ทาสแมวดำ

ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนน้าา~ รัก reader ทุกคนเลยย

ระวังครั้งที่ 27

ชื่อตอน : ระวังครั้งที่ 27

คำค้น : นิยาย y , yaoi , Boy's love , เจxฉ่อย , นิยายกวนตีน , นิยายตลก , นิยายคอมเมดี้

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.4k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 13 พ.ค. 2559 19:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ระวังครั้งที่ 27
แบบอักษร

 

ระวังครั้งที่ 27

 

ผมนั่งรอไอ้เจมานานมาก ดึกขนาดนี้แล้วบ้านช่องยังไม่ยอมกลับ มัวไปแรดที่ไหนกัน! แล้วผมควรจะติดต่อมันยังไงดีเนี่ย เผื่อเป็นอะไรขึ้นมาผมจะทำยังไงล่ะทีนี้!

            แอ๊ด

เสียงเปิดประตูดังขึ้นผมรีบเดินไปหาที่มาของเสียงทันที

            “ทำไมกลับมาป่านนี้!”

ผมถามเจ้าตัวต้นเหตุทันทีที่มันกลับมาถึงบ้าน มันกลับทำสีหน้าบึ้งตึงไม่พอใจ

            “กูจะกลับตอนไหนสนใจด้วยหรอ!”

มันพูดด้วยน้ำเสียงที่อารมณ์ไม่ดี แถมผมยังได้กลิ่นแอลกอฮอล์จากตัวมันอีก

            “มึงไปกินเหล้ามาใช่ไหม!”

            “กูจะทำอะไรมันก็เรื่องของกู! มึงมายุ่งอะไรด้วย!”   

            “อย่างน้อยมึงก็หัดบอกหน่อยว่าจะไปไหนกลับตอนไหน ไม่ใช่ปล่อยให้กูเป็นห่วงแบบนี้!”

มันจ้องหน้าผมพลางยืนกำมือแน่น

            “มึงพูดว่าเป็นห่วงหรอ...มึงไม่ควรจะพูดแบบนั้น! บอกให้กูลืมทุกอย่างไม่ใช่หรอ! แล้วมึงมายุ่งกับกูทำไม! มึงไม่ควรจะมาสนใจกูด้วยซ้ำ!”

ผมมันเห็นแก่ตัวเองแหละ ทั้งที่เป็นฝ่ายไล่มันทำร้ายมันแต่ก็ยังจะหวังเรื่องไม่เป็นเรื่อง

            “มึงพูดถูก กูไม่ควรจะไปยุ่งกับมึง ไม่ควรจะไปสนใจมึง และกูกับมึงก็ควรจะลืมทุกอย่างแล้วกลับไปเป็นเหมือนเดิม”

ทุกอย่างที่ผมคิด ผมไม่ควรจะเสี่ยงตั้งแต่แรก ไม่ใช่ไม่อยากรักแต่เป็นเพราะว่ารักไม่ได้... นี่เป็นความจริงที่ผมควรจะยอมรับ ไม่ควรจะดื้อดึงตั้งแต่แรก และที่สำคัญผมควรจะออกไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด ทันทีที่ผมหันหลังไอ้เจก็วิ่งมากอดผมแน่นทันที

            “แต่กูไม่อยากกลับไปเป็นเหมือนเดิม! ทำไม! ทำไม! ทำไมกูต้องเป็นได้แค่น้องของมึง! ทำไมมึงต้องมาทักกูวันนั้น ทำไมกูต้องรักมึง! กูรู้ว่ามันผิดแต่กูก็ทำไม่ได้...กูลืมไม่ได้ ฮึก อย่าให้กูลืมเลยนะ อย่าบอกให้กูลืมทุกอย่าง...กูรักมึงนะ”

ไหล่ของผมเริ่มเปียกไปด้วยน้ำตาของไอ้เจ

            “พอเถอะ...มึงโตแล้วนะ กูว่าเราพูดกันรู้เรื่อง อย่าทำให้อะไรๆมันแย่ไปกว่านี้เลย กูขอโทษสำหรับที่ผ่านมานะเจ”

ผมพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล พยายามคุมเสียงไม่ให้สั่น แต่ทั้งที่ในใจมันร้องไห้ไม่หยุด ทำไมเราถึงต้องเจอกันแบบนี้ ถ้าเราเจอกันในฐานะอื่นทุกอย่างคงจะดีกว่านี้แท้ๆ ทำไมถึงมีแต่ขวากหนามอยู่บนทางเดินของผมด้วยล่ะ

            “จะให้เธอจนกว่าเธอจะรับ ฮึก บอกรักเธอจนกว่าเธอนั้นจะยอม ฮือ เธอคือความสุขของ...ฉัน”

จู่ๆไอ้เจก็ร้องเพลงแล้วกอดผมแน่น น้ำตาของผมค่อยๆไหลรินอาบแก้มอย่างช้าๆ เสียงของมันสั่นคลอนผสมกับเสียงสะอื้น ผมรู้ว่ามันทุกข์ใจและเศร้าขนาดไหน แต่ผมก็ยังดันไปพูดทำร้ายจิตใจมัน

            “ถ้าเธอไม่รับมัน... ให้... ฉัน.. เริ่มต้นอีก ฮึก กี่ครั้ง.. ก็พร้อม”

มันยังคงร้องเพลงของมันต่อไปเรื่อยๆ น้ำตาของผมก็ยิ่งไหลมากขึ้นเรื่อยๆตามเสียงร้องของมัน ผมพยายามเก็บเสียงสะอื้นไม่ให้มันได้ยินแล้วยืนฟังมันอยู่นิ่งๆ

            “หากสุดท้าย... เธอไม่เปลี่ยนใจ ฮึกแต่สุด..ท้าย..ใจฉันก็ไม่ยอม”

            “พอ...เถอะ”

            “ถ้ารอให้ฉัน...หยุดหัวใจ ..คงต้องรอ.. ให้โลกหยุดหมุน...ไปก่อน”

มันไม่สนใจสิ่งที่ผมพูดแต่ยังดึงดันร้องเพลงต่อไป

            “กูทำไม่ได้ ฮึก อย่าทำแบบนี้ กูทรมาน ฮือ”

มันพูดพลางกอดผมไม่ยอมปล่อย

            “ไม่ใช่กูไม่ได้คิดเหมือนมึง แต่กูทำไม่ได้...แล้วพ่อกับแม่จะว่ายังไง”

ผมหายใจเข้าลึกๆพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่นและไม่ให้เสียงสะอื้นหลุดออกไป

            “แต่ถ้าก็ต้องเจอมึงทุกวัน กูจะลืมได้ยังไง กูเป็นคนนะมีจิตใจมีความรูสึก”

            “......”

            “ถ้ามึงไม่ชอบขนาดนั้น อยากลืมขนาดนั้น กูจะเป็นฝ่ายออกไปเอง... มึงจะได้ไม่ลำบากใจ มึงจะลืมทุกอย่างก็ได้..แต่กูจะขอเป็นคนที่จำทุกอย่างไว้เอง”

พอมันคลายกอดออกผมก็เข้าไปกอดมันทันที กอดโดยไม่ได้ตั้งใจมันเป็นไปตามความรู้สึก รู้สึกผิดและเสียใจกับสิ่งที่ได้ทำและพูดกับมันไปทั้งหมด

            “กูขอโทษ.. ขอโทษ... อย่าไปไหนเลย ฮึก นะ”

พอยิ่งพูดน้ำตาก็ยิ่งไหล เสียงสะอื้นผมไม่สามารถยั้งมันได้แล้ว ผมกอดมันแน่นขึ้นเรื่อยๆ ในใจลึกๆผมก็รักมันเหมือนกันแต่ผมไม่เคยคิดจะยอมรับเลยต่างหาก

            “ไม่ให้รัก...ก็จะรัก ไม่ให้สน ฮึก กูก็จะสน”

แล้วมันก็สวมกอดผมกลับเช่นกัน ต่างคนต่างร้องไห้ในอ้อมกอดของกันและกัน มันอาจจะดูโรแมนติกแต่สภาพของผมและมันดูทุเรศทุรังทุเรียนเงาะลำไยเหลือเกิน น้ำตาที่ไหลไม่หยุดไม่เท่าไรแต่ไอ้น้ำมูกที่มันไหลเยิ้มๆกับเสียงสูดดังๆของแต่ละคนนี่สิ เป็นอะไรที่รับไม่ได้เลย!

            “มึงหยุดร้องไห้ได้แล้ว”

            “มึงก็ด้วยแหละ”

ผมและมันต่างเช็ดน้ำตาให้กัน ผมว่าผมและมันควรจะยอมรับความจริงและช่วยกันหาทางออกสำหรับเรื่องที่เกิดขึ้นนี้

หลังจากร้องไห้เสร็จต่างคนก็ต่างไปล้างหน้าล้างตาแล้วก็มานั่งที่ห้องของผม

            “ตอนนี้เราเป็นอะไรกัน”

มันถามขึ้นท่ามกลางความเงียบ

            “ไม่ได้เป็นไร”

ผมตอบพลางหันหน้าหนี

            “ไม่ได้เป็นไรได้ไง มึงก็ชอบกูไม่ใช่หรอ!”

            “เออ! ชอบแล้วไง!”

ผมตอบพลางจ้องหน้ามัน ก็ยังไม่ได้ขอเป็นแฟนแล้วอย่าหวังว่ากูจะเอ่ยปาก!

            “ชอบกูก็ต้องเป็นแฟนกูสิ!”

            “ก็ชอบไม่ได้หมายความว่าจะเป็นซะหน่อย!”

            “งั้นก็เป็นเลยสิ!”

มันพูดแล้วจ้องหน้าผมอย่างจริงจัง

            “ไม่!”

หน้ามันกลายเป็นหมาหงอยทันที

            “ทำไม”

เสียงมันเบาและสั่นอย่างเห็นได้ชัด

            “จนกว่ามึงจะพูดกับกูดีๆ”

หน้ามันเริ่มแดงขึ้นเรื่อยๆลามไปยันหู

            “เป็นแฟนกัน...ได้ไหม”

มันพูดพลางหลบตาผม ให้ตายสิน่ารักชะมัดเลยย~

            “อือ”

ผมพูดอยู่ในลำคอเพราะไม่กล้าพูดเต็มปากเหมือนกัน ก็มันเขินนี่นา ความรักของผมและมันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น

ความคิดเห็น