หนอนเจลลี่

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ไม่สำคัญ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 33.7k

ความคิดเห็น : 30

ปรับปรุงล่าสุด : 01 พ.ค. 2559 23:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไม่สำคัญ
แบบอักษร

 

ไม่สำคัญ

 

“ประกาศหาเลือดกรุ๊ปโอเดี๋ยวนี้”  ลาซัสเดินออกมาพร้อมกับคุยกับพยาบาลเพราะเลือดกรุ๊ปโอไม่เพียงพอสำหรับผู้ป่วยถึงสองคน

“เป็นไงมั้งวะ” แสนดีเดินเข้าไปหาลาซัสทันทีที่เดินออกมาจากห้องผ่าตัด

“ตอนนี้ผ่ากระสุนออกแล้ว แต่ชีพจรอ่อนลงเรื่อยๆไม่คงที่” ลาซัสพูดด้วยใบหน้าที่เครียดอย่างเห็นได้ชัด

“แต่ต้นหญ้าโดนยิงที่แขนไม่ใช่หรอ”

“ถ้แค่โดนยิงแล้วทำไมถึงมีรอยแผลและรอยฟกช้ำตามลำตัวและใบหน้า”

“น่าจะโดนซ้อมมาก่อน” แสนดีพูขึ้นเพราเห็นรอยแผลบนหน้าของต้นหญ้าเหมือนกัน

“ถึงจะเป็นที่แขนแต่ถ้าร่างกายบอกช้ำมาก่อนก็คงรับไม่ไหว เด็กคนนั้นก็เสียเลือดไปมาก ตอนนี้เลือดใกล้จะหมดถุงแล้วต้องหาเลือดกรุ๊ปโอ” ลาซัสบอกแล้วเดินกลับเข้าไปในห้องผ่าตัดอีกครั้ง แสนดีโทรหาชินให้รวมพวกลูกน้องที่เป็นเลือดกรุ๊ปโอให้มาที่โรงพยาบาลให้หมด ผ่านไปเกือบสองชั่วโมงที่ต้นหญ้ายังไม่มีทีท่าว่าจะออกจากห้องผ่าตัด พอประตูห้องเปิดออกแสนดีก็รีบเดินไปเกาะรถเข็นเตียงที่มีร่างเล็กนอนหลับอยู่บนเตียง

“มึงกลับไปพักก่อนก็ได้ เพราะเขาคงไม่ฟื้นในคืนนี้แน่” ลาซัสบอกก่อนจะเดินออกจากห้องไป แสนดีลากเก้าอี้มานั่งข้างเตียงก่อนจะมองใบหน้าของต้นหญ้าที่มีเลือดไหลเวียนเหมือนเดิม แสนดีมองต้นหญ้าจนเผลอหลับไป

“คุณชายครับ” ชินที่เดินเข้ามาหาแสนดีในตอนเช้าสะกิดคนที่นอนฟุบหลับอยู่ข้างเตียงให้รู้สึกตัว “ผมเอาเสื้อผ้ามาให้”

“ขอบใจ แล้วเบลเป็นยังไงบ้าง”

“เธอยังไม่รู้สึกตัวเลยครับ”

“คอยดูเธอไว้” แสนดีสั่งก่อนที่ชินจะเดินออกไปจากห้อง ร่างสูงลุกหยิบเสื้อผ้าแล้วเข้าไปอาบน้ำ พอออกมาก็เห็นว่าต้นหญ้ายังไม่ฟื้นเลยนอนหลับอยู่บนโซฟาตัวกว้าง

“หิวน้ำ” ต้นหญ้าพูดขึ้นเมื่อรู้สึกตัวพร้อมกับลืมตาก็เห็นเพดานสีฟ้าอยู่ด้านบน ร่างเล็กมองไปรอบๆก็เห็นกับแสนดีที่นอนหลับอยู่ตรงโซฟาก่อนที่จะพยายามลุกขึ้นหยิบแก้วน้ำ

เพล้ง!

“เดี๋ยวฉันเก็บเอง” แสนดีพูดขึ้นก่อนจะลุกขึ้นมาเก็บเศษแก้วที่ที่แตกเป็นสองชิ้นกับเศษอีกเล็กน้อยไปทิ้ง และกดเรียกพยาบาลให้อาแก้วใหม่มาให้พร้อมกับลาซัสที่ขึ้นเวรอยู่พอดี

“ไม่มีอะไรผิดปกตินะครับ แค่รักษาแผลกับอาการช้ำในก็พอ” ลาซัสพูดขึ้นก่อนที่ต้นหญ้าจะยกมือไหว้ “เดี๋ยวตอนเย็นหมอจะเข้ามาดูอาการอีกทีนะครับ”

“ผมหิวน้ำ” ต้นหญ้าพูดขึ้นเมื่อลาซัสเดินออกจากห้องไปแล้ว ร่างสูงลุกขึ้นรินน้ำแล้วป้อนให้กับร่างเล็ก ต้นหญ้าดื่มจนหมดแก้วด้วยความกระหาย

“ทำไมถึงทำแบบนั้น” แสนดีถามขึ้นหลังจากวางแก้วน้ำไว้ที่เดิม

“แบบไหน”

“ทำไมต้องเอาตัวเองไปแลกแบบนั้น”

“ผมไม่สำคัญอยู่แล้ว” ต้นหญ้าเอาคำพูดของร่างสูงในตอนนั้นมาตอบ “ไม่เห็นจะเป็นอะไร”

“แล้วชีวิตของนายมันไม่มีค่าเลยรึไง” แสนดีถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

“มีสิ แต่จะให้ผมทำยังไงผมจะปล่อยให้เธอโดนข่มขืนต่อหน้าหรอ” ต้นหญ้าถามร่างสูงที่กำลังยืนนิ่ง

“ฉันก็ทนเห็นนายเป็นแบบนั้นไม่ได้”

“แต่ดีก็ไม่เห็นหนิ” คำตอบของต้นหญ้าทำเอาร่างสูงเงียบไปสักพักก่อนจะพูดขึ้น

“คิดว่าฉันจะดีใจหรอที่นายยอมเอาตัวเข้าแลกเพื่อช่วยฉันกับยูนะ”

“ก็คงดีใจมั้งก็ดียังรักเธอไม่ใช่หรอ แล้วอีกอย่างผมมันไม่สำคัญอยู่แล้ว”

“ที่ฉันพูดไปตอนนั้นเพราะไม่อยากให้มันทำร้ายนาย” แสนดีคิดว่าถ้าบอกว่าต้นหญ้าไม่สำคัญโยชิมะจะไม่ทำร้ายต้นหญ้าแต่แสนดีคิดผิด

“ผมจะพยายามเชื่อก็แล้วกัน” ทั้งสองคนจ้องตากันอย่างไม่มีใครยอมใคร

“คุณชายครับคุณยูนะฟื้นแล้ว” ชินที่เปิดประตูเข้ามากะทันหันพูดขึ้น “ขอโทษครับผมไม่รู้ว่ากำลังคุยกันอยู่”

“เดี๋ยวตามไป” ชินรับคำแล้วปิดประตูลงเหมือนเดิมทำให้แสนดีหันกลับมาบอกต้นหญ้า “พักผ่อนซะเดี๋ยวฉันมา”

ต้นหญ้ามองร่างสูงที่หายออกจากห้องไป พอเห็นอย่างนี้ต้นหญ้าก็อดรู้สึกน้อยใจ ร่างเล็กดึงสายน้ำเกลือออกแล้วลงจากเตียง

“โอ๊ย” ร่างเล็กจับที่ต้นแขนของตัวเองด้วยความเจ็บ ก่อนจะหาเสื้อผ้าของตัวเองแต่ไม่มีต้นหญ้าเลยหยิบเสื้อเก้าของแสนดีขึ้นมาใส่แทนโชคดีที่มันเป็นเสื้อเชิตเลยใส่ไม่ค่อยลำบากส่วนกางเกงก็ใส่ทับกางเกงของโรงพยาบาลอีกที พอเปิดประตูออกจากห้องก็มองซ้ายมองขวาว่ามีคนของแสนดีอยู่ไหม พอเห็นทางสะดวกก็ค่อยๆเดินออกจากห้องพักไปเพราะมองเห็นทางไม่ชัด

“คุณหมอคะ”

“ครับ” ลาซัสหันมารับคำที่พยาบาลสาวเรียกเพรามัวแต่มองร่างคุ้นตาที่กำลังเดินเข้าไปในลิฟต์

“เซ็นตรงนี้ด้วยค่ะ” เธอยื่นเอกสารให้กับลาซัสก่อนจะเดินหายไป ลาซัสหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วกดโทรหาปลายสายทันที

“เจ็บชะมัด” ต้นหญ้าบ่นขึ้นเพราะรู้สึกปวดที่แผลแถมตลอดทางเดินยังมีคนมองอยู่ตลอดคงเพราะเสื้อสีสำตัวใหญ่กับกางเกงตัวหลวมโคร่งที่ร่างเล็กใส่มันคงดูแปลกตา แต่ว่าต้นหญ้าไม่ได้สนใจสายตาของพวกนั้นร่างเล็กอยากจะออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด ไปให้ไกลจากผู้ชายใจร้าย

“หมอยังไม่อนุญาตให้ออกจากห้องนะครับ” ลาซัสเดินเข้ามาขวางต้นหญ้าไว้พูดขึ้นพร้อมกับรอยยิ้ม

“ผมอยากกลับหอ พรุ่งนี้ผมมีเรียน”

“แต่คุณยังไม่หายดี หมอคงอนุญาตไม่ได้ ถ้าแผลเกิดติดเชื้อขึ้นมามันจะยิ่งแย่”

“กลับสิ” เสียงของแสนดีดังขึ้นจากด้านหลังทำให้ต้นหญ้าหันไปมอง “ฉันอนุญาต”

“เฮ้อ” ลาซัสถอนหายใจออกมาให้กับความเอาแต่ใจของแสนดี

“เดี๋ยวฉันไปส่ง” แสนดีพูดขึ้นแล้วเดินผ่านต้นหญ้าไป “ตกลงจะกลับไหม”

แสนดีหันกลับมาถามร่างเล็กเลยยอมเดินตามไปแต่โดยดีทั้งที่ความจริงไม่อยากไปกับแสนดี แต่ก็คงปฏิเสธไม่ได้ รถลีมูซีนคันหรูเคลื่อนตัวออกมาจากโรงพยาบาลเกือบชั่วโมงในที่สุดก็หยุดลงพร้อมกับประตูที่เปิดออก

“ลงไปสิ” ร่างสูงออกคำสั่งทำให้ต้นหญ้าชะโงกหน้าไปมองข้างนอกพบว่าเป็นบ้านหลังใหญ่ที่อยู่ตรงหน้า

“ผมจะกลับหอ” ต้นหญ้าดื้อไม่ยอมลงจนแสนดีต้องเป็นคนที่ลงจากรถแล้วอุ้มต้นหญ้าขึ้นมา

“หยุดดื้อสักทีเหอะ” แสนดีดุใส่ร่างเล็กที่กำลังดิ้นไม่ยอมเข้าไปข้างใน

“ผมเบื่อดี ผมจะกลับห้องของผม” ร่างสูงไม่ได้ฟังต้นหญ้าเลยสักนิด เมื่อเดินเข้ามาในบ้านก็เจอกับแม่บ้านที่ออกมายืนต้อนรับเต็มไปหมดอย่างกับในหนัง

“ทำไมถึงดื้อขนาดนี้นะ” แสนดีบ่นขึ้นหลังจากวางต้นหญ้าลงบนเตียงนุ่มขนาดใหญ่

“ดื้อก็ไม่ได้ต้องมายุ่งกับผมสิ จะไปไหนก็ไปเลย”

“มันจะมากไปแล้วนะ!” แสนดีตะคอกใส่ด้วยความโมโหเพราะไม่เคยมีใครกล้าไล่แสนดีแบบนี้ และร่างสูงก็ไม่ชอบ

“ถ้ารำคาญก็เลิกยุ่งกับผมสิ” ต้นหญ้าก้มตาลงด้วยความกลัวพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมา

“ฉันว่าเราคุยกันรู้เรื่องตั้งแต่ที่ทะเลแล้วนะ” แสนดีพูดขึ้นแล้วเดินไปหยิบเสื้อเชิตกับบ๊อกเซอร์ของตัวเองมาวางไว้บนเตียง “เปลี่ยนชุดซะเดี๋ยวจะให้หมอมันมาดูแผล”

แสนดีพูดจบก็หยิบกางเกงว่ายน้ำแล้วเดินออกจากห้องไปพร้อมกับปิดประตูเสียงดัง ร่างสูงโทรหาลาซัสเพื่อให้มาดูแผลของต้นหญ้าที่บ้านของตัวเอง แสนดีเปลี่ยนกางเกงก่อนจะลงไปว่ายน้ำในสระเพื่อดับความหงุดหงิดที่อยู่ข้างใน

“ลำบากกูไหม” ลาซัสที่เดินมาถึงสระบ่นขึ้นทันทีพร้อมกับวางกระเป๋าครื่องมือแพทย์ลงบนพื้น

“พี่เป็นหมอป่ะล่ะ”

“แล้วเรื่องโยชิมะว่าไงบ้าง”

“ยังหาตัวไม่เจอ แต่ฉันไม่ปล่อยมันไว้แน่” แสนดีกำลังสั่งให้คนตามหาโยชิมะกับลูกน้องอยู่ รู้แค่ว่ายังอยู่ในไทยแต่ยังหาตัวไม่พบ

“เออ กูไม่สนหรอก แต่ว่ามึงก็ดูแลต้นหญ้าดีๆก็แล้วกัน เดี๋ยวพรุ่งนี้กูจะมาทำแผลให้ใหม่ แล้วก็ห้ามอาบน้ำเข้าใจไหม” ลาซัสพูดขึ้นแล้วก็เดินออกจากสระว่ายน้ำไป พอเล่นน้ำเสร็จก็กลับเข้ามาในห้องนอนเห็นว่าร่างเล็กหลับอยู่บนเตียงจึงเข้าไปอาบน้ำ หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็เดินมานอนบนเตียงข้างต้นหญ้า มือหนาลูบแก้มที่มีรอยช้ำก่อนจะขยับตัวเข้าไปใกล้พรางวางมือไว้บนตัวของร่างเล็กก่อนจะเผลอหลับไปด้วยความเพลีย

ต้นหญ้าลืมตาอีกหลังจากที่ฟื้นจากยาที่กินไป พอลืมตาขึ้นก็เห็นแสนดีนอนหลับอยู่ข้างๆ ต้นหญ้าค่อยๆจับมือของแสนดีออกเบาๆเพื่อไม่ให้ที่หลับอยู่รู้ตัวก่อนจะหาผ้าขนหนูผืนเล็ดเผื่อเข้าไปเช็ดตัวในห้องน้ำเพราะรู้สึกเหนี่ยวตัว

“คุณต้องการอะไรหรือเปล่าคะ” แม่บ้านเดินเข้ามาถามต้นหญ้าเพราะเห็นยืนอยู่หน้าตู้เย็น

“คือว่าผมหิวน่ะครับ”

“งั้นเดี๋ยวฉันทำให้นะคะคุณยังเจ็บแผลอยู่เลย”

“ขอบคุณครับ” ร่างเล็กยกมือไหว้แล้วเดินไปนั่งรอที่โต๊ะอาหารสักพักแม่บ้านก็เอาของมาข้าวผัดหมูมาเสิร์ฟ ต้นหญ้ากินข้าวผัดตรงหน้าด้วยความหิวจนหมดก่อนจะกินยาที่ถือติดมันลงมาด้วย ร่างเล็กเดินออกมานอกตัวบ้านก็พบว่าตรงกลางเป็นน้ำพุขนาดใหญ่ ล้อมไปด้วยถนนเป็นวงกลมอย่างกับในละคร แต่หน้าแปลกที่มีเพียงคนใช้กับชายชุดดำเดินอยู่เท่านั้น

“ฉันไม่ให้ไป” แสนที่มาตอนไหนไม่รู้โผล่มากอดต้นหญ้าจากทางด้านหลังแล้วพูดขึ้น

“ดีผมหายใจไม่ออก” ต้นหญ้าพยายามดึงมือของแสนดีออกเพราะร่างสูงกอดแน่นเกินไป

“อย่าทิ้งฉันไปเลยนะ” น้ำเสียงอ้อนวอนออกมาจากปากของแสนดีซึ่งมันเป็นเรื่องที่น่าเหลือเชื่อสำหรับต้นหญ้ามากๆ

“ผมแค่ออกมาสูดอากาศปล่อยผมได้แล้ว”

“นายจะไม่หนีไปใช่ไหม” แสนดีถามขึ้นอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ

“หนีไปดีก็จับผมกลับมาอยู่ดีแหละ” ร่างเล็กประชดขึ้น

“รู้ก็ดี” แสนดียอมปล่อยให้ต้นหญ้าเป็นอิสระก่อนจะพูดขึ้น ดีได้แป๊ปเดียวจริงๆผู้ชายคนนี้

“พรุ่งนี้ผมมีเรียน” ต้นหญ้าพูดขึ้นเพราะวันนี้เป็นวันสุดท้ายที่หยุด

“ลาไปก่อนไม่ได้ไง” แสนดีเริ่มจะหงุดหงิดขึ้นมาอีกแล้ว

“ได้ไง ผมมีเรียนปฏิบัตินะ”

“เดี๋ยวให้คนไปเอาเสื้อมาให้ที่นี่ แล้วเดี๋ยวพรุ่งนี้จะไปส่ง”

“ทำไมต้องเอาเสื้อมาที่นี่อ่ะ ดีก็ให้ผมกลับหอดิ”

“มันอันตรายฉันยังหาตัวโยชิมะไม่พบเลย ถ้ามันย้อนกลับมาทำร้ายนายจะทำยังไง” แสนดีพูดขึ้นด้วยความเป็นห่วง เพราะคนอย่างโยชิมะคงไม่จบอยู่แค่นี้แน่

“คุณชายครับ” ชินเดินเข้ามาหาแสนดีแล้วพูดขึ้นพรางมองมาทางต้นหญ้าเล็กน้อย

“กลับเข้าไปข้างในได้แล้ว” แสนดีพูดขึ้นแล้วเดินกลับเข้าไปในบ้านกับชินเหมือนทั้งสองคนมีเรื่องคุยกันแต่ไม่อยากให้ต้นหญ้ารู้

“พวกฮันเฉินกำลังเคลื่อนไหวครับ” ชินยื่นซองเอกสารที่มีภาพถ่ายอยู่ข้างในหลายรูป

“ทำไมพวกมันถึงเคลื่อนไหว” แสนดีวางภาพลงบนโต๊ะเหมือนตอนแรกแล้วถามขึ้น

“คงเพราะรู้เรื่องที่โยชิมะที่เดินทางมาที่นี่ แล้วก็เรื่องคุณยูนะ”

“ยูเกี่ยวอะไร” ร่างสูงขมวดคิ้วเข้าหากันเป็นปม

“อย่างที่รู้ว่าคุณยูนะกำลังจะแต่งงานกับฮันเฉิน เธอแอบหนีมาพักร้อนที่ประเทศไทย เมื่อโยชิมะรู้เข้าก็เลยตามหาตัวเธอ แต่โยชิมะดันทำคุณยูนะบาดเจ็บ ตอนนี้ฮันเฉินกำลังตามตัวโยชิมะะอยู่เหมือนกัน”

“นายจะบอกว่าที่มันมาไทยเพราะจัดการโยชิมะ”

“โยชิมะเป็นแค่ผลพวง แต่จุดประสงค์หลักก็คือคุณชาย” ชินพูดขึ้นทำให้แสนดีเงียบไปพรางใช้ความคิด “อย่าลืมว่าคุณชายกับคุณยูนะเคยเป็นอะไรกัน และผมคิดว่าการที่คุณยูนะมาที่ไทยไม่ใช่เรื่องบังเอิญหรือแค่อยากพักผ่อน”

“ฉันต้องไปคุยกับยู” แสนดีลุกขึ้นแล้วหยิบกุญแจรถเพื่อที่จะออกไปโรงพยาบาล

“ตอนนี้ฮันเฉินยังไม่รู้เรื่องคุณต้นหญ้า ผมว่าทางที่ดีคุณควรจัดการเรื่องนี้ก่อน”

“นายจะบอกว่าฉันปกป้องเด็กนั่นไม่ได้” แสนดีหันกลับมามองด้วยสายตาเรียบเฉย แต่ครั้งนี้กลับดูนิ่งกว่าทุกครั้ง

“เรื่องเมื่อวันก่อนคุณชายก็น่าจะเข้าใจ ว่าคุณชายไม่สามารถที่จะปกป้องคนสองคนพร้อมกันไว้ได้ รวมไปถึงตัวของคุณชายเองด้วย”

“ลำพังคุณยูนะคงไม่น่าห่วง เพราะฮันเฉินคงไม่กล้าทำอะไร”

“แต่เด็กคนนั้น”

 

“ฉันจะจัดการเรื่องนี้เอง นายไม่ต้องยุ่ง” แสนดีพูดขึ้นก่อนจะเดินออกจากห้องไป

 

 


 

มาอัพแย้ววววววว รอนานกันเลยใช่มะ แค่สามวันเองhttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/932442791.gif ตอนนี้สั้นไปนิดนะคะ 

 

โหวตๆ เม้นๆ จุ๊บๆๆ

ความคิดเห็น