facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ชาติก่อนเธอทำทุกทางเพื่อหนีจากเขา แต่ชาตินี้เธอจะยึดตำแหน่งคนข้างกายเขาไว้ให้มั่น ถ้าคิดว่าจะให้ใครมาแย่งไปเหมือนเมื่อก่อนได้ละก็ ระวังให้ดี... เพราะตอนนี้เธอสวยและฉลาดขึ้นเยอะด้วย!

บทที่ 53 แต่งภรรยาต้องเลือกที่เพียบพร้อมด้วยคุณธรรม / บทที่ 54 ใช้การกระทำพิสูจน์ว่าชอบหรือไม่ชอบ

ชื่อตอน : บทที่ 53 แต่งภรรยาต้องเลือกที่เพียบพร้อมด้วยคุณธรรม / บทที่ 54 ใช้การกระทำพิสูจน์ว่าชอบหรือไม่ชอบ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.8k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ม.ค. 2564 12:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 53 แต่งภรรยาต้องเลือกที่เพียบพร้อมด้วยคุณธรรม / บทที่ 54 ใช้การกระทำพิสูจน์ว่าชอบหรือไม่ชอบ
แบบอักษร

บทที่ 53 แต่งภรรยาต้องเลือกที่เพียบพร้อมด้วยคุณธรรม 

ช่วงสายวันเสาร์ 

ประตูทางเหนือโรงเรียนมัธยมปลายชิงเหอที่เงียบสงัด มีรถเบนท์ลีย์สุดหรูคันหนึ่งจอดนิ่งอยู่ข้างกำแพงลายพร้อยและถนนดินโคลนที่เละเทะอย่างไม่เข้ากัน  

ด้านนอกของตัวรถมีสีดำดูเหมือนจะเรียบง่าย แต่การตกแต่งภายในกลับหรูหราถึงขีดสุด ที่นั่งหนังแท้ ผ้าห่มกำมะหยี่ชั้นยอดราคาแพง ระบบปรับอุณหภูมิอากาศอัตโนมัติ มีน้ำหอมที่มีสรรพคุณช่วยเรื่องการนอนหลับล่องลอยบางเบาอยู่ในอากาศ ทั้งหมดล้วนจัดการให้สะดวกสบายเป็นพิเศษ 

ชายหนุ่มสวมชุดสูทสีดำเข้มเข้ารูป นั่งอยู่บนเก้าอี้ที่ปูด้วยผ้าห่มกำมะหยี่สีขาวหิมะ ใบหน้าหล่อเหลาเยียบเย็นเหมือนที่ผ่านมา รังสีบางเบาจากการที่อดนอนมาเป็นเวลานานทำให้เขายิ่งดูดุดัน ใครเห็นเป็นต้องกลัว 

เวลานี้ สายตาของชายหนุ่มไม่ได้โฟกัสที่ความว่างเปล่าด้านนอกหน้าต่าง ไม่รู้ว่ากำลังคิดสิ่งใดอยู่ 

บนที่นั่งคนขับรถ สวี่อี้มีใต้ตาดำคล้ำอย่างหนักสองอัน ใบหน้ามืดครึ้มอึมครึม เห็นได้ชัดว่าไม่ได้นอนมาทั้งคืน 

อย่างไรเขาก็คิดไม่ถึงว่า นายท่านจะพายัยเยี่ยหวันหวั่นนั่นไปพบคุณหญิงย่า นับแต่ที่ได้รู้ข่าวนี้ เขาก็ร้อนใจดั่งไฟสุม 

หรือว่านายท่านไม่กลัวว่าสภาพผู้หญิงคนนั้นจะทำให้คุณหญิงย่าตกใจจนเป็นอะไรขึ้นมา? 

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงนิสัยชอบสร้างปัญหาของผู้หญิงคนนั้น 

คุณหญิงย่ามีฐานะอะไร? นั่นเป็นผู้ช่วยและแรงสนับสนุนใหญ่ในการสืบทอดตระกูลของนายท่าน หากก่อเรื่องอะไรที่บ้านใหญ่ขึ้นมา ร้ายแรงกว่าที่สวนจิ่นหยวนมากนัก 

เดิมทีเขายังกอดความหวังเส้นหนึ่ง หลงคิดว่านายท่านจะแค่เล่นๆ เพราะว่าไม่ได้ครอบครองจึงไม่ยอมปล่อยมือ ไหนเลยจะคิดว่านายท่านจะพาคนไปพบคุณหญิงย่า 

สวี่อี้ยิ่งคิดก็ยิ่งกลัว จึงอดไม่ได้เอ่ยโน้มน้าว “นายท่าน มีคำบางคำที่คุณอาจจะไม่ชอบฟัง แต่ต่อให้ต้องตายผมก็ขอเอ่ยเตือนคุณประโยคหนึ่ง คิดให้ดีก่อนจะทำอะไร คุณหญิงย่าเป็นทั้งญาติที่สำคัญที่สุดสำหรับคุณ และเป็นคนที่มีอำนาจในการพูดที่สุดในตระกูลซือ ถ้าหากทำร้ายหรือผิดใจกับคุณหญิงย่าเข้า นึกถึงผลที่จะตามมาไม่ออกเลยนะครับ 

ถ้าหากแอบเลี้ยงไว้ที่สวนจิ่นหยวนก็ช่างเถอะ แต่ผู้หญิงที่ทำให้คุณพามาพบคุณหญิงย่าได้ นั่นแสดงว่าในอนาคตเธออาจจะกลายเป็นนายหญิงแห่งตระกูลซือ จากลักษณะนิสัยของคุณเยี่ย ออกจะ...” 

สวี่อี้ไม่ทันได้พูดต่อ เสียงเยียบเย็นไม่เจือความอบอุ่นเลยแม้แต่น้อยดังขึ้นจากที่นั่งด้านหลัง ห่อหุ้มด้วยความรู้สึกกดดันขนาดใหญ่ “เมื่อไรกันที่ฉันทำอะไร แล้วต้องให้นายเสนอความคิดเห็น?” 

สวี่อี้ถูกความเย็นชากะทันหันจนเสียวหลังวาบ ไม่กล้าพูดอะไรอีกทันที “ผมสำนึกผิดแล้วครับ!” 

วินาทีถัดมา น้ำเสียงของชายหนุ่มเย็นชาขึ้นอีก ริมฝีปากบางเอ่ยคำพูดสองคำที่ราวกับหลุดออกมาจากน้ำแข็ง “ห้ามมีครั้งหน้า” 

บรรยากาศภายในรถเปลี่ยนไปราวกับน้ำแข็ง 

เวลานี้เอง เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากที่ไม่ไกล 

สวี่อี้เหลือบสายตาขึ้นมองไปทางที่เสียงเท้าดังขึ้น เห็นเพียงเด็กผู้หญิงคนหนึ่งสวมชุดโรงเรียนชิงเหอกำลังเดินจากประตูหลังมาทางพวกเขา 

หญิงสาวยังไม่ได้แต่งหน้า ด้านหลังสะพายกระเป๋าหนังสือสีฟ้าอ่อน ผมดำสนิทราวกับหมึกมัดเป็นผมหางม้าอย่างเรียบร้อย สวมชุดนักเรียนสีขาวฟ้า แขนยาวขายาวเทอะทะและไม่มีความสวยเลย ทว่าภายใต้ผิวขาวเนียนสว่างราวหยกขาว เห็นได้ชัดว่าหญิงสาวเต็มไปด้วยความกระฉับกระเฉงมีชีวิตชีวา 

ไม่เหมือนพวกคุณหนูสูงศักดิ์ที่แต่งตัวอย่างปราณีตอย่างที่เห็นจนชินตา ทว่ากลับทำให้ตาเป็นประกาย ราวกับสายน้ำที่ใสสะอาด 

หลังจากที่เห็นชัดเจนว่าคนที่กำลังเดินเข้ามาคือใคร สวี่อี้ก็นิ่งอึ้งอยู่ตรงนั้นอย่างไม่อยากจะเชื่อ 

นั่น...นั่นมัน...เยี่ยหวันหวั่น! 

 

 

บทที่ 54 ใช้การกระทำพิสูจน์ว่าชอบหรือไม่ชอบ 

เยี่ยหวันหวั่นคิดไปคิดมา ก็คิดว่าเลือกที่จะใส่ชุดนักเรียนไปพบคุณหญิงย่าจะดีกว่า 

แม้ว่าฐานะคุณย่าของซือเยี่ยหานจะสูงส่งเป็นพิเศษ แต่เธอรู้สึกว่าบรรดาคุณย่าในโลกนี้ล้วนยังมีบางอย่างที่เหมือนกัน แปดสิบเปอร์เซ็นต์คือชอบเด็กผู้หญิงที่สะอาดเรียบร้อยและว่าง่ายเชื่อฟัง 

และไม่ว่าจะใส่ชุดอะไรก็ไม่ดูเป็นเด็กดีว่าง่ายเหมือนชุดนักเรียนอีกแล้ว 

ส่วนการแต่งหน้า นอกจากมาสก์หน้าตอนนอนเมื่อคืน บวกกับทาครีมบำรุงผิวขั้นพื้นฐานแล้ว เธอไม่ได้แต่งหน้าเลยแม้แต่น้อย ทรงผมก็มัดเป็นผมหางม้าเรียบร้อย เผยให้เห็นหน้าผากสวยแวววาว 

สวี่อี้มองคนที่กำลังเดินมาว่าไม่ใช่ยัยผีน่าตกใจกลัวเหมือนอย่างที่จินตนาการ แต่เป็นเด็กสาวน่ารักสดใสที่เพียงมองก็ทำให้คนรู้สึกชอบได้ เขาอึ้งอยู่พักใหญ่กว่าจะรู้สึกตัว โงนเงนลงจากรถไปเปิดประตูฝั่งที่นั่งข้างหลังของรถ จากนั้นทำหน้าประหลาดใจมองไปทางด้านหลังผ่านกระจกมองหลัง 

เมื่อก่อนเรื่องที่เยี่ยหวันหวั่นชอบทำมากที่สุดคือการต่อต้านเจ้านาย อย่างไรซะอาศัยความชอบพอของเจ้านาย ต่อให้เธอทำเรื่องที่เกินไปมากกว่านี้ เจ้านายก็ล้วนตามใจเธอ  

โอกาสดีอย่างวันนี้ เธอกลับใส่เสื้อผ้า...ปกติขนาดนี้? 

เยี่ยหวันหวั่นคนนี้...ช่วงนี้แปลกไปมากจริงๆ เธอตั้งใจจะทำอะไรกันแน่นะ? 

หลังจากเยี่ยหวันหวั่นขึ้นรถแล้ว นั่งลงตรงตำแหน่งข้างกายซือเยี่ยหาน 

ทันทีที่ขึ้นรถ เยี่ยหวันหวั่นอดที่จะส่งเสียงด้วยความตื่นเต้นไม่ได้ ด้านนอกรถมองอะไรไม่ออก แต่ว่าด้านในตกแต่งซะเหมือนโรงแรมหรูระดับประธานาธิบดีอย่างไรอย่างนั้น 

เพื่อที่จะให้ซือเยี่ยหานนอนหลับได้มากอีกสักหน่อย คนตระกูลซือได้ทำทุกวิถีทางจริงๆ 

“ไม่รู้ว่าต้องนอนค้างข้างนอกหรือเปล่า การบ้านฉันยังทำไม่เสร็จ ก็เลยเอามาด้วยเลย” 

เยี่ยหวันหวั่นนำกระเป๋าหนังสือด้านหลังตนลงมาวางไว้บนตัก เธออธิบายพลางมุดหัวหยิบสมุดเล่มเล็กออกมาจากกระเป๋าหนังสือ รีบเอ่ยปากทันทีว่า “นี่คือรายการของขวัญที่ฉันจดออกมา ฉันว่าจะไปซื้อของบำรุงร่างกายที่ร้านยาว่านชุนถัง ก่อน แล้วค่อยไปห้างสรรพสินค้าซือเสื้อผ้า กระเป๋า ไม่ก็ผ้าพันคอให้คุณย่า แต่ว่าฉันไม่แน่ใจว่าคุณย่าชอบอะไร คุณต้องบอกฉันนะ แล้วก็...ฉันจน ฉันเป็นคนเลือกของขวัญ แต่คุณต้องเป็นคนจ่ายเงินนะ...” 

เด็กสาวคงจะวิ่งมาเล็กๆ บนหน้าผากจึงมีเหงื่อบางๆ อยู่ชั้นหนึ่ง เวลานี้ท่าทางจ้องหนังสือพูดนั้นดูตั้งใจเป็นพิเศษ ในดวงตาราวกับมีดวงดารา 

หวันหวั่น ถ้าหากเธอกำลังหลอกฉัน... 

จะให้ดีที่สุดช่วยรับรองว่า... 

จะหลอกฉันไปตลอดชีวิต... 

เยี่ยหวันหวั่นกำลังจะพูดต่อไป ทันใดนั้นรู้สึกได้ว่าคางของเธอถูกคนเชยขึ้น ลมหายใจสดชื่นเข้าประชิดทีละน้อย ใบหน้าหล่อเหลาจนทำให้ใจสั่นไหวของชายหนุ่มค่อยๆ ใหญ่ขึ้นในสายตาของเธอ จากนั้นริมฝีปากเธอรู้สึกได้ถึงความเจ็บ 

รู้สึกได้ถึงอันตรายและนัยยะตักเตือนที่สังเกตไม่ได้ง่ายๆ สมองของเยี่ยหวันหวั่นว่างเปล่า ตานี่เป็นอะไรไปอีก? เธอไม่ได้ทำอะไรเลยนี่นา? 

หรือจะเป็นเพราะการแต่งตัวแบบนี้ของเธอ? 

หลงคิดว่าซือเยี่ยหานไม่ชอบการแต่งตัวแบบนี้ของเธอ เยี่ยหวันหวั่นทำได้เพียงอธิบายให้หายโกรธ “คือว่า คุณไม่ชอบฉันแต่งตัวแบบนี้ใช่ไหม? แต่ว่าวันนี้จะไปพบคุณย่า ท่านจะต้องไม่ชอบผู้หญิงที่แต่งหน้าแต่งตัวจัดแน่นอน ฉันก็เลยไม่ได้แต่งหน้า คงต้องให้คุณเสียใจสักหน่อย...” 

ได้ยินว่าหญิงสาวตั้งใจแต่งตัวเช่นนี้เพื่อไปพบคุณย่า อารมณ์ของซือเยี่ยหานพลันนิ่งอึ้ง 

สายตาราวกับมีเนื้อหนังไล่ไปตั้งแต่แก้มไปที่คาง ลำคอ เอวคอดที่ชุดนักเรียนบดบังไว้ นัยน์ตาเย็นเยียบมีความร้อนรุ่มสุมอยู่อย่างผิดปกติ วินาทีถัดมา พรวดพราดจูบลงมาใหม่อีกครั้ง ไม่ฉาบฉวยเหมือนแมลงปอแตะผิวน้ำอย่างเมื่อครู่ เอาแต่ใจจนถึงขั้นหยาบกระด้างเล็กน้อยรุกรานทุกพื้นที่ในปากของเธอ... 

ใช้การกระทำพิสูจน์ว่า เขาชอบหรือไม่ชอบกันแน่ 

ความคิดเห็น