facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ชาติก่อนเธอทำทุกทางเพื่อหนีจากเขา แต่ชาตินี้เธอจะยึดตำแหน่งคนข้างกายเขาไว้ให้มั่น ถ้าคิดว่าจะให้ใครมาแย่งไปเหมือนเมื่อก่อนได้ละก็ ระวังให้ดี... เพราะตอนนี้เธอสวยและฉลาดขึ้นเยอะด้วย!

บทที่ 73 รักแรกพบ / บทที่ 74 วีรบุรุษช่วยสาวงาม

ชื่อตอน : บทที่ 73 รักแรกพบ / บทที่ 74 วีรบุรุษช่วยสาวงาม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.9k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ม.ค. 2564 12:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 73 รักแรกพบ / บทที่ 74 วีรบุรุษช่วยสาวงาม
แบบอักษร

บทที่ 73 รักแรกพบ 

แค่เห็นผู้หญิงตรงหน้าสวมชุดเดรสกระโปรงสีเนื้ออ่อน ผมยาวดำขลับ ผิวขาวราวหิมะ โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้น แพรวพราวมากกว่าดวงดาวข้างบนอีก เหมือนว่าเพิ่งร้องไห้มา มีประกายของน้ำหลงเหลืออยู่ ยิ่งทำให้ ทำให้คนเห็นจิตใจหวั่นไหว เห็นแล้วอยากจะปกป้อง... 

ถ้าบอกว่าเฉิงเสวี่ยดาวโรงเรียนนั้นสวย งั้นผู้หญิงตรงหน้าก็คือนางฟ้าลงมาจากสวรรค์ อีกทั้ง เป็นแบบที่เขาชอบด้วย! 

หลิงตงรู้สึกเหมือนหัวใจตัวเองโดนอะไรฟาดเข้าอย่างหนัก เสียงหึ่งๆ ดังสะท้อนไปมาอยู่ในหัวนานมาก ทำให้เขานิ่งอึ้งไป 

เยี่ยหวั่นหวันเห็นท่าทางเหมือนเจอผีแบบนี้เป็นเรื่องปกติไปแล้ว แต่ก็ค่อยๆ พบว่าตรงไหนที่ผิดปกติ 

ตอนแรกหลิงตงทำท่าเหมือนเห็นผี แต่อยู่ๆ ใบหน้าก็เริ่มแดงขึ้นมา สายตายิ่งทียิ่งแปลกประหลาด สุดท้ายเหมือนโดนไฟช๊อตเลยปล่อยมือ ปฏิกิริยานั้น เหมือนกำลังอายและตื่นเต้นอยู่ จ้องมองเธอแล้วพูดติดขัด “เธอ... เธอคือเยี่ยหวั่นหวัน?” 

เยี่ยหวั่นหวันได้ยินก็เลิกคิ้ว แล้วลูบใบหน้าตัวเอง เพิ่งนึกขึ้นได้ เธอออกมาจากบ้านใหญ่ สวมชุดธรรมดา ไม่ได้แต่งหน้าเลย 

แน่นอน ไม่แต่งหน้าย่อมทำให้คนตกใจ 

ตอนนี้เห็นหมดแล้ว เธอก็ปฏิเสธไม่ได้แล้ว จึงแค่ยิ้มแล้วพูดตอบ “วันนี้ไมได้แต่งหน้า เลยทำให้คุณตกใจ ขอโทษด้วย” 

พูดจบก็หันหลังกลับอย่างเกียจคร้าน 

จนกระทั่งไม่เห็นเงาเบื้องหลังของเยี่ยหวั่นหวันแล้ว หลิงตงยังคงยืนอยู่ที่เดิมเหมือนกำลังฝันอยู่ 

อะ...อะไรเนี่ย! 

ผู้หญิงที่สวยกว่าเฉิงเสวี่ย...คือเยี่ยหวั่นหวันยัยอัปลักษณ์คนนั้น? 

เป็นไปได้ยังไง... 

หลิงตงเดินกลับหอพักอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว ด้วยความคิดที่คาดไม่ถึงอยู่ในใจ 

พอเห็นหลิงตง ผู้ชายอีกสามคนในหอพักก็รีบเข้าไปต้อนรับ 

คนหนึ่งในนั้นที่หัวเกรียนรีบยื่นบุหรี่ที่ตัวเองเก็บรักษาไว้ให้อย่างกระตือรือร้น “พี่ตง กลับมาแล้วหรือ!” 

เห็นหลิงตงเดินไปที่เตียงตัวเองแล้วนั่งลง ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง เจ้าหัวเกรียนอึ้งไป “อ้าว พี่ตง เป็นอะไรไป? ไม่เป็นอะไรใช่ไหม!” 

ผู้ชายที่อยู่ชั้นบนของหลิงตงเห็นหลิงตงดูท่าทางไม่มีจิตวิญญาณ สีหน้ารู้สึกกังวล “พี่ตง อย่าทำให้พวกเราตกใจสิ!” 

ชายหนุ่มตรงข้ามที่ไม่ได้ใส่ท่อนบน สวมกางเกงขาสั้นตัวใหญ่ถุยน้ำลายออกมา พูดอย่างโมโห “จ้าวซิงโจวนี่ไม่มีคุณธรรมเกินไปแล้ว!ก็แค่สาดน้ำใส่เขาแค่นั้นเอง ต้องทรมานคนขนาดนี้เลยหรือ? คอยดูพี่ตงของพวกเราจัดการอีกเถอะ!” 

“เป็นเพราะยัยอัปลักษณ์เยี่ยหวั่นหวันนั่นคนเดียว! พี่ตงพี่อย่าหัวเสียไปเลย พรุ่งนี้พวกเราจะไปจัดการยัยนั่นให้ดู! จัดการแทนพี่กับเฉิงเสวี่ย!” 

ทั้งสามคนกำลังบ่นเรื่องความไม่ยุติธรรมอยู่ กลับค่อยๆ รู้สึกว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล อารมณ์หลิงตงนิ่ง ใบหน้าแดงก่ำ ตั้งแต่หูมาถึงคอแดงทั่วไปหมด แล้วยังพูดพึมพำกับตัวเอง “เป็นไปไม่ได้” “จะสวยขนาดนี้ได้ยังไง” “นี่มันนางฟ้าชัดๆ”... 

ทั้งสามคนมองหน้ากัน ท่าทางของหลิงตงนี่ ทำไมไม่เหมือนโดนจ้าวซิงโจวทรมานจนมึนงง แต่กลับเหมือน...หนุ่มน้อยที่กำลังอินเลิฟ 

ตอนนี้หลิงตงไม่ได้ยินเพื่อนในห้องหลายคนนี้พูดอะไรกันเลย และไม่สนใจที่พวกเขากำลังมองตัวเองพึมพำอยู่ ทั้งหัวมีแต่ใบหน้านั้นที่ทำให้เขาจิตใจพองโต 

กำลังเคลิ้มอยู่ จู่ๆ ก็รู้สึกที่หัวใจเหมือนมีอะไรบางอย่าง 

ค่อยๆ แย้มบนออกมา เป็นดอกไม้ที่ถักทอดอกเล็กสีชมพู เหมือนไม่ทันระวังหลุดออกมาจากเสื้อของเยี่ยหวั่นหวัน 

มองดูดอกไม้เล็กดอกนั้นแล้ว หลิงตงรู้สึกตัวขึ้นมาทันที 

ไม่ใช่ฝันไป? 

เป็นเรื่องจริง ผู้หญิงคนนั้นคือเยี่ยหวั่นหวันจริง! 

ใบหน้าที่แท้จริงของเยี่ยหวั่นหวันหลังล้างเครื่องสำอางออกไม่เพียงแต่ไม่อัปลักษณ์ แต่กลับดูดีถึงเพียงนี้? 

นี่มันประหลาดมาก! 

 

 

บทที่ 74 วีรบุรุษช่วยสาวงาม 

เยี่ยหวั่นหวันตรงกลับมาที่หอพัก ไม่ได้ใส่ใจเรื่องที่เกิดขึ้นริมทะเลสาบเป็นพิเศษ อีกไม่กี่เดือนจะสอบเข้าม.ปลายแล้ว แล้วเธอก็มีเวลาอยู่ที่โรงเรียนอีกไม่นาน ไม่จำเป็นต้องมาเสียเวลากับเรื่องเด็กๆ แบบนี้ 

เช้าวันรุ่งขึ้น 

เยี่นหวั่นหวันยังคงรักษาหน้าตาอัปลักษณ์เหมือนเดิม มาถึงห้องเรียนตามปกติ 

เพิ่งผ่านประตูเข้ามา ห้องเรียนที่จากเดิมเสียงดังกันอยู่ก็สงบลงในทันใด สายตาของพวกนักเรียนแต่ละคนต่างจ้องมองมาที่เธอ อีกทั้งใบหน้ายังเต็มไปด้วยความคาดหวัง 

เยี่ยหวั่นหวันทำอะไรไม่ได้ คนพวกนี้แสดงออกชัดเจนมาก ถึงเธอจะโง่จริงแต่ก็จะดูไม่ออกเชียวหรือ? 

เอาเถอะ ถ้าอาศัยไอคิวของเธอเมื่อก่อนก็คงไม่รู้เรื่อง 

เยี่ยหวั่นหวันแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง เดินตรงไปยังที่นั่งตัวเอง 

หางตาชำเลืองดู พบว่าเก้าอี้เธอผิดปกติจริงด้วย ด้านบนมีกาวใสแปะหนาเป็นชั้น ถ้ามองไม่ละเอียดดีก็จะมองไม่เห็น ต้องหย่อนก้นลงไปนั่งแน่นอน 

กาวแน่นแบบนี้ ถ้านั่งลงไปจะทำให้คนติดอยู่บนเก้าอี้ นอกจากจะถอดกางเกงในออกมาตรงนั้นถึงจะหลุดออกมาได้ 

ถึงแม้จะไม่ได้ก่อให้เกิดอันตรายอะไรเท่าไร แต่จะทำให้เธอขายหน้าต่อหน้าเพื่อนนักเรียนทั้งหมด 

เยี่ยหวั่นหวันเหลือบมองไปทางซือเซี่ยที่หมอบหลับอยู่บนโต๊ะข้างๆ เป็นประจำ แอบถอนหายใจว่าความงามนี่นำมาสู่หายนะ.... 

กำลังจะเอื้อมมือไปลากเก้าอี้ อยู่ๆ ด้านข้างก็มีคนหนึ่งพุ่งเข้ามา ดึงเธอไปไว้ด้านหลังก่อน จากนั้นดึงเก้าอี้เธอออกไปอย่างรวดเร็ว 

เก้าอี้โดนลากไปด้านหน้า แสงแดดจากประตูส่องเข้ามา ทันใดนั้นทุกคนมองเห็นอย่างชัดเจนว่าบนเก้าอี้โดนกาวใสทาอยู่เป็นชั้นหนา 

ซือเซี่ยที่กำลังหลับอยู่ถูกเสียงดังโวยวายปลุกจนตื่น สายตามองไปทางเยี่ยหวั่นหวันและหลิงตงที่อยู่ด้านหน้าอย่างไม่สบอารมณ์ แล้วมองไปทางเก้าอี้ตัวนั้น คิ้วขมวดขึ้นมาเล็กน้อย 

เยี่ยหวั่นหวันไม่ได้สังเกตเห็นปฏิกิริยาของซือเซี่ย เพียงแต่ขมวดคิ้วมองไปทางหลิงตงที่อยู่ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นมา 

หมายความว่ายังไง? 

หลิงตงโดนนัยน์ตาดำขลับคู่นั้นจ้องมอง สีหน้าที่เดิมทีอวดดีเย่อหยิ่งเปลี่ยนไปเป็นแข็งทื่อในทันที เขาไม่พูดอะไรดึงเก้าอี้ของเธอไปที่ที่นั่งตัวเอง จากนั้นเอาเก้าอี้ตัวเองเปลี่ยนมาให้เยี่ยหวั่นหวัน 

นี่ยังไม่จบ ระหว่างที่นักเรียนทั้งห้องกำลังอึ้งตกตะลึงอยู่นั้น หลิงตงก็ยื่นมือออกไป ควานเอาหนูตายตัวหนึ่งในลิ้นชักเยี่ยหวั่นหวันออกมา 

หลังเห็นหนูตาย ผู้หญิงที่ขี้กลัวบางคนต่างกรีดร้องกันอย่างรังเกียจ 

หลิงตงโยนหนูทิ้งไปด้วยหน้าตาไร้ความรู้สึก จากนั้นใช้ไฟในมือถือส่องเข้าไปในลิ้นชัก มั่นใจว่าข้างในไม่มีอะไรแล้ว ค่อยพูดเสียงทุ้มต่ำกับเยี่ยหวั่นหวัน “นั่งเถอะ” 

พูดจบก็ไม่กล้าสบตาเยี่ยหวั่นหวันตรงๆ กลับมาที่นั่งตัวเอง ถอดเสื้อคลุมออก คลุมไปที่กาวด้านบน จากนั้นก็นั่งลงไปทั้งอย่างนั้น 

เยี่ยหวั่นหวัน “...” 

ไม่เพียงแต่เยี่ยหวั่นหวัน ทั้งห้องเรียนต่างเงียบกริบ ทุกคนต่างอึ้งไปกับการกระทำนี้ของหลิงตง 

เห็นผีแต่เช้าตรู่! 

นี่...นี่มันหมายความว่ายังไงเนี่ย? 

ทำไมหลิงตงถึงช่วยเยี่ยหวั่นหวัน? 

โดยเฉพาะเฉิงเสวี่ย ใบหน้าเล็กที่สวยงามทั้งโกรธทั้งมองหลิงตงอย่างเหลือเชื่อ ไม่อยากจะเชื่อเลย 

“โอ้ยแม่ง! พี่ตง หมายความว่ายังไงเนี่ย? ก็คุยกันแล้วไม่ใช่เหรอว่าวันนี้จะจัดการยัยอัปลักษณ์นั่น?” หนุ่มหัวเกรียนที่อยู่โต๊ะเดียวกันกับหลิงตงงงงวย 

สีหน้าหลิงตงดูหงุดหงิด “หุบปาก! ฉันจะทำอะไร จำเป็นต้องอธิบายแกด้วยหรือ?” 

“เอ่อ...” โต๊ะเดียวกันเงียบลงทันที 

ความคิดเห็น