facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ชาติก่อนเธอทำทุกทางเพื่อหนีจากเขา แต่ชาตินี้เธอจะยึดตำแหน่งคนข้างกายเขาไว้ให้มั่น ถ้าคิดว่าจะให้ใครมาแย่งไปเหมือนเมื่อก่อนได้ละก็ ระวังให้ดี... เพราะตอนนี้เธอสวยและฉลาดขึ้นเยอะด้วย!

บทที่ 61 ดวงดาวผืนนั้น / บทที่ 62 ทำไมยังไม่มานอนเป็นเพื่อนข้าอีก

ชื่อตอน : บทที่ 61 ดวงดาวผืนนั้น / บทที่ 62 ทำไมยังไม่มานอนเป็นเพื่อนข้าอีก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.9k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ม.ค. 2564 12:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 61 ดวงดาวผืนนั้น / บทที่ 62 ทำไมยังไม่มานอนเป็นเพื่อนข้าอีก
แบบอักษร

บทที่ 61 ดวงดาวผืนนั้น 

เวลานี้ เยี่ยหวันหวั่นไม่ได้รู้ถึงการคาดเดาของคุณย่าและโม่เสวียน เพียงแค่เห็นอาการป่วยของซือเยี่ยหานในตอนนี้ยังไม่สาหัสเท่าอีกเจ็ดปีให้หลัง 

ชายหนุ่มที่กำลังหลับสนิทดูไร้พิษภัยแผกไปจากปกติ ไม่มีบรรยากาศที่ทำให้ผู้คนหวาดกลัวจนตัวสั่นงันงก กลับทำให้เธอผ่อนคลายลงไม่น้อย 

ขณะที่ซือเยี่ยหานหลับอยู่ เยี่ยหวันหวั่นหยิบโทรศัพท์มือถือเลื่อนดูข่าวบันเทิงและข่าวซุบซิบใหม่ล่าสุดอยู่ตรงนั้น 

วงการบันเทิงมีการอัพเดทใหม่ทุกวัน ภายในเวลาไม่กี่เดือนก็อาจเปลี่ยนหน้าไปกันหมด ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเวลาในเจ็ดปีข้างหน้า 

นอกจากปีศาจอย่างเซี่ยเจ๋อจือที่ดังระเบิดในโลกโซเชี่ยลมาโดยตลอดตั้งแต่เริ่มออกเดบิวต์ ดาราดังชั้นนำของช่วงเวลาเจ็ดปีข้างหน้า ในเวลานี้ส่วนใหญ่ยังคงไร้ซึ่งชื่อเสียง ถึงกระทั่งว่ายังไม่ได้เข้ามาในวงการเสียด้วยซ้ำ 

ตอนนี้ ใต้ธงตระกูลเยี่ยกรุ๊ปมีเครือโรงภาพยนตร์ บริษัทโปรดักชั่นภาพยนตร์หรือกระทั่งสื่อในมือหลากหลายแห่ง หวงเทียนเอ็นเตอร์เทนเม้นท์ใต้ธงเป็นบริษัทนายหน้าที่มีประสบการณ์มากที่สุดในอุตสาหกรรม และเป็นที่รวมตัวของนักแสดงดังทั้งหลาย ไม่ว่าจะเป็นตอนนี้หรือในอีกเจ็ดปีข้างหน้า เหล่าราชาราชินีที่กำลังโด่งดังรุ่งโรจน์ ส่วนใหญ่ล้วนเป็นดารานักแสดงที่เซ็นสัญญาของหวงเทียนเอ็นเตอร์เทนเม้นท์ทั้งนั้น 

สามารถพูดได้ว่า เยี่ยกรุ๊ปกุมครึ่งหนึ่งของโลกวงการบันเทิงไว้ในมือ บีบชะตาชีวิตของดารานักแสดงจำนวนนับไม่ถ้วนให้จบสิ้น ตัดสินความเป็นความตายของพวกเขาได้ด้วยมือเดียว 

จะดังไม่ดัง อยู่ที่ว่าบริษัทยินดีที่จะเชิดชูคุณหรือไม่ 

ในความทรงจำ ในไม่กี่ปีข้างหน้า ตระกูลเฉินก็เริ่มเจริญรุ่งเรืองอย่างรวดเร็ว จากบริษัทเล็กๆ เติบโตจนได้ครอบครองพื้นที่สำคัญในวงการบันเทิง ถึงกระทั่งค่อยๆ ทัดเทียมตระกูลเยี่ย 

ในชาตินี้ เธอไม่มีทางยอมให้คนเหล่านี้ได้มีชีวิตอย่างสุขสบายหรอก! 

อย่างไรก็ตาม เธอต้องรอให้ซือเยี่ยหานเชื่อใจเธอ ให้อิสระเธอในระดับหนึ่งอย่างชัดเจนเสียก่อน 

เธอต้องฉวยโอกาสในช่วงเวลานี้ ไม่เพียงต้องทบทวนบทเรียนเพื่อเตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัย ยังต้องไขว่คว้าโอกาสเตรียมบทเรียนของมหาวิทยาลัยและความรู้เฉพาะทางที่เกี่ยวข้องกับวงการบันเทิงทั้งหมด เธอจะต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัยด้านนิเทศน์ของเมืองหลวงให้ได้ และยังต้องเรียกเวลาซ้ำชั้นสองปีนั่นคืน รีบสำเร็จการศึกษาของมหาวิทยาลัยโดยเร็วที่สุด 

เธอจะต้องเอาทุกสิ่งที่เสียไปกลับคืนมาให้ได้ ทำให้เยี่ยกรุ๊ปกลับไปอยู่จุดสูงสุดของวงการบันเทิงอีกครั้ง! 

เธอรู้ว่า ด้วยนิสัยของซือเยี่ยหาน ต่อให้เขาเชื่อใจเธอแล้วก็ไม่มีทางยอมให้เธอเข้าวงการบันเทิงไปเป็นดารานักแสดงอย่างแน่นอน แต่เธอยังสามารถทำงานหลังฉากได้ ยกตัวอย่างเช่นการเป็นผู้จัด 

อีกทั้งสำหรับเธอแล้ว การเป็นผู้จัดเหมาะที่จะให้เธอสะสมเส้นสายมากกว่าจริงๆ 

ในโรงเรียนตอนนี้ก็มีต้นกล้าชั้นดีที่ไม่เลวเลยอยู่ต้นหนึ่ง ดีไม่ดีน่าจะขุดเอามาไว้ก่อนได้... 

หลังจากเรียบเรียงเป้าหมายแล้ว ความสับสนและงุนงงราวกับมีหมอกหนาบังทางข้างหน้าได้ถูกลมพัดจนสลายหายไป เยี่ยหวันหวั่นพลันเต็มไปด้วยความฮึกเหิม 

เมื่อซือเยี่ยหานลืมตาตื่นขึ้นมา สิ่งที่เห็นก็เป็นใบหน้าเล็กที่เปล่งประกายระยิบระยับราวจันทร์กระจ่าง นัยน์ตาดำสนิทคู่นั้นราวกับมีทางช้างเผือกไหลเวียนอยู่ ดวงดารานับหมื่นนับพันกำลังทอแสง งดงามจนไม่อาจบรรยายเป็นคำพูดได้ 

นิ้วมือเรียวยาวเอื้อมคว้าดวงดาวผืนนั้นอย่างไม่อาจควบคุมตัวเองได้... 

เยี่ยหวันหวั่นที่กำลังใจจดใจจ่อกับการวางแผน พลันรู้สึกว่าเปลือกตาตัวเองคันยุบยิบ ถึงได้พบว่าซือเยี่ยหานตื่นขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ จึงรีบเงยหน้าขึ้น “คุณตื่นแล้วเหรอคะ!” 

“กำลังทำอะไรอยู่เหรอ?” เพราะว่าเพิ่งตื่น เสียงของชายหนุ่มจึงแหบเล็กน้อย 

“เห็นคุณผล๊อยหลับไปก็เลยไม่กวน ไถโทรศัพท์เล่นอยู่พักหนึ่ง คุณง่วงแล้วใช่ไหมคะ? อยากจะกลับไปนอนที่ห้องไหม? นอนตรงนี้จะเป็นหวัดเอานะ” เยี่ยหวันหวั่นเอ่ยถาม 

ได้ฟังความห่วงใยของเด็กสาว ชายหนุ่มรู้สึกกลัวขึ้นมาเล็กน้อย ดึงผ้าห่มรวบเด็กสาวเข้าสู่อ้อมกอด แล้ววางศีรษะไว้บนซอกคอของเธอราวกับแมวตัวโต “เธอนอนเป็นเพื่อนฉันไหม?” 

 

 

บทที่ 62 ทำไมยังไม่มานอนเป็นเพื่อนข้าอีก 

น้ำ...น้ำเสียงออดอ้อนนี่มันอะไรกัน? 

ลมหายใจอุ่นร้อนบริเวณซอกคอและน้ำเสียงเกียจคร้านแฝงความง่วงนอนนิดๆ นั่น ทำให้สติของเยี่ยหวันหวั่นล่องลอย 

ซือเยี่นหานอ้อนเป็นกับเขาด้วยเหรอเนี่ย? 

ไม่รู้ว่าเพราะตกใจจนเบลอ หรือเป็นเพราะซือเยี่ยหานในสภาพนี้ทำให้เอ่ยคำปฏิเสธไม่ลง เยี่ยหวันหวั่นจึงพยักหน้า 

มารู้ตัวอีกที ซือเยี่ยหานได้ลุกขึ้นเดินกลับไปแล้ว 

หลังจากกลับไป ก็มีคนรับใช้เข้ามาต้อนรับด้วยความเอาใจใส่ทันที “นายน้อยเก้า คุณหนูเยี่ย คุณหญิงย่าได้สั่งให้พวกเราเตรียมห้องไว้ให้คุณหนูเยี่ยเป็นพิเศษ คุณหนูเยี่ยตอนนี้อยากจะพักผ่อนหรือยังคะ? ดิฉันจะพาคุณไปเองค่ะ” 

หมดหนทาง เมื่อครู่ไม่รู้สิ่งใดดลใจให้ตอบตกลงซือเยี่ยหานว่าจะนอนเป็นเพื่อนเขา เยี่ยหวันหวั่นทำได้เพียงมองไปทางซือเยี่ยหานพร้อมเอ่ยว่า “ฉันเอาของไปเก็บก่อน ขออาบน้ำหน่อย แล้วค่อยมาหาคุณนะคะ” 

ซือเยี่ยหานที่ยังนอนไม่เต็มอิ่มอารมณ์ไม่ดีอยู่บ้าง แต่ว่า ยังคงอนุญาต “อื้อ” 

ด้วยเหตุนี้ เยี่ยหวันหวั่นจึงเดินเข้าห้องชั้นสองทางทิศใต้จากการนำทางของสาวใช้ 

“คุณหนูเยี่ยเชิญด้านในค่ะ เป็นที่นี่ค่ะ” สาวใช้ผลักประตูพร้อมเอ่ยขึ้น 

ประตูห้องเปิดออก เห็นเพียงทั้งห้องล้วนเป็นซีรี่ย์สีชมพู ผ้าปูเตียงและผ้าห่มสีชมพู ม่านหน้าต่างและพรมสีชมพู หัวเตียงยังออกแบบให้เป็นรูปร่างคล้ายมงกุฎ ที่ด้านบนของเตียงยังมีม่านราวกับนิทานเพ้อฝัน เป็นอะไรที่ช่างเพ้อฝัน ช่างเป็นผู้หญิงเกินไป 

ชาติก่อนเธอเข้าใจคุณย่าผิดอย่างมหันต์ คิดเสมอว่าเธอกำลังช่วยคนผิดทำความชั่ว อันที่จริงแล้วคุณย่ามองเธอเป็นหลานสะใภ้ในอนาคตจริงๆ ไม่อย่างนั้นคงจะไม่ลงทุนลงแรงขนาดนี้เพื่อเธอ 

แต่ชาติก่อนเธอกลับจงใจจู้จี้จุกจิก ตำหนิของทุกชิ้นในห้อง 

“คุณหนู คุณชอบห้องหรือเปล่าคะ? ถ้าหากมีตรงไหนไม่ชอบใจ พวกเราสามารถเปลี่ยนให้ได้ทันที” สาวใช้เอ่ยขึ้นอย่างระแวดระวัง 

เยี่ยหวันหวั่นได้สติกลับมาจากความตะลึง “ไม่ต้องยุ่งยากหรอก ฉันชอบมากเลย ฝากขอบคุณคุณย่าแทนฉันทีนะ” 

สาวใช้ได้ยินดังนั้นก็โล่งใจ “ถ้าอย่างนั้นเชิญคุณหนูเยี่ยพักผ่อนเถอะค่ะ ถ้าหากต้องการสิ่งใด กดกระดิ่งเรียกดิฉันได้ตลอดเวลาเลยนะคะ” 

“ได้เลย ขอบคุณค่ะ” เยี่ยหวันหวั่นพยักหน้า 

เสื้อผ้าและของใช้ในชีวิตประจำวันด้านในห้องก็มีครบทุกสิ่งอย่าง 

เยี่ยหวันหวั่นหาชุดกระโปรงนอนสีชมพูน่ารักอ่อนหวานออกมาจากตู้เสื้อผ้าชุดหนึ่ง จากนั้นไปที่ห้องอาบน้ำเพื่ออาบน้ำ 

เด็กผู้หญิงอาบน้ำมักจะใช้เวลานานอยู่แล้ว เมื่อเธออาบน้ำเสร็จก็ผ่านไปครึ่งชั่วโมงแล้ว 

เยี่ยหวันหวั่นเช็ดผมพลางผลักประตูห้องน้ำให้เปิดออก จากนั้นก็เห็นว่า ซือเยี่ยหานกำลังนั่งอยู่บนเตียงเจ้าหญิงที่มีสไตล์เป็นผู้หญิงเพ้อฝันอย่างสุดโต่ง และไม่รู้ว่าเขารอมานานแค่ไหนแล้ว 

เยี่ยหวันหวั่นตกใจไปแวบหนึ่ง จากนั้นรีบพูดขึ้นว่า “ฉันขอเป่าผมทาครีมบำรุงผิวก่อนนะ เดี๋ยวเดียวก็เสร็จแล้ว...” 

ซือเยี่ยหานไม่พูดอะไร เยี่ยหวันหวั่นไปนั่งลงที่โต๊ะเครื่องแป้งแล้วเริ่มเป่าผม 

ระหว่างนั้น ซือเยี่ยหานนั่งรอเธออยู่บนเตียงเงียบๆ มองดูเธอถือไดร์เป่าผมเป่าผม มองดูเธอตบน้ำตบบนใบหน้า มองดูเธอทาเซรั่ม ทาครีมบำรุงตา ทาครีมบำรุงผิวหน้า... สายตาไม่ถอนออกไปจากเธอแม้แต่นาทีเดียว 

เยี่ยหวันหวั่นแอบมองชายหนุ่มผ่านทางกระจก สีหน้าเขาแฝงความรำคาญใจเล็กน้อย 

อธิบายไม่ถูกแต่รู้สึกว่ามีอักษรตัวใหญ่เขียนอยู่บนหน้าของซือเยี่ยหาน ทำไมยังไม่มานอนเป็นเพื่อนข้าอีก... 

เยี่ยหวันหวั่นเร่งความเร็ว ทาหน้าลวกๆ เก็บของทุกอย่างให้เรียบร้อย “เสร็จแล้ว ไปกันเถอะ!” 

ความคิดเห็น