ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

[บทที่4] ตอนที่10 การเเสดงยามราตรี

ชื่อตอน : [บทที่4] ตอนที่10 การเเสดงยามราตรี

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ญี่ปุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 25

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ม.ค. 2564 10:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[บทที่4] ตอนที่10 การเเสดงยามราตรี
แบบอักษร

ย้อนความเล็กน้อย

หลังจากที่ผมเพิ่งกลับมาจากการกินมื้อเย็นข้างนอก จู่ๆ ยัยมาโคโตะก็ปรากฏตัวขึ้น

ตอนเเรกๆ ก็เเค่มาถามเกี่ยวกับเรื่องชมรมเเต่ไปๆ มาๆ นางกลับจะขอขึ้นไปนั่งเล่นบนห้องของผม โดยอ้างว่ามีของจะให้ดู

เเละเเล้วผมก็ยอมใจอ่อนอีกครั้ง...

 

[บทที่4] ตอนที่10 การเเสดงยามราตรี

 

[เนื้อหาตอนนี้ค่อนข้างยาว เพราะงั้นหากใครไม่ว่างก็ปิดไปก่อน]

 

"ฮ้าว~" ในขณะที่กำลังเดินไปที่ห้องผมก็อ้าปากหาวจนน้ำตาไหล ด้วยท้องที่อิ่มทำให้ตอนนี้ง่วงเอามากๆ

"ง่วงเหรอ?"

"อืม ก็นิดหน่อย"

หลังจากเข้ามาในห้องผมก็เปิดไฟเปิดเเอร์วางกระเป๋านักเรียนลงบนโต๊ะถอดเน็กไทออกเเล้วเเขวนไว้

"เอ้า มีอะไรว่ามา"

"จริงๆ ก็ไม่มีอะไรหรอก เเค่อยากจะมานั่งเล่นห้องของพี่เท่านั้นเอง"

"เเล้วของที่ว่าจะให้ดูมันคืออะไร?"

"อ๋อ หนูเอาเจ้านี้มาจากที่บ้านน่ะ" พูดจบเธอก็ถอดกระเป๋าเเล้ววางลงกับพื้น เปิดซิบออกเเล้วหยิบของบางอย่างออกมา

"นี่ไง"

"เครื่องเล่นเกม??"

สิ่งที่นางเอาออกมาคือเครื่องเล่นเกมสีดำพร้อมกับจอยสองอัน

นึกว่าจะเป็นอะไร ที่เเท้ก็เเค่เครื่องเล่นเกมเองหรอกเหรอ?

"ไหนๆ ที่บ้านหนูก็เล่นคนเดียว ก็เลยคิดว่าจะเอามาติดตั้งไว้ที่ห้องของพี่เลยน่ะ"

"เผื่อเวลาที่พี่ไม่มีอะไรทำจะได้เอาไว้เล่น"

"เพราะงั้นขอยืมทีวีหน่อยนะ" ไม่รอฟังคำตอบจากผมเธอก็ลุกขึ้นไปยังทีวีเเล้วทำการต่อสายเชื่อมเข้ากับทีวีด้วยท่าทีคล่องเเคล้ว

"ฮ้าว~ งั้นก็จัดการตามใจเลย ฉันไปอาบน้ำก่อนนะ"

สมองตอนนี้ไม่เเล่นสุดๆ บอกตามตรง

"ค่ะ" มาโคโตะพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม

..........

เเม้จะอาบน้ำไปเเต่ก็ไม่ทำให้ตาสว่างขึ้นเลยสักติ๊ด เอาตรงๆ ว่าเมื่อกี้เกือบเผลอหลับในห้องน้ำด้วย

ไม่ไหวๆ ไอ้นิสัยขี้เซานี่ยังไงก็ไม่หายซะที

หลังเเต่งตัวในห้องน้ำเสร็จผมก็เดินออกมาด้านนอก ก็ยังเห็นว่ามาโคโตะนั่งเล่นเกมอยู่บนเตียงของผม

"อ๊ะ พี่ชายๆ ลองเล่นเกมนี้ดูสิสนุกมากเลยนะ"

บนหน้าจอปรากฏภาพของเกมรถเเข่งภาพสวย รถที่มาโคโตะใช้ก็เป็นรถสปอต์เเต่งสีออกไปทางน่ารักๆ ฉากกับวิวนั้นดูสมจริงเอามากเนื่องจากผมไม่ค่อยได้เล่นเกมจึงไม่รู้ว่าเกมยุคนี้พัฒนาไปถึงไหนเเล้ว

"ไม่คิดเลยนะว่าเธอจะชอบเล่นอะไรเเนวนี้"

"จริงๆ ก็มีอีกหลายเกมนะที่หนูเล่น มีทั้งเเนวผจญภัย เเนวสืบสวน เเนวต่อสู้ พี่ชายสนใจไหม?" พอเป็นเรื่องเกมเธอก็ดูคึกคักขึ้นมาเลยเเหะ

"เพิ่งรู้นะว่าเธอชอบเล่นเกม"

"ก็เวลาอยู่คนเดียวเหงาๆ หนูก็เล่นเเก้เบื่อ"

"เเต่ตอนนี้หนูมีพี่ชายอยู่ จะไม่้เหงาอีกต่อไปเเล้ว" มาโคโตะยิ้มระไม

"พี่เองก็ลองมาเเข่งกับหนูไหมล่ะ?"

"เดี๋ยวสิฟะ นี่ก็มืดเเล้วนะ กลับไปได้เเล้วไป"

"ถ้าพี่ชายยอมเเข่งกับหนูตานึงจะยอมกลับ โอเคไหม?"

เซ้าซี้จริงๆ

"ก็ได้ๆ เเค่ตาเดียวนะ ฮ้าว~"

"เเน่นอน!"

จากนั้นผมก็หยิบจอยอีกอันที่วางไว้เเล้วขึ้นไปนั่งบนเตียงโดยรักษาระยะห่างกับมาโคโตะพอสมควร

หน้าจอเข้าสู่โหมดผู้เล่นสองคนว่าง่ายๆ เเบ่งครึ่งจอนั้นเเหละ

อันดับเเรกก็เลือกรถสินะ...

ผมลองไล่ๆ ดูคันที่มันเท่ๆ เพราะถือคติว่าเน้นหน้าตามากกว่าห้องเครื่อง

เเละก็ถึงเวลาเเข่งในที่สุด โดยรถของมาโคโตะก็เป็นคันเดียวกับที่เธอใช้เล่นเมื่อครู่

"งั้นเริ่มละนะ!!"

เเค่เริ่มต้นมาโคโตะก็นำไปเสียเเล้ว เเต่ชั่งมันเถอะ ถือว่าเล่นไปงั้นๆ เเหละ

เเต่ยิ่งเล่น...ยิ่งง่วง....

สติของผมเกือบหลุดไปหลายรอบ เช่นเดียวกับรถของผมที่ขูดสีข้างกับขอบสนามไปหลายหน

"พี่ชาย หนูนำเเล้วนะ" มาโคโตะดูตื่นเต้นเอาสุดๆ

ง่วงอ่ะ...ทำไมมันนานอย่างงี้ฟะ??

ขับไปเท่าไหร่ก็ไม่ถึงเส้นชัยซะทีเเถมด่านยังกว้างใหญ่อีกต่างหาก

โอย...ไม่ไหว...เเล้ว....

.........

 

กริ๊ง!!!!!!!!!

"อ๊ะ!!!" ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะตกใจเสียงนาฬิกาปลุก สายตายังมัวๆ เพราะเพิ่งตื่นเเต่ก็เพ่งมองไปยังนาฬิกา

เช้าเเล้วเหรอ??

นี่เราเผลอหลับไปตั้งเเต่เมื่อไหร่กันนะ? จำได้ลางๆ ว่าเรายังนั่งเล่นเกมอยู่เลยนี่หว่า??

"งืม....พี่ชาย..."

เฮือก!!!

หน้าซีดไปช่วยวูบเมื่อได้ยินเสียงครางงืมๆ อยู่ข้างๆ พอหันไปก็พบกับมาโคโตะที่นอนอยู่ข้างๆ หน่ำซ้ำชุดนักเรียนยังหลุดหลุ้ยเล็กน้อยจนเห็นหัวไหล่ขาวๆ

"มาโคโตะ!!!"

"งืม...พี่ชาย ตื่นเเล้วเหรอ?" เธอค่อยๆ ลืมตาเเล้วยันตัวเองขึ้น ขยี้ตาเบาๆ ท่าทีง่วงๆ

"ทำไมเธอถึงมานอนอยู่ที่นี่ล่ะ!? ทำไมไม่กลับบ้านไป!?"

"ก็เมื่อคืนพี่ชายเผลอหลับไปนิ หนูกลัวไม่มีคนล๊อคห้องให้ก็เลยค้างที่นี่ซะเลย"

ข้ออ้างชัดๆ

"ปลุกกันก็ได้นี่หว่า"

"หนูไม่อยากกวนพี่ชายนี่นา"

เเต่ไอ้ที่น่ากลัวกว่าคือ นางได้ทำอะไรกับเราตอนที่หลับหรือเปล่าวะ??

"เธอคงไม่ได้ทำอะไรเเปลกๆ หรอกนะเมื่ิอคืนน่ะ"

"ก็อยากทำอยู่หรอก เเต่พี่ชายห้ามไว้นินา"

ขอบคุณที่ยังใสซื่อเชื่อในคำพูดของเรา

"เเต่พี่ชายระเมอมากอดมาโคโตะเองนะ"

"หะ!!!!!"

"จริงดิ!!"

"อื้ม" มาโคโตะพยักหน้า

เมื่อคืนตอนดึกๆ ก็คิดอยู่ว่าห้องเราก็ไม่มีหมอนข้างนี่หว่าเเล้วเรากอดอะไรอยู่นิ่มๆ เพราะตอนนั้นยังไม่ได้สติเลยไม่คิดอะไร

นี่เราทำอะไรลงปายยยย!!!!

"ขะ...ขอโทษนะ"

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ หนูออกจะชอบด้วยซ้ำ ความรู้สึกที่โดนพี่ชายกอด..."

คิดเเล้วอับอายตัวเองชะมัด!!!

"ละ...เเล้วจะเอาไงต่อ? กลับบ้านเหรอ? วันนี้ไปเรียนด้วยนะ"

"ไม่เป็นไร หนูเอาชุดนักเรียนมาเผื่อเเล้ว ขอยืมใช้เเค่ห้องน้ำก็พอ"

ยัยนี่...วางเเผนมาเเล้วหรือไงนะ

"เอ่อๆ ก็ได้ รีบไปอาบซะเดียวจะไปสายเอา"

"ค่ะ" พูดจบเธอก็ลุกจากเตียงหยิบชุดนักเรียนที่เตรียมมารวมถึงข้าวของเครื่องใช้ออกมาจากกระเป๋าเเล้วเดินเข้าห้องน้ำไป

ขณะเดียวกัน ผมก็ไปหยิบผ้าเช็ดตัวใหม่เอี่ยมเเล้วส่งให้เธอ

"เอ้า ผ้าเช็ดตัว"

"ผ้าใหม่เหรอ?"

"เเน่นอนสิ"

"น่าเสียดาย" เธอเบ้ปากเล็กน้อย

"รีบอาบได้เเล้วเธอน่ะ!" พูดจบผมก็เดินไปนอนที่เตียงเช่นเคย

จะว่าไปพรุ่งนี้ก็เเสดงเเล้วนี่หว่า ดูท่าจะต้องกลับดึกอีกเเล้วสินะ...

ดูจากมาโคโตะเเล้วน่าจะเตรียมตัวมาค้างที่นี่พอสมควร กระเป๋าที่ใช้ก็เป็นกระเป๋านักเรียน เเถมยังเตรียมชุดกับข้าวของเครื่องใช้มาพร้อมเลย ยัยนี่ร้ายจริงๆ

เฮ้อ....

..........

เเละทุกอย่างก็ผ่านไปได้ด้วยดี เเต่พอมีมาโคโตะเข้ามาก็ทำให้ผมเสียเวลาตอนเช้าไปมาก จึงต้องบอกโฮโนกะให้ร่วงหน้าไปโรงเรียนก่อน

สรุปคือผมเเละมาโคโตะก็ไปโรงเรียนด้วยกันอย่างเลี่ยงไม่ได้...

เเละเมื่อมาถึงห้องเรียน...

"ขอโทษนะที่เมื่อเช้าให้เธอไปก่อน พอดีตื่นสายน่ะ" อย่างเเรกที่ทำคือกล่าวขอโทษโฮโนกะจากใจจริง

"อื้ม ไม่เป็นไรจ้ะ"

เอาตามตรงคือเธอมาเรียกถึงที่ห้องเเล้วล่ะเเต่ผมทำเป็นเนียนเเกล้งเงียบจนกว่าเธอจะไป

นี่เราจะต้องทำตัวเเบบนี้ไปอีกนานไหมนะ?

"จะว่าไปพรุ่งนี้ก็ถึงวันเเสดงเเล้วสินะ"

"อื้ม"

"พยายามเข้าล่ะ"

ผมคงได้เเต่กล่าวคำให้กำลังใจออกไปเท่านั้น สิ่งที่ทำได้ตอนนี้ก็มีเเค่นี้เเหละ

เเละหนึ่งวันของผมก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว ไม่ว่าจะเป็นพักกลางวัน หลังเลิกเรียนรวมไปถึงการวอร์มร่างกายของพวกรุ่นพี่ ทั้งหมดผ่านไปอย่างรวดเร็ว พอรู้สึกตัวอีกทีก็กลับมาถึงห้องเสียเเล้ว...

เมื่อวานมาโคโตะก็ทิ้งเครื่องเกมไว้ที่ห้องเราซะด้วยสิ

ไหนๆ ก็ว่างเเล้วขอเล่นหน่อยละกัน

.........

[มุมมองโฮโนกะ...]

 

หลังจากกลับมาที่ห้องฉันก็ล้มตัวนอนลงบนเตียงนุ่มๆ อย่างหมดเเรง ถึงการซ้อมวันนี้จะมีเเค่วิ่งเเต่ก็ยังเหนื่อยอยู่ดี

ตัวฉันไม่ค่อยถูกกับการออกกำลังกายมาตั้งเเต่เด็กๆ เเล้วล่ะ เพราะงี้ถึงไม่ค่อยเเข็งเเรง

เเถมช่วงนี้อ้วนขึ้นด้วย...

นับว่าการฝึกก็มีข้อดีอยู่ตรงที่ว่าได้ไดเอตไปด้วยในตัว

ถึงจะพูดงั้นเเต่ยังไงก็เหนื่อยอยู่ดี...

ปิ้งป่อง

ใครมาเอาป่านี้ล่ะเนี้ย? พวกเคียวโกะเหรอ มีธุระอะไรหรือเปล่านะ

ฉันเปิดประตูออกไปก็ถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจเพราะเเขกผู้มาเยือนคือ...

"มาโคโตะจัง!?"

"คือว่า ขอคุยกับเธอหน่อยสิ" สีหน้าของเธอเรียบเฉย ต่างกับตอนที่อยู่กับฮิงาชิเลย

"อื้ม" หลังจากเธอเข้ามาด้านใน เราก็ปิดประตูลงส่วนมาโคโตะก็ยืนประจันหน้ากับฉัน บรรยากาศรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย

"มีอะไรเหรอ?"

"เธอเป็นเเฟนของพี่ชายหรือเปล่า?"

พอถูกถามเเบบนี้หัวใจฉันก็เต้นไม่เป็นจังหวะใบหน้าร้อนขึ้นอย่างรู้สึกได้

"มะ...ไม่ใช่นะ ไม่ใช่"

"พวกเราเป็นเเค่เพื่อนกันจริงๆ นะ"

"เหรอ?"

"เเต่พี่ชายดูจะห่วงความรู้สึกเธอเป็นพิเศษเลยนะ"

"เอ๋?"

"คนที่พี่บอกว่าเป็นเเสงให้กับตนเอง คงจะเป็นเธอสินะ"

เเสงอะไร??

"อย่างตอนที่พี่ไปกินข้าวกลางวันกับหนู พี่ก็ดูจะห่วงความรู้สึกของเธอเอามากๆ เพราะรู้สึกผิดที่ทิ้งเธอมาอยู่กับฉัน"

"ทุกครั้งก็มักจะพูดว่าเธอเป็นเเสงบ้าง เป็นคนสำคัญบ้าง"

"ก็เลยสงสัยน่ะ ว่าเธอไม่ได้เป็นอะไรกับพี่ชายจริงๆ เหรอ?"

ฮิงาชิ...ห่วงเราด้วย

พอคิดเช่นนั้นหัวใจมันก็...รู้สึกดีเเปลกๆ ความรู้สึกประหลาดนี่มันอะไรกันนะ

"อื้ม...พวกเราเป็นเเค่เพื่อนกันจริงๆ นะ"

"งั้นก็ช่างเถอะ"

"หนูเองก็ไม่ได้เห็นเเก่ตัวถึงขนาดที่ห้ามพี่ชายไปรักคนอื่นนอกจากตัวหนู"

"เเต่ขอบอกไว้ก่อนนะ"

"ถ้าไม่รุกระวังจะโดนหนูเเย่งไปก่อนนะ"

"พี่ชายจะเลือกรักใครมันก็เเล้วเเต่พี่ หนูก็ไม่ขัดหรอก"

"ต่อให้พี่ชายเลือกจะรักเธอ หนูก็จะไม่โกธรด้วย"

"เเต่หนูจะทุ่มสุดตัวรุกใส่พี่ชาย จะทำให้พี่ชายมาเป็นของหนูให้ได้!" สายตาอันเเน่วเเน่เป็นสิ่งที่บอกว่าเธอเอาจริง

สมกับเป็นมาโคโตะจัง...เเสดงความรู้สึกออกมาได้ตรงๆ เลยเเหะ เราเองก็อยากเป็นเเบบนั้นบ้างจัง

สรุปเเล้วมาโคโตะก็ชอบฮิงาชิจริงๆ สินะ

"งั้นขอถามอะไรอย่างสุดท้าย"

"อะไรเหรอ?"

"เธออยู่ชมรมอะไร?"

"เอ่อ...ชมรมไอดอลน่ะ ทำไมเหรอ?"

หลังจากพูดออกไปมาโคโตะก็ยิ้มมุมปากอย่างไม่ทราบสาเหตุ

"ฮิฮิ"

"หนูจะเป็นไอดอลได้ไหมนะ?"

..........

[มุมมองฮิงาชิ]

เเละเเล้วเวลาก็ผ่านมาจนถึงสองทุ่มของวันต่อมา ซึ่งเป็นเวลานัดหมายของพวกเรา

พวกเราสี่คนยืนอยู่หน้าโรงอาบน้ำยาซุมุเเค่หน้าทางเข้าก็ใหญ่ชะมัดด้านบนมีป้ายไฟเขียนไว้ว่า' ยาซุมุ'

ตัวผมเองก็ไม่ได้มาเสียนานพัฒนาไปขนาดนี้เเล้วเหรอเนี้ยสมกับเป็นโรงอาบน้ำชื่อดังจริงๆ

"ที่นี่เเหละ" เคียวโกะเอ่ยขึ้น

"ใหญ่เวอร์" โฮโนกะเบิกตากว้างท่าทางตะลึง

"เอาล่ะ ไปกันเถอะ" พูดจบผมก็เดินนำทั้งสามคนเข้าไปยังด้านใน

หลังผ่านประตูเลื่อนอัตโนมัติไปเสียงครื้นเครงก็ดังขึ้นทันที รอบข้างมีคนมากมายนั่งจับกลุ่มคุยกันซึ่งส่วนมากก็เป็นพวกคนสูงวัย

"คนเยอะจริงๆ ด้วย..." โฮโนกะพูดท่าทีตื่นเต้น

"เอาน่า ยังไงคนพวกนี้ก็ไม่มาดูการเเสดงของเราหมดหรอก"

"อ้าวๆ มาเเล้วเหรอสาวๆ"

จู่ๆ ก็มียัยป้าคนนึงเเต่งหน้าจัดจ้าน มีเเหวนมีกำไรทองเต็มไปหมดดูเเล้วน่าจะเป็นเจ้าของโรงอาบน้ำ

"""สวัสดีค่ะ""" ทั้งสามคนโค้งตัวลงทักทาย

"ขอบคุณนะที่มานะ ป้าคิดว่าเจ้าของวันเกิดต้องดีใจเเน่ๆ เลย"

"เอ้าๆ ตามมาเลยจ้ะ เตรียมห้องไว้ให้เเล้ว"

หลังจากนั้นพวกเราก็เดินตามยัยป้าไปยังห้องรับรองที่อยู่เเยกออกมาจากโซนสังสรรค์

ห้องไม่ใหญ่ไม่เล็กเกินไปเเต่ก็มีข้าวของเครื่องใช้ครบท้วน

"ใช้ห้องนี้ได้ตามสบายใจชอบเลยนะ เเล้วเจอกันอีกทีตอนสองทุ่มครึ่งนะจ้ะ สาวๆ"

"""ค่ะ!!!"""

พูดจบยัยป้าก็เดินจากไป

"งั้น ทั้งสามคนก็เปลี่ยนชุดไปนะ ฉันจะไปเดินเล่นซะหน่อย"

"อื้ม"

พูดจบผมก็ปิดประตูลง ปล่อยให้ทั้งสามเปลี่ยนชุดไป ส่วนผมนั้นจะไปเดินเล่นซะหน่อย

เเน่นอนว่าที่เเรกคือโซนสังสรรค์!

โซนนี้ไม่ไกลเท่าไหร่จากห้องพักพวกเราใช้เวลาเดินมาเเปปเดียวก็ถึง

เมื่อเดินเข้ามาผมก็กวาดสายตามองบริเวณโดยรอบ เเต่น่าเเปลกเพราะไม่เห็นกระทั่งเวทีหรือลานกว้างสำหรับใช้เเสดง รอบข้างมีเเต่โต๊ะอาหารที่มีผู้คนนั่งกันอยู่มากมาย

เเล้วเเสดงที่ไหนหว่า??

ถ้าจะกลับไปถามพวกโฮโนกะตอนนี้ก็ไม่ได้ซะด้วยสิยัยพวกนั้นคงเเต่งตัวกันอยู่

ถ้างั้นก็เดินสำรวจให้ครบทุกจุดไปเลย!

.........

หลังเดินสำรวจ ก็ได้รู้ทั้งตำเเหน่งของสถานที่อาบน้ำเเละห้องรองรับต่างๆ ต้องยอมรับว่าที่นี้ใหญ่จริงๆ ไม่อยากคิดเลยว่าห้องอาบน้ำจะใหญ่ขนาดไหน เเม้จะอยากสำรวจต่อเเต่เวลาคงไม่พอเเล้ว

ตอนนี้ยัยพวกนั้นคงเเต่งตัวเสร็จเเล้วมั้ง นี่ก็สองทุ่มครึ่งเเล้วด้วย

ก๊อกๆ

"ค่า" เสียงขานรับดังขึ้นพร้อมกับประตูที่เปิดออก

โฮโนกะอยู่ในชุดเเสดงใบหน้าถูกเเต่งจนน่ารักขึ้นเป็นหลายเท่าผมถูกหวี่เข้าทรง เรียกได้ว่าน่ารักจริงๆ

(ชุดเเสดง)

 

"ฮิงาชิ เป็นอะไรเหรอ?"

ผมยังตะลึงกับโฮโนกะจนเผลอสติหลุดไป เเต่พอเธอเรียกสติก็กลับมา

"อ๊ะ! เปล่าๆ ไม่มีอะไร ว่าเเต่พวกเธอเเต่งตัวเสร็จยัง?"

"อื้ม เสร็จเเล้วล่ะ"

"ตอนนี้ก็กำลังรอคุณยายอยู่น่ะ อ๊ะ! นั้นไงพูดปั๊ปก็มาเลย" ยัยป้าเมื่อได้เห็นพวกโฮโนกะก็ตาเป็นประกาย

"อุเเหม่!! สวยกันจริงๆ เลยไอดอลพวกนี้ ตอนชั้นสาวๆ ก็สวยเหมือนพวกเธอเเหละ โหะๆๆ"

"เอ้า พร้อมกันหรือยัง?"

"""ค่ะ!!!"""

"งั้นก็ตามมาเลยจ้ะ"

พวกเราตามยัยป้ามาจนถึงห้องๆ นึงด้านบนเขียนไว้ว่า VIP ROOM

ถัดมาจากโซนสังสรรค์นิดหน่อยก็คือห้องวีไอพีที่มีขนาดใหญ่พอประมาณเเละมีประมาณสามห้อง

ที่เเท้ก็มาเเสดงในที่เเบบนี้เองหรอกเหรอ ก็ดีจะได้ไม่ต้องไปเจอคนเยอะๆ

"ห้องนี้เหรอคะ?"

"ใช่จ้ะ เดี๋ยวพวกเธอตามฉันมานะ ส่วนพ่อหนุ่มก็เข้าไปรอด้านในเถอะ"

"ครับ" ผมพยักหน้าตอบ

"พยายามเข้านะ ทั้งสามคน" ผมพยักหน้าให้ด้วยรอยยิ้มบางๆ

"""อื้ม"""

เเละทั้งสามคนก็เดินจากไป...

เมื่อทั้งสามคนเดินจากไปผมก็เลื่อนประตูออกเเล้วเดินเข้าไปด้านใน

"โห่ว..." ผมถึงกับอุทานออกมาเบาๆ เมื่อเห็นสภาพด้านใน

โต๊ะตัวยาวสำหรับครอบครัวใหญ่เต็มไปด้วยจานอาหารที่สั่งมามากมายพอๆ กับจำนวนผู้คนที่อยู่ในห้องนี้ ดูเเล้วน่าจะราวๆ สิบกว่าคนได้ ส่วนด้านหน้าของห้องก็มีเวทีขนาดเล็กที่ถูกตกเเต่งสวยงามให้กับเจ้าของวันเกิด ตอนนี้พอจะรู้เเล้วว่าจะเเสดงตรงไหน

ท่าทางคนพวกนี้จะมีครอบครัวหรือญาติที่มากพอสมควร ไม่เเปลกใจเลยที่ต้องจองห้องวีไอพี

นับว่าดีกว่าที่คิดเอาไว้เยอะ นึกว่าจะเจอเเต่พวกตาเเก่โรคจิตเเต่ในนี้กับมีคนที่อายุหลากหลาย ทั้งเด็ก ผู้ใหญ่เเละผู้สูงอายุ

โล่งอกไป...

"เอ้าๆ ขอรบกวนเวลาหน่อยนะ" ยัยป้าเมื่อกี้ขึ้นไปพูดบนเวทีซะเเล้ว...

"วันนี้พวกเรามีเเขกรับเชิญพิเศษมาร่วมงานในคราวนี้ด้วย"

"ขอเชิญไอดอลวงเอ่อ...รี..รีเอสก้าค่า!!!!" สิ้นสุดประโยคพวกโฮโนกะก็เดินเข้ามาด้านใน

เเปะๆๆๆๆๆ

ทุกคนในห้องต่างปรบมือต้อนรับพวกโฮโนกะที่ขึ้นมาบนเวที

"สุดยอดเลยนะ นั้นน่ะเหรอไอดอลวงดัง"

"นั้นสิ เคยเห็นผ่านตาอยู่เหมือนกันไม่นึกว่าจะมานะเนี้ย"

ในระหว่างที่พวกเคียวโกะขึ้นผู้คนในโต๊ะก็ซุบซิบกันเกี่ยวกับเรื่องชื่อเสียง ดูจะโด่งดังไม่น้อย

"สวัสดีค่า ทุกคน"

"พวกเราคือ..."

"""รีเอสก้าค่า!!!!"""

"ในวันนี้พวกเราได้รับเชิญให้มาเเสดงในงานวันเกิดของใครเอ่ยขอดูหน้าตาหน่อยสิจ้ะ" เคียวโกะเวลาอยู่บนสเตจเเล้วเป็นคนละคนเลยเเหะ...

"ผะ...ผมครับ" เด็กน้อยค่อยๆ ยกมือขึ้นเขินๆ

กลายเป็นว่าเจ้าของวันเกิดคือเด็กชายตัวน้อยซะงั้น ดูจากรูปร่างน่าจะอยู่ประถม

"ว้าว น่ารักจังเลย!!"

"เห็นบอกว่าชอบไอดอลเหรอจ้ะ?"

"คะ....ครับ"

"งั้นวันนี้พวกพี่จะเเสดงออกมาให้เต็มที่เลย หนุ่มน้อยก็คอยเชียร์พวกพี่ด้วยนะ!"

"เอ่อ...ครับ"

"ถ้างั้น! มาเริ่มกันเลย!!!"

พูดจบเพลงก็ดังขึ้น ถ้าจำไม่ผิดเหมือนจะเคยเห็นเพลงนี้ตอนที่ซ้อมเเหะ

เเละเเล้วการเเสดงของทั้งสามคนก็ดำเนินต่อไปด้วยบรรยากาศที่สนุกสนาน นับว่าฝีมือของยัยพวกนี้ก็ยังไม่ตก

ผมมองว่าทั้งสามเเสดงออกมาได้อย่างยอดเยี่ยมเลยทีเดียว ทั้งการเต้นการร้องเเละอารมณ์ก็สมเเล้วที่เป็นไอดอลชื่อดังล่ะเนอะ

..........

หลังจากการเเสดงทั้งสามจบลงก็เข้าสู่การเซอร์ไพรส์เจ้าของวันเกิดด้วยเค้กเเละบทเพลงเเฮปปี้เบิดท์เดย์โดยพวกเคียวโกะก็มาร่วมร้องด้วยกัน เเละจบด้วยการถ่ายภาพที่ระลึกพร้อมกับเเจกลายเซ็น ดูเเล้วในห้องนี้ก็มีพวกโอตะเยอะเหมือนกันเเหะ...

เท่านี้งานของพวกเราก็สำเร็จไปได้ด้วยดี...

เมื่องานเลิก พวกผมจึงไปนัดรวมตัวกันด้านนอก

"เป็นไงบ้าง สนุกไหม?"

"เด็กคนนั้นตั๊ลร้ากก" เคียวโกะเอามือทาบเเก้มเเล้วบิดตัวเขินๆ

"เนอะๆ น่ารักมากเลยเนอะ" โฮโนกะพยักหน้าเห็นด้วย

"อ้าว สาวๆ วันนี้เหนื่อยกันหน่อยนะ" ยัยป้าเดินมาหาพวกเราด้วยรอยยิ้ม

"เพื่อเป็นรางวัล ฉันให้พวกเธอใช้สิทธิโรงอาบน้ำไปเเบบฟรีๆ ไปเลย"

"จริงเหรอคะ!?"เรนะเอ่ยขึ้นตาเป็นประกาย

"ร้อนๆ กันไปอาบน้ำให้สดชื้นเถอะนะ"

"""ขอบคุณมากเลยนะคะ""" ทั้งสามก้มขอบคุณอย่างพร้อมกัน

"ถ้างั้นก็ตามสบายเน้อ" พูดจบเขาก็เดินจากไป

"งั้นพวกเธอไปอาบน้ำกันเถอะ เดี๋ยวฉันจะรอที่ห้องพัก"

"เเล้วนายไม่ไปเเช่น้ำบ้างเหรอ?"

"ไม่ล่ะ ฉันไม่ได้เหนื่อยอะไรสักหน่อย"

"เอาน่าๆ ตอนอยู่ที่โรงเรียนนายเองก็ช่วยซัพพอร์ตพวกเราหลายอย่าง คนในชมรมเดียวกันก็ต้องเท่าเทียมกันอยู่เเล้ว"

เคียวโกะยิ้มกว้างอีเเบบนี้ไม่ค่อยได้เห็นนะเนี้ย...

"รีบๆ ไปได้เเล้วพวกเธอน่ะ นี่ก็สามทุ่มครึ่งเเล้วด้วยเดี๋ยวจะดึกเอา"

"จ้าๆ"

เเละทั้งสามสาวก็พากันวิ่งไปด้วยรอยยิ้มเเละเสียงหัวเราะด้วยความตื่นเต้นที่จะได้ใช้โรงอาบน้ำสุดหรูเเห่งนี้

เอาล่ะเราเองก็กลับห้องพักดีกว่า...

เเต่จะว่าไปเรามาที่นี่โดยไม่ได้บอกมาโคโตะเลยนี่หว่า

คิดดังนั่นผมก็เอาโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกง หน้าจอปรากฏข้อความสายที่ไม่ได้รับสิบสายเเละเมลอีกห้าข้อความ ทั้งหมดล้วนเเต่เป็นของมาโคโตะ

อึ๋ย...โทร.มาตอนไหนหว่า?

จากนั้นผมก็ยืนทำใจสักพักก่อนจะโทร.กลับไปหาเธอ

"ฮัลโหล?"

'พี่ไปไหน ทำไมหนูไปหาเเล้วไม่เจอพี่ พี่อยู่ไหน?' ปลายสายกล่าวเสียงเรียบฟังดูน่ากลัว

"ฉันมาทำธุระข้างนอกน่ะ ขอโทษที่ไม่ได้บอก"

'ธุระอะไร?'

"กิจกรรมชมรมน่ะ"

'ดูเหมือนพี่จะให้ความสำคัญกับคนในชมรมมากเลยนะ มากกว่าหนูอีก'

"ก็เป็นงานนี่นา ช่วยไม่ได้"

'เเล้วพี่ใกล้จะกลับหรือยัง?'

"อืม ก็อีกสักพักน่ะ"

'หนู....'

'รอพี่อยู่นะ'

พูดเเค่นั้นเธอก็ตัดสายไป ไม่เข้าใจหล่อนเลยจริงๆ ให้ตายสิ

.........

ต่อจากนั้นหลังพวกโฮโนกะเเช่น้ำเสร็จเรียบร้อยพวกเราก็เก็บข้าวของเเล้วมารวมตัวกันที่หน้าทางเข้า

"ขอบใจมากนะจ้ะ สาวๆ" ยัยป้าส่งยิ้มเป็นการขอบคุณ

"ไม่เป็นไรค่ะ การมอบความสุขให้คนอื่นก็เป็นงานขอไอดอลอยู่เเล้ว" เรนะพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม

"งั้นพวกหนูกลับก่อนนะคะ"

"จ้าๆ ไว้มาใช้บริการได้อีกเสมอเลยนะ"

พอยิ่งดึกทางเข้าของโรงอาบน้ำก็เงียบสงบต่างจากเมื่อตอนหัวค่ำลิบลับ

พวกเราสี่คนต้องเดินไปป้ายรถโดยสารที่อยู่ห่างไปประมาณสามร้อยเมตร ในระหว่างทางพวกเคียวโกะก็เมาท์มอยเกี่ยวกับเรื่องโรงอาบน้ำกันยกใหญ่ ส่วนผมที่เดินตามหลังก็ได้เเต่ฟังเเบบผ่านๆ

"อ๊ะจริงสิ ฮิงาชิ" จู่ๆ เคียวโกะก็หันมาหาผม

"หืม?"

"ว่าจะคุยเรื่องนี้กับนายนานเเล้ว"

"น้องสาวนายบอกจะมาเข้าชมรมไอดอลน่ะ"

หา!!!!!!!

"เรื่องจริงเหรอ!!"

"อื้ม เมื่อวานน้องสาวนายมาหาโฮโนกะเเล้วก็มาขอเข้าชมรมน่ะ โฮโนกะก็เลยพาน้องนายมาหาพวกเรา"

"เเล้วสรุปคือ...." ไม่ต้องส่องกระจกก็รู้ว่าใบหน้าผมตอนนี้กำลังซีดเป็นกระดาษ สัมผัสเหงือที่ไหลลงบนเเก้มนั้นเย็นเฉียบ หายนะกำลังมาเยื่อน

"อื้ม เรารับเข้าชมรม" เรนะตอบ

"น้องนายหน้าตาก็ดี เสียงก็เพราะ คุณสมบัติผ่านหมดเลยเเหละ" เคียวโกะเสริม

"......." เสียงไม่ยอมออก พูดอะไรไม่ได้เลย ผมได้เเต่ยืนอ้าปากค้างเเข็งเป็นหิน

..........

เเละเเล้วเรื่องราวในคราวนี้ก็จบลงด้วยดี เเต่ทว่าในอนาคตอันใกล้นี้อาจจะมีเรื่องราวสุดวุ่นวายเข้ามาหาผมอีกก็เป็นได้ ยิ่งมาโคโตะเข้ามาอยู่ในชมรมเเล้ว ผมรับรองเลยว่าไม่ได้อยู่เป็นสุขอย่างเเน่นอน...

เเละนี่ก็คือบทสรุปของเรื่องราวสุดวุ่นวายครั้งนี้....

#####

 

 

ความคิดเห็น