facebook-icon

เน้นแต่งนิยายเลิฟซีน...ถ้าไม่อินต้องขออภัย

ชื่อตอน : 13-หิวเหรอคะ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 921

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ม.ค. 2564 09:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
13-หิวเหรอคะ
แบบอักษร

"ทำอะไรกันเหรอคะ" เสียงแหลมดังแทรกพร้อมกับแรงกระตุกชายเสื้อของนักรบและน้ำส้ม ทำให้ทั้งสองคนนั้นดึงสติกลับคืนมา แล้วก้มหน้ามอองต่ำตามเสียง มีหนูน้อยเงยหน้ามองผู้ใหญ่สองคนสลับกันไปมา นั่นเพราะว่าเธอกำลังสงสัยในสิ่งที่เห็น

 

((อะเอ่อ~~)) สายตาของเด็กน้อยทำให้ผู้ใหญ่มองหน้ากันอย่างเขินอายจนอ้ำอึ้ง นึกถึงคำตอบโต้ไม่ทัน ยิ่งสายตากดดันของน้องมะนาวก็ยิ่งทำให้ผู้เป็นแม่เม้มปากแน่นคิดไม่ออก จะบอกลูกสาวที่ช่างซักไซ้ยังไงให้ละม่อมเข้าใจ ในภาพที่มันล่อแหลม

 

"คุณอานักรบหิวเหรอคะ เลยจะกินคุณแม่...Oh No!!" เด็กหญิงมะนาวพูดออกมาด้วยความเดียงสาตามภาพที่เธอเห็นและเข้าใจ ก่อนจะสบถและเบิกตาโตยกมือสองข้างขึ้นปิดปาก ส่ายสายตามองผู้ใหญ่ทั้งสองด้วยจินตนาการของเด็กที่กำลังแล่นภาพมโนในหัว

 

"น้องกำลังคิดอะไรอยู่มะนาว มันไม่มีอะไรหรอกนะคะ" ผู้เป็นแม่ที่เดากิริยาของลูกสาว เธอเกิดความวิตกกลัวว่าลูกสาวผู้จินตนาการเลิศล้ำ จะถลำความคิดไปไกล จนต้องรีบแก้ต่างดักทางเอาไว้ด้วยความลุกลี้ลุกลน จนคนตัวสูงที่ยืนมองนั้นกลั้นขำไม่ไหว ได้แต่เบือนหน้าออกด้านข้างเปล่งหัวเราะเบา ๆ จนน้ำส้มจิกสายตาข่ม นั่นจึงทำให้นักรบเบาลง

 

"ไม่นะคะ!! น้องไม่อยากเชื่อเลย...คุณอาสุดหล่อเวอร์ ๆ เป็นแวมไพร์เหมือนในหนังที่น้องเคยดูใช่ไหม?....ใช่เลยมันต้องใช่แบบนั้น ว๊าย!! อยู่ไม่ได้แล้ว" เด็กหญิงมะนาวลั่นเสียงแข็งดั่งตระหนก เธอร่ายคำพูดตามที่มโนภาพจากสิ่งที่เคยผ่านตา ความน่าสะพรึงอย่างในหนังทำให้น้องมะนาวรีบหันหลังวิ่งเข้าบ้านทันที

 

"เฮ้อ~~ โล่งอก" น้ำส้มรู้สึกโล่งใจเมื่อลูกสาวไม่ได้ถามจนเธอนั้นตันคำตอบ เป็นเธอเองที่คิดมากไป

 

"น้องมะนาวพูดถูกนะ ผมหิว! จริง ๆ นั่นแหละ" นักรบคิดกะล่อน เขาพูดออกมาด้วยยกยิ้มเน้นเสียงหนักคำว่าหิวอย่างมีเลศนัย ทำให้น้ำส้มเผลอฟาดฝ่ามือตีต้นแขนของเขาเต็มแรง

 

"คุณนักรบ!" และเธอก็ตวาดเขาเสียงลั่น 

 

"อะไรกันคุณผมหิวข้าวนี่ถึงกับต้องตีผมเลยเหรอ" เขาแย้ง

 

"หิวข้าว?"

 

"ก็ใช่นะสิ คิดอะไรของคุณเนี่ย"

 

"ไม่มี! ไม่ได้คิดอะไร...ฉันขอตัวไปทำกับข้าวก่อนนะ"

 

น้ำส้มรีบปฏิเสธเป็นพัลวัน เมื่อเผลอคิดไกลจนทำให้เขาจับพิรุธได้ เธอรู้สึกเสียหน้าจนรีบจ้ำเท้าเดินเข้าบ้าน อาการที่เธอทำให้นักรบหุบยิ้มไม่ลง ไม่ว่าจะแม่หรือลูกก็น่ารักเหมือนกัน ยิ่งเวลาน้ำส้มเขินยิ่งมีเสน่ห์จนเขาอยากจะแกล้ง

 

"แม่งเอ๊ย น่ารักฉิบหาย" เขามองตามหลังเธอแล้วสบถออกมา จากนั้นจึงเดินตามเธอเข้าไปในบ้าน แม้จะไม่ได้ถูกเชิญอย่างเป็นทางการมากนัก แต่ได้เข้ามาแบบนี้แล้วคงไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดลอย

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว