facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ชาติก่อนเธอทำทุกทางเพื่อหนีจากเขา แต่ชาตินี้เธอจะยึดตำแหน่งคนข้างกายเขาไว้ให้มั่น ถ้าคิดว่าจะให้ใครมาแย่งไปเหมือนเมื่อก่อนได้ละก็ ระวังให้ดี... เพราะตอนนี้เธอสวยและฉลาดขึ้นเยอะด้วย!

บทที่ 51 คุณย่าอยากพบเธอ / บทที่ 52 เจอผู้ใหญ่ครั้งแรกจะทำตัวตามสบายได้อย่างไร

ชื่อตอน : บทที่ 51 คุณย่าอยากพบเธอ / บทที่ 52 เจอผู้ใหญ่ครั้งแรกจะทำตัวตามสบายได้อย่างไร

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.8k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ม.ค. 2564 12:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 51 คุณย่าอยากพบเธอ / บทที่ 52 เจอผู้ใหญ่ครั้งแรกจะทำตัวตามสบายได้อย่างไร
แบบอักษร

บทที่ 51 คุณย่าอยากพบเธอ 

สุดท้าย แน่นอนว่าผลการฝึกซ้อมครั้งนี้คือจนแล้วจนรอดซือเซี่ยก็ไม่สามารถลงไปจุมพิตได้ 

ไม่ใช่ทุกคนที่จะมีรสนิยมไม่ธรรมดาเหมือนกับซือเยี่ยหานอย่างที่คิดจริงๆ... 

เยี่ยหวันหวั่นกลับถึงหอพัก ลบเครื่องสำอางและอาบน้ำ คิดว่าพรุ่งนี้จะแต่งหน้าอย่างไรดีไปพลาง เปิดคอมพิวเตอร์ไปพลาง 

สำหรับเธอไม่จำเป็นต้องใช้เวลามากมายไปกับบทเรียนของโรงเรียนอีกแล้ว เธอเตรียมที่จะซื้อตำราด้านภาพยนตร์ประเภทผู้กำกับหรือนักเขียนบทให้มากหน่อยจากบนอินเตอร์เน็ต เพื่อทำเวลาเรียนด้วยตนเอง 

ในเมื่อการสอบเข้ามหาวิทยาลัยเป็นเพียงการเริ่มต้นเท่านั้น เธอจะต้องแย่งทุกอย่างที่เป็นของพ่อกลับมาจากมือของเยี่ยเส่าอันกับเยี่ยอีอีให้ได้ 

ตอนนั้นเธอเอาแต่โทษว่าพ่อเธอไร้ความสามารถ จนเป็นเหตุให้เธอไม่สามารถอยู่กับกู้เยว่เจ๋อได้ ทว่าเธอไม่รู้เลยว่า คนที่ทำร้ายพวกเขาทั้งครอบครัวคือตัวเธอเอง 

ตอนนั้นเยี่ยอีอีสวมรอยใช่ชื่อของกู้เยว่เจ๋อหลอกเธอไปร้านเหล้าห่างไกลแห่งหนึ่ง กล่อมให้เธอดูดกินผงสีขาวชนิดหนึ่งกับคนกลุ่มหนึ่ง ฉวยโอกาสที่สติของเธอพร่าเลือน ถ่ายคลิปที่เธอดูดสารเสพติด 

เวลานั้นในห้องมีผู้หญิงผู้ชายปะปนกันมั่วไปหมด ตัวเธอเองก็เสื้อผ้าไม่เรียบร้อยห้อมล้อมไปด้วยพวกผู้ชาย ใครที่ได้เห็นล้วนต้องคิดไปถึงการมั่วเซ็กส์ 

หากไม่ได้กังวลว่าทำให้เป็นเรื่องร้อนแรงมากเกินไปแล้วพ่อของเธอจะมีปฏิกิริยาตรงกันข้ามกับที่คาดไว้ เกรงว่าเยี่ยอีอีคงไม่ยอมเลิกราสั่งให้คนทำลายความบริสุทธิ์ของเธอซะ 

แค่เท่านี้ อารองใช้เรื่องพวกนี้ข่มขู่ให้พ่อยกหุ้นให้ พร้อมทั้งยอมรับว่าตัวเองกระทำผิดยักยอกเงินหลวง 

คนที่พ่อรักมากที่สุดตั้งแต่เล็กคือเธอลูกสาวคนนี้ ทั้งครอบครัวล้วนยกให้เธอเป็นสุดที่รักยอมตามใจทุกอย่าง 

ขณะที่เธอกำลังเที่ยวเล่นอยู่ต่างประเทศ มีอยู่ครั้งหนึ่งเกือบจะถูกผู้ก่อการร้ายทำร้ายจนเสียชีวิต จิตใจได้รับการกระทบกระเทือนครั้งใหญ่ ทำให้พ่อแม่โทษตัวเองไม่เลิก รับเธอกลับประเทศทันที ตั้งแต่นั้นก็ยิ่งดูแลเธอราวกับไข่ในหิน 

และคงเป็นเพราะการปกป้องดูแลที่มากเกินไปของพ่อแม่ ทำให้เธอใสซื่อเกินไปจนหลงเชื่อคนอื่นอย่างง่ายดาย 

พ่อได้เตือนเธอแล้วว่าช่วงนี้อย่าได้ออกไปไหนตามลำพัง แต่เพื่อที่เธอจะได้เดตกับกู้เยว่เจ๋อสองต่อสอง ก็เลยแอบสลัดบอดี้การ์ดหนีออกไป 

ในเมื่อเป็นคำเชิญของกู้เยว่เจ๋อ ต่อให้เป็นมีดหล่นลงมาจากฟ้า เธอก็จะพุ่งออกไป แล้วจะอะไรกับคำเตือนประโยคเดียวของพ่อ  

เวลานั้นเผชิญกับการข่มขู่ของอารอง พ่อเลือกที่จะปกป้องเธอให้ปลอดภัยโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ต่อให้ต้องจ่ายด้วยการทอดทิ้งตระกูลเยี่ย 

หลังจากเกิดเรื่อง พ่อกลัวว่าเธอจะโทษตัวเองมากเกินไปรับเรื่องสะเทือนใจไม่ไหว ก็เลยไม่ได้บอกความจริงเธอมาโดยตลอด 

ส่วนเธอยังคงโง่เง่าหลงคิดว่าครั้งนั้นกู้เยว่เจ๋อเพียงไม่ได้มาตามนัด ไม่รู้เลยว่าการเอาแต่ใจของตัวเองครั้งหนึ่งได้ก่อให้เกิดผลลัพธ์ที่ร้ายแรงมากขนาดไหน ถึงขั้นตัดความสัมพันธ์กับพวกเขาเพียงเพราะผู้ชายกากๆ คนหนึ่งที่เมื่อพ่อสูญสิ้นอำนาจก็ยกเลิกการหมั้นหมายกับเธอทันที 

หลงผิดเอาหมาป่ามาเป็นรักแท้ แล้วเอาครอบครัวเป็นศัตรู... 

พอคิดถึงเรื่องพวกนี้ เยี่ยหวันหวั่นเกลียดตัวเองจะอยากจะแทงตัวเองให้ตาย 

พ่อคะ... แม่คะ... รอหนูก่อนนะ... 

เรื่องทั้งหมดนี้หนูจะเอาคืนมาจากพวกเขาให้หมด! 

เวลานี้เอง เสียงเรียกเข้าที่เธอตั้งไว้เป็นพิเศษพลันดังขึ้น ซือเยี่ยหานโทรมา 

เยี่ยหวันหวั่นจัดการอารมณ์ตัวเอง รีบรวบรวมสติรับโทรศัพท์ 

“ฮัลโหล?” 

“เลิกเรียนหรือยัง?” เสียงที่ส่งมาจากปลายสายโทรศัพท์ของคนคนนั้นยังคงเย็นชาเหมือนเดิม 

“อื้อ ค่ะ~ เลิกเรียนแล้ว~ เพิ่งจะซ้อมละครเสร็จ เจ้าชายน่าเกลียดเกินไป ฉันเกือบจะอ้วกออกมาแน่ะ ตอนแรกคิดว่าจะขออาจารย์สละสิทธิ แต่อาจารย์บอกว่าจะเปลี่ยนการตัดสินจากผลการจับฉลากไม่ได้...” เยี่ยหวันหวั่นบ่นอุบอิบ เธอจงใจเปิดเผยสิ่งที่เธอทำและเรื่องราวที่เกิดขึ้นในโรงเรียน แบบนี้แล้วเมื่อถึงเวลาซือเยี่ยหานจะไม่มีเหตุผลมาว่าเธอปิดบังอะไรเขาได้ 

คนปลายสายโทรศัพท์คนนั้นฟังเธอบ่นถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในโรงเรียนอย่างมีความอดทน รอให้เธอพูดจบถึงได้เอ่ยขึ้นว่า “วันเสาร์ว่างไหม?” 

“วันเสาร์เหรอคะ? น่าจะ...ไม่มีอะไรนะคะ...” 

วันเสาร์อาทิตย์นักเรียนของโรงเรียนสามารถกลับบ้านได้ ถ้าหากซือเยี่ยหานให้เธอกลับไป เธอไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ คิดถึงตรงนี้ ของเยี่ยหวันหวั่นยากที่จะเลี่ยงไม่ให้เสียงเครียดขึ้นมา 

ต่อให้แค่เพียงสองวัน แต่หากกลับไปแล้วออกมาไม่ได้อีกล่ะ... 

สำหรับเธอแล้วความอิสระช่างล้ำค่าเหลือเกิน เธอยังมีเรื่องที่อยากทำอีกมาก ไม่คิดอยากกลับไปใช้ชีวิตเหมือนก่อนอีกแล้ว 

“คุณย่าอยากพบเธอ” เหมือนว่ารู้สึกได้ถึงความตึงเครียดและอาการต่อต้านของเธอ เสียงของซือเยี่ยหานจึงเหมือนจะเย็นชาขึ้นด้วยเหมือนกัน 

 

 

บทที่ 52 เจอผู้ใหญ่ครั้งแรกจะทำตัวตามสบายได้อย่างไร 

“ฮะ? คุณย่า...” เยี่ยหวันหวั่นได้ยินดังนั้น พลันอึ้งไปนิดหน่อย 

ขณะเดียวกัน เธอก็ย้อนนึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นก่อนจะเกิดใหม่ทันที 

ก่อนจะเกิดใหม่ ซือเยี่ยหานก็เคยพาเธอไปพบคุณย่าของเขาเช่นเดียวกัน 

ที่ตระกูลซือ คนที่ใกล้ชิดซือเยี่ยหานที่สุดก็คือคุณย่า คุณหญิงย่าเลือดเหล็กกับประวัติตระกูลอันโชกโชนค่อนชีวิตท่านนี้มีฐานะในตระกูลซือสูงมาก เนื่องจากพ่อของซือเยี่ยหานอายุสั้น คนที่เธอรักและเอ็นดูที่สุดก็คือหลานชายคนนี้ซือเยี่ยหาน ขอแค่เป็นของที่ซือเยี่ยหานชอบ เธอล้วนสนับสนุนเต็มที่อย่างไม่มีข้อแม้ 

ในชาติก่อน เธอกลับผิดใจคุณหญิงย่าท่านนี้อย่างหมดสิ้น 

ชาติก่อนเรื่องที่คุณย่าของซือเยี่ยหานอยากพบเธอ เรื่องใหญ่อย่างนี้มีหรือที่เธอจะไม่ปรึกษาเฉินเมิ่งฉี? 

เฉินเมิ่งฉีก็นับว่างัดอุบายมาจนหมดเปลือก สอนให้เธอยั่วโมโหคุณหญิงย่าด้วยวิธีต่างๆ นานา ส่วนเธอในเวลานั้นย่อมทำตามทุกอย่าง 

ไม่เพียงแต่งตัวจัดจ้านอย่างนั้นไปพบผู้ใหญ่ ซ้ำยังทำหน้าตายตั้งแต่ต้นจนจบ พูดจาไร้สัมมาคารวะ 

คุณหญิงย่าเพราะรักหลานชายจับใจ เยี่ยหวันหวั่นทำตัวราวกับผีไปพบเธอ ซ้ำยังทำตัวไร้การอบรมสั่งสอนอย่างนี้แล้ว คุณหญิงย่ากลับยังคงไม่ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย 

จนกระทั่ง เยี่ยหวันหวั่นไปแตะเกล็ดคอมังกรของคุณหญิงย่าเข้า ซึ่งนั่นก็คือซือเยี่ยหาน 

ในขณะที่เธอกำลังอยู่ที่คฤหาสน์ เฉินเมิ่งฉีโทรหาเธออย่างกะทันหัน บอกว่ากู้เยว่เจ๋อประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ เป็นตายเท่ากัน 

ซือเยี่ยหานจะยอมปล่อยให้เธอไปหากู้เยว่เจ๋อได้อย่างไร? 

แค่คิดก็รู้ได้ว่า เวลานั้นทั้งสองทะเลาะกันใหญ่โตเพียงไร เธอด่าทอกัดทึ้งเขาราวกับคนบ้า แช่งให้เขาไปตายเดี๋ยวนี้ 

คาดไม่ถึงว่าจะได้ยินเธอสาปแช่งให้ซือเยี่ยหานให้ไปตาย คุณหญิงย่าถูกเธอยั่วโมโหเสียจนเป็นลมไป ณ ตรงนั้น ด้วยเหตุนี้คุณหญิงย่าจึงเกลียดเธอถึงขีดสุด 

และเป้าหมายของเธอก็นับว่าทำสำเร็จแล้ว คุณหญิงย่าพยายามโน้มน้าวซือเยี่ยหานไม่ให้เขาอยู่กับเธออยู่ตลอด 

ทว่า ต่อให้คุณหญิงย่าเป็นคนเอ่ยปาก ซือเยี่ยหานยังคงไม่ยอมปล่อยเธอไป 

สุดท้าย ความกังวลของคุณหญิงย่ากลายเป็นอาการป่วย ไม่นานก็เสียชีวิตไป จนกระทั่งก่อนตาย สิ่งที่เธอเป็นห่วงกังวลก็ยังเป็นอาการป่วยของหลานชายและมะเร็งร้ายที่ฝังอยู่ข้างตัวหลานชายอย่างเธอ... 

คิดถึงเรื่องพวกนี้ ใจของเยี่ยหวันหวั่นพลันรู้สึกเสียใจ 

แม้ว่าเธอจะเกลียดซือเยี่ยหาน แต่เธอมองออกว่า ทีแรกคุณหญิงย่าปฏิบัติต่อเธออย่างจริงใจ ต่อให้เธอจะเสียมารยาทขนาดนี้ก็ยังไม่ใส่ใจ และไม่สนใจพื้นหลังชาติตระกูลของเธอ... 

ปลายสายโทรศัพท์ฝั่งนั้นไม่มีเสียงตอบรับอยู่นาน น้ำเสียงซือเยี่ยหานเย็นเยียบอย่างที่สุด “ช่างเถอะ” 

ในที่สุดเยี่ยหวันหวั่นก็ได้สติ รีบเอ่ยขึ้นว่า “คุณย่าอยากพบฉันเหรอคะ? ถ้าอย่างนั้นก็ต้องไปสิคะ! เพียงแต่ฉันค่อนข้างตื่นเต้น ก็เป็นครั้งแรกที่ได้พบคุณย่านี่นา ท่านชอบอะไรเหรอคะ? มีงานอดิเรกอะไรหรือเปล่า? ฉันใส่ชุดอะไรไปดี? ฉันต้องเตรียมของขวัญหรือเปล่า?” 

ได้ยินเยี่ยหวันหวั่นถามยืดยาวเช่นนี้อย่างกะทันหัน ปลายสายโทรศัพท์เงียบอยู่นาน 

เยี่ยหวันหวั่นร้อนใจแล้ว “ฮัลโหล? ฮัลโหล? คุณยังอยู่ในสายหรือเปล่าคะ?” 

“อยู่” เสียงชายหนุ่มแหบเล็กน้อย “เธอ...จะไปเหรอ?” 

“ทำไมจะไม่ไปล่ะคะ? คุณยังไม่ตอบคำถามของฉันเลยนะ” เยี่ยหวันหวั่นซักไซ้ 

“ไม่ต้องเตรียม รอฉันไปรับ” ซือเยี่ยหานตอบ 

“ได้ยังไง นี่เป็นการเจอผู้ใหญ่ครั้งแรก ความประทับใจแรกเป็นสิ่งที่สำคัญมาก คุณทำตัวตามสบายเกินไปแล้ว” ใบหน้าเยี่ยหวันหวั่นเปี่ยมไปด้วยความไม่พอใจ “เอาอย่างนี้ละกัน วันเสาร์คุณมารับฉันเร็วหน่อย ไปเดินซื้อของเป็นเพื่อนฉัน”  

ไม่ว่าจะเป็นเพราะความรู้สึกผิดในชาติก่อน หรือเพราะคุณหญิงย่าเป็นคนเพียงคนเดียวที่ห้ามปรามซือเยี่ยหานได้ เธอล้วนควรที่จะสร้างสัมพันธ์ที่ดีกับคุณหญิงย่า 

ความคิดเห็น