facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ซูหว่านเข้าไปเป็นตัวละคร ‘แฟนเก่า’ ในโลกต่างมิติเพื่อวางแผนทำลายพวกตัวละครเอกที่ไม่ได้เรื่อง ไม่มีหรอกคำพูดที่ว่า “พระเอกกับนางเอกจะใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุขตลอดไป” จะมีก็แต่ ‘แฟนเก่า’ ที่ยังไม่จัดการขั้นเด็ดขาดเท่านั้นแหละ!

ตอนที่ 15 ฝันร้ายหมายเลขเก้า (15)

ชื่อตอน : ตอนที่ 15 ฝันร้ายหมายเลขเก้า (15)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 348

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ก.พ. 2564 17:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 15 ฝันร้ายหมายเลขเก้า (15)
แบบอักษร

 

ชานเมืองฝั่งตะวันตกของเมือง C ห้อมล้อมไปด้วยหุบเขาและแม่น้ำ บ้านหรูหลายหลังถูกสร้างบนไหล่เขางดงาม 

บ้านของฉีมู่เป็นหนึ่งในบ้านหลายหลังนั้น มันเป็นของขวัญที่พ่อของเขามอบให้ในวันเกิดครบรอบอายุสิบแปดปี ปีนั้นงานเลี้ยงตอนที่เขาเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวถูกจัดขึ้นในบ้านหลังนี้ ตั้งแต่นั้นมาที่แห่งนี้ก็กลายเป็นที่ที่ฉีมู่กับเพื่อนของเขามารวมตัวกันสังสรรค์ 

ตอนนี้ฉีมู่ขับรถเอื่อยเฉื่อยไปบนถนนกว้าง สองฟากฝั่งของถนนเงียบสงัดคือที่ตั้งของบ้านเดี่ยวหลายหลัง เขาเห็นรถเฟอร์รารีสีแดงของเฉินอวี้เฟิงจอดอยู่ข้างทางมาแต่ไกล เฉินอวี้เฟิงในชุดสีดำกำลังพิงตัวกับรถตัวเอง มีแสงไฟสีออกแดงสว่างตรงหน้าเขา ฉีมู่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังสูบบุหรี่อยู่ 

เฉินอวี้เฟิงไม่ได้เลี่ยงบุหรี่และเครื่องดื่มมึนเมาเพราะเขายังเป็นเยาวชน แต่เพราะว่าเขายังเรียนอยู่การติดบุหรี่ของเขาจึงไม่ได้หนักมากนัก เขาจะสูบตอนที่หงุดหงิดใจหรือตื่นตระหนกเท่านั้น 

เอี๊ยด 

ฉีมู่พลันจอดรถข้างหน้ารถของเฉินอวี้เฟิงทันที 

เฉินอวี้เฟิงซึ่งอยู่ในอาการเหม่อลอยรีบเงยหน้าขึ้นอย่างหวาดหวั่นเมื่อได้ยินเสียงหยุดรถ ก่อนเห็นว่าฉีมู่ลงมาจากรถช้าๆ 

“ให้ตายเถอะ อาเฟิง นายไม่หลับไม่นอนกลางดึกแล้วเรียกฉันออกมาเนี่ยนะ สรุปนายต้องการอะไรกันแน่” 

ฉีมู่เท้ามือข้างหนึ่งไว้กับประตูรถขณะที่อีกมือปลดกระดุมสูทคล้ายเป็นนิสัยพร้อมสีหน้าบูดบึ้ง 

เฉินอวี้เฟิงไม่ได้ตอบ ควันบุหรี่ลอยเคว้งบดบังท่าทีของเขา 

“ทำไมเธอถึงอยู่ในรถนายได้ล่ะ” 

เฉินอวี้เฟิงเห็นซูหว่านนั่งอยู่ที่นั่งผู้โดยสารด้านหน้า ส่วนอี้จื่อเซวียน เจ้าตัวนอนอยู่เบาะหลังเขาจึงย่อมไม่เห็นอยู่แล้ว 

“ถ้าแฟนของฉันไม่อยู่ในรถฉันกลางดึก อย่าบอกนะว่าให้เธออยู่ในรถนายน่ะ” 

ฉีมู่ยกแขนเคาะกระจกรถ “ซูหว่าน ลงมาสิ” 

ซูหว่านลังเลใจและฝืนลงมาจากรถ 

เฉินอวี้เฟิงจ้องซูหว่านก่อนมองฉีมู่ด้วยแววตาลึกล้ำ “อามู่ นายทำได้แล้ว! นายจีบเธอติดเร็วโคตร!” 

สีหน้าของเธอยิ่งหม่นลงไปพอได้ยินคำของเฉินอวี้เฟิง ท่าทีไม่ทุกข์ร้อนปรากฏบนหน้าของฉีมู่ เขาก้าวยาวไปหยุดตรงหน้าเฉินอวี้เฟิง ใช้ตัวบังสายตาของเฉินอวี้เฟิงและซูหว่าน    

“อาเฟิง นายอิจฉาเหรอ นายอยากให้พี่ใหญ่คนนี้อย่างฉันสอนเคล็ดลับให้ไหมล่ะ นายเองก็ตามจีบเมิ่งถิงเหยามาตลอดไม่ใช่เหรอ” เฉินอวี้เฟิงได้แต่ชะงักไปชั่วขณะเมื่อได้ยินชื่อเมิ่งถิงเหยา เขาคีบบุหรี่และสูดหายใจลึกก่อนจ้องฉีมู่จริงจัง “ฉีมู่ นายเองก็เห็นฝันนั้นใช่ไหม ฉัน…รู้ว่าใครเป็นผี เรามา…ฆ่าเธอด้วยกันเถอะ ว่าไงล่ะ” 

มือที่คีบบุหรี่ของเขาสั่นเทาหลังว่าจบ 

“ใครล่ะ” 

ฉีมู่เอื้อมมือจับบุหรี่ที่เฉินอวี้เฟิงคีบอยู่โยนทิ้ง วางมือบนไหล่ของอีกฝ่ายและจ้องเขม็ง “นายรู้ว่าใครเป็นผีเหรอ” 

“ใช่…” 

เฉินอวี้เฟิงดูมั่นอกมั่นใจมาก สายตาทอประกายวูบไหว “ไป๋เสี่ยวเย่ว์ไง!” 

ไป๋เสี่ยวเย่ว์หรือ 

 

“ซูหว่าน? ซูหว่าน?” 

ฟังเถียนเถียนเคาะประตูห้องซูหว่านและตะโกนอยู่นาน หากแต่กลับไม่มีเสียงใดส่งมาจากในห้อง 

ในที่สุดเสียงของฟังเถียนเถียนก็แหบแห้งลงเล็กน้อย “ฉินลู่ ฉันควรทำยังไงดีล่ะ ฉันโทรหาซูหว่านไม่ติด นายคิดว่าจะเกิดอุบัติเหตุกับเธอหรือเปล่า” 

อุบัติเหตุหรือ 

ไม่น่าเร็วขนาดนั้นหรอก 

ดูเหมือนฉินลู่จะนึกถึงบางอย่าง อยู่ๆ ก็ยกเท้าขึ้นก่อนถีบเปิดประตูห้องซูหว่านอย่างแรง 

นี่มัน… 

ฟังเถียนเถียนตะลึงงัน ฉินลู่เดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นเหมือนกับไม่มีคนอื่นอยู่ด้วย เห็นเสื้อผ้าเปื้อนเลือดกระจัดกระจายอยู่บนพื้นห้องนั่งเล่น แววตาของฉินลู่ทอวาววับขึ้นมา 

“อ๊ะ! นั่นเลือดนี่!” 

ฟังเถียนเถียนที่เดินตามหลังมาอดตะโกนออกมาไม่ได้ “โอ้ ไม่นะ! โอ้ ไม่นะ! ซูหว่านต้องตกอยู่ในอันตรายแน่ๆ ฉินลู่รีบหาทางช่วยเธอทีสิ!” 

“จากเวลาเธอน่าจะยังมีชีวิตอยู่นะ” 

ฉินลู่ย่อตัวลงมองชุดสูทและเสื้อเชิ้ตราคาแพง ในบรรดาพวกเขาเก้าคน เพียงสองคนที่มีปัญญาใส่เสื้อผ้าพวกนี้ได้คือเฉินอวี้เฟิงกับฉีมู่ 

อย่าบอกนะว่า…ฉีมู่มาที่นี่อย่างนั้นหรือ 

สายตาของเขาสั่นไหวไม่หยุดอยู่ครู่หนึ่ง เขาลังเลจะหยิบโทรศัพท์ตัวเองออกมา ลังเลว่าควรโทรไปหาฉีมู่เพื่อให้มั่นใจหรือไม่…  

ตอนนี้เองเฉินอวี้เฟิงที่กำลังเบิกตามองฉีมู่อย่างตกตะลึง มีดสั้นคมกริบเล่มหนึ่งอยู่ในมือของฉีมู่ และตอนนี้มีดนั้นก็ได้เสียบแทงร่างของเฉินอวี้เฟิงอย่างแม่นยำไม่มีผิดพลาด 

“ฉีมู่ นาย… นาย…” 

มืออาบเลือดแข็งทื่อของเฉินอวี้เฟิงหมายจะจับอวัยวะเดียวกันของอีกฝ่าย ทว่าเขากลับดันมีดในมืออย่างแรงในจังหวะนั้น 

“ฉันรู้ว่านายเป็นผี” 

ฉีมู่โน้มตัวไปข้างหูเฉินอวี้เฟิงและว่าขึ้นเสียงทุ้ม “ถ้าฉันเดาไม่ผิด ไป๋เสี่ยวเย่ว์คือหมายเลขหนึ่งใช่ไหมล่ะ” 

หมายเลขหนึ่ง จากกฎของโลกนี้ เป้าหมายแรกของผีทุกตัวคือไป๋เสี่ยวเย่ว์ หลังจากเธอตายไปพวกเขาถึงลงมือฆ่าเป้าหมายที่สองได้ 

“ฉัน…ฉัน…” 

เฉินอวี้เฟิงมองฉีมู่คล้ายต้องการบอกบางอย่างในท้ายที่สุด ก่อนจะอ้าปากค้างและหลับตาลงในที่สุดราวกับได้เป็นอิสระ    

เลือดที่ไหลนองบนพื้นค่อยๆ เลือนลางกระทั่งจางหายไป 

เฉินอวี้เฟิงตายแล้ว ไม่สิ บางทีควรจะบอกว่าเฉินอวี้เฟิงหายไปแล้วต่างหาก 

เขาหายลับไปแล้ว 

หากไม่ใช่เพราะรถเฟอร์รารีสะดุดตาที่ยังจอดอยู่ข้างทาง ซูหว่านคงนึกสงสัยว่าเฉินอวี้เฟิงได้ปรากฏตัวขึ้นจริงหรือไม่ 

“พี่ฆ่าเขาเหรอ” 

เธอถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัวเมื่อเห็นฉีมู่หันมาหาเธออย่างสงบนิ่ง  

“เธอกลัวเหรอ” 

ฉีมู่เลิกคิ้วมองเธอ “เขาอยากให้ฉันช่วยฆ่าไป๋เสี่ยวเย่ว์ ฉันคิดว่าไป๋เสี่ยวเย่ว์น่าจะเป็นหมายเลขหนึ่ง ซูหว่าน เธอต้องเข้าใจนะ ถ้าฉันเป็นหมายเลขหนึ่ง ฉันเกรงว่าเฉินอวี้เฟิงก็คงฆ่าฉันโดยไม่ลังเลเหมือนกัน” 

เขาบอกพลางเดินไปหาเธอ “ซูหว่าน ต่อหน้าความเป็นความตาย ทุกคนจะเลือกปกป้องตัวเองทั้งนั้น มันเป็นธรรมชาติของมนุษย์ ไม่ได้เกี่ยวข้องกับศีลธรรมสักนิด ถ้าเราปกป้องตัวเองไม่ได้ เธอก็อาจจะไม่ได้เป็นมนุษย์เหมือนกัน” 

ธรรมชาติของมนุษย์ 

ซูหว่านค่อยๆ หันไป ใช่แล้ว หากเธอคิดในมุมของพวกเขา ระหว่างการช่วยคนอื่นกับช่วยตัวเอง เธอก็คงจะเลือกปกป้องตัวเองไม่ใช่หรือ 

อย่างไรเสียทุกคนก็อยากจะมีชีวิตรอด 

พวกเขากลับไปที่รถ อี้จื่อเซวียนซึ่งกำลังนอนอยู่เบาะหลังก็ลุกขึ้น เขานึกไม่ถึงจริงๆ ว่าฉีมู่จะเด็ดขาดและเก่งกาจขนาดนี้ ตอนที่พวกเขาอยู่ระหว่างทางมาที่นี่ ฉีมู่บอกให้เขาซ่อนตัวไว้ อี้จื่อเซวียนคิดว่าฉีมู่ต้องการให้เขาช่วย ดูท่าตอนนี้มันคงไม่มีอะไรไปมากกว่าเป็นเพียงการทำให้เฉินอวี้เฟิงประมาทเท่านั้น 

ซูหว่านกับฉีมู่อยู่ด้วยกันกลางดึก ไม่แปลกที่ชายหญิงจะอยู่ด้วยกัน ทว่าถ้าเขาอยู่ในรถด้วยและถูกเฉินอวี้เฟิงเห็นเข้าคงจะดูน่าสงสัยทันที 

ไม่คาดคิดว่าคุณชายผ้าแพรจะรอบคอบถึงขนาดนี้ 

อี้จื่อเซวียนประเมินเขาเปลี่ยนไปอย่างไม่รู้ตัว ใจเขายิ่งเฝ้าระวังตัวกับอีกฝ่ายมากขึ้น 

“ทีนี้เราจะไปไหนกันล่ะ ไปหาไป๋เสี่ยวเย่ว์เหรอ” 

เขาอดถามขึ้นไม่ได้พอเห็นฉีมู่ติดเครื่องยนต์ 

ไป๋เสี่ยวเย่ว์…  

ฉีมู่พยักหน้ารับ “ฉันหวังว่าเธอจะยังมีชีวิตอยู่นะ” 

หมายเลขหนึ่ง 

ซูหว่านเผลอบีบเข็มขัดนิรภัย เฉินอวี้เฟิงคิดตามหาใครบางคนมาฆ่าไป๋เสี่ยวเย่ว์ได้ แล้วผีตัวอื่นๆ ล่ะ ภารกิจถูกมอบหมายมาตั้งแต่แรกแล้วไม่ใช่หรือ ซูหว่านกังวลเหมือนกับฉีมู่เช่นกัน เธอเป็นห่วงสถานการณ์ของไป๋เสี่ยวเย่ว์ 

ในขณะนั้นไป๋เสี่ยวเย่ว์เองก็เป็นกังวลเหมือนคนอื่นๆ มันเป็นสถานการณ์ชวนสิ้นหวัง 

ในตรอกเล็กแคบแห่งหนึ่ง ไป๋เสี่ยวเย่ว์กุมแผลบริเวณแขนตัวเองและวิ่งหนีมาตลอดทาง ทิ้งห่างจากร่างโปร่งอาบเลือดด้านหลังเธอ 

เงาเบื้องหลังไล่ตามเธอมาไม่หยุด แสงจ้าสะท้อนคมมีดปอกผลไม้ท่ามกลางความมืดมิด… 

ความคิดเห็น