facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ชาติก่อนเธอทำทุกทางเพื่อหนีจากเขา แต่ชาตินี้เธอจะยึดตำแหน่งคนข้างกายเขาไว้ให้มั่น ถ้าคิดว่าจะให้ใครมาแย่งไปเหมือนเมื่อก่อนได้ละก็ ระวังให้ดี... เพราะตอนนี้เธอสวยและฉลาดขึ้นเยอะด้วย!

บทที่ 55 ความรู้สึกสบายใจ / บทที่ 56 คู่รักหนุ่มสาวจูงมือกัน

ชื่อตอน : บทที่ 55 ความรู้สึกสบายใจ / บทที่ 56 คู่รักหนุ่มสาวจูงมือกัน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.7k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ม.ค. 2564 12:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 55 ความรู้สึกสบายใจ / บทที่ 56 คู่รักหนุ่มสาวจูงมือกัน
แบบอักษร

บทที่ 55 ความรู้สึกสบายใจ 

สวี่อี้ที่กำลังขับรถเห็นภาพฉากด้านหลังเปลี่ยนเป็นระดับสิบแปดบวกอย่างกะทันหัน ใบหน้าพลันแดงก่ำ รีบดึงฉากกั้นขึ้น 

แม่มันสิ เห็นเจ้านายอยู่ด้วยกันกับเยี่ยหวันหวั่นที่สวมชุดนักเรียน ทำไมถึงได้รู้สึกเหมือนเจ้านายกำลังทำความผิดอย่างประหลาด? 

เยี่ยหวันหวั่นเริ่มจากลากซือเยี่ยหานไปที่ร้านยาว่านชุนถัง จากนั้นก็ไปเดินรอบห้างสรรพสินค้าใจกลางเมืองที่มีสินค้ามากมาย 

ยาและของบำรุงต่างๆ นั้นค่อนข้างเลือกง่าย ให้เจ้าของร้านช่วยเธอเลือกตัวที่มีคุณภาพดีสักหน่อยก็ได้แล้ว เรื่องอื่นมีซือเยี่ยหานคอยจัดการ ย่อมต้องไม่ผิดพลาด 

ที่จริงแล้วจะซื้ออะไรก็ไม่สำคัญ ในเมื่อคุณหญิงย่าไม่ขาดเหลือสิ่งของอะไรทั้งนั้น ขอแค่มีมารยาทก็เพียงพอแล้ว 

หลังจากเลือกของขวัญเรียบร้อยแล้ว รถก็มุ่งหน้าไปทางบ้านใหญ่ของตระกูลซืออย่างช้าๆ 

ผ่านไปประมาณหนึ่งชั่วโมง เยี่ยหวันหวั่นก็ได้เห็นบ้านพักตากอากาศอันแสนคุ้นเคยในความทรงจำ 

บ้านพักตากอากาศเป็นคฤหาสน์แบบจีน สไตล์โบราณโอ่อ่าหลังหนึ่ง หลังจากที่รถผ่านเข้าประตูสลักดอกไม้แล้ว ยังต้องขับต่อไปอีกสิบกว่านาทีถึงจะถึงตัวบ้าน 

ที่ประตูตัวบ้านมีผู้ดูแลอาวุโสใส่แว่นตากรอบทอง สวมเครื่องแบบเรียบร้อยยืนรออยู่แล้ว 

เมื่อเห็นว่ารถของซือเยี่ยหานมาถึงแล้ว ผู้ดูแลอาวุโสรีบเข้ามาต้อนรับในโดยการโค้งตังลงลดสายตามองต่ำทันทีพลางกล่าวทักทาย “นายน้อยเก้า!” 

“อื้อ” ซือเยี่ยหานส่งเสียงตอบรับอย่างไม่มีความรู้สึกใดๆ เหมือนที่ผ่านมา 

ผู้ดูแลอาวุโสพูดพลางเหลือบสายตามองเด็กผู้หญิงข้างกายซือเยี่ยหานอย่างแนบเนียน 

นายน้อยมีนิสัยสันโดษเยือกเย็น อารมณ์เปลี่ยนแปลงรวดเร็วผิดปกติ อีกทั้งยังรังเกียจการที่ผู้หญิงเข้าใกล้อย่างสุดโต่ง คุณหญิงใหญ่สรรหาร้อยแปดพันเก้าวิธีก็ไม่อาจทำให้เขาเข้าใกล้ผู้หญิงอย่างคนปกติธรรมดาได้ 

แต่ว่าตอนนี้ นายน้อยกลับมีแฟนอย่างไม่คาดคิด แล้วยังพาฝ่ายตรงข้ามกลับมาที่บ้านใหญ่ อย่าว่าแต่คุณหญิงใหญ่จะตกใจเลย แม้แต่พวกเขาเหล่านี้ที่เป็นคนรับใช้ยังไม่เชื่อไม่ลง 

หลังจากเห็นเด็กหญิงข้างกายนายน้อยใส่เครื่องแบบนักเรียน ผู้ดูแลอาวุโสก็ยิ่งประหลาดใจ 

เด็กผู้หญิงที่นายน้อยชอบอายุน้อยขนาดนี้เชียวเหรอ? อีกทั้งยังดูสวยบอบบางไม่ทนลมฝน 

เขายังหลงคิดว่า ผู้หญิงที่สามารถทำให้นายน้อยมอบใจให้จะต้องเป็นคนที่สุขุมงามสง่าอย่างคุณหนูรั่วซีเสียอีก... 

แต่ว่า เด็กผู้หญิงคนนี้แม้จะดูอายุไม่มาก แต่ดวงจาแจ่มใส บุคคลิกลักษณะไม่ธรรมดา หน้าตายิ่งโดดเด่น ใบหน้าเนียนใสราวกับน้ำ ขนาดไม่ได้แต่งหน้ายังสวยขนาดนี้ 

มองแค่ลักษณะหน้าตานี้ ช่างดูเหมาะสมกับนายน้อย แต่ก็ไม่รู้ว่าลักษณะนิสัยใจคอเป็นอย่างไร 

ในเมื่อเป็นคนที่นายน้อยพากลับมาด้วยตนเอง ท่าทางของผู้ดูแลอาวุโสจึงยังนอบน้อมอยู่มาก รีบเอ่ยว่า “คิดว่าท่านนี้คงเป็นคุณหนูเยี่ย สวัสดีครับ กระผมเป็นผู้ดูแลของบ้านใหญ่ ชื่อว่าจงหลี” 

“สวัสดีค่ะ ผู้ดูแลจง” เยี่ยหวันหวั่นเอ่ยทักทายอย่างมีมารยาท และไม่ได้พูดอะไรมากมาย 

เข้าบ้านครั้งแรก รักษาท่าทีเสียหน่อยเป็นเรื่องดีเสมอ 

เยี่ยหวันหวั่นมองดูผู้ดูแลอาวุโสตรงหน้า อดรำพึงรำพันในใจไม่ได้ ชาติก่อนตอนที่ผู้ดูแลผู้นี้ได้พบกับเธอ ไม่ได้มีท่าทีเกรงใจอย่างนี้ 

เวลานั้นผู้ดูแลได้เห็นผมสีเขียวทรงแอฟโฟรและการแต่งหน้าแต่งตัวที่เหมือนกับปีศาจของเธอ หน้าของเขาพลันเปลี่ยนเป็นสีเขียว กุมหน้าอกเกือบจะตกใจจนเป็นลมล้มพับไป 

เทียบดูแล้ว คุณหญิงย่าซือที่เห็นเธอในสภาพนั้นแล้วยังสามารถพูดคุยกับเธออย่างสนิทสนมด้วยความใจดี ช่างเป็นยอดมนุษย์จริงๆ! 

ผู้ดูแลอาวุโสเห็นเยี่ยหวันหวั่นยืนอยู่ข้างซือเยี่ยหานอย่างว่าง่าย รักษาท่าทีเหนียมอาย ความรู้สึกดีในใจยิ่งเพิ่มขึ้นอีกหลายคะแนน “นายน้อยเก้า คุณหนูเยี่ย รีบเข้าไปข้างในก่อนเถอะครับ คุณหญิงย่ารอมาทั้งวันแล้ว” 

ในที่สุดก็ต้องมาเหยียบที่นี่อีกครั้ง นัยน์ตาเยี่ยหวันหวั่นหดเล็ก กำฝ่ามือแน่นโดยจิตใต้สำนึก ความทรงจำอันเลวร้ายในชาติก่อนฉายชัดขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุมได้... 

ในชาตินี้ เธอสามารถเปลี่ยนแปลงทุกอย่างได้จริงๆ เหรอ? 

ซือเยี่ยหานกำลังจะเดินเข้าประตู ทว่ากลับหยุดฝีเท้าลงอย่างกะทันหัน แผ่นหลังเปลี่ยนเป็นแข็งตรงอย่างที่สุด ดวงตาลึกล้ำของหุ่นยนต์อย่างเขา ค่อยๆ หลุบลงมองมือซ้ายของตัวเอง เห็นมือเล็กของหญิงสาวจับมือของเขาไว้ตั้งแต่เมื่อไร 

เพราะซือเยี่ยหานหยุดเดินอย่างกะทันหัน เยี่ยหวันหวั่นถึงได้พบว่า เธอได้คว้าอะไรบางอย่างข้างกายไว้อย่างไม่รู้ตัวเพราะความวิตกกังวลที่มากเกินไป และสิ่งที่เธอคว้าเอาไว้ก็คือ มือของซือเยี่ยหาน 

เยี่ยหวันหวั่นพลันรู้สึกอาย คิดอยากจะดีงมือกลับมา 

ทว่า ยังไม่ทันที่จะได้ทำอย่างที่คิดก็ถูกชายหนุ่มกุมมือเอาไว้ แล้วก้าวเท้าเดินหน้าต่อ 

เมื่อรู้สึกถึงฝ่ามืออุ่นร้อนเกาะกุมมือน้อยของเธอแน่น ทั้งๆ ที่คนข้างกายเป็นคนที่ทำให้เธอหวาดกลัวที่สุด กลับทำให้เธอเกิดความรู้สึกสบายใจอย่างประหลาด... 

 

 

บทที่ 56 คู่รักหนุ่มสาวจูงมือกัน 

ขณะที่ซือเยี่ยหานและเยี่ยหวันหวั่นเพิ่งจะถึงประตูใหญ่ คุณหญิงย่าก็ได้รับรายงานจากคนรับใช้เรียบร้อยแล้ว เวลานี้กำลังเดินวนไปวนมาอยู่ในห้องรับแขกอย่างกระวนกระวายใจ 

เธอได้ทำความเข้าใจสถานการณ์ของเด็กผู้หญิงคนนั้นจากสวี่อี้มาบ้างแล้ว บอกว่ายังอยู่มัธยมปีที่หก ตอนแรกที่ได้ยินทำเอาเธอตกใจสะดุ้งโหยง แต่ว่ายังดีที่แม้จะเด็กไปนิด แต่ก็บรรลุนิติภาวะแล้ว 

เพียงแต่ชาติตระกูลของเด็กสาวไม่ค่อยดีนัก เทียบกับตระกูลซือแล้วต่างกันราวฟ้ากับเหว 

แต่ขอเพียงเสี่ยวจิ่วชอบ เรื่องทั้งหมดนี้ล้วนไม่ใช่ปัญหา ที่สำคัญที่สุดคือยังต้องดูนิสัยใจคอของเด็กสาว จริงใจต่อเสี่ยวจิ่วหรือไม่ 

ได้ยินเสียงฝีเท้าจากด้านนอก คุณหญิงย่ารีบไปมองที่ประตูทันที 

เห็นผู้ดูแลเดินอยู่ข้างหน้า มีอีกสองคนเดินตามอยู่ข้างหลัง หลานของเธอยังทำหน้าตึงราวน้ำแข็งสลักอยู่เหมือนเดิม มีกระเป๋าหนังสือสีฟ้าขาวสะพายอยู่ที่ไหล่ 

ใบหน้าเล็กของเด็กสาวสะอาดสะอ้านกระจ่างใสราวลูกพีช เส้นผมสีดำมัดเป็นหางม้า สวมเครื่องแบบนักเรียนของโรงเรียนชิงเหอ ดูเรียบร้อยว่าง่ายเป็นอย่างมาก ทำให้ผู้ที่ได้พบเห็นเป็นต้องหลงรัก 

สิ่งที่ทำให้เธอประหลาดใจด้วยความยินดีที่สุดคือ ทั้งสองเดินจูงมือกันเข้ามาอย่างที่เธอคาดไม่ถึง 

เธอรู้จักนิสัยของเสี่ยวจิ่วดี ผู้หญิงทั่วไปล้วนไม่สามารถเข้าใกล้เขาในระยะสามก้าวได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการแตะต้องเขาเลย 

แต่ว่าตอนนี้ คาดไม่ถึงว่าเขาจะเป็นคนจูงมือเด็กสาวด้วยตัวเอง นี่เป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนจริงๆ 

ด้วยเหตุนี้ สายตาของคุณหญิงย่าที่มองเยี่ยหวันหวั่นยิ่งมีความพึงพอใจมากขึ้นภายในพริบตา 

ซือเยี่ยหานเดินนำเยี่ยหวันหวั่นมาถึงด้านหน้าคุณหญิงย่า “ย่าครับ” 

คุณหญิงย่ากระพริบตามองเยี่ยหวันหวั่น ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความรักและความเมตตา น้ำเสียงใจดีอย่างที่สุดราวกับกลัวว่าจะทำให้ฝ่ายตรงข้ามตกใจ “หนูคนนี้คือเยี่ยหวันหวั่นสินะ รีบมาหาย่าเร็วเข้า” 

เยี่ยหวันหวั่นมองซือเยี่ยหานทีหนึ่ง จากนั้นจึงเดินไปหาคุณหญิงย่าอย่างว่าง่าย “สวัสดีค่ะ คุณย่า!” 

“เด็กดี” คุณหญิงย่าตอบรับด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม มองดูถุงน้อยใหญ่ข้างหลังในมือสวี่อี้ จึงเอ่ยขึ้นด้วยความเอ็นดู “เหนื่อยเลยสินะ บอกว่าคนมาก็พอแล้ว ไม่ต้องเอาของขวัญอะไรมาหรอก” 

ปากพูดไปเช่นนี้ แต่ว่าน้ำเสียงกลับดีใจมาก 

แม้ว่าในบ้านจะไม่ขาดเหลืออะไร แต่ในเมื่อนี่เป็นของที่ว่าที่หลานสะใภ้ในอนาคตเป็นคนให้ จะมีความหมายเหมือนกันได้อย่างไร 

“คุณหญิงย่าคะ อาหารเย็นพร้อมแล้วค่ะ” เวลานี้เอง คนรับใช้ในห้องครัวมารายงานให้ทราบ 

“พวกหลายมาได้เวลาพอดีเลย ไปด้วยกันทั้งหมดนี่แหละ พวกเรากินไปคุยไป ที่บ้านไม่มีพิธีรีตรองอะไรมากนักหรอก เอาตามสะดวกก็พอ” คุณหญิงย่ากลัวเยี่ยหวันหวั่นจะเกร็งมากเกินไป จึงตั้งใจพูดขึ้นมา แล้วจูงมือเยี่ยหวันหวั่นไปทางโต๊ะอาหารอย่างเป็นมิตร แม้แต่หลานชายยังทิ้งไว้ที่ด้านหลัง 

ซือเยี่ยหานส่งกระเป๋าหนังสือให้ผู้ดูแลอาวุโส แล้วสาวเท้ายาวก้าวใหญ่ไปทางโต๊ะอาหาร 

ตอนนี้คุณหญิงย่าพูดคุยกับเยี่ยหวันหวั่นอย่างสนิทสนมแล้ว “หวันหวั่น เรียน ม. 6 เหนื่อยไหม? มาที่นี่ทำให้หนูเสียเวลาเรียนหรือเปล่า?” 

ท่าทางสนิทสนมใจดีของคุณย่าซือทำให้เยี่ยหวันหวั่นรู้สึกผ่อนคลายลงไม่น้อย ดูเบื้องต้นแล้ว ความประทับใจแรกที่เธอมีต่อคุณย่าคงจะไม่เลวเลย 

เยี่ยหวันหวั่นส่ายศีรษะ “ไม่เลยค่ะ วันเสาร์อาทิตย์เป็นวันหยุดค่ะ” 

“เจ้าเสี่ยวจิ่วหลานคนนี้ มีแฟนแล้วไม่บอกย่าสักคำ หลายวันก่อนย่าเห็นเขาดูโทรศัพท์มือถือแอบยิ้มอยู่คนเดียว ก็เลยถามเขาว่าดูอะไรอยู่ เขาบอกว่ากำลังดูข้อความของแฟน 

ย่าก็เลยได้รู้ ไม่รู้ว่าเขาไปมีแฟนตั้งแต่ตอนไหน ตอนนั้นทำเอาย่าตกใจ ถึงได้เร่งให้เขาพากลับมาให้ย่าเจอสักหน่อย” คุณย่าพูด มองหลานชายพลางบ่น 

เยี่ยหวันหวั่นได้ยินคุณย่าบอกเรื่องที่คาดไม่ถึงอย่างซือเยี่ยหานอ่านข้อความของเธอไปยิ้มไป ใบหน้าของเธอจึงเต็มไปด้วยความประหลาดใจ จินตนาการภาพในตอนนั้นไม่ออกจริงๆ 

ความคิดเห็น