facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ในขณะที่เธอเริ่มหมดศรัทธาในความรัก ผู้ชายจอมเผด็จการคนหนึ่งก็ได้ก้าวเข้ามาพร้อมหยิบยื่นความรักครั้งใหม่ให้โดยที่เธอไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะปฏิเสธมัน!

ตอนที่ 48 ประเมินค่าไม่ได้

ชื่อตอน : ตอนที่ 48 ประเมินค่าไม่ได้

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ม.ค. 2564 15:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 48 ประเมินค่าไม่ได้
แบบอักษร

“ก็ไม่ถึงกับเรียกว่าบริษัทหรอก ว่าไปตามหลักแล้ว...น่าจะเรียกว่า’ ธุรกิจเอกชน' ล่ะมั้ง” 

“…” 

“…” 

ธุรกิจเอกชน?! 

ทุกคนพากันตกตะลึง เป็นไปได้ไง!  

สมาคมสกุลป๋อของพวกเขาชื่อเสียงระดับนานาชาติ อยู่ๆ ดันไปทำธุรกิจกับธุรกิจเอกชน? 

แม้...แม้ไม่ใช่ว่าจะไม่มีทางเป็นไปได้เสียทีเดียว แต่นี่มันเป็นหน้าที่แผนกทั่วไปใต้ชั้นสิบแปด ทำไมถึงเอามาบอกบอสใหญ่โดยตรง 

อีกอย่างดูจากปฏิกิริยาของบอสแล้ว... 

“นี่...ทำไมประธานป๋อถึงได้ไปคบค้ากับกิจการเอกชนเล็กๆ ได้ล่ะ” 

อวี๋ซงยิ้มกว้างกว่าเก่า 

คบค้าอะไร 

คบหาดูใจล่ะสิไม่ว่า! 

จะคบอะไรได้อีก! 

“จริงด้วย เป็นธุรกิจที่ทะลุกี่ล้านงั้นเหรอ” 

กี่ล้าน? 

เฮอะๆ อันนี้ก็ไม่รู้สินะ! 

ในใจของคุณผู้ชายคุณหนูเฉินตีเป็นเงินได้เท่าไหร่ 

แต่ถึงใครจะไม่รู้ อวี๋ซงก็มีคำตอบในใจอยู่แล้ว 

ต้องรู้ว่าการประชุมที่คุณผู้ชายเข้าร่วมนั้นสำคัญหรือเปล่า 

นี่เป็นการประชุมระดับสูงนี้เป็นหน้าตาของสมาคมสกุลป๋อ มูลค่าของทุกๆ วินาทีนั้นประเมินค่าไม่ได้ 

ต้องรู้ว่ารายงานของทุกๆ ฝ่ายถึงแม้ว่าจะมีข้อผิดพลาดเล็กๆ น้อยๆ นั่นอาจหมายถึงความเสียหายที่ไม่ใช่แค่ล้านสองล้าน ร้อยสองร้อยล้านอะไรง่ายๆ แบบนั้น 

แต่ตอนนี้คุณผู้ชายกลับสิ้นสุดการประชุมลงเสียง่ายๆ เพราะคุณหนูเฉิน หากต้องเปรียบเทียบคุณหนูเฉินกับเงินทองล่ะก็... 

เอ๊ะ? 

จะว่าไป ในเมื่อคุณหนูเฉินได้กลับมาพร้อมกับชัยชนะอันยิ่งใหญ่แล้ว คุณผู้ชายไม่ต้องเป็นห่วงแล้วสิถึงจะถูก 

แล้วเขาจะรีบตัดจบการประชุมไปเพื่อ? 

เป็นอีกครั้งที่เขาไม่สนข้อข้องใจของหมู่มาก อวี๋ซงหันตัวไปแล้วเดินออกจากห้องประชุม 

ในห้องของผู้บริหารสูงสุด ทุกที่แสดงให้เห็นถึงความสง่างามสูงส่งของความเงียบและสุขุม 

เวลานี้ป๋อจิ่งชวนยื่นอยู่หน้ากระจกฝรั่งเศสบานโต ร่างสูงสง่า เปี่ยมไปด้วยความสูงศักดิ์ แม้จะยืนเฉยๆ มองภาพของร่างสูงนั้นก็ยังรู้สึกได้ถึงพลังอำนาจที่พลั่งพร้อมออกมาจากร่างนั้น 

ร่างกายของป๋อจิ่งชวนมีลักษณะเฉพาะตัวที่สามารถทำให้คนยอมเชื่อฟัง ไม่อนุญาตให้เพ้อเจ้อ ไม่อนุญาตให้พูดแทรก 

ตอนที่อวี๋ซงเขามานั้น เขาได้มองร่างของป๋อจิ่งชวนแค่ปราดเดียว หัวใจที่ตื้นเขินก็ถูกชายหนุ่มตรงหน้ากดลงไปให้ลึกยิ่งกว่าเดิม 

เพราะป๋อจิ่งชวนหันหลังให้เขาอยู่ อวี๋ซงจึงไม่ได้สังเกตเห็นโทรศัพท์เครื่องสีดำที่อยู่ในมือของป๋อจิ่งชวน 

เขาแอบหัวเราะเยาะพฤติกรรมของคุณผู้ชายในใจ แต่เมื่อสัมผัสได้ถึงการกระทำอันชั่วร้ายนั้นป๋อจิ่งชวนกลับยกมือขึ้นเอาโทรศัพท์ขึ้นแนบหู 

- 

เฉินฝานซิงที่ผ่อนคลายไร้กังวลก็ได้หลับลงอีกครั้ง หลังจากจ้องโทรศัพท์มาเป็นเวลานานก็ไม่รู้ว่าผล็อยหลับไปตอนไหน 

เพราะตารางงานที่แน่นเอี๊ยดก่อนหน้านี้ การนอนจึงกลายเป็นเรื่องฟุ่มเฟือยในตลอดเวลาที่ผ่านมาของเธอ 

บัดนี้ไม่ง่ายเลยที่จะผ่อนคลายลง สิ่งที่คิดไม่ใช่การออกไปทานอาหารดีๆ สักมือหรือไปช้อปปิ้งแต่คือการนอนหลับสักตื่น 

ในขณะที่กำลังสะลึมสะลืออยู่นั้น โทรศัพท์มือถือก็ส่งเสียงขึ้น 

เฉินฝานซิงแทบจะลืมตาตื่นขึ้นในครั้งแรก ก่อนจะลุกขึ้นนั่งแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเบอร์โทรศัพท์ที่ไม่คุ้นเคย 

ทว่าเลขหลักท้ายๆ กลับดูสะดุดตา 1111 

หัวใจของเธอกระตุกหนึ่งครั้ง จ้องมองตัวเลขเหล่านั่นอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงสไลด์ลงไปที่ปุ่มกดรับ 

“เหวย?” 

เธอเพิ่งจะตื่น เสียงที่ใสมาโดยตลอดจึงติดงัวเงียและแหบพล่าตามประสาคนเพิ่งตื่นนอน ฟังดูนุ่มนวลชวนฟังอย่างหาได้ยาก 

นัยน์ตาสีดำขลับหรี่ลง เรียวคิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อยจนแทบจะมองไม่เห็น 

น้ำเสียงแบบนี้ ช่างเป็นการยั่วยวนที่ร้ายกาจจริงๆ 

“ผมเอง” น้ำเสียงติดเยือกเย็น แต่กลับจงใจลดเสียงให้เบาลง 

ราวกับกลัวว่าน้ำเสียงนั้นจะทำให้เธอตกใจ 

อวี๋ซงที่ยืนพิจารนาตัวเองอยู่ข้างๆ อย่างเงียบๆ ก็ได้กระตุกมุมปากขึ้นอย่างชั่วร้าย 

(✪ω✪) 

ความคิดเห็น