star_ss

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

◆❖bad guyรับจ้างร้าย✘รับจ้างรัก❤ ตอนที่ 22 (โซ~ฟรัง) ห้ามยุ่ง

ชื่อตอน : ◆❖bad guyรับจ้างร้าย✘รับจ้างรัก❤ ตอนที่ 22 (โซ~ฟรัง) ห้ามยุ่ง

คำค้น : ตอนที่ 22 (โซ~ฟรัง)

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 01 พ.ค. 2559 21:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
◆❖bad guyรับจ้างร้าย✘รับจ้างรัก❤ ตอนที่ 22 (โซ~ฟรัง) ห้ามยุ่ง
แบบอักษร

อัพเดทวันที่ 01.05.2016

 

bad guyรับจ้างร้ายรับจ้างรัก

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/64675/1637640857-member.jpg

 

ตอนที่ 22 (โซ~ฟรัง) ห้ามยุ่ง 

 

 

 

 

วาโซเดินออกจากร้านไปยังห้องน้ำชายที่อยู่ไม่ไกลจากร้านอาหารมากนัก สองขายาวก้าวด้วยความเร็วจนมาถึงหน้าทางเดินเข้าห้องน้ำชาย วาโซยืนพิงพนังด้านนอกอย่างใจเย็นจนในที่สุดคนที่เขาต้องการเจอก็เดินออกมา




 พรึ่บ!!!






 "โอ๊ยยยย.... ไอ้เหี้ย!! มึงเป็นใครวะ?!!" ชายคนนั้นร้องขึ้นด้วยความเจ็บปวดเพราะถูกวาโซล็อคตัวไว้แน่นจนไม่สามารถขยับตัวได้



 "ใครส่งมึงมา?!!" วาโซถาม



 "มึงเป็นใครวะ!! ไอ้เหี้ยปล่อยกู!!"



 "มึงตามกูมาทำไม?!" วาโซถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง



 "ไอ้... ไอ้โซ มึง!!"



 "เออ! กูเอง... กูถามว่ามึงตามกูมาทำไม? ตอบ!!!"



 "กูป่าวๆ กูป่าวตามมึงนะเว้ย!!"



 "ไอ้นัทส่งมึงมาใช่ไหม?!!"



 "ป่าวๆ กูไม่ได้ตามมึงมา ไอ้นัทเป็นใครกูไม่รู้จัก"




 พลั่ก!!!





 "โอ๊ยยย... ไอ้เหี้ย!! กูเจ็บนะโว๊ย!!" ชายหนุ่มร้องขึ้นด้วยความเจ็บปวด



 "ไอ้นัทส่งมึงมาใช่ไหม? ห๊ะ!!"



 "ไอ้เหี้ย!! กูบอกว่าป่าวๆ มึงฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องเหรอวะ!!!"




 พลั่ก!!!





 "โอ๊ย!!! แม่ง!! กูเจ็บนะสัส!!" ชายหนุ่มร้องขึ้นเมื่อถูกวาโซถีบเข้าที่ข้อพับขาจากด้านหลัง



 "หึหึ มึงคิดว่ากูโง่ขนาดนั้นเลยเหรอวะ! ถึงคิดว่ากูจะไม่รู้ว่ามีคนตามกูมา"



 "โอ๊ยยย... ไอ้เหี้ย!! แขนกูๆ ปล่อยแขนกูก่อนได้ไหมวะ!!" ชายคนนั้นร้องขอ



 "มึงกล้บไปบอกไอ้นัทด้วยนะว่าอย่าให้กูเห็นว่ามีลูกหมาที่มันเลี้ยงเดินตามหลังกูอีก! กูเตือนแล้วให้มันทำตามซะ!! แต่ถ้าพูดไม่รู้เรื่องกูตามมันถึงบ้านแน่!!"



 "โอ๊ยยย!!! เออๆ เดี๋ยวกูบอกมันให้ มึงจะปล่อยกูได้รึยัง?"




 พลั่ก!!!





 ร่ายของชายหนุ่มคนนั้นถูกผลักไปกระแทกกับกำแพงอีกด้านในขนาดที่คนอื่นที่เห็นเหตุการณ์ต่างพากันเดินหลบออกไป




 "แม่ง!!! มือหนักฉิบหาย"



 "ถ้ามึงไม่อยากโดนกูกระทืบโชว์คนอื่นในห้างก็รีบไปซะ แล้วอย่าให้กูเห็นว่ามีหมาตัวไหนแอบตามกูอีกไม่งั้นกูจะตามพวกมึงบ้าง เข้าใจ!!!"



 "เออๆ เข้าใจแล้ว" ชายหนุ่มรีบตอบ



 "กลับไปซะก่อนที่กูจะหมดความอดทนซะก่อน" วาโซพูดยังไม่ทันจบประโยคดีชายหนุ่มคนนั้นก็รีบวิ่งออกไปขทันที





 หลังจากจัดการกับไปตัวปัญหาที่ชอบตามไม่เลิกเสร็จวาโซเดินกลับเข้ามาในร้านด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยสบอารมณ์นักเมื่อเห็นชายหนุ่มยืนยิ้มให้ฟรังอยู่ข้างๆ โต๊ะที่ฟรังนั่งอยู่ พอเดินเข้ามาใกล้ก็ได้ยินคำถามที่ฟังแล้วถึงกับลมออกหูด้วยความโกรธจึงพูดตอบออกไปในทันที





 "มีแล้ว มึงมายุ่งอะไรกับแฟนกู"



 "โซ...." ฟรังรีบลุกขึ้นยืนด้วยความตกใจ ชายหนุ่มก้าวถอยหลังออกไปสองก้าวอย่างอัตโนมัติ วาโซเดินไปหยุดยืนข้างฟรังแล้วดันตัวฟรังเข้าไปมุมในสุดแล้วยืนกันฟรังเอาไว้



 "นั่งลงฟรัง" คำสั่งแรกออกจากปากวาโซเล่นเอาฟรังทำตัวไม่ถูกเลยทีเดียว



 "เอ่อ.... ขอโทษด้วยนะครับ ผมไม่ทราบจริงๆ ว่าน้องเขาจะ...." ชายหนุ่มมองที่ฟรังสลับกับวาโซก่อนจะหยุดพูดไปเฉยๆ



 "รู้แล้วก็กลับไปซะ กูจะได้กินข้าวบ้าง" ฟรังจับชายเสื้อวาโซแล้วกระตุกเบาๆ วาโซหันไปมองหน้าฟรังก่อนจะส่ายหัวอย่างเหนื่อยใจ



 "ครับๆ ขอโทษด้วยนะครับ" ชายหนุ่มก้มหัวให้เล็กน้อยเป็นการขอโทษแล้วเดินกลับไปที่โต๊ะของเขา



 "โซ ทำไมไปพูดไม่เพราะกับเขาอย่างนั้นล่ะ เขาน่าจะอายุมากกว่าเราสองคนนะ"



 "แล้วไง? อายุมากกว่าแต่คิดไม่ออกเหรอวะว่าไม่ควรมาทำลุ่มล่ามกับแฟนคนอื่น"



 "แต่เขาก็ขอโทษแล้วไง ใครจะไปรู้ล่ะว่าเราสองคนเป็น... เอ่อ.... เป็น...."



 "เป็นแฟนกัน" วาโซพูดแทนฟรัง



 "อืม... ก็นั่นแหละ ฟรังว่าเขาคงไม่รู้จริงๆ นั่นแหละ"



 "เฮ้อออ... อย่าใจดีกับคนอื่นไปทั่วได้ไหม?" วาโซพูดออกมาด้วยท่าทางเหนื่อยใจ



 "ห๊ะ! ทำไมล่ะ?"



 "ก็มัวแต่ใจดีกันคนอื่นแบบนี้ไง ใครๆ เขาก็อยากเข้าใกล้ยังไม่รู้ตัวอีก"



 "แต่ฟรังก็ไม่ได้ทำอะไรเลยนะ"



 "เฮ้ออ... พูดไปก็เปล่าประโยชน์ เอาเป็นว่าห้ามยิ้มให้คนอื่นนอกจากคนที่รู้จัก หัดทำหน้าบึ้งซะบ้าง"



 "ทำหน้าบึ้งงั้นเหรอ ยังไงอ่ะ อย่างงี้ป่ะ" ฟรังทำหน้ายู่ ขมวดคิ้วเข้าหากันแต่วาโซมองยังไงมันก็ยังน่ารักเกินไปอยู่ดี



 "พอเลยๆ เลิกทำเลย กินได้แล้วเย็นหมดแล้วมั้งเนี้ยะ" วาโซยื่นตะเกียบให้ฟรัง



 "โซไม่กลับไปนั่งฝั่งนู้นเหรอ?" ฟรังถามขึ้น



 "นั่งนี่แหละ ทำไมกินไม่ถนัด?" วาโซเลิกคิ้วถาม



 "ป่าว... กินได้ๆ ถนัดๆ นั่งด้วยกันก็ได้" ฟรังรีบตอบทันที



 "อืม งั้นก็รีบกินซะ เดี๋ยวจะพาไปซื้อของ" วาโซขยี้หัวฟรังเบาๆ อย่างอ่อนโยนทำให้ฟรังยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว



 ^_^



 "นั่งยิ้มอะไร? ยังไม่กินอีก"



 "ป่าวๆ ไม่มีอะไร กินๆๆ"



 "กินเยอะๆ ตัวจะผอมมากไปล่ะ"



 "คร๊าบบบ... กินอยู่เนี้ยะ เดี๋ยวจะทำอ้วนให้ดู"



 "พูดมากนะเรา กินเข้าไปเยอะๆ" วาโซตักอาหารใส่จานให้ฟรังจนเกือบล้นจาน ฟรังนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับท่าทีอ่อนโยนของวาโซ



 "อืม... โซก็กินด้วย อ่ะนี่" ฟรังคีบเนื้อปลาแซลมอนวางที่จานของวาโซ



 "ขอบคุณครับ..." วาโซยิ้มให้ฟรัง



 "คึคึ ยินดีครับ"




 ครืดดด.... ครืดดด....




 วาโซมองไปที่โทรศัพท์มือถือแล้วขมวดคิ้วแน่นก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อรับสาย




 "ครับ...."



 ("โซ.... ลุงเองนะ")



 "ครับ คุณมีอะไร?"



 ("คือว่าลุงได้ยินมาว่าเรามีแฟนงั้นเหรอ?")



 "แล้วเรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับคุณด้วย!!" ผมพยายามพูดด้วยน้ำเสียงที่ปกติที่สุด



 ("เฮ้ออ... แต่แฟนเราเป็นผู้ชายซึ่งข้อนี้ลุงไม่เห็นด้วย!!") วาโซมองไปที่ฟรังแต่ฟรังกลับก้มหน้ามองโต๊ะ ฟรังได้แต่ก้มหน้านิ่งเพราะไม่กล้าฟังเรื่องส่วนตัวของวาฟรังคิดว่ามันเป็นการเสียมารยาทถ้าแอบฟังเรื่องของคนอื่น



 "ผมถามความเห็นคุณงั้นเหรอ ป่าวเลย... เรื่องส่วนตัวผมคุณไม่ควรเข้ามายุ่ง"



 ("แต่เราเป็นหลานของลุงนะ หลานคนเดียวที่ลุงมีอยู่!")



 "หึ!! คุณเลิกพูดเรื่องไร้สาระกับได้แล้วผมไม่ได้เป็นเด็กหัวอ่อนที่ยอมให้คุณหลอกต่อไปแล้วเข้าใจไว้ซะด้วย!"



 ("ไม่ว่าเราจะคิดยังไงแต่ลุงก็ยังเป็นลุงของเราอยู่เสมอนะ")



 "แค่นี้ใช่ไหมที่คุณจะพูดกับผม ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็วางสายซะ อ่อใช่!! เรื่องโอนกรรมสิทธิทุกอย่างผมจัดการเตรียมเอกสารเรียบร้อยแล้วนะ ถ้าคุณว่างก็เรียกทนายมาคุยได้เลยเรื่องมันจะได้จบ"



 ("โซ!! ฟังสิ่งที่ลุงจะพูดก่อน ลุงไม่ได้ตั้งใจปิดเรื่องนี้กับหลานนะ แต่.....")




 ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด.....





 วาโซไม่รอฟังคำอธิบายใดๆ จากปลายสาย เขากดตัดสายทิ้งแล้ววางโทรศัพท์ลงที่โต๊ะก่อนจะคีบซูชิหน้าปลาดิบเข้าปากเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ฟรัวได้แต่นั่งนิ่งทั้งที่ใจอยากถามเพราะรู้สึกเป็นห่วงความรู้สึกของคนที่เขารัก แต่ฟรังก็เลือกที่จะเงียบเสียมากกว่า ฟรังได้แต่เงยหน้าแอบมองวาโซที่นั่งกินอาหารด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึม





 "ฟรังนั่งเฉยๆ ทำไม กิน!!"



 "อืม... กินอยู่ โซกินนี่ดูนะฟรังว่าอร่อยดี" ฟรังตักสลัดใส่ช้อนยื่นเข้าหาวาโซอย่างลืมตัว



 "จะป้อนว่างั้น"



 "ห๊ะ! เอ่อ... ป่าวๆๆ ฟรังแค่ตักให้เฉยๆ อ่ะนี่" ฟรังกำลังจะนำสลัดที่ตักใส่ในจานให้วาโซแต่มือแกร่งคว้าหมับที่แขนเรียวก่อนจะดึงเข้าหาตัวแล้วกินสลัดที่เกือบหกจากช้อนเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย



 "ขอบคุณนะครับ" วาโซยิ้มล้อเลียน



 "อืมๆ เอาอีกไหม?" ฟรับถามด้วยความเขินอาย



 "ไม่เอาล่ะ... อิ่ม"



 "อ้าว!! ทำไมอิ่มเร็วจังเพิ่งกินไปคำแรกเองนะ?"



 "หึหึ อิ่มอกอิ่มใจ มีแฟนน่ารัก"





 หัวใจฟรังกำลังทำงานหนักอีกแล้ว หนักกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา รอยยิ้มที่ฟรังไม่ค่อยได้เห็นนักทำให้คนตัวเล็กใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมาข้างนอก มือไม้สั่นเพราะเริ่มทำตัวไม่ถูก มองหันซ้ายทีขวาทีเพื่อแก้เขินแต่อยากการหน้าแดงเป็นอะไรที่ปกปิดไว้ไม่อยู่จริงๆ วาโซเห็นอย่างนั้นเลยได้ใจใหญ่ มือหนาจับที่มือเล็กที่กำลังจับช้อนอยู่ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างร้ายกาจ





 "ช้อนอันนี้ตักอาหารอร่อยดีเนอะ สงสัยต้องใช้บ่อยๆ หึหึ" คนตัวเล็กอายจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนีในขณะที่วาโซรู้สึกชอบบรรยากาศแบบนี้มากๆ มันต่างจากที่เขาเคยอยู่คนเดียวแม้กระทั่งตอนอยู่กับเพื่อน



 "เอ่อ... ฟรังว่าเรารีบกินกันเถอะ" ฟรังพูดจบก็ก้มหน้าก้มตากินอาหารที่อยู่ตรงหน้าอย่างตั้งใจ



 "หึหึ รีบกินก็ดีเหมือนกัน วันนี้รู้สึกอยากดูหนังกับแฟนซะหน่อย"



 "อย่าล้อดิโซ! แค่นี้ก็ใจเต้นแรงจะแย่อยู่แล้ว"



 "ฮ่าๆๆๆ โอเคๆ เลิกแกล้งๆ กินซะ"



 "อืม... โซก็กินด้วย" ฟรังเลื่อนถ้วยน้ำซุปไปให้วาโซก่อนจะทานอาหาต่อ



 "คร๊าบบบ...." วาโซตอบกลับแบบขำๆ





 หลังจากอิ่มหนำสำราญกับเรียบร้อยวาโซกับฟรังก็เช็คบิลค่าอาหารแล้วเดินออกมาจากร้านอาหารทันที เขาสองคนเดินคุยกันมาเรื่อยๆ แวะร้านนู้นออกร้านนี้แต่ก็ยังไม่เจอสิ่งที่ถูกใจ ระหว่าเดินฟรังก็สังเกตุเห็นว่ามีคนกำลังมองเขาสองคนอยู่ตลอดทางที่เดิน ฟรังรู้สึกประหม่ากับสายตาคนอิ่นๆ ที่จ้องมองเขาอยู่ตอนนี้ซึ่งต่างจากอีกคนที่เดินข้างกันแต่ดันไม่สังเกตุเห็นความผิดปกติเลยสักนิด





 "เป็นอะไรฟรัง ทำไมทำหน้าเอ๋อๆ แบบนั้น?"



 "หน้าฟรังเอ๋อเหรอ?!" ฟรังรีบหันไปมองหน้าตัวเองในกระจกของร้านค้าที่เขาเดินผ่าน



 "อืม... เอ๋อมาก! เป็นอะไร?"



 "อ่อ... ป่าว... ฟรังไม่ได้เป็นอะไร แค่....."



 "แค่อะไร?" วาโซหยุดเดินแล้วหันไปถามฟรัง



 "โซว่าคนอื่นเขามองเราแปลกๆ ไหม?"



 "แปลกยังไง?" วาโซถามกลับ



 "ไม่รู้ดิแต่ฟรังรู้สึกว่าเขามองเราแปลกๆ อ่ะ บอกไม่ถูก"



 "ช่างคนอื่นมันดิอยากมองก็ปล่อยให้มันมองไป!" วาโซหันไปมองรอบๆ ด้านก็เห็นว่าทุกสายตามองมาที่เขาสองคนจริงๆ แต่สายตาที่เขารู้สึกไม่ชอบเอาซะเลยก็คือสายตาเด็กมอปลายที่นั่งกินแมคแล้วจ้องมองมาที่ฟรังเป็นสายตาเดียวกัน



 "อืม... ช่างเหอะเนอะ"



 "ขยับมาใกล้ๆ นี่ดิ" วาโซควักมือเรียกฟรังให้เดินเข้าไปใกล้ๆ



 "ทำไมเหรอ?" ฟรังถามด้วยความสงสัยแต่ก็ทำตามที่วาโซบอกอย่างว่าง่าย



 "เหอะน่า....."




 ฟรังเดินเข้าไปใกล้วาโซมากขึ้น สองมือหนาจับลงที่ไหล่ทั้งสองข้างของฟรังแล้วดันตัวฟรังให้เดินไปข้างหน้าก่อนที่วงแขนแกร่งจะโอบที่เอวคอดไว้หลวมๆ






 "งั้นเดินอย่างนี้แล้วกันคนอื่นจะได้เลิกมอง"





 ฟรังยืนตัวแข็งทื่อด้วยความตื่นเต้น ก้มหน้าลงมองพื้นทางเดินก่อนจะพยักหน้าเบาๆ





 "หึหึ... เดินอย่างนี้ตั้งแต่ทีแรกก็จบล่ะ"



TBC.


 


 แสดงตัวกันแบบเบาๆ นะพี่โซ หุหุ
 ช่วงนี้อัพช้ามาก ขอโทษคนอ่านด้วยนะจ๊ะ
 ปวดหัวปวดตับคิดไม่ออก แต่ตอนนี้อัพให้แล้วอย่างอนกันน้า...

 โปรดติดตามตอนต่อไปจ้า

 

 

 

 

ความคิดเห็น