอบมองหญิงสาวอยู่บ่อย ๆ ก็ยิ่งนึกห่วง กลัวคนใจร้อนจะรังแกเธอ หากเป็นการแกล้งเหมือนยามเด็กคงไม่เท่าไหร่ กลัวแต่ว่าคนดื้ออย่างเขาจะใช้กำลังข่มเหงให้หญิงสาวเสียหาย

    "อยู่ที่นี่มัดสบายดีทุกอย่าง เพียงแต่เป็นคำขอร้องของพี่ชา ก็เลยต้องไปค่ะ" หญิงสาวบอกถึงเหตุผลอย่างไม่ปิดบัง ส่วนเรื่องที่ถูกใครรังแกนั้นเธอเลือกที่จะลืมมันไป ไม่มีประโยชน์ที่จะเล่าให้ใครฟัง

    จนในที่สุดคุณสมรจนปัญญาจะทัดทานจึงได้มอบเช็คสั่งจ่ายในนามมัจฉา 'เอาไว้ใช้ยามจำเป็น' นางกล่าวอย่างอารี

    หญิงสาวก้มลงกราบเท้าผู้มีพระคุณทั้งสองอย่างสำนักในน้ำใจที่มีต่อเธอ หากไม่ได้รับความกรุณาในวันนั้น คงไม่มีมัจฉาในวันนี้ น้ำตาหยดน้อยไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว คุณสมรรับไหว้พร้อมพยุงให้ลุกขึ้น กอดหญิงสาวแน่น

    "ถ้าว่างจากไร่ก็มาเยี่ยมฉันบ่อย ๆ นะ มัด" คุณมังกรเอ่ยขึ้น

    "มัดจะต้องมาเยี่ยมคุณท่านทั้งสองอย่างแน่นอนค่ะ แต่ตอนนี้คงต้องไปแล้ว รักษาสุขภาพด้วยนะคะ"

   มัจฉาเช็ดน้ำตาขณะเดินออกมาจากห้อง รู้สึกใจหายอย่างบอกไม่ถูก

    ก่อนจะทันได้ก้าวขาต่อ แว่วเสียงหัวเราะของชายหญิงคู่หนึ่งดังมาจากตรงบันได มัจฉาจำเสียงนั้นได้ดี จึงหลบที่เสาขนาดใหญ่ของบ้าน

    อินทรีกับพิมพ์ขวัญเดินเคียงกันขึ้นมาบนบ้าน ในมือข้างหนึ่งของชายหนุ่มถือข้าวของพะรุงพะรัง ส่วนอีกข้างวางพาดบ่าหญิงคนรักอย่างสนิทสนม 

    มัจฉาที่แอบมองอยู่บอกกับตัวเองว่า 'เธอตัดสินใจถูกแล้ว' ไปอยู่ไกล ๆ ปล่อยให้เขาได้รักกันดีกว่า

    เมื่อได้ลาผู้มีพระคุณแล้ว มัจฉาถือเช็คกลับมาที่เรือนไม้ เก็บเช็คใส่ลิ้นชัก สะพายกระเป๋าขึ้นบ่า มองโทรศัพท์มือถือสองเครื่องที่วางเรียงกันอยู่บนโต๊ะข้างเตียง เธอติดสินใจว่าจะไม่นำไปด้วย เพราะอยากทิ้งอดีตไว้ที่นี่ 

    หญิงสาวก้าวเดินอย่างมั่นคง ไม่ว่าทางข้างหน้าจะเป็นอย่างไร เธอจะไม่เสียใจ !!!

 

     ที่จุดรอรถหน้าปากซอย บรรยากาศดูเงียบเหงาผิดหูผิดตา ปกติแล้วที่นี่จะมีคนขวักไขว่ แต่คงเป็นเพราะฝนที่กำลังตกอย่างหนักบวกกับเป็นเวลาค่ำ ทำให้ผู้คนไม่ออกจากบ้าน

     มัจฉานั่งอยู่ตรงม้านั่งเพียงลำพัง รอรถประจำทางที่จะพาเธอไปยังสมาคม 

     ระหว่างที่คิดอะไรเพลิน ๆ อยู่ ผู้หญิงคนหนึ่งได้วิ่งเข้ามาหลบฝนในที่เดียวนี้ มัจฉาคิดว่าเธอคงอายุราว ๆ 50 ปี ในมือของเธอถือพวงกุญแจที่เป็นตุ๊กตาถักจำนวนมาก หญิงสาวลอบพิจารณาตุ๊กตาเหล่านั้นตามประสาของคนที่เคยถัก ทำให้หญิงคนนั้นเข้าใจว่าเธอสนใจจะซื้อ

     "สนใจจะซื้อไหมหนู ตัวละ 30 บาท แต่มันเปียกฝนแล้ว ลดให้เป็นตัวละ 20 ก็แล้วกัน" หญิงคนนั้นเดินเข้ามาใกล้ "ดูก่อนก็ได้นะ" เธอยื่นให้มัจฉา

     หญิงสาวรับมาดู เห็นได้ชัดว่าผู้ถักยังเป็นมือใหม่ แต่มัจฉาก็ไม่ได้ว่าอะไร ตกลงซื้อตัวหนึ่งซึ่งเป็นตุ๊กตาหมี จ่ายเป็นธนบัตรใบละยี่สิบจำนวนสองใบ    เอามาแขวนไว้กับซิปกระเป๋าสะพาย

    นึกไปถึงสมัยที่แม่นุ่มสอนให้เธอทำครั้งแรก อย่าว่าแต่ไม่สวยเลย มันเข้าขั้นขี้เหร่ชัด ๆ แต่เธอก็ยังเก็บของชิ้นแรกที่เธอถักไว้อย่างดี

    "จะไปไหนเหรอหนู" เสียงของคนตัวเปียกถามขึ้น

    "หนูรอรถไปสมาคมจิตอาสาน่ะค่ะ แล้วคุณน้าล่ะค่ะ?"

    "น้ากำลังจะกลับบ้านจ้ะ เห็นฝนมันตั้งเค้า กลัวเปียก แต่ก็เปียกจนได้" เธอพูดอย่างอารมณ์ดี แม้สินค้าจะเปียกเสียหาย

   "ตุ๊กตาพวกนี้คุณน้าถักเองเหรอคะ?"

   "ถักเองบางส่วนจ้ะ อีกบางส่วนน้ามีผู้ช่วย" ว่าจบหญิงแปลกหน้าก็เล่าถึงเด็ก ๆ ที่เธอรับอุปการะไว้ที่บ้าน มีกันทั้งหมด 7 คน โดยเธอสอนให้เด็ก ๆ หัดถักและนำผลงานมาขายเป็นรายได้ มัจฉาฟังอย่างสนใจ ทั้งคู่พูดคุยกันอย่างออกรสเป็นการฆ่าเวลาไปในตัว

    เมื่อฝนซา หญิงแปลกหน้าหรือที่เด็ก ๆ ของเธอเรียกว่า 'แม่ครู' ก็ขอตัวเดินทางต่อ ความจริงเธออยากนั่งอยู่เป็นเพื่อนมัจฉาจนกว่ารถจะมา แต่หญิงสาวยืนยันว่าเธออยู่คนเดียวได้จริง ๆ เกรงว่าฝนจะตกหนักลงมาอีก คนเดินเท้าอย่างแม่ครูจะลำบากเอาได้

    หญิงสาวที่นั่งอยู่เพียงลำพังในจุดรอรถ ตกเป็นเป้าหมายของชายวัยรุ่นที่ติดยาเสพติดสองคน ทั้งคู่ขี่รถมอเตอร์ไซค์มาจอดข้างทางเท้า คนซ้อนรีบเดินลงมาประชิดตัวมัจฉา

     หญิงสาวลุกเดินหนีแต่ช้าเกินไป มันดึงผมของเธอจนเซกลับ หญิงสาวขัดขืนเต็มที่ แต่ดูเหมือนว่าพื่อนของมันจะลงจากรถมาสมทบ ช่วยกันต้อนหญิงสาวจนหมดทางสู้ ทั้งคู่พยายามลากตัวมัจฉาไปที่รถ  เมื่อดิ้นขัดขืนมากเข้าก็ถูกกำปั้นอัดเข้าที่ท้อง หญิงสาวทรุดฮวบ สิ้นแรงขัดขืน จุกจนตัวงอ

     เธอภาวนาให้แม่นุ่มช่วยคุ้มครอง...

 

 

###

 

ความคิดเห็น