ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 16

คำค้น : #ซ่อนลิขิตรัก#สิงหา#นายสิงห์#มนตรา#ใบข้าว

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.6k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ม.ค. 2564 12:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 16
แบบอักษร

 

 

ซ่อนลิขิตรัก บทที่ 16 

 

 

 

 

 

 

กรี๊ดดดดด!! 

ใบข้าวร้องกรี๊ดลั่นห้องแต่เช้าหลังจากตื่นมาแล้วเจอกับสิงหาที่กำลังยืนโกนหนวดอยู่ในห้องน้ำของห้องนอนเธอแถมทั้งเนื้อทั้งตัวของสิงหาก็มีแค่ผ้าเช็ดตัวผืนเดียวที่พันอยู่รอบท่อนล่าง ช่วงบนเปลือยเปล่าจนเห็นแผงอกแกร่งกล้ามท้องเป็นมัดแบนราบ  

" ออกไปเลยนะ คุณสิงห์ คุณจะมาทำแบบนี้ไม่ได้นะ ไหนเราตกลงกันแล้วไงว่าจะไม่เข้าห้องโดยไม่ได้รับอนุญาตน่ะ " ใบข้าวยกมือปิดตาขึ้นข้างหนึ่งแล้วเดินเข้ามาดึงแขนสิงหาให้ออกจากห้องน้ำ " ออกมาซี่ คุณสิงห์ ห้องน้ำข้างนอกก็มี ทำไมคุณไม่ไปใช้ ทำไมมาใช้ที่นี่! "  

สิงหายืนขาตายไม่ยอมเดินตามใบข้าว " จะใช้ได้ไงเล่า ก็ห้องน้ำกำลังซ่อมอยู่น้ำมันไม่ไหล ฉันบอกเธอแล้วว่าสองสามวันนี้จะมาใช้ห้องน้ำที่นี่ "  

ใบข้าวยืนนิ่งหันกลับไปมอง " คุณบอกเมื่อไหร่ "  

" เมื่อวานตอนกลางคืนไง เธอยังพยักหน้าแล้วก็หลับไปเลยจนฉันต้องอุ้มเธอเข้ามานอนในห้องนี่แหละ คนอะไรตัวเล็กแค่นี้แต่ตัวหนักเป็นบ้า "  

" คุณสิงห์! " ใบข้าวกัดปากแน่นกลั้นเสียงกรี๊ดเอาไว้ เมื่อคืนเธอจำได้ว่าหลังจากอยู่คุยกับตุลาจนดึกพอกลับมาถึงบ้านนี้เธอก็อาบน้ำนั่งเป่าผมอยู่ สิงหาเดินเข้ามาคุยอะไรกับเธอก่อนที่เธอจะไม่รู้ตัวอีกเลย ที่แท้ก็เรื่องนี้ -- แล้วนี่เธอยังเผลอหลับไปให้เขาอุ้มเธอเข้ามานอนอีก ใบข้าวรีบปล่อยมือออกทันทีแต่สิงหากลับดึงใบข้าวเข้ามาใกล้ 

" ไง! จำได้แล้วใช่มั้ย ใบข้าว " สิงหาแกล้งโน้มใบหน้าที่เปื้อนครีมโกนหนวดไปถูกับแก้มของใบข้าวจนเลอะ 

" ไม่เอานะ คุณสิงห์ อย่าเล่นแบบนี้สิ เลอะหมดแล้วเห็นมั้ย " ใบข้าวดิ้นหนีออกมายกมือจับแก้มตัวเองที่เลอะครีมเธอส่งสายตาขุ่นเคืองพลางทำแก้มป่องใส่ให้ก่อนจะหยิบผ้าขนหนูมาเช็ดครีมที่หน้าตัวเองออก " ตัวโตเป็นยักษ์ปักหลั่นซะเปล่า เล่นอะไรเป็นเด็กไปได้ " คนโดนแกล้งบ่นไม่หยุด ส่วนคนแกล้งเห็นอาการงอนใส่ก็แอบยิ้มก่อนจะเข้าไปใกล้ๆ  

" มานี่ เดี๋ยวเช็ดให้ " สิงหาดึงแขนใบข้าวให้เธอหันกลับมา  

" ไม่เอา เดี๋ยวเช็ดเอง " ใบข้าวปัดป้องออกอาการงอนใส่  

" อย่าดื้อสิ "  

พอโดนสิงหาทำเสียงดุใส่เบาๆ ไปใบข้าวเลยสะบัดหน้าหนียอมให้สิงหาเช็ดให้ เขามองใบหน้าแสนงอนของจอมดื้อแล้วค่อยๆเช็ดให้เธออย่างเบามือจนครีมโกนหนวดของเขาบนแก้มเธอออกหมดแล้ว 

" เสร็จแล้วใช่มั้ย " ใบข้าวถามหันหน้ากลับมาเจอนัยน์ตาที่ทอดมองเธออย่างลืมตัว " เสร็จแล้ว คุณก็ออกไปได้แล้ว คุณสิงห์ " ใบข้าวทั้งดึงทั้งลากสิงหาให้ออกจากห้องน้ำ 

" แต่ฉันจะอาบที่นี่ " 

" ไม่ได้! คุณก็กลับไปอาบน้ำที่บ้านใหญ่สิ -- ฉันจะอาบน้ำที่นี่ " ใบข้าวโวยใส่  

" เอ้า! งั้นก็อาบด้วยกันเลยแล้วกัน " สิงหาแกล้งดึงแขนใบข้าวลากไปที่ฝักบัว ใบข้าวร้องกรี๊ดใส่ก่อนจะกระทืบไปที่เท้าของสิงหา 

" เชิญคุณอาบไปคนเดียวเถอะ! " ใบข้าวแหวใส่พลางผลักสิงหาออกแล้วรีบวิ่งหนีออกมาจากห้องน้ำด้วยใบหน้าที่แดงจัดปล่อยให้สิงหาเข่นเขี้ยวจับเท้าตัวเองลูบไปมา 

เรื่องการแต่งงานระหว่างสิงหากับใบข้าวกลายเป็นที่โจษจันในหมู่คนงานให้ได้พูดคุยกันพวกเขาไม่รู้ว่าทำไมเรื่องถึงได้กลายเป็นแบบนี้ไปได้ สิงหา เรืองกิจเกษมดูไม่ทีท่าว่าจะลงหลักปักฐานกับผู้หญิงคนไหนเลย ใครๆก็รู้ว่านิสัยสิงหาเป็นพวกชอบสังสรรค์ กับเรื่องผู้หญิงเองก็ไม่น้อยหน้าเปลี่ยนคู่ควงไม่ซ้ำหน้าแต่สิ่งเดียวที่เขาไม่เคยทำคือการมีความสัมพันธ์กับคนงานหญิงในไร่เลยทำให้มีข่าวลือออกมาว่าใบข้าวเองก็ต้องการหวังเกาะกินความร่ำรวยของสิงหา เรืองกิจเกษมเจ้าของไร่ส้มที่ใหญ่ที่สุดในเชียงใหม่จึงได้เข้ามาที่นี่ และเธอก็ใช้เสน่ห์ยั่วยวนจนได้เสียกับสิงหาจนเขาต้องแต่งงานกับเธอ 

" ก็ไม่แปลกนะที่นายสิงห์จะแหกกฎตัวเองแบบนี้ " ใครคนนึงตั้งข้อสังเกตระหว่างที่พวกเขาจับกลุ่มคุยกันที่โรงครัวในเวลาพักกลางวัน " ใบข้าวน่ะทั้งสวยแล้วก็น่ารัก ฉันเห็นตอนแรกยังนึกว่านางฟ้าเลย " หลายคนสนับสนุนความเห็น 

"  ใช่ๆ ฉันเป็นนายสิงห์ก็คงจะห้ามใจไว้ไม่อยู่เหมือนกัน " อีกคนว่า 

" โถ่ ที่นายสิงห์แหกกฎตัวเองแบบนี้ก็เป็นเพราะนังใบข้าวยั่วด้วยล่ะสิ " แก่นเปิดประเด็นใหม่" ก็เห็นมั้ยล่ะ ก่อนหน้านี้นังนี่ไม่ว่าจะทำอะไรก็ถูกนายสิงห์เรียกไปทำโทษอยู่บ่อยๆ ไม่รู้ที่เรียกไปทำโทษจริงหรือเรียกไปทำอย่างอื่นกันแน่! "  

" นั่นสิ สงสัยนายสิงห์จะติดใจแม่นี่เข้าให้แล้วล่ะถึงได้เอาเข้าไปอยู่ในบ้านแบบนั้น " อีกหนึ่งคนในวงสนทนาเอ่ยขึ้น ทำเอาคนรอบวงสนทนาหัวเราะกันคิกคัก 

" อย่าไปว่าใบข้าวเค้าแบบนั้นเลยนะพี่เดือน " มะลิที่นั่งอยู่ด้วยแก้ต่าง " ใบข้าวเค้าเป็นคนสวยน่ารัก ไม่ได้มีนิสัยแบบนั้นหรอกนะจ๊ะ "  

" มะลิเอ็งนี่นอนอยู่ห้องเดียวกับนังนั่น ไม่ได้รู้เลยว่าเพื่อนร่วมห้องเอ็งจ้องจับนายสิงห์อยู่ " 

" ไม่รู้สิจ๊ะ " มะลิยิ้ม " ใบข้าวเค้าฉลาดแบบนั้น เค้ารู้ว่าต้องแสดงตอนไหน เวลาอยู่กับฉันเค้าก็จะไม่ค่อยสนใจนายสิงห์เท่าไหร่หรอก แต่ว่าพอเห็นอยู่กับนายสิงห์ทีไรก็เห็นหาเรื่องทะเลาะกับนายสิงห์ทุกที แต่อาจจะไม่มีอะไรก็ได้นะจ๊ะ " 

" ฉันว่าแล้วเชียวต้องเป็นแผนเข้าหานายสิงห์แน่ๆ " แก่นสำทับ 

" ต๊าย! แผนสูง -- นี่นังมะลิ ฉันถามหน่อย " เดือนเอ่ยถามน้ำเสียงอย่างอยากรู้ " เรื่องห้องแกวันนั้นน่ะ แกรู้ใช่มั้ยว่าใครเป็นคนทำ " มะลิมองหน้าเดือนแล้วรีบส่ายหัว  

" เค้าห้ามฉันบอกใคร " 

" ใครห้ามแก " แก่นกับเดือนถามพร้อมกัน 

มะลิมองหน้าทุกคน เธอเม้มปากแน่น 

 

 

 

***** 

 

 

" อรุณสวัสดิ์ค่ะ " ใบข้าวมาถึงที่ครัวเธอเอ่ยทักทายเสียงใสเหมือนกับทุกเช้า และอาการที่เหมือนกันทุกเช้าของทั้งป้าเปรี้ยว หวาน และพี่แตงก็คือจับกลุ่มคุยกันและจะเลิกคุยทันทีที่ใบข้าวมาถึง ใบข้าวเข้าใจดีว่าพวกเขาก็คงจับกลุ่มคุยกันเรื่องที่นายสิงห์ต้องมาแต่งงานกับเธอเพราะถูกเธอกล่าวหาว่าข่มขืนเธอ ใบข้าวยอมรับว่าเพราะความเล่นจนเกินพอดีของตัวเองจะต้องเจอคนต่อต้านแน่นอน 

แต่ว่าครั้งนี้มันดูต่างจากที่เคยพวกเขาไม่ได้แค่ซุบซิบแล้วแยกย้าย หวานลูกสาวป้าเปรี้ยวถึงกับพูดออกมา 

" คนเรานี่มันรู้หน้าไม่รู้ใจเลยจริงๆนะ แม่ " หวานมองหน้าแม่ตัวเองแต่ตาชำเลืองมองใบข้าว " หลอกล่อจนนายสิงห์ต้องยอมแต่งงานด้วย " 

ใบข้าวไม่สนใจ " เช้านี้ป้าเปรี้ยวทำอะไรคะ ให้ใบข้าวช่วยทำอะไรบ้าง " เธอเห็นกระป๋องข้าวสารวางอยู่ใกล้กับหม้อข้าว " หุงข้าวใช่มั้ย งั้นเดี๋ยวใบข้าวช่วยค่ะ " ใบข้าวตรงเข้าไปจะเปิดกระป๋องข้าวสารแต่กลับถูกหวานดึงไป 

" ไม่เป็นไรค่ะ คุณ " หวานเน้นเสียงหนักลงท้ายคำว่าคุณ แถมทำตาคว่ำใส่ ใบข้าวยกคิ้วสูงขึ้นข้างหนึ่ง " เดี๋ยวหวานทำเอง " 

" งั้นกุ้งนี่ให้ใบข้าวล้างแล้วแกะเปลือกเลยมั้ยคะ ป้าเปรี้ยว " ใบข้าวเดินไปที่อ่างล้างมองเห็นกระจาดใส่กุ้งวางอยู่ 

" ไม่เป็นไรค่ะ คุณ " ป้าเปรี้ยวตรงเข้ามาคว้ามือใบข้าวที่กำลังจะจับกุ้งก่อนจะรีบปล่อยทันที " เดี๋ยวมือคุณจะเหม็นคาวเอาได้นะคะ " 

" โอ๊ย!แม่ ไม่มีอะไรจะเหม็นคาวกว่ากุ้งเท่ากับคนแถวนี้ที่ทำตัวฉาวโฉ่ได้แล้วล่ะ " หวานโพล่งออกมาทำเอาเปรี้ยวกับแตงมองหน้ากันเลิ่กลั่ก  

" พูดถึงฉันอยู่เหรอ หวาน " ใบข้าวเอ่ยถามด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม หวานไม่ตอบ " หวานมีอะไรไม่พอใจฉันอยู่หรือเปล่า " พอถูกถามแบบนั้นหวานก็อึกอักไม่กล้าตอบก่อนที่ใบข้าวจะพูดอะไร บุหลันก็เดินเข้ามา 

" ทำอะไรกันอยู่ จะได้เวลาอาหารเช้าแล้วนะ " 

" อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณน้า " ใบข้าวเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม " เช้านี้ทำอะไรทานเหรอคะ "  

" ข้าวต้มอัญชันทะเล " บุหลันตอบ ใบข้าวมองตาโต 

" ฟังดูน่าอร่อยจังค่ะ แล้วต้องทำยังไงเหรอคะ "  

บุหลันหันมา " ถ้าอย่างนั้นก็เริ่มที่หุงข้าวกับน้ำอัญชันก่อน -- หวาน ดอกอัญชันที่ให้เก็บอยู่ไหนเอามาให้หนูใบข้าวที " 

หวานยืนนิ่งไม่ขยับ บุหลันหันมามอง " ทำไมยังเฉยอยู่อีกล่ะ หวาน ไปเอาดอกอัญชันมา แล้วก็เลิกยืนกอดกระป๋องข้าวสารซักที " หวานฮึดฮัดใส่ก่อนจะหยิบตะกร้าใส่ดอกอัญชันกับกระป๋องข้าวสารเดินมายัดใส่มือใบข้าวก่อนจะเดินสะบัดออกไป " ตวงข้าว ซาวน้ำไว้ก่อนอย่าพึ่งเติมน้ำลงไปนะ เราจะเอาน้ำอัญชันมาใส่แทน " ใบข้าวพยักหน้าทำตามที่บุหลันบอก 

ไม่ใช่แค่หวาน ป้าเปรี้ยวและพี่แตงที่มีปฏิกิริยากับใบข้าวแบบนั้น คนอื่นในไร่ก็มีปฏิกิริยาไม่ต่างกันไม่ว่าเธอจะเดินไปที่แปลงไหนเธอก็จะเห็นพวกเขาซุบซิบแล้วชี้ชวนมาที่เธอ ใบข้าวตั้งใจแล้วว่าจะไม่สนใจเธอเองก็โดนแบบนี้บ่อยมาตั้งแต่ไหนแต่ไร สมัยเรียนมัธยมเธอไม่คบกับเพื่อนผู้หญิงเพราะคิดว่าเพื่อนผู้หญิงน่ะเรื่องมาก เธอเลยคบแต่เพื่อนผู้ชายจนถูกมองว่าทำตัวเกินงาม จนบางครั้งก็เกิดเป็นเรื่องเป็นราวร้อนถึงกอหญ้าต้องคอยห้ามทุกครั้ง 

ถึงจะพูดว่าจะไม่สนใจแต่ ณ ตอนนี้ใบข้าวไม่มีเพื่อนคนไหนที่มาอยู่กับเธอตอนนี้ เรื่องที่จะทำเป็นไม่ใส่ใจสายตากับอาการขี้ชวนมาที่เธอเหมือนเธอเป็นสัตว์ในสวนสัตว์ก็ทำให้ใบข้าวอดที่จะหงุดหงิดไม่ได้ 

" คำแปง! " ใบข้าวเผลอร้องอย่างดีใจตอนเห็นเด็กสาวเดินผ่านมา " คำแปง! " เธอรีบวิ่งเข้าไปหาคำแปงทันทีแต่อีกฝ่ายกลับเบือนหน้าหนีตอนเห็นใบข้าว 

" จะไปไหนเหรอ ไปโรงครัวใช่มั้ย ฉันไปด้วยนะ "  

" งั้นพี่สาวก็ไปคนเดียวก่อนเถอะ ฉันยังไม่ไปตอนนี้ " คำแปงดึงมือหลบใบข้าว ทำเอาคนหาเพื่อนคุยหน้าเจื่อนตั้งแต่เช้ามาเธอก็ยังหาใครคุยด้วยไม่ได้เลย พอเห็นคำแปงเป็นแบบนี้เธอก็ยิ่งหดหู่ " คำแปงมีอะไรไม่พอใจฉันอยู่หรือเปล่า " ใบข้าวไม่อยากทำเป็นว่าตัวเองไม่ใส่ใจอีกต่อไปแล้ว เธอถามคำแปงที่หันมามองหน้าเธอด้วยสีหน้าผิดหวัง 

" พี่สาวไม่น่าทำแบบนี้เลยนะ! " เด็กสาวแหวใส่ " ฉันรึก็คิดว่าพี่สาวเป็นคนดีจริงใจแต่ว่าก็แค่สร้างภาพให้ฉันเห็นเป็นแบบนั้นสินะ จริงๆพี่สาวก็เป็นแค่ผู้หญิงไร้ยางอายชอบโกหกเท่านั้นเอง! " 

" เดี๋ยวสิ! คำแปง -- เธอพูดอะไรฉันไม่เข้าใจเลย แล้วที่เธอว่าฉันแบบนั้นฉันทำอะไรให้เธอไม่พอใจเหรอ คำแปง " ใบข้าวถาม สีหน้างุนงงพลางจับแขนเด็กสาวไว้เพราะอยากคุยให้รู้เรื่อง แต่คำแปงกลับสะบัดแรงจนทำตัวเองล้มหงายไปกองกับพื้น 

" คำแปง!! " ไม่ใช่แค่ใบข้าวคนเดียวที่ร้องเสียงหลงแต่ยังมีมะลิและใครก็ไม่รู้ที่ใบข้าวแค่เห็นหน้าแต่ไม่เคยคุยด้วยร้องออกมา ใบข้าวรีบเข้าไปช่วยพยุงแต่กลับถูกหนึ่งในนั้นผลักออกมาจนเซล้ม 

" นังคำแปงมันไปทำอะไรให้ถึงได้ผลักมันล้ม " คนถามทำหน้าตาขึงขังใส่ ใบข้าวนิ่วหน้าน้อยๆ 

" ฉันไม่ได้จะทำอะไรคำแปง แต่กำลังจะช่วยต่างหาก " ใบข้าวเถียงกลับขยับลุกขึ้นยืน 

" อย่ามาตอแหลหน่อยเลย " แก่นด่าสวนกลับมาทำเอาใบข้าวหน้าชา มะลิเห็นแบบนั้นก็รีบเข้าห้ามทันที 

" ไม่เอา พี่แก่น บางทีใบข้าวอาจจะไม่ตั้งใจจริงๆก็ได้  " 

" มะลิ! " ใบข้าวไม่อยากเชื่อหูตัวเอง เธอหันไปมองมะลิ " ฉันไม่ได้ทำอะไร คำแปง -- คำแปงล้มลงไปเองฉันก็เลยจะช่วย ทุกคนเข้าใจผิดแล้ว " 

" เข้าใจผิดอะไร ก็เห็นอยู่ว่าเมื่อกี้แกผลักนังคำแปงจนล้ม "  

" ฉันบอกแล้วไงว่าไม่ได้ทำ คำแปงพูดไปซิว่าเธอล้มลงไปเอง " ใบข้าวเดินเข้าไปหาคำแปงแต่ถูกแก่นกับเดือนกันไว้ มะลิเองก็ดึงใบข้าวออกมา 

" ใบข้าว อย่าทำแบบนี้ -- คำแปงตกใจหมดแล้วเห็นมั้ย " มะลิร้อง ใบข้าวหันไปมองคำแปงที่กำลังร้องไห้เห็นแบบนั้นใบข้าวก็ยิ่งไม่เข้าใจ 

" คำแปงร้องไห้ทำไม ฉันไม่ได้ทำอะไรเธอเลยนะ " ใบข้าวเสียงสูง เริ่มหงุดหงิด คำแปงร้องไห้หนักกว่าเดิมก่อนจะวิ่งหนีไป 

" คำแปง!! " 

" แกทำก็ยอมรับผิดมาเถอะ! " เดือนตวาดใส่ " คนอะไรหน้าตาไม่สวยแล้วยังทำตัวทุเรศ ตอแหลได้โล่ห์ โยนความผิดให้คนอื่น ยั่วนายสิงห์จนได้เขาเป็นผัว ระวังเถอะถ้านายสิงห์รู้ว่าแกเป็นคนจัดฉากเรื่องที่ห้องถูกรื้อกับฉีกเสื้อตัวเองแล้วป้ายความผิดให้คนอื่นล่ะก็ แกได้เป็นหมาหัวเน่าโดนเฉดหัวออกจากที่นี่แน่! นังใบข้าว!! "  

ใบข้าวที่กำลังหูอื้อตาลายเพราะความโกรธ เธอแทบจับใจความคำพูดที่เดือนพูดมาไม่ได้เลยแต่ประโยคสุดท้ายกลับชัดเจนอยู่ในโสตประสาทของเธอ " เมื่อกี้ว่าอะไรนะ " ใบข้าวถามแล้วหันไปทางมะลิ " เค้าพูดอะไรน่ะ มะลิ "  

มะลิอึกอักมองหน้าคนนั้นทีคนนี้ที แววตาของเธอสั่นเครือ " ใบข้าว " น้ำเสียงของมะลิขาดห้วง ใบข้าวมองมะลิที่กำลังเช็ดน้ำตาออก อีกฝ่ายเดินเข้ามาจับมือเธอไว้แล้วบีบเบาๆ " ใบข้าว มะลิขอโทษนะ แต่มะลิไม่อยากปิดบังความจริงกับทุกคนอีกแล้ว "  

" เดี๋ยว! มะลิ ความจริงอะไร "  

" ความจริงที่ใบข้าวเป็นคนสั่งให้มะลิทำ "  

" ฉันไม่ได้ให้เธอทำอะไรสักหน่อย มะลิ " ใบข้าวร้องเธอปัดมือของมะลิออก รู้สึกขนลุกกับท่าทีของอีกฝ่ายที่กำลังร้องไห้ 

" ใบข้าวอย่าโกหกอีกเลยนะ ใบข้าวเป็นคนสั่งให้มะลิเข้าไปแกล้งรื้อค้นข้าวของๆพวกเราไงและใบข้าวก็ยังให้ฉันฉีกเสื้อใบข้าวเพราะว่าเธออยากให้นายสิงห์เห็นใจ ใบข้าวอย่าทำแบบนี้เลย มะลิขอร้อง "  

ใบข้าวรู้แล้วว่าที่เธอขนลุกอยู่ตอนนี้เป็นเพราะเธอกำลังขยะแขยงกับสิ่งที่เธอได้ฟัง ขยะแขยงกับคำพูดของมะลิและยิ่งขยะแขยงกว่าเดิมเมื่อรู้ว่าคนที่เธอคิดว่าเป็นเพื่อนกลายเป็นคนที่ทำร้ายเธอต่อหน้าคนอื่น 

" ฉันไม่อยากเชื่อเลยมะลิ ว่าเธอ -- " ใบข้าวถอยหนีมือของมะลิที่เอื้อมจะมาจับมือของเธอ ใบข้าวมองมะลิด้วยสายตาผิดหวังก่อนจะเดินหนีไปอีกทางปล่อยให้แก่นกับเดือนตะโกนด่าไล่หลังเธอ ใบข้าวที่ทั้งโกรธทั้งโมโหและเสียใจเดินออกมาอย่างไร้จุดหมายเธอแทบไม่รู้ตัวเลยว่าขาคู่นี้ของตัวเองพาเธอเดินมาถึงท้ายไร่ มือกำแน่นจนรู้สึกเจ็บแปลบแต่เมื่อเธอแบมืออกถึงรู้ว่าที่ฝ่ามือทีเบือดแห้งกรังติดอยู่สักแห่งบนฝ่ามือคงโดนอะไรบาดเอาตอนที่ล้มเมื่อกี้ใบข้าวเม้มปากแน่นความอัดอั้นที่ทนเก็บมาปะทุออกราวกับภูเขาไฟระเบิด 

" ที่นี่มันเฮงซวย คนก็เฮงซวย ฉันเกลียดที่นี่ เกลียด เกลียด เกลียด!! " ใบข้าวตะโกนกรี๊ดลั่นท้ายไร่ ไม่สนใจว่าใครจะมาได้ยิน เธอหายใจฟืดฟาดระบายความโกรธออกมา 

" เฮงซวย "  

ใบข้าวหันกลับไปมองยายเยื้อนที่กำลังเลียนแบบท่าทีของเธอ 

" เฮงซวย "  

" เกลียด เกลียด " ยายเยื้อนตะโกนออกไปแบบที่ใบข้าวทำก่อนจะหันกลับมาบึนปากทำตาคว่ำใส่ใบข้าว คนถูกบึนปากใส่ที่ยังไม่หายโกรธดีก็หลุดขำออกมาทั้งน้ำตาๆที่ออกมาจากความรู้สึกที่ทั้งโกรธ โมโห แล้วก็เสียใจ 

ฮึก ฮึก ~ ใบข้าวยกหลังมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาไม่รู้จักหยุด ฝ่ามือหยาบกร้านแต่กลับอบอุ่นกำลังลูบปลอบเธออย่างอ่อนโยน 

" ไม่ร้องน้า นังหนู "  

ฮือ ~ โฮ โฮ  

ใบข้าวนั่งกอดเข่าอยู่ที่ริมสระบัว สายตาของเธอเหม่อมองไปที่ดอกบัวสีชมพูหวานที่กำลังแข่งกันเบ่งบานอยู่ในสระอย่างใจลอย ที่ข้างๆมียายเยื้อนที่กำลังร้องเพลงกล่อมเด็กกาเหว่าอยู่ 

" เจ้านกกาเหว่าเอ๋ย ไข่ให้ไว้แม่กาฟัก " ยายเยื้อนยกมือลูบผมใบข้าวไปมา สายตาของยายเยื้อนที่มองเธอมันเต็มเปี่ยมไปด้วยด้วยความรักจนใบข้าวอดสงสัยไม่ได้ว่านาทีนี้ยายเยื้อนยังมีสติอยู่ดีมั้ย 

" ยายเยื้อน " ใบข้าวเรียกเสียงเบาๆ อีกฝ่ายตอบรับในคอ " รู้มั้ยว่าคนนี้ใคร " ใบข้าวชี้ไปที่ยายเยื้อน หญิงชรามองตามแล้วก็ชี้ที่ตัวเอง 

" เยื้อน "  

ใบข้าวยิ้มแล้วพยักหน้ารับ " คนนี้ล่ะ " ใบข้าวชี้ที่ตัวเอง ยายเยื้อนนิ่งคิด  

" ใบข้าว "  

ใบข้าวพยักหน้ารัวๆ ความตื่นเต้นกำลังกระพือปีกอย่างดีใจเธอรีบดึงมือถือออกจากระเป๋ากางเกงปลดล็อคมือถือแล้วเปิดอัลบั้มรูปขึ้นมาเลื่อหน้าจอหารูปถ่ายก่อนจะแตะที่หน้าจอ ใบข้าวพยายามข่มความตื่นเต้นเอาไว้ รู้สึกปากคอสั่นไปหมด " ยายเยื้อน " ใบข้าวเรียกอีกครั้ง เยื้อนยังรับคำในคออย่างอารมณ์ดี  

" ยายเยื้อนจ๊ะ ยายเยื้อนเคยเห็นคนนี้มั้ย " ใบข้าวยื่นมือถือที่มีรูปถ่ายให้เยื้อนดู " ยายเยื้อนจำได้มั้ยว่าใคร " ใบข้าวเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เธอเฝ้ามองอากัปกิริยาของหญิงชราอย่างใจเย็น ตอนแรกก็แค่มองแต่เมื่อสายตาเริ่มเพ่งไปที่หน้าจอคิ้วสีดอกเลาก็ขมวดกัน 

" ยายเยื้อนจำได้ใช่มั้ยคะ " ใบข้าวถามย้ำ 

" กอหญ้า! "  

" ยายเยื้อนจำพี่กอหญ้าได้ใช่มั้ยคะ พี่กอหญ้าเคยอยู่ที่นี่ใช่มั้ย ยายเยื้อนจำได้ใช่มั้ย "  ใบข้าวจับแขนเยื้อนเขย่าเบาๆ " บอกใบข้าวได้มั้ยคะว่าพี่กอหญ้าไปไหน พี่กอหญ้าหายไปไหนคะ ยายเยื้อน! "  

" นังกอหญ้า! " เยื้อนหันขวับกลับมามองตาขวางใส่ใบข้าวแถมยังจับข้อมือใบข้าวบีบแน่นจนเธอร้องโอ๊ยออกมา 

" ยายเยื้อนใบข้าวเจ็บค่ะ " ใบข้าวพยายามแกะมือที่เหมือนกับคีมเหล็กของหญิงชราออก แต่อีกฝ่ายกลับบีบมันแน่นยิ่งขึ้นแถมยังจ้องเธอตาถลน 

" แก! นังกอหญ้า นังแพศยา นังคนชั่ว! " ยายเยื้อนกรี๊ดใส่ใบข้าวที่ตกตะลึงกับอาการคลุ้มคลั่งของยายเยื้อนที่คว้าเอามือถือจากเธอไปแล้วเขวี้ยงมันลงไปในสระบัว เสียงจ๋อมของวัตถุทิ้งดิ้งลงไปอย่างไม่มีวันกลับ 

" เฮ้ย! มือถือ " ใบข้าวร้องลั่น เป็นนาทีเดียวกับที่ยายเยื้อนผลักใบข้าวไปชนเข้ากับต้นหางนกยูงจนหน้าผากของใบข้าวไปกระแทกกับลำต้นอย่างจังก่อนจะรีบวิ่งหนีไป " อู้ย! เจ็บ! " ใบข้าวยกมือแตะที่หน้าผากตัวเองมีเลือดไหลซิบออกมา เธอกัดปากแน่นนึกก่นด่าชะตาชีวิตของตัวเองวันนี้ที่ไม่รู้เอาเท้าข้างไหนก้าวออกมาก่อน วันนี้ทุกอย่างของเธอถึงได้ดูบิดเบี้ยวไปหมด 

ใบข้าวหันไปวิ่งตามยายเยื้อนที่ไม่รู้เอาเรี่ยวเอาแรงมาจากไหนถึงได้วิ่งเหมือนตืดปีกแบบนั้น " ยายเยื้อน รอใบข้าวด้วย " เธอตะโกนเรียก ไม่รู้ล่ะ ยังไงเธอต้องรู้จากปากยายเยื้อนให้ได้ว่ารู้จักกอหญ้าจริงๆใช่มั้ย  

" ยายเยื้อน! -- คุณสิงห์!! " ใบข้าวเรียกชื่อสุดท้ายด้วยเสียงที่ดังกว่าปกติเพราะอารามตกใจที่จู่ๆสิงหาก็เข้ามาขวางหน้าเธอไว้ ใบข้าวผงะถอยหลังชะเง้อคอมองยะขิ่นกับมะอึกช่วยกันจับแขนของยายเยื้อนเอาไว้คนละข้าง แล้วก็ลุงเหมยกับใครอีกคนที่ใบข้าวพึ่งเคยเห็น  

" ใครน่ะ คุณ " ใบข้าวถามมองชายหนุ่มร่างสูงที่ดูอายุแล้วคงจะเท่ากับสิงหานั่นแหละ 

" วิ่งไล่ยายเยื้อนทำไม " สิงหาไม่ตอบแถมยังตั้งคำถามกลับอีก สายตาไล่สำรวจใบข้าวอย่างรวดเร็ว เขาเดินเข้าไปคว้าแขนข้างหนึ่งของใบข้าวดึงเธอเข้ามาใกล้แล้วใช้มืออีกข้างปัดปอยผมที่ร่วงลงมาให้พ้นจากหน้าผากของเธอ " ไปโดนอะไรมา! ใบข้าว!! " ใบข้าวอึกอักไม่กล้าสบดวงตาคู่ดุดันของสิงหา 

 

     

********** 

สวัสดีค่า รี้ดทุกคน 

กลับมาแล้วน้า หลังจากห่างหายไปนานเลย แหะๆ เก๊าขอโต๊ด T^T แต่ว่าเพื่อเป็นการไถ่โทษที่หายไปนาน ไรท์เลยจัดมาให้สองตอนรวดเลย ^^  ไปดูกันเลย  

ความคิดเห็น