facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ชาติก่อนเธอทำทุกทางเพื่อหนีจากเขา แต่ชาตินี้เธอจะยึดตำแหน่งคนข้างกายเขาไว้ให้มั่น ถ้าคิดว่าจะให้ใครมาแย่งไปเหมือนเมื่อก่อนได้ละก็ ระวังให้ดี... เพราะตอนนี้เธอสวยและฉลาดขึ้นเยอะด้วย!

บทที่ 59 หลับไปได้อย่างไร? / บทที่ 60 มีหวันหวั่นก็เลยหลับง่ายอย่างนั้นเหรอ?

ชื่อตอน : บทที่ 59 หลับไปได้อย่างไร? / บทที่ 60 มีหวันหวั่นก็เลยหลับง่ายอย่างนั้นเหรอ?

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.9k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ม.ค. 2564 12:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 59 หลับไปได้อย่างไร? / บทที่ 60 มีหวันหวั่นก็เลยหลับง่ายอย่างนั้นเหรอ?
แบบอักษร

บทที่ 59 หลับไปได้อย่างไร? 

ผู้ดูแลจงเป็นคนสนิทของคุณย่า ย่อมรู้ถึงอาการป่วยแปลกประหลาดของนายน้อยบ้านตนเอง เวลานี้ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกใจเช่นเดียวกัน “คุณหญิง นี่...” 

ใบหน้าของคุณย่าเปี่ยมไปด้วยความประหลาดใจไม่อยากเชื่อ เดินช้าๆ มาจนถึงตรงหน้าของทั้งสองอย่างระมัดระวัง 

เห็นคุณย่ามาแล้ว เยี่ยหวันหวั่นพลันนึกอยากจะลุกขึ้น แต่เพราะซือเยี่ยหานซบตัวเองอยู่จึงไม่สามารถยืนขึ้นได้ “คุณย่าคะ...” 

คุณย่ามองหลานชายที่ยังคงไม่รู้สึกตัวหลังจากที่เธอเดินเข้ามาใกล้ด้วยสีหน้าสับสน “หวันหวั่น...เสี่ยวจิ่วเขา...” 

เยี่ยหวันหวั่นกลัวอารมณ์หงุดหงิดหลังตื่นนอนของใครบางคน เมื่อครู่ย่อมไม่กล้าปลุกเขาให้ตื่นขึ้นมา ตอนนี้เห็นคุณย่ามาแล้ว ถึงได้ผลักคนข้างกายเบาๆ “ซือเยี่ยหาน ตื่นสิ...” 

ชายหนุ่มที่กำลังซบเธอหลับอย่างสบายถูกผลักนิดหน่อยอย่างกะทันหัน คิ้วสวยพลันขมวดมุ่น ใบหน้านอนหลับอันสุขสงบพลันมีความหงุดหงิดเจือปน เหมือนว่าจะไม่พอใจ 

คุณย่าจ้องมองใบหน้าขณะนอนหลับของหลานชาย เพราะว่าตื่นเต้นมากเกินไป จึงนานกว่าจะได้สติกลับมา “อย่า...หวันหวั่น ไม่ต้องปลุกเขา ให้เขานอนสักหน่อยเถอะ ปกติเด็กคนนี้นอนน้อยเกินไปแล้ว...” 

ซือเยี่ยหานขมวดคิ้ว เยี่ยหวันหวั่นตกใจกลัวเสียจนหัวใจดวงน้อยสั่นระริกไปหมดแล้ว เธอเองไม่คิดอยากจะแตะต้องเกล็ดมังกรของปีศาจร้ายเหมือนกัน ได้ยินดังนั้นกลับรู้สึกโล่งใจ พลางใช้มือน้อยลูบหัวซือเยี่ยหานเพื่อปลอบประโลมเหมือนคราวที่แล้ว พลางเอ่ยปากถามด้วยเสียงเบาๆ “ถ้าอย่างนั้นมีผ้าห่มไหมคะ? เขานอนแบบนี้ กลัวว่าจะไม่สบายเอา” 

“มีสิๆ เหล่าจง ไปเอามาสิ” คุณย่ารีบเอ่ย 

“ครับ” 

ผู้ดูแลจงนำผ้าห่มสีเทาที่มีเนื้อสัมผัสอ่อนนุ่มมาผืนนึงอย่างรวดเร็ว 

“ขอบคุณค่ะ คุณลุงจง” เยี่ยหวันหวั่นรับผ้าห่มมา แล้วห่มให้ซือเยี่ยหาน 

ด้วยการปลอบประโลมของเธอ เวลานี้คิ้วของซือเยี่ยหานได้คลายออก แล้วหลับไปอีกครั้ง 

คุณย่ากลัวว่าจะรบกวนหลานชาย ส่งสายตาให้เยี่ยหวันหวั่นทีหนึ่ง จากนั้นก็พาผู้ดูแลจากไปอย่างเงียบๆ พร้อมกัน 

ความจริงแล้ว คุณย่าไม่ได้ไปไหนไกล ซือเยี่ยหานหลับไปนานเท่าไร เธอก็ยืนอยู่ที่เดิมนานเท่านั้น มองใบหน้าขณะหลับของหลานชาย สองตาพลันแดงก่ำ 

“เหล่าจง ไปเรียกสวี่อี้แล้วก็คุณหมอโม่มาสิ!” 

“ครับ คุณหญิงย่า” ผู้ดูแลจงรับคำสั่งแล้วไปเรียกคนมาทันที 

โม่เสวียนกับสวี่อี้อยู่ที่บ้านใหญ่ด้วยกันทั้งคู่ หลังจากถูกเรียกพบ พลันตามผู้ดูแลจงมาถึงในเรือน 

“คุณหญิงย่า ท่านเรียกผมเหรอครับ?” โม่เสวียนสงสัยเล็กน้อย เวลานี้คุณหญิงย่าน่าจะกำลังพบกับหลานสะใภ้ในอนาคตไม่ใช่เหรอ? เวลานี้เรียกเขามาทำอะไร? 

สวี่อี้ที่อยู่ด้านข้างก็ไม่เข้าใจเช่นเดียวกัน 

คุณหญิงย่ามองโม่เสวียนด้วยความไม่พึงพอใจ “ก่อนหน้านี้คุณบอกฉันว่า ช่วงนี้อาการของเสี่ยวจิ่วไม่สู้ดี อัตราความล้มเหลวในการนอนหลับสูงขึ้นเรื่อยๆ มักจะไปนอนติดต่อกันหลายวัน ใช่ไหม?” 

พูดถึงปัญหาหนักหน่วงนี้อีกแล้ว โม่เสวียนพยักหน้าด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “ใช่ครับ” 

คุณย่าได้ยินดังนั้น ชี้ไปที่ห่างออกไปไม่ไกล “ถ้าอย่างนั้นคุณบอกฉันสิ ตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้น?” 

โม่เสวียนมองตามทิศทางที่นิ้วของคุณย่าชี้ไปอย่างไม่เข้าใจ จากนั้นกลับเห็นว่า ซือเยี่ยหานกำลังพิงร่างของเยี่ยหวันหวั่น หลับอย่างสบาย 

โม่เสวียนพลันนิ่งอึ้ง “นี่...” 

“ฉันเพิ่งจะไปพิสูจน์มา เสี่ยวจิ่วหลับไปแล้ว อีกทั้งฉันยังมองอยู่ตรงนี้ตลอด เขาหลับไปครึ่งชั่วโมงได้แล้ว” คุณย่าพูดขึ้น 

โม่เสวียนได้ยินก็ยิ่งตกตะลึง ซือเยี่ยหานนอนหลับด้วยตัวเองภายใต้สถานการณ์ที่ไม่มีเขาอยู่ด้วยอย่างคาดไม่ถึง? 

สวี่อี้ที่อยู่ด้านข้างก็ตะลึงเช่นเดียวกัน 

“นายน้อยเก้าหลับไปได้ยังไงครับ?” โม่เสวียนเอ่ยปากถามขึ้นทันที 

 

 

บทที่ 60 มีหวันหวั่นก็เลยหลับง่ายอย่างนั้นเหรอ? 

คุณย่ามองไปทางหลายชายพลางผ่อนลมหายใจยาว “เรื่องนี้ฉันไม่แน่ใจ หลังอาหารเย็น ฉันให้เสี่ยวจิ่วพาหวันหวั่นไปเดินเล่นในสวน เห็นว่านานแล้วพวกเขายังไม่กลับมาเสียที ก็เลยไปตามหาเด็กทั้งสองคน จากนั้นฉันก็เห็นเสี่ยวจิ่วซบหวันหวั่นหลับอยู่ ยากที่เสี่ยวจิ่วจะหลับ ฉันก็เลยขอร้องหวันหวั่น อย่าได้ทำให้เขาตื่น ให้เขานอนสักหน่อย” 

โม่เสวียนขมวดคิ้ว “เป็นไปได้อย่างไรครับ? ผมอยู่ข้างกายคุณชายเก้ามานานขนาดนี้ ไม่มีสักครั้งที่เขาจะนอนหลับเองตามธรรมชาติได้ ครั้งนี้เป็นครั้งแรกครับ!” 

หากไม่ได้เป็นอย่างนี้ เขาก็คงไม่ปวดหัวขนาดนี้ 

เวลานี้เอง สวี่อี้ที่อยู่ด้านข้างไม่รู้ว่านึกอะไรขึ้นได้ ดวงตาเป็นประกาย รีบเอ่ยขึ้นว่า “ไม่ใช่ ผิดแล้ว...ที่จริงครั้งนี้ไม่ใช่ครั้งแรก!” 

“ไม่ใช่ครั้งแรก? หมายความว่าอย่างไร?” โม่เสวียนกับคุณย่าล้วนมองไปทางสวี่อี้ 

สวี่อี้รำลึกความหลังเล็กน้อย จากนั้นตอบว่า “ผมจำได้ว่ามีอยู่คืนหนึ่ง คุณชายเก้าหลับไปด้วยสถานการณ์คล้ายๆ อย่างนี้” 

“สถานการณ์แบบไหน? คุณพูดให้ชัดหน่อยได้ไหม” โม่เสวียนซักไซ้ 

สวี่อี้เล่าเรื่องราวที่เยี่ยหวันหวั่นหนีไปทำให้ซือเยี่ยหานโมโหจนนอนไม่หลับติดต่อกันหลายวันโดยสรุปว่า “ตอนนั้นคุณชายเก้าก็อยู่ด้วยกันกับคุณหนูเยี่ย ที่สวนจิ่นหยวน บนโซฟาห้องรับแขก คุณชายเก้ากอดคุณหนูเยี่ยนอนหลับไปทั้งคืน...” 

“ทั้งคืน?” 

“ครับ ตอนนั้นผมเองก็ตกใจมาก ก็เลยจงใจจดเวลาไว้เป็นพิเศษ คุณชายเก้าเริ่มหลับตั้งแต่ตอนสี่ทุ่มกว่า เช้าหกโมงเพิ่งจะตื่น นอนหลับเต็มๆ แปดชั่วโมง” สวี่อี้ตอบ  

โม่เสวียนนวดขมับเล็กน้อย “เรื่องสำคัญขนาดนี้ ทำไมคุณไม่บอกผมให้เร็วกว่านี้?” 

สวี่อี้ทำหน้าตาเหรอหรา “นี่...ตอนนั้นคุณชายเก้าไม่ได้นอนติดต่อกันหลายวัน ผมเลยนึกว่าเขาน่าจะหลับไปเพราะความเหนื่อย อีกอย่างผมนึกว่า เขาจะบอกคุณเอง...” 

โม่เสวียนสูดหายใจเข้าลึก นวดขมับเล็กน้อย คุณชายเก้าบอกเขาเองกับผีน่ะสิ 

“มีอีกไหม? ยังมีอีกหรือเปล่า บอกทั้งหมดมาให้ชัดๆ!” 

สวี่อี้นึกอย่างละเอียด พบว่ามีอีกจริงๆ เสียด้วย! 

“เหมือนว่าจะมีครั้งหนึ่ง เพียงแต่ว่าครั้งนี้ผมไม่มั่นใจเท่าไหร่...” สวี่อี้ลังเลเล็กน้อย จากนั้นเอ่ยต่อไปว่า “หนึ่งคืนก่อนที่คุณชายเก้าจะมาตรวจร่างกายที่บ้านใหญ่ วันนั้นคุณชายเก้ากลับสวนจิ่นหยวนตอนเช้ามืด ที่จริงเป็นเพราะว่าคืนนั้นเขาไปหาคุณหนูเยี่ยที่โรงเรียน ตอนนั้นผมคอยเขาอยู่บนรถตลอด รอเขาถึงหกชั่วโมง เขาถึงจะกลับมา 

ตอนนั้นผมเห็นว่าสีหน้าท่าทางคุณชายเก้าไม่เลว มีลักษณะเหมือนคนเพิ่งตื่นนอน แต่ไม่ได้สังเกตมากมาย ตอนนี้มาคิดดูแล้ว อาจเป็นไปได้ว่าหกชั่วโมงนี้ คุณชายเก้าไปนอนที่หอพักคุณหนูเยี่ย?” 

โม่เสวียนคิดไตร่ตรองเงียบๆ อยู่ครู่หนึ่ง “ถ้าหากการคาดเดาของคุณถูกต้อง ถ้าอย่างนั้น การนอนหลับตามธรรมชาติทั้งสามครั้งนี้ล้วนมีจุดที่เหมือนกันอยู่อย่างหนึ่ง นั่นก็คือเยี่ยหวันหวั่นอยู่ที่นั่นด้วย” 

สวี่อี้พยักหน้า “เหมือนจะเป็นอย่างนั้นครับ” 

คุณย่าฟังมาตั้งนาน ก็ฟังเข้าใจแล้ว เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าตื่นเต้นดีใจ “หมายความว่า เวลาที่มีเยี่ยหวันหวั่นอยู่ข้างกาย เสี่ยวจิ่วจะค่อนข้างนอนง่ายอย่างนั้นเหรอ? ถ้าเป็นแบบนี้ ก็เยี่ยมไปเลยน่ะสิ!” 

โม่เสวียนเอ่ยขึ้นอย่างจริงจัง “คุณหญิงย่า คุณอย่าเพิ่งใจร้อน สังเกตุการณ์ดูเสียก่อนค่อยว่ากันเถอะครับ ตลอดช่วงเวลาตั้งแต่ที่คุณชายเก้ารู้จักกับคุณหนูเยี่ยมา ก่อนหน้านี้ไม่เคยเกิดเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน มีแค่สามครั้งในช่วงนี้เท่านั้น” 

คุณย่าได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกผิดหวังนิดหน่อย หันไปบอกกับสวี่อี้ว่า “สวี่อี้ นายอยู่ข้างกายเสี่ยวจิ่วทุกวัน ช่วงนี้สังเกตให้มากหน่อย ดูสิว่ามันเรื่องอะไรกันแน่” 

“ครับ ผมทราบแล้ว” 

ความคิดเห็น