facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ชาติก่อนเธอทำทุกทางเพื่อหนีจากเขา แต่ชาตินี้เธอจะยึดตำแหน่งคนข้างกายเขาไว้ให้มั่น ถ้าคิดว่าจะให้ใครมาแย่งไปเหมือนเมื่อก่อนได้ละก็ ระวังให้ดี... เพราะตอนนี้เธอสวยและฉลาดขึ้นเยอะด้วย!

บทที่ 19 อาศัยความสามารถสอบได้ที่โหล่ / บทที่ 20 โดนทางโรงเรียนไล่ออก

ชื่อตอน : บทที่ 19 อาศัยความสามารถสอบได้ที่โหล่ / บทที่ 20 โดนทางโรงเรียนไล่ออก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.6k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ม.ค. 2564 10:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 19 อาศัยความสามารถสอบได้ที่โหล่ / บทที่ 20 โดนทางโรงเรียนไล่ออก
แบบอักษร

บทที่ 19 อาศัยความสามารถสอบได้ที่โหล่ 

เยี่ยหวันหวั่นฟังคำซุบซิบนินทาตนเองอย่างสนอกสนใจ ได้ข้อมูลที่เธอเกือบจะลืมไปแล้วอยู่บ้าง พลางเดินทอดน่องสบายๆ ไปทางประตูห้อง F  

วินาทีที่เธอเดินมาถึงประตูห้อง บรรยากาศในห้องเรียนเงียบลงอย่างประหลาดไปวินาทีหนึ่ง ก่อนจะตามมาด้วยเสียงทุบโต๊ะและเสียงผิวปากอย่างบ้าคลั่ง 

ทุกคนต่างอยากสร้างความวุ่นวาย 

พูดให้ชัดเจน เธอก็คือยัยอัปลักษณ์ที่เพื่อนนักเรียนมักจะแกล้งแก้เบื่ออยู่เป็นประจำ 

และทุกครั้งเยี่ยหวันหวั่นก็ไม่เคยทำให้พวกเขาผิดหวัง 

“ฮะฮะฮ่า โอ้โห! เยี่ยหวันหวั่นทรงผมเธอนี่เจ๋งมากเลย!” 

“ใช่ๆ เท่ระเบิดกว่าทรงหัวระเบิดวันนั้นอีก!” 

พวกนักเรียนชายพากันหัวเราะขบขัน นักเรียนหญิงแสดงสีหน้ารังเกียจเหยียดหยาม 

“เอะอะเสียงดังอะไรกัน! เงียบกันให้หมด! ไม่ได้ยินเสียงออดเข้าเรียนกันใช่ไหม?” น้ำเสียงโมโหของอาจารย์ประจำชั้นดังมาจากหน้าประตู 

“เยี่ยหวันหวั่น เธออีกแล้วนะ! เธอ...เธอดูซิ นี่มันสภาพอะไรของเธอ? ยังไม่กลับไปนั่งที่ของตัวเองอีก!” อาจารย์ประจำชั้นเห็นทรงผมสีเขียวของเยี่ยหวันหวั่นแล้ว ก็โมโหจนอกแทบแตก เดิมคิดอยากตำหนิต่อว่าอีก แต่กลับไล่ให้เธอไปนั่งที่อย่างไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน 

ถึงอย่างไรนักเรียนคนนี้ก็จะโดนไล่ออกอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องพูดกับเธอให้เสียเวลา 

เยี่ยหวันหวั่นมองไปในห้องเรียน ไม่จำเป็นต้องเรียกความจำ ก็รู้ได้ทันทีว่าที่นั่งของเธออยู่ที่ไหน 

เพราะทุกระดับชั้นจัดเรียงที่นั่งตามคะแนน และเธอก็ได้ที่โหล่มาตลอด แน่นอนว่าเธอต้องนั่งแถวหลังสุด 

ที่นั่งชิดหน้าต่างแถวหลังสุด มีนักเรียนชายคนหนึ่งฟุบอยู่ 

ชายหนุ่มตัดผมซอยยุ่งไม่เป็นทรง เสียบหูฟังไว้ในหู ฟุบหลับอยู่บนโต๊ะเรียน แสงแดดลอดผ่านตามช่องว่างระหว่างกิ่งก้านใบไม้ กระโดดโลดแล่นอยู่บนเสี้ยวหน้าของคนที่นอนหลับอยู่ ขับให้เขาดูไปแล้วเหมือนออกมาจากภาพถ่ายแฟชั่น 

ซือเซี่ย หนุ่มหล่อประจำโรงเรียนมัธยมปลายชิงเหอ 

สูบบุหรี่ ชกต่อย โดดเรียน ไม่มีเรื่องไหนที่เขาไม่เชี่ยวชาญ เรื่องคะแนนก็เหลวแหลกเป็นโคลนตม แต่เพราะหน้าตาดี ทางบ้านมีฐานะร่ำรวย จึงครองตำแหน่งเดือนโรงเรียนไว้ได้อย่างเหนียวแน่น 

ได้ยินเสียงฝีเท้าข้างกาย ชายหนุ่มที่กำลังหลับอยู่ลืมตาขึ้นมาอย่างหงุดหงิด “ออกไป!” 

นักเรียนในห้องคนอื่นๆ โดยเฉพาะนักเรียนหญิงเห็นสถานการณ์เช่นนี้ ล้วนทำหน้ายินดีที่จะได้เห็นคนอื่นเดือดร้อน 

พวกเธอกำลังชื่นชมใบหน้าหล่อเหลาของคุณชาย ทว่ากลับโดนยัยอัปลักษณ์ขัดจังหวะเข้าให้ 

ยัยอัปลักษณ์นี่ มีสิทธิ์อะไรมานั่งร่วมโต๊ะกับซือเซี่ย! 

แต่ว่า ท่าทางโกรธเกรี้ยวอยากด่าคนของเทพบุตรคนนี้ช่างหล่อเหลาซะเหลือเกิน! 

ก่อนได้เกิดใหม่ แม้ว่าเยี่ยหวันหวั่นจะแต่งตัวเยอะเกินเหตุ แต่ความจริงแล้วเธอเป็นคนซื่อบื้อมาก ในใจรู้สึกตัวเองด้อยค่าอ่อนแอ นิสัยก็มืดหม่นมาก 

หากเป็นเมื่อก่อน โดนซือเซี่ยตะคอกใส่แบบนี้ เยี่ยหวันหวั่นคงไปนั่งหดตัวอยู่กับโต๊ะขาหักตรงขยะนานแล้ว 

แต่ครั้งนี้ เผชิญกับเสียงตวาดกร้าวของชายหนุ่ม เยี่ยหวันหวั่นกลับยืนมองลงไปที่ชายหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตากึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม ทำท่าราวกับไม่ได้ยินอะไร ก่อนจะหย่อนก้นลงบนที่นั่งข้างเขา 

ชายหนุ่มสีหน้าเปลี่ยนไปถนัดตา “อยากตายหรือไง? ออกไป!” 

เยี่ยหวันหวั่นค่อยๆ ยัดกระเป๋าหนังสือเก็บใต้โต๊ะ หยิบหนังสือเรียนและกล่องเครื่องเขียน จากนั้นหันไปมองเขาพลางกล่าวว่า “ฉันอาศัยความสามารถสอบได้ที่โหล่ อาศัยความสามารถได้ตำแหน่งนี้มา แล้วนายมีสิทธิอะไรมาไล่ฉัน?” 

ซือเซี่ย “...” 

เพื่อนนักเรียกทุกคนในห้อง “...” 

แม้แต่สีหน้าของอาจารย์ประจำชั้นยังดำคล้ำไปแล้ว 

 

 

บทที่ 20 โดนทางโรงเรียนไล่ออก 

เพียงครู่เดียว ในห้องเรียนมีเสียงกระซิบประหลาดใจดังขึ้นเป็นระลอก 

“เฮ้ย! เยี่ยหวันหวั่นเสียสติไปแล้วหรือไง? ถึงได้กล้าเถียงซือเซี่ย” 

“คิดจะหาโอกาสเข้าใกล้ซือเซี่ยล่ะสิไม่ว่า นี่เป็นโอกาสดีซะด้วย” 

“เฮอะ! ไม่ตักน้ำใส่กะโหลกชะโงกดูเงาตัวเองเลยว่ามีดีอะไร ขยะแบบนี้ยังกล้าหมายตาเทพบุตรของพวกเราอีกเหรอ?” 

อาจารย์ประจำชั้นสาวโกรธจนหน้าเปลี่ยนสี “เยี่ยหวันหวั่น เธอกำลังจะโดนโรงเรียนไล่ออกอยู่แล้ว ยังจะมาภาคภูมิใจอะไรที่นี่อีก ได้ที่โหล่มันมีหน้ามีตามากเลยหรือไง? ทำไมฉันถึงได้มีนักเรียนไร้ยางอายแบบเธอได้!” 

ได้ยินคำพูดของอาจารย์ นักเรียนหญิงพลันตื่นเต้นดีใจเป็นที่สุด 

“ฮ่าๆ เกือบลืมไปเลย เยี่ยหวันหวั่นจะโดนไล่ออกแล้ว” 

“ที่แท้ข่าวลือก็เป็นเรื่องจริงสินะ!” 

“ดีเลย ดูสิว่าจะยังอวดดีได้อย่างไรอีก” 

เดิมทีอาจารย์ประจำชั้นเก็บเรื่องนี้ไว้ เตรียมจะประกาศหลังจากทางโรงเรียนมีหนังสือออกมาอย่างเป็นทางการ แต่เมื่อครู่เธออดไม่ได้จริงๆ จึงด่าสวนออกไปต่อหน้านักเรียนทุกคน “เธอไม่ไปส่องกระจกดูตัวเองบ้าง จะได้เห็นว่าตัวเองมีสภาพเหมือนศพแค่ไหน วันๆ แต่งตัวเป็นคนก็ไม่ใช่ผีก็ไม่เชิง สร้างความตกใจไปทั่ว คะแนนก็แย่มาก สอบได้ที่โหล่ของชั้นเรียนทุกครั้ง ชื่อเสียงของห้อง F ต้องพังพินาศเพราะขยะแบบเธอ ปัสสาวะหยดเดียวจากหนูสกปรกอย่างเธอถ่วงอันดับของเพื่อนทั้งห้อง แล้วยังไม่ละอายใจสักนิด เธอรีบไสหัวออกไปจากโรงเรียนเดี๋ยวนี้เลย!” 

เมื่อเห็นเยี่ยหวันหวั่นกำลังจะถูกไล่ออกจริงๆ พวกนักเรียนหญิงต่างก็ชอบใจ 

ยัยตัวประหลาดยังคิดจะครอบครองเทพบุตรซือเซี่ยของพวกเธออีก! 

นี่คงเป็นผลกรรมสินะ! 

“ออกไป ออกไป!” 

“เธอรีบไสหัวไปสิ!” 

เผชิญหน้ากับเสียงตะโกนขับไล่ของเพื่อนนักเรียน สีหน้าเยี่ยหวันหวั่นไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย ดวงตาเย็นชามองไปยังแท่นโพเดียมหน้าชั้นเรียน “ไล่ออกจากโรงเรียน? ไม่ทราบว่าอาจารย์เหลียงไปเอาอำนาจจากไหนมาไล่หนูเหรอคะ?” 

ได้เห็นเยี่ยหวันหวั่นกล้าซักถามตัวเอง สีหน้าเหลียงลี่หวายิ่งโมโหขึ้นอีก แผดเสียงตวาดว่า “เรื่องผ่านมติของผู้บริหารโรงเรียนเป็นเอกฉันท์เมื่อไร เธอจะถูกไล่ออกทันที!” 

เยี่ยหวันหวั่นได้ยิน ก็มีสีหน้าเย้ยหยันปรากฏทันที 

เฮอะ! มติเอกฉันท์ของผู้บริหารโรงเรียนอะไรกัน ถึงแม้เธอจะทำผิดกฎระเบียบโรงเรียนมาไม่น้อย แต่ก็เป็นเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น ตามกฎของโรงเรียนแล้ว ต้องได้ใบแดงสามครั้งถึงจะถูกไล่ออก 

การที่เธอจะถูกไล่ออก เป็นเพราะเหลียงลี่หวาไปใส่ร้ายเธอต่อหน้าผู้บริหารมากกว่า 

ตามหลักการแล้ว ในฐานะอาจารย์ ไม่จำเป็นต้องอยากเอาชนะนักเรียนเสียให้ได้ แต่ใครใช้ให้เธอ ‘โชคดีเกินไป’ บังเอิญไปเห็นเหลียงลี่หวากำลังเล่นชู้กับผู้บริหารโรงเรียนที่มีครอบครัวแล้วคนหนึ่ง 

เหลียงลี่หวาย่อมต้องทำทุกวิถีทางเพื่อกำจัดเธอที่เป็นหนามยอกอกออกจากโรงเรียนไปให้ได้! 

ชาติก่อนก็เป็นแบบนี้ การกลั่นแกล้งเธอให้เดือดร้อนดูจะเป็นเรื่องปกติธรรมดา ยังไม่ทันทำสิ่งใดก็มักจะฉีกหน้าเธอให้อับอายต่อหน้าเพื่อนนักเรียนทั้งชั้น และทุกครั้งที่ได้เห็นเธออับอาย ก็จะกลายเป็นรายการบันเทิงของเพื่อนนักเรียนพวกนี้ 

“ยืนบื้ออยู่อีกทำไม ยังไม่รีบไสหัวไปอีก!” เหลียงลี่หวาตวาดพร้อมกับชี้นิ้วไปนอกห้องเรียน ท่าทางอดทนรออีกไม่ได้แล้ว 

เยี่ยหวันหวั่นแค่นเสียงเย้ยหยัน “ฮึ แม้แต่หนังสือที่มีลายเซ็นพร้อมประทับตราสักฉบับก็ยังไม่มี มีแค่คำพูดประโยคเดียวของอาจารย์เหลียง หนูก็ถูกไล่ออกได้แล้วเหรอคะ? ทั้งโรงเรียนมีอาจารย์ออกสิทธิออกเสียงได้คนเดียวเหรอ?” 

เหลียงลี่หวาสีหน้าเปลี่ยนไปถนัดตา ตบแท่นพูดอย่างแรงพร้อมพูดว่า “เยี่ยหวันหวั่น! กล้านักนะ เธอพูดแบบนี้กับอาจารย์ได้ด้วยเหรอ? พ่อแม่เธออบรมสั่งสอนมายังไง!” 

เหลียงลี่หวาพูดพลางใช้สายตาเหยียดหยามมองประเมิน “แต่ว่าก็ไม่น่าแปลก พ่อแม่เป็นแบบไหน คงจะสั่งสอนลูกออกมาให้เป็นแบบนั้น พ่อทั้งฟอกเงิน ยักยอกเงินหลวง กู้เงินดอกสูงติดหนี้ยาวเป็นหางว่าว พี่ชายก็เป็นผีพนัน ครอบครัวแบบนี้จะอบรมลูกให้ออกมาแบบไหนได้?” 

สีหน้าเหลียงลี่หวามีแต่ความรังเกียจและเหยียดหยาม ไม่นึกว่าจะเอาเรื่องส่วนตัวในครอบครัวของเยี่ยหวันหวั่นมาเปิดเผยต่อหน้านักเรียนทั้งหมด 

นักเรียนที่อยู่ด้านล่างต่างแอบกระซิบกระซาบ ทุกสายตามองเยี่ยหวันหวั่นราวกับมองอะไรที่น่าขยะแขยง 

ความคิดเห็น