เจี๊ยะบ่จ่าย

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทส่งท้าย

คำค้น : นิยายy, y, แฟนตาซี

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.7k

ความคิดเห็น : 48

ปรับปรุงล่าสุด : 30 เม.ย. 2559 14:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
บทส่งท้าย
แบบอักษร

 

บทส่งท้าย

 

“ย้ากกกก!” ขณะที่เด็กหนุ่มกำลังรับรู้ความจริงเหล่านั้นรองหัวหน้าองครักษ์ปีศาจอย่างเอลลูญ์มีหรือจะปล่อยเวลาให้เสียเปล่า เคลื่อนไหวในพริบยาย้ายสังขารที่ไม่เอื้ออำนวยมาปรากฏอยู่ข้างกายผู้เป็นองค์ราชินี “รู้หรือไม่ว่าการเปิดโอกาสให้กับศัตรูแม้เพียงน้อยนิดก็สามารถตัดสินแพ้ชนะในพริบตา เจ้าเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม”

“หือ ข้ายังมิได้ลิ้มรสนมเสด็จแม่เลยซักนิด อ้อ เสด็จแม่ข้าไม่มีนมให้ข้าดื่มหรอกเจ้าโง่” เด็กชายตัวน้อยมิเพียงไม่ตกใจแต่กลับสะบัดมือเพียงเล็กน้อยร่างปีศาจของเอลลูญ์ก็ลอยกระเด็นกระแทกเข้ากับปราสาทส่วนหนึ่งจนแตกร้าว

ตู้ม!

เสียงกัมปนาทแสดงถึงความรุนแรงดังตามมาพร้อมกับเศษฝุ่นฟุ้งกระจาย

“โอ้ ข้าลงมือรุนแรงไปเช่นนี้หวังว่าท่านป้าคาร่าคงไม่บ่นหรอกกระมัง” เด็กน้อยแสร้งเบิกตากว้างก่อนจะยกมือขึ้นปิดปากต่างกับเจ้าของอ้อมกอดที่กำลังอ้าปากค้างทำท่าพะงาบๆ ด้วยความตกตะลึง

นี่ลูกของข้าใช่ไหม

“พอแล้วลูกรัก ที่เหลือปล่อยให้ข้าจัดการเอง” สุรเสียงเคร่งขรึมที่สร้างความหวาดกลัวให้กับผู้ได้สดับฟังยิ่งก่อนพระวรกายแกร่งจะปรากฏออกมายืนเคียงข้างข้า แรงกดดันเพิ่มขึ้นมหาศาลจนแทบจะขยี้ลมหายใจของผู้คนให้สูญสิ้นไป

การปรากฏตัวอันราบเรียบและสงบเงียบราวกับความสงบก่อนพายุจะบ้าคลั่งสร้างความประหวั่นพรั่นพรึงต่อปีศาจไปทั่วทั้งบริเวณ พลันร่างกายอันเหี่ยวย่นก็กลับสู่ปกติอีกครั้งเพียงแค่จ้าวปีศาจสะบัดมือเล็กน้อย

“ฝ่าบาท ได้โปรดช่วยองค์ราชินีจากเสนาบดีเฒ่าผู้นี้ด้วยเถิดพะยะค่ะ เขาต้องการสังหารองค์ราชินีถึงได้ใส่ร้ายพระองค์ซ้ำยังทำร้ายพระองค์จนบาดเจ็บสาหัส” เอลลูญ์คุกเข่าอ้อนวอนเปลี่ยนสีราวกับจิ้งจกเขาทำตัวราวกับว่าก่อนหน้าไม่ได้กระทำสิ่งใด

มาร์บัสเสนาบดีเฒ่าตวัดสายตาส่งไปให้เอลลูญ์ที่หักหลังกันซึ่งๆ หน้า ก่อนจะคุกเข่าลงไม่กล่าวสิ่งใดอีก

“เจ้า...เจ้ามันยิ่งกว่าสัตว์ในนรกเสียอีก” อาร์มันโด้ชี้หน้าอีกฝ่ายพร้อมกับตวาดด้วยความเคียดแค้นแม้รู้ดีว่าท่านจ้าวไม่มีทางเชื่อเจ้าคนหลอกลวงเช่นนั้นแน่

“อืม พูดต่อสิ”

“ท่านจ้าว” อาร์มันโด้และอนีมอสตะโกนอย่างไม่เชื่อหูตัวเองนัก เหตุใดถึงยังทรงตรัสกับมันให้เสียเวลาอยู่อีก

“ว่าไง หมดคำที่จะพูดหรือยังถ้ายังไม่หมดก็รีบกล่าวคำพูดสุดท้ายออกมาเสีย” แต่คำกล่าวต่อมากลับทำให้เอลลูญ์ขนในกายลุกซู่ สุรเสียงนั้นช่างเยียบเย็นราวกับก้อนน้ำแข็งที่กำลังกัดกินหัวใจและเต็มไปด้วยพลังที่พร้อมจะสังหารตนได้แค่กระพริบตา

“ท่านจ้าวข้าภักดีต่อท่านมาตลอดเหตุใดถึงได้กล่าวกับกระหม่อมเช่นนี้.....” ยังพูดไม่จบประโยคยอดภูเขาอีกสามลูกที่อยู่ห่างออกไปก็พังครืนลงส่งเสียงสนั่นหวั่นไหว เหล่าปีศาจสั่นระริกทรุดกายลงไม่กล้าเงยหน้ามองผู้เป็นจ้าวปีศาจที่มีพระพักตร์เรียบตึงไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ออกมา

“เช่นนั้นข้าจะเมตตาต่อความภักดีของเจ้า รับสิ่งนี้ไปสิ” ตรัสจบก็ยื่นพระหัตถ์ที่มีถ้วยยาสีดำสนิทออกไปตรงหน้าเอลลูญ์

“สะ...สิ่งนี้คือ” เอลลูญ์หวั่นใจยังไม่กล้ายื่นมืออกไปรับ

“สิ่งใดที่เจ้าปรารถนาจะให้ข้า ข้าไม่อยากจะได้เลยขอคืนเจ้าของได้หรือไม่” มือของเอลลูญ์ที่สั่นเทายื่นออกมารับโดยที่เจ้าตัวไม่ได้อยากจะทำเช่นนั้นแต่ก็ไม่สามารถบังคับร่างกายได้เลย เอลลูญ์ได้แต่กรอกตาลุกลิกด้วยความหวาดหวั่นกับร่างกายที่กระทำเองโดยมิสามารถควบคุมได้เลยราวกับว่าร่างกายนี้ไม่ใช่ของตนอีกต่อไป

“ยาพิษหมื่นบุปผา ท่านจ้าว....อึก” ยังกล่าวไม่ทันจบมือทั้งสองข้างของเอลลูญ์ก็ยกถ้วยยาขึ้นดื่มลงคออย่างรวดเร็ว

เพล้ง

เสียงถ้วยแตกกระจายพร้อมกับใบหน้าเหยเกของเอลลูญ์ฝ่ามือทั้งสองข้างยกขึ้นกุมลำคอของตัวเองที่บัดนี้ใบหน้าเริ่มเขียวคล้ำ เพียงไม่นานมันก็ร้องโหยหวนลงไปดิ้นทุรนทุรายเมื่อเริ่มมีเลือดไหลซึมออกมาจากทวารทั้ง 7 เนื้อกายเริ่มเปื่อยยุ้ย

“ทะ...ท่านจ้าว อ๊ากกก...ช่วยกระหม่อม...ด้วย” เอลลูญส่งสายตาอ้อนวอนจ้าวปีศาจอย่างจนเสทนา ผิวกายลอกออกตามร่างกายที่ขยับจนปวดแสบปวดร้อนไปหมด

“เพียงเท่านี้ก็ถือว่าข้าเมตตาเจ้ามากเกินพอแล้ว” สุรเสียงเยือกเย็นของราชาฮาร์เดสกล่าวด้วยพระพักตร์นิ่งเรียบสร้างบรรยากาศอันหนาวเหน็บต่อหัวใจคนฟังยิ่ง

“....” ข้าละสายตาจากร่างที่กำลังดิ้นทรมานด้วยความเวทนาก่อนจะถูกดึงเข้าสู่พระอุระแกร่ง

“มิต้องกลัว ข้าจะทำให้พวกมันตายอย่างทรมานที่สุด” พระองค์กล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบพร้อมกับพระหัตถ์ที่คอยลูบศีรษะปลอบประโลมคนในอ้อมพระพาหาและเจ้าตัวเล็กที่ดูท่าพลังจะไม่ได้เล็กตาม

“เสด็จพ่อลูกขอจัดการเองได้หรือไม่” ดวงเนตรใสแจ๋วเงยขึ้นสบพระเนตรของพระบิดาก่อนจะยิ้มร่าเมื่อเห็นพระพักตร์ของราชาปีศาจพยักขึ้นลง “เจ้านั่นลูกขอเก็บไว้เล่นเองได้หรือไม่พะยะค่ะ” พลันพระดัชนีก็ตวัดไปยังเจ้านั่นที่กำลังดิ้นทุรนทุรายอยู่

“ถ้าลูกคิดว่าจะสามารถทำให้เขาสยบต่อเจ้าได้....”

“ลูกรับปากพะยะค่ะ” ราชาฮาร์เดสยังตรัสไม่ทันจบเสียงเล็กเต็มไปด้วยความดีใจก็กล่าวแทรกขึ้นก่อนะกระโดดผลุบลงจากอ้อมแขนของพระมารดาหนุ่มเสด็จมาหยุดอยู่ตรงหน้าผู้ที่กำลังทรมาน

“ขะ...ข้าไม่เห็นด้วย ถึงแม้เจ้าจะมีพลังมากมายก็ตามแต่เด็กยังไงก็เป็นเด็กวันยังค่ำ” เสียงค้านตะโกนลั่นจากข้าที่ต่อให้เห็นว่าลูกของข้านั้นมีพลังมากกว่านี้อีกซักสิบเท่าหรือยี่สิบเท่าก็ไม่เห็นด้วยเด็ดขาดที่จะปล่อยให้นำเจ้าคนชั่วร้ายนั้นไว้เป็นของเล่น

“เสด็จพ่อ” เด็กน้อยหน้าเบ้ก่อนจะหันไปขอความช่วยเหลือจากจ้าวปีศาจ

“....” เกิดความเงียบขึ้นเมื่อพระองค์ได้สบเข้ากับนัยน์ตาสีมรกตที่จ้องเขม็ง

“เก็บความคิดนั้นของท่านเอาไว้ซะ” ข้าเอ่ยอย่างดื้อดึงทำให้จ้าวปีศาจทำได้เพียงถอนพระปัสสาสะแล้วลงมือตัดศีรษะของอดีตหัวหน้าองครักษ์ทันที

“หว้า เสียดายจังเช่นนี้ตลอดเวลาที่ลูกต้องอาศัยอยู่ในถ้ำแสงจันทร์ก็ต้องทนเหงาอยู่เพียงลำพังน่ะสิ” เสียงร้องด้วยความเสียดายดังขึ้นพร้อมกับใบหน้าเล็กๆ นั่นส่ายไปมาราวกับว่ากำลังเสียดายนักหนา

ผู้คนที่ได้ฟังบทสนทนาของราชาฮาร์เดส พระราชินีและเจ้าชายน้อยก็ได้แต่งุนงง แล้วเหตุการณ์เคร่งเครียดก่อนหน้าเล่าพระองค์ทั้งหลายเหตุใดถึงไม่กล่าวถึง แม้แต่เสนาบดีเฒ่าผู้นั้นก็ยังคงนั่งคุกเข่าโทนโท่อยู่ ไม่ทรงรีบรับสั่งจับกุมเล่าพะยะค่ะ/เพคะ

“อะแฮ่ม เสด็จอากระหม่อมว่าเรื่องนี้เอาไว้ทีหลังดีกว่าพะยะค่ะ ในเวลานี้สิ่งที่ต้องเร่งรีบตัดสินพระทัยคือโทษของกบฏเหล่านี้ต่างหากพะยะค่ะ” เจ้าชายมอร์แกนตัดสินพระทัยทูลหลังจากที่อาร์มันโด้ประคองพระวรกายขึ้นมาได้อย่างทุลักทุเล

“ข้าขอแต่งตั้งท่านอนีมอสเป็นเสนาบดีตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ท่านผู้เฒ่าขอให้ท่านได้ลงโทษกบฏเหล่านี้ตามสมควรเถิด ข้ารู้ว่าท่านย่อมต้องลงโทษพวกมันอย่างทรมานที่สุด” ตรัสจบก็ทรงอุ้มพระราชินีหนุ่มเข้าสู่อ้อมพระพาหาแล้วกระโจนกลับไปยังปราสาทด้วยความเร็วยิ่งโดยมิทรงหันมาทอดพระเนตรผู้ที่ถูกแต่งตั้งสดๆ ร้อนๆ ที่ยืนอ้าปากค้างด้วยความที่ว่าพระองค์ส่งเรื่องยุ่งมาให้เสียแล้ว

“เด็กนั่น...” อนีมอสสบถอย่างหัวเสียก่อนจะรีบสั่งการทหารจัดการเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด

“ห้าว เช่นนั้นข้าก็คงต้องขอตัวแล้ว ไปลาเสด็จพ่อเสด็จแม่ก่อนจะกลับดีกว่า” เจ้าชายน้อยส่งเสียงออย่างัวเงียก่อนจะกระโจนตามผู้ให้กำเนินทั้งสอง

“ข้าเองก็ต้องไปจัดการกับบาดแผลตัวเองก่อน ไปกันเถอะอาร์มันโด้” เจ้าชายมอร์แกนตรัสจบก็เสด็จจากไปโดยมีองครักษ์ของราชาฮาร์เดสประคองพระวรกาย

“ทำไมข้าต้องมารับผิดชอบจัดการเรื่องนี้ผู้เดียวด้วยเล่า” เสียงร้องโหยหวนของปีศาจเฒ่าช่างฟังดูน่าสงสารยิ่งแต่ก็คงไม่มีใครที่จะอาสามาช่วยงานยุ่งยากเช่นนี้แน่

 

กีซาน่ากลับสู่ความสงบอีกครั้งกบฏตัวจริงถูกเปิดโปงและลงโทษ เสนาบดีคนใหม่วิ่งวุ่นเก็บกวาดปัญหาเพียงผู้เดียวจนหัวหมุน เจ้าชายน้อยแห่งกีซาน่าเสด็จกลับไปยังถ้ำแสงจันทร์ทรงนินทรากลับสู่ดอกรักที่กำลังเติบโตอีกครั้ง เจ้าชายมอร์แกนทรงขอพระอนุญาตพระปิตุลานำองครักษ์ประจำพระองค์กลับอวาลอน ส่วนจ้าวปีศาจและองค์ราชินีผู้ได้รับความเป็นธรรมลับคืน....

“ท่านฮาร์เดส เช้าแล้วท่านควรไปประชุมขุนนาง อือ” ข้าลืมตาตื่นขึ้นมาก็พบกับพระพักตร์หล่อเหล่าที่กำลังคลอเคลียอยู่กับซอกคอ เหตุใดจ้าวปีศาจพระองค์นี้ถึงไม่รู้จักอิ่มซักทีเล่าทั้งที่เมื่อคืนก็ทำเอาข้าหมดแรงแล้ว

“มีปีศาจเฒ่าคอยช่วยเก็บกวาดทำความสะอาดอยู่แล้ว ช่วงนี้ขอข้าพักผ่อนกำจัดไอคำสาปให้หมดสิ้นก่อนเถิด และอีกอย่างต่อไปให้เรียกข้าว่าเสด็จพี่” ตรัสจบก็ทรงบดเบียดพระโอษฐ์ลงบนริมฝีปากเล็กดูดดึงจนเห่อบวม “ไหนลองพูดสิ”

“สะ...เสด็จพี่ อ้า”

ข้าพูดด้วยใบหน้าแดงก่ำพระหัตถ์ที่วนเวียนอยู่บริเวณหน้าอกก็ใช้นิ้วพระหัตถ์แตะลงบนเม็ดทับทิมสีสวยแล้วกดวนไปมา พระโอษฐ์ละลงมาตวัดชิมราวกับกำลังเสวยของหวานชั้นเยี่ยม

ปัง!

ข้าและจ้าวปีศาจพลันต้องเงยหน้าขึ้นมองไปยังประตูที่ถูกเปิดออกมาด้วยพลังอันรุนแรง โชคดียิ่งที่ประตูพระราชวังจ้าวปีศาจแข็งแรงนักถึงได้คงสภาพทนพลังอันรุนแรงนั้นได้

“เจ้าราชาปีศาจชั่ว! ช่างบังอาจนักที่ใช้ข้าเยี่ยงทาสแล้วแอบมาพลอดรักกันเช่นนี้” นิ้วชี้ตวัดมายังคนทั้งสองที่กอดพันกันอยู่บนแท่นบรรทม เสียงตวาดอย่างไม่เกรงกลัวตามมาพร้อมกับเจ้าของร่าง บัดนั้นถึงไดเห็นว่าแท้จริงแล้วคือท่านเสนาบดีคนใหม่ที่เพิ่งถูกแต่งตั้งขึ้นมาให้เคลียปัญหาอันยุ่งเหยิงในกีซาน่า

“ท่านอนีมอส” ข้าเอ่ยเสียงแผ่วเรียกท่านปีศาจเฒ่าก่อนจะพยายามผลักพระวรกายหนาออกแล้วรีบร้อนจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย

“เหตุใดท่านถึงโวยวายนักเล่าท่านอาจารย์” จ้าวปีศาจทรงเสยพระเกศาขึ้นพร้อมกับประทับนั่งท้าวพระพาหา เผยพรวรกายเปลือยเปล่าอันงดงามส่วนบนให้ประจักษ์แก่สายตาผู้พบเห็น

ที่แท้ท่านอนีมอสคือพระอาจารย์ของท่านฮาร์เดสนี่เอง ไม่น่าเล่าท่านจึงไม่มีความเกรงกลัวท่านจ้าวปีศาจพระองค์นี้เลย

“เจ้าศิษย์ชั่ว บังอาจใช้อาจารย์อย่างโหดร้ายไม่พออีกรึ” ท่านอนีมอสแทบจะพ่นไฟอยู่รอมล่อ

“ข้าบาดเจ็บกำลังอยู่ในช่วงพักฟื้นท่านอาจารย์โปรดเมตตาศิษย์ซักครั้งเถิด” แม้พระองค์จะทรงตรัสเช่นนั้นแต่มุมโอษฐ์กลับกระตุกยกขึ้นเป็นรอยแย้มสรวล “และท่านเองก็อยากได้ตำแหน่งเสนาบดีอยู่แล้วมิใช่หรือ” ได้ยินรับสั่งปีศาจเฒ่ายิ่งอยากจะเต้นเร่าๆ เสียตรงนั้นเพื่อระบายโทสะ

“เจ้ามัน!” ท่านอนีมอสกล่าวสิ่งใดไม่ออกได้แต่ชี้พระพักตร์จ้าวปีศาจด้วยความโกรธ “ข้าน่าจะจัดการบิดาเจ้าก่อนที่เจ้านั่นจะได้มาเล่าเรื่องน่าอดสู่ให้เจ้าได้ฟัง มันน่านัก เจ้าเล่ห์ทั้งพ่อทั้งลูก” กล่าวทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้นปีศาจเฒ่าก็สะบัดกายเดินจากไปด้วยโทสะอันไม่รู้จะระบายได้อย่างไร

“มาต่อกันเถอะ” จ้าวปีศาจหันพระพักตร์กลับมาตรัสกับข้าก่อนจะทรงกลืนกินข้าอีกครั้ง อีกครั้ง และอีกครั้ง ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดง่ายๆ จนข้านอนหมดแรงจึงทรงหยุดในที่สุด

 

ณ อาณาจักรอวาลอนห้องบรรทมเจ้าชายคนสำคัญที่เพิ่งจะได้รับการแต่งตั้งเป็นองค์รัชทายาท งานพิธีถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่พร้อมพิธีอภิเษก จ้าวปีศาจแห่งกีซาน่าทรงประทานงานพิธีนี้ให้จัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่เมื่อเป็นทั้งงานของพระภาติยะและอดีตหัวหน้าองครักษ์ของพระองค์

เวลาล่วงเลยงานพิธีมาได้สองวันแล้วจ้าวปีศาจและองค์ราชินียังคงประทับอยู่ ณ ที่อวาลอนเพื่อท่องเที่ยวเมื่อที่อาณาจักรกีซาน่านั้นมีท่านเสนาบดีคอยจัดการงานอันยุ่งเหยิงให้ และองค์รัชทายาทคนสำคัญและพระชายาไม่มีทีท่าว่าจะออกมาจากห้องหอในเร็ววัน

แสงแดดสาดส่องร่างเปลือยเปล่าทั้งสองบนแท่นบรรทมที่มีสีผิวตัดกันราวกับความมืดและแสงสว่าง หนึ่งขาวสว่าง หนึ่งสีคล้ำเนียนละเอียด พระพาหากระชับแน่นขึ้นเมื่อคนด้านในขยับตัว

“อืม” เขาลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยอาการเมื่อยล้าไปทั้งร่าง ขยับเพียงนิดก็รู้สึกร้าวระบมไปทั้งเบื้องล่าง “เจ้าชายๆ” เขาเอ่ยเรียกผู้ก่ายกอดอยู่เบื้องหลัง แต่ไม่มีทีท่าว่าพระองค์จะทรงตื่นบรรทมเลย “เจ้าชายตื่นบรรทมเถิดพะยะค่ะ” เขาเขย่าพระหัตถ์ที่พาดบนร่างกาย

“หืม ข้ายังมิอยากตื่นเลย” ทรงรับสั่งงึมงำพร้อมกบพลิกร่างผิวเข้มให้หันมาเผชิญกับพระองค์ทั้งที่ยังทรงหลับพระเนตร

“แต่ว่าพวกเราต้องไปเข้าเฝ้าพระราชา...เจ้าชาย” เมื่อเจ้าชายยังคงบรรทมอยู่เช่นนี้เห็นทีว่าพระองค์คงจะไม่ยอมตื่นบรรทมเสียแล้ว

“หืม เสด็จพี่”

“จะ...เจ้าชาย เสด็จพี่” องครักษ์หนุ่มเอ่ยผิวสีเข้มพลันแดงก่ำขึ้น

“เสด็จพ่อไม่ทรงว่าอะไรหรอก ข้าหิวแล้ว” ตรัสจบก็ทรงพลิกพระวรกายขึ้นคร่อมร่างอาร์มันโด้แล้วบดเบียดพระโอษฐ์ส่งพระชิวหากวาดต้อนลิ้นเล็กจุมพิตดูดดื่มจนคนเบื้องล่างรู้สึกปากชาไปหมด บทบรรเลงเริ่มต้นขึ้นเมื่อพระองค์บุกรุกช่องทางต้องห้ามที่เข้าออกได้ง่ายขึ้นหลังจากที่พระองค์กลืนกินครั้งแล้วครั้งเล่ามาเสียทั้งคืน

เสียงครางผะแผ่วลอดออกมาให้ได้ยินสลับกับเสียงกรีดร้องด้วยความสุขสม ดอกรักอีกดอกเติมโตอย่างรวดเร็วและทารกน้อยคงจะลืมตามาดูโลกอันแสนกว้างใหญ่ในเร็ววันแน่นอน

 

The End

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/82544/2077299789-member.jpg

คุยส่งท้าย

ในที่สุดเรื่องราวก็ดำเนินมาถึงตอนจบได้อย่างแฮปปี้ อย่างแรกเลยนะคะก็ต้องขอบคุณทุกคอมเม้นทุกกำลังใจที่มอบให้อินางเจี๊ยะบ่จ่ายนะคะ ขอบคุณมากค้า(โค้งงามๆ แถมหมอบกราบให้อีกทีหนึ่ง) อ้าวเด็กๆ นักแสดงทั้งหลายรีบเข้ามาขอบคุณนักอ่านเร็วเข้า ไหนๆ ส่งตัวแทนมาขอบคุณซิ

ราชาฮาร์เดสก้าวขึ้นมาคนแรก “ที่แล้วมาต้องขอบคุณพวกเจ้ามาที่ติดตามข้าและราชินีของข้า ขอบคุณ”

อาช่างเรียบง่ายจริงท่านจ้าว ว่าแต่นั่นบทขอบคุณอะไรทำไมถึงได้กล่าวถึงแค่ตัวเองกับภรรเมียสุดที่รัก.... (ท่านจ้าวตวัดนัยน์ตาอันเย็นเยียบส่งมาให้) เอ่อ ข้าน้อยจะไม่พูดอะไรแล้วเจ้าค่ะ แล้วแต่ท่านเจ้าจะทรงโปรดตรัสสิ่งใด นี่อินางเจี๊ยะคือคนเขียนบทนะเหตุใดถึงได้ทำหมางเมินกันแบบนี้ อะแฮ่ม ช่างนักแสดงนำท่านแรกเถอะ เอาละคนต่อไป

“ข้าไม่รู้จะกล่าวขอบคุณพวกท่านเช่นไรดี ข้าเป็นคนพูดไม่ค่อยเก่งเท่าไหร่” อาร์มันโด้ก้าวขึ้นมากล่าวพร้อมยืนบิดไปมาพร้อมกับผิวสีเข้มแดงก่ำด้วยความเขินอาย

“สต๊อป! หยุด! หยุดมองเดี๋ยวนี้ปิดตาพวกเจ้าให้หมด” เจ้าชายมอร์แกนวิ่งเข้ามากอดอาร์มันโด้พร้อมกับใช้ร่างกายบดบังผิวสีเข้มที่แดงก่ำทั้งตัวเอาไว้

“เจ้าชาย”

“ใครใช้ให้เจ้าทำตัวหน้ารักต่อหน้าคนอื่นแบบนี้หะ ข้าไม่ยอม” เจาชายมอร์แกนตะโกนใส่หน้าอาร์มันโด้พร้อมกับยิ่งออกแรงกอดร่างเล็กนั้นแทบจะรวมร่างกัน

เฮ้ พวกแกสองตัวน่ะเปิดโรงแรมเลยไหมเขาจะสัมภาษณ์กันมายืนทำบทสวีทกันทำแป๊ะอะไร แล้วอีกอย่างนะนิยายจบแล้วพวกแกสองตัวก็เลิกสวีทกันซักที แล้วนั่นท่านจ้าวกับโอลิเวอร์ทำอะไร! มาจูบกันอะไรตรงเน้ ว้ากกก.... เก็บพวกเขาเข้ากรุให้หมด ปิดม่านๆ ๆ ท่านจ้าวหยุดถอดเสื้อโอลิเวอร์เดี๋ยวนี้นะ เจ้าชายอีวานก็หยุดส่งสายตาแพรวพราวให้เฒ่าปีศาจซักทีเดี๋ยวก็โดนซัดเปรี้ยงเข้าให้เจ้านั่นยิ่งอารมณ์ร้ายอยู่ด้วย

ผลัวะ!

“อา เจ็บจริงๆ เห็นทีต้องจูบรักษาแผล” พูดจบเจ้าชายอีวานก็จับปีศาจเฒ่าบดเบียดริมฝากทันที บรรลัยแล้วนักแสดงอิฉัน แล้วนั่นเจ้าชายมอร์แกนจะเสือกทำตามท่านจ้าวทำไม๊ นรกสิ วุ่นวายไปหมดแล้ว

แห่ ดูเหมือนว่าข้างหลังม่านจะมีแต่พวกใจร้อนกันทั้งนั้นเลย (เช็ดเหงื่อ) เอาเป็นว่าปล่อยๆ พวกเขาไปสวีทวี้วิดกันฉลองจบเรื่องแล้วกันเนอะ สำหรับตอนนี้ก็ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านอีกครั้งนะคะ ขอบคุณมากค้า ซาโยนาระ จุ๊บๆ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}