facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ซูหว่านเข้าไปเป็นตัวละคร ‘แฟนเก่า’ ในโลกต่างมิติเพื่อวางแผนทำลายพวกตัวละครเอกที่ไม่ได้เรื่อง ไม่มีหรอกคำพูดที่ว่า “พระเอกกับนางเอกจะใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุขตลอดไป” จะมีก็แต่ ‘แฟนเก่า’ ที่ยังไม่จัดการขั้นเด็ดขาดเท่านั้นแหละ!

ตอนที่ 13 ฝันร้ายหมายเลขเก้า (13)

ชื่อตอน : ตอนที่ 13 ฝันร้ายหมายเลขเก้า (13)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 372

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ก.พ. 2564 17:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 13 ฝันร้ายหมายเลขเก้า (13)
แบบอักษร

 

“อี้จื่อเซวียน มาตกลงกันไหม” 

อี้จื่อเซวียนไม่ได้หันไปตามเสียงเนือยของฉีมู่ นึกออกว่าตอนนี้สีหน้าของอีกฝ่ายคงฉายท่าทียกตนข่มคนอื่นอยู่ไม่มากก็น้อย 

“ไม่ละ” 

อี้จื่อเซวียนคลายกลอนประตูพร้อมมือที่กำลังจับอยู่ที่ลูกบิดราวกับจะเปิดประตูออกไปในทันที 

“นายไม่อยากรู้ว่าหมายเลขที่จริงของนายคืออะไรบ้างเหรอ” 

เป็นอีกครั้งที่เสียงของฉีมู่ดังขึ้นด้วยความแน่วแน่ 

ร่างของอี้จื่อเซวียนที่กำลังจากไปชะงักงัน “ทำไมฉันถึงควรเชื่อใจนายล่ะ” 

แม้กระนั้นลึกๆ เขาก็ยังอยากรู้คำตอบว่าฉีมู่ควรค่าแก่การไว้ใจของเขาหรือไม่ หากสิ่งที่อีกฝ่ายพูดเป็นเรื่องที่กุขึ้นมา เกรงว่าก็คงไม่มีใครรู้นอกจากเจ้าตัวเอง 

“นายเองก็เลือกว่าจะไม่เชื่อฉันได้ ไม่มีใครบังคับนายหรอก ถึงยังไง…” 

ฉีมู่ซึ่งนั่งอยู่บนโซฟาเบี่ยงหน้าไปด้านข้างน้อยๆ “และมันก็ปลอดภัยที่สุดถ้าเราอยู่ด้วยกันอยู่แล้ว มันเป็นทางเลือกของเราว่าจะอยู่เป็นกลุ่มหรืออยู่ตามลำพัง ทุกอย่างขึ้นอยู่กับตัวนายเอง แน่นอนว่าถ้านายทนเห็นฉันกับเสี่ยวหว่านจู๋จี๋กันทั้งวันต่อหน้านายไม่ได้ งั้นฉันก็จนปัญญาเหมือนกัน ใครใช้ให้ฉันรักเธอมากขนาดนี้กันล่ะ ถ้าเธอตายฉันก็คงอยู่ไม่ได้เหมือนกัน” 

“ไปตายซะ!” 

ซูหว่านที่กลับมาในห้องนั่งเล่นทันได้ยินคำพูดสุดท้ายของฉีมู่ เธอปาเสื้อสูทที่ถืออยู่ใส่หน้าฉีมู่ก่อนเอ็ดเขาเสียงแข็ง 

“โอ๊ย ตีก็นับเหมือนการจูบ ด่าก็เหมือนกับความรัก ฉันรู้ว่าเธอรักฉันนะ” 

ฉีมู่คว้าเสื้อที่แหมะอยู่บนหน้าเขาและส่งยิ้มกะลิ้มกะเหลี่ยให้ซูหว่าน 

หน้าไม่อาย 

ซูหว่านค้อนมองเขาก่อนหันไปทางอี้จื่อเซวียนซึ่งอยู่ที่ประตูด้วยท่าทีเฉยชา “ทำไมนายยังไม่ไปอีกล่ะ” 

ไม่นานก่อนหน้านี้ซูหว่านยังคิดจะทิ้งศักดิ์ศรีตัวเองเพื่ออี้จื่อเซวียน แต่ในตอนนี้เธอกลับกลบฝังความคิดนั้นไปจนมิด 

เธอนึกไม่ถึงว่าตัวเองจะเป็นผู้หญิงไร้ยางอายในสายตาของอี้จื่อเซวียน  

ที่แท้เขาก็ไม่เคยย้อนมองตัวเองเลย 

ลูกผู้ชายตัวจริงถ้าเขาชอบพอผุ้หญิงคนหนึ่ง ต่อให้พวกเขาจะแยกทางกัน ต่อให้หญิงสาวคนนั้นจะตีจากไป เขาก็คงทำได้แต่เสียใจบ้าง และคงไม่ทำตัวงี่เง่าและอวดดีจนอุกอาจไปทำร้ายจิตใจคนอื่นอย่างอี้จื่อเซวียน 

ครั้นมาคิดทบทวนทุกอย่าง ยามรักแท้กลายเป็นเรื่องในอดีต การทำให้ใครคนหนึ่งด้อยค่าเมื่อหันหนีไปเช่นนี้ เขายังเป็นลูกผู้ชายอยู่หรือเปล่า 

ซูหว่านผิดหวังเต็มที เธอเป็นลูกสาวของครอบครัวเล็กๆ ในเมืองใหญ่ เธอไม่เคยรู้สึกสูงส่งหรือถูกดูถูกแบบนี้มาก่อน 

เมื่อได้ยินวาจาเสียดสีของเธอ เขาหันไปและพบว่าเธอมองเขาด้วยท่าทีรวดร้าว อี้จื่อเซวียนอดที่จะเย้ยหยันในใจไม่ได้ นี่เธอกำลังเสแสร้งต่อหน้าฉีมู่อยู่หรืออย่างไร 

เธอทำเหมือนกันว่าเขาเป็นคนใจไม้ไส้ระกำที่ทำร้ายเธออย่างไรอย่างนั้น 

อี้จื่อเซวียนพลันรู้สึกไม่อยากไปในจังหวะนั้นเอง 

สายตาของเขาหยุดอยู่ที่ฉีมู่ ตอนนี้อีกฝ่ายกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ที่โซฟา ทำเนียนคล้ายไม่มีใครอยู่ด้วย โยนเสื้อเปื้อนเลือดไปไกลบนพื้น 

“ฉีมู่ ไม่ใช่ว่าฉันร่วมมือกับนายไม่ได้หรอกนะ แต่เดิมพันของนายมันไม่พอต่างหาก” 

น้ำเสียงและท่าทีของอี้จื่อเซวียนเต็มไปด้วยความมั่นใจ เขาเองก็มีความสามารถจะช่วยชีวิตตัวเองถึงได้กลายเป็นคนที่ถือดีเต็มตัว 

อี้จื่อเซวียน… 

ฉีมู่จ้องเขาเขม็ง 

อี้จื่อเซวียนคนนี้เป็นตัวปัญหาที่แท้จริง ฉีมู่จำได้ว่าเฉินอวี้เฟิงเคยบอกว่าสำหรับเจ้าตัว มองอี้จื่อเซวียนแล้วดูเป็นคนขี้เล่นและร่าเริง หากแต่ในความเป็นจริงเขาเป็นเด็กที่มาจากบนเขาพร้อมหัวใจที่เปราะบางและมีปมด้อย น้องชายคนอื่นๆ ในหอพักมักจะเอาใจใส่และไม่เคยมีปากเสียงกับเขาสักครั้ง     

อี้จื่อเซวียนในแบบนี้อยู่ๆ ก็กลายเป็นคนหยิ่งยโสและอวดเก่ง อะไรทำให้เขามั่นใจขนาดนี้กัน 

ฉีมู่มองอี้จื่อเซวียนด้วยความสนใจ “เมื่อกี้ฉันลืมบอกซูหว่านไปว่าทุกคนที่ถูกพวกผีฆ่าจะกลายเป็นผีด้วยทันที พูดอีกอย่างก็คือศัตรูของเราจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ” 

“หืม” 

พอได้ยินคำพูดของฉีมู่อี้จื่อเซวียนก็เลิกคิ้ว พูดถึงเรื่องนี้ก็มีปัจจัยที่คาดไม่ถึงโผล่ขึ้นมามากมาย 

แม้ว่าอี้จื่อเซวียนจะมั่นใจในความสามารถของตัวเอง ทว่าอันที่จริงพลังของเขาก็มีขีดจำกัดทั้งช่วงเวลาและจำนวนครั้ง เขาไม่อาจใช้ได้มากกว่าสิบครั้งต่อวัน สิบครั้งอาจดูเยอะหากแต่ในโลกที่เต็มไปด้วยเรื่องคับขัน มันก็ออกจะอันตรายอยู่มาก ยิ่งไปกว่านั้น… 

เขาจ้องฉีมู่และเลื่อนสายตาไปทางซูหว่านอย่างหวาดระแวง ตอนนี้ทั้งสองยังท่าทางไว้ใจได้ อย่างน้อยก่อนที่ฉีมู่จะปรากฏตัว อี้จื่อเซวียนก็มีโอกาสใกล้ชิดกับซูหว่าน เธอไม่ได้ลงมือแต่อย่างใดในช่วงที่เขาดูไม่ได้ระวังตัว  

ดังนั้นอย่างน้อยเธอก็ยังมีชีวิตอยู่ในตอนนี้ 

ส่วนฉีมู่… 

เขาค่อนข้างจะมีพิรุธ น่าจะเป็นความลับที่เขาไม่ต้องการให้ใครล่วงรู้ การอยู่กับเขาดีกว่าการแยกกัน มันดีกว่าการถูกเขาปั่นหัวอยู่ลับหลังมากโข 

อี้จื่อเซวียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าให้ฉีมู่ “ฉันจะยอมรับข้อตกลงนี้ นายยังมีเงื่อนไขอะไรหรือเปล่า” 

ในเมื่อมันเป็นข้อตกลง อี้จื่อเซวียนเชื่อว่าฉีมู่ต้องการบางอย่างจากเขา ไม่เช่นนั้นคงไม่เอ่ยเสนอและมาร่วมมือกับเขาอย่างแน่นอน 

“ฉันมีเงื่อนไขข้อหนึ่ง” 

ฉีมู่หุบยิ้มและมองจ้องอี้จื่อเซวียนเขม็ง “ฉันอยากให้นายทำบางอย่าง ถ้าเราเจออันตรายด้วยกัน ฉันหวังว่านายจะใช้พลังของนายช่วยฉันปกป้องซูหว่านให้ดีที่สุด ฉันไม่ได้หวังให้นายคอยปกป้องเธออยู่แล้ว ครั้งเดียว ฉันต้องการนายตอนที่ฉันหัวหมุนกับการทำอย่างอื่น แค่ปกป้องเธอครั้งเดียวเท่านั้น จำเอาไว้ละ อี้จื่อ 

เซวียน นี่เป็นสัญญาลูกผู้ชาย นายจะไม่ตกลงก็ได้ ถ้านายทำอย่างนั้นงั้นข้อตกลงของเราก็เป็นโมฆะ ถ้าตกลงนายก็ต้องทำตามเงื่อนไขแต่โดยดี อย่าคิดหลอกฉันเชียว!” 

เสียงของฉีมู่แผ่วเบาลง อี้จื่อเซวียนกับซูหว่านมองอย่างประหลาดใจ ราวกับมันเป็นครั้งแรกที่ได้รู้จักเขา       

“เสี่ยวหว่าน เธอซาบซึ้งกับคำพูดของฉันใช่ไหม อย่างนั้น…ก็มอบหัวใจเธอให้ฉันเป็นไงล่ะ” 

ครั้นฉีมู่สังเกตเห็นประกายวูบไหวในสายตาซูหว่านเขาก็ตามรุกเกี้ยวทันที เขาไม่ลืมจะเผยแววรักใคร่ ซูหว่านที่ใจเต้นรัวเล็กน้อยเบือนหน้าหนีด้วยความหงุดหงิดทันทีเมื่อเห็นว่ารอยยิ้มของเขาเป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ยิ้มออกมา 

อี้จื่อเซวียนประเมินฉีมู่อย่างรอบคอบอีกครั้ง ฉีมู่คนนี้จะเป็นคนบูชาความรักขนาดนี้ไปได้หรือ  

ความคิดเห็น