facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ในขณะที่เธอเริ่มหมดศรัทธาในความรัก ผู้ชายจอมเผด็จการคนหนึ่งก็ได้ก้าวเข้ามาพร้อมหยิบยื่นความรักครั้งใหม่ให้โดยที่เธอไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะปฏิเสธมัน!

ตอนที่ 49 คุณเป็นแบบนี้ไม่วันจีบหญิงติดหรอก

ชื่อตอน : ตอนที่ 49 คุณเป็นแบบนี้ไม่วันจีบหญิงติดหรอก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.9k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ม.ค. 2564 13:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 49 คุณเป็นแบบนี้ไม่วันจีบหญิงติดหรอก
แบบอักษร

อวี๋ซงที่ยืนพิจารณาตัวเองอยู่ข้างๆ อย่างเงียบๆ ก็ได้กระตุกมุมปากขึ้นอย่างชั่วร้าย 

จริงๆ เขาก็ไม่ได้โทษจิตใจคุณผู้ชายของเขาหรอก 

เพราะว่าคุณผู้ชายของเขานั้น...เปลี่ยนไปแล้วจริงๆ 

(เจ้าหมาตัวที่สอง เจ้าเปลี่ยนไป) 

เปลี่ยนไปจนเขาแทบจะไม่รู้จัก 

ใครจะไปคิด ว่าคุณผู้ชายที่แค่นั่งเฉยๆ ก็ทำเอาคนทั้งหอประชุมแทบช็อกจนเป็นอัมพาตได้ แค่หันหลังให้ก็กลายเป็นคนที่คุยโทรศัพท์กับอีกคนอย่างอบอุ่น? 

อบอุ่น? 

ผู้ชายที่เคร่งขรึมเฉยเมยและเยือกเย็นจนเข้ากระดูกอย่างเขา อยู่ๆ ก็อบอุ่นได้ถึงขนาดนี้? 

ยิ่งโตไปยิ่งได้เจอจริงๆ 

เป็นแบบนี้แล้วสาวๆ ที่ตามกรี๊ดคุณชายมาตั้งนานจะมีชีวิตต่อไปยังไง 

เฉินฝานซิงที่ได้ยินเสียงของเขากลับรู้สึกว่าไม่มีอะไรผิดปกติ 

“อืม รู้แล้วค่ะ” 

เธอเลิกผ้าห่มออก สวมรองเท้าแตะก้าวลงจากเตียง แขนข้างหนึ่งยกขึ้นด้านหน้า ยืนมองทิวทัศน์ด้านนอกที่ริมหน้าต่าง 

สายตากลับจ้องมองไปยังตึกที่สูงที่สุด อย่างไม่ได้ตั้งใจ 

คนหนึ่งยืนอยู่บนชั้นที่สูงที่สุดของตึก อีกคนยืนอยู่ในที่ลับตาจนยากที่ใครจะมองเห็น 

คนหนึ่งเสื้อสูทรองเท้าหนัง ส่วนอีกคนชุดนอนโทรมๆ 

ทั้งสองแตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด แต่ขณะนี้กลับกับยืนอยู่ที่ริมหน้าต่างในเวลาเดียวกัน ขั้นกลางด้วยความเจริญ ตรงข้ามและเผชิญหน้า 

“คุณเพิ่งตื่น?” 

“...อืม” เฉินฝานซิงเงียบไปก่อนจะตอบกลับมาหนึ่งคำ 

“ได้ยินว่าคุณลาออกวันนี้” 

ป๋อจิ่งชวนถามขึ้นเสียงเรียบ โดยมีอวี๋ซงเบ้ปากอยู่ข้างๆ 

รู้อยู่แล้วยังจะแกล้งทำเป็นไม่รู้อีก 

หมาป่าหางโต! [1]  

จู่ๆ คำๆ นี้ก็ปรากฏขึ้นในหัวของอวี๋ซง เล่นเอาเขาตกใจ 

หมิ่นเกินไป! 

เฉินฝานซิงเคยบอกเรื่องนี้ต่อหน้าคุณย่าแล้วครั้งนึง ซึ่งตอนนั้นป๋อจิ่งชวนเองก็อยู่ด้วย 

จะรู้ก็ไม่แปลก 

“อื้ม ลาออกแล้ว” 

ป๋อจิ่งชวนยังคงแย้มมุมปาก “ดีมาก” 

“...” เธอปิดปากเงียบไม่พูดจา 

“คุณทานอะไรหรือยัง” เขานิ่งไปได้แค่สองวิ ก็ถามขึ้นอีกครั้ง 

เธอหันไปมองนาฬิกาตรงหัวเตียงที่บอกเวลาสิบเอ็ดโมง 

“ยังเลย” 

“อืม ผมยุ่งมากเลย” 

อวี๋ซงแม้แต่ตอนนี้หางตาเขาก็เริ่มจะเป็นตะคริว 

ถึงห้องทำงานนี้ใหญ่แต่ก็เสียบสงัดจนแม้แต่เสียงในโทรศัพท์ก็ยังสามารถได้ยินอย่างชัดเจน 

คุณตอบอะไรของคุณ 

ก็เขาบอกอยู่ว่ายังไม่ได้ทานอะไร คุณกลับตอบไปว่าคุณยุ่งมาก? 

คุณผู้ชาย ขอผมกำเริบเสิบสานอีกสักครั้งเถอะ : คุณเป็นแบบนี้ไม่วันจีบหญิงติดหรอก 

คำตอบนั้นทำเอาเธอผงะไปเช่นกัน เธอนิ่งไปแปปนึงก่อนจะรีบเอ่ยขึ้น “งั้นคุณ...” 

“จะวางสายผมแล้วเหรอ” 

เฉินฝานซิงแทบสำลักคำพูดตัวเอง “...ก็คุณบอกว่าคุณยุ่งมาก” 

“อืม เที่ยงนี้คุณกะจะทานข้าวที่บ้านไหม” 

เฉินฝานซิงกุมขมับ เธอรู้สึก...เหนื่อยนิดหน่อยกับการตามความคิดของผู้ชายคนนี้ไม่ทัน 

“ไม่ได้วางแผนจะไปไหน หาอะไรกินที่บ้านนิดๆ หน่อยๆ ก็พอแล้ว” 

“โอเค ผมเข้าใจแล้ว” 

“…” 

“…” 

ทั้งคู่ตกอยู่ในช่องว่างของบทสนทนาที่ยาวนาน 

เนิ่นนาน กว่าที่ป๋อจิ่งชวนจะเอ่ยขึ้นเสียงต่ำ “คุณวางสายก่อนเถอะ” 

เธอนิ่งไป “...ค่ะ” 

ก่อนจะกดวางสายลง 

สิ้นสุดการสนทนา 

อวี๋ซงยืดกายขึ้นอย่างเงียบๆ 

ป๋อจิ่งชวนเก็บโทรศัพท์แล้วหันมา ใบหน้าของอวี๋ซงก็เรียบเฉย ท่าทางเคร่งขรึมและเข้มงวดเหมือนเช่นเคย 

“คุณผู้ชายครับการก่อสร้างห้างสรรพสินค้าที่เฉิงเป่ยกำลังจะแล้วเสร็จในเร็ว ๆ นี้ ก่อนหน้านี้แบรนด์ต่างประเทศจำนวนมากได้มีการยื่นคำร้องเข้ามา ผู้รับผิดชอบฝ่ายส่งเสริมการลงทุนได้ส่งข้อมูลของแบรนด์สินค้ามาแล้ว นอกจากนั้น...” 

ป๋อจิ่งชวนช้อนตาขึ้น กวาดตามองอวี๋ซงอย่างเรียบเฉย สายตานั้นทั้งจมดิ่งและว่างเปล่า ทำเอาอวี๋ซงถึงกับฉงน จนค่อยๆ ลดเสียงลง 

ลางสังหรณ์บอกเขาว่าตอนนี้ไม่ควรพูดอะไร 

 

------ 

[1] หมาป่าหางโต กลัวคนอื่นจะมองข้ามหรือมองไม่เห็น 

ความคิดเห็น