สามกันยา

ขอบคุณที่รักกัน ❤

ชื่อตอน : ตอนที่ 18

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.2k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ธ.ค. 2559 14:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 18
แบบอักษร

 

 

     เธอเดินมาตามทางเล็กที่ตัดมาสู่เรือนไม้ ไขกุญแจเข้ามาในบ้าน เดินผ่านห้องแม่น้ำตาก็พาลจะไหล หญิงสาวรีบวิ่งเข้าห้อง ปิดประตูแล้วก้มหน้าร้องไห้อยู่คนเดียว

     เวลาผ่านไปพักใหญ่ เธอรู้สึกปวดหัวจากการร้องไห้อย่างหนักเป็นเวลานาน หญิงสาวพยายามรวบรวมความเข้มแข็ง 'เธอยังมีชีวิตอยู่ และชีวิตต้องดำเนินต่อไป' หญิงสาวนึกถึงคำพูดของลุงสัปเหร่อ

     มัจฉาเช็ดน้ำตาแล้วหยิบผ้าเช็ดตัวเข้าห้องน้ำไป สายน้ำช่วยขับไล่ความอ่อนล้าได้เป็นอย่างดี  เมื่อออกจากห้องน้ำมา เธอนึกถึงภาพวันเก่า ๆ คิดถึงใครบางคนที่ปีนหน้าต่างเข้ามาหา คนที่เคยดูแลเอาใจใส่เธอยามที่จิตใจอ่อนแอ เธออยากกลับไปอยู่ในช่วงเวลานั้น และอยากหยุดทุกอย่างไว้เพียงเท่านั้น แม้จะรู้ว่ามันเป็นเพียงภาพลวงตาที่เขาสร้างขึ้นมาก็ตาม...

     หญิงสาวมองเหม่อออกไปทางบ้านใหญ่ ป่านนี้เขาคงนอนกอดคนที่เขารัก คงจะหลับฝันดีทั้งคืนเลยสินะ คิดเองก็เจ็บปวดเอง

     มัจฉาไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกจากหัว เดินไปที่เตียงแล้วล้มตัวลงนอน พยายามข่มตาให้หลับ แต่กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ที่ติดหมอนทำให้เธอคิดถึงเขายิ่งนัก หญิงสาวน้ำตาไหลอีกครั้ง เธอร้องไห้อย่างทรมานจนหลับไป

     ฝ่ายคนใจร้ายที่มัจฉาคิดถึงนั้น เมื่อคุณสมรอนุญาตให้เขานอนร่วมห้องกับพิมพ์ขวัญได้ ชายหนุ่มก็ดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่ ไม่มีใครรู้เรื่องพิมพ์ขวัญตั้งครรภ์ เพราะอาชากระซิบบอกเขาคนเดียว นั่นเป็นเหตุที่ทำให้การสะสางยืดเยื้อออกไปนาน

     ความจริงเขาต่อยอาชาจนหนำใจในเวลาอันรวดเร็ว ถึงจะโกรธมาก แต่ก็ดีใจที่ได้เธอกลับมา แต่เมื่อจะเลิกรา อาชากลับบอกว่าฝากดูแลพิมพ์ขวัญกับลูกในท้องของเธอด้วย เพราะเขาต้องทำงานบางอย่างให้คุณมังกร สิ้นคำพูดเท่านั้น ไฟโทสะลุกโชน เเผดเผาจิตใจของอินทรีให้ทำลายล้างทุกสิ่ง

     ขณะนี้ชายหนุ่ม คุกเข่าพร้อมกับกุมมือเรียวของพิมพ์ขวัญไว้ เขาให้คำมั่นว่าจะดูแลเธออย่างดี คำพูดมากมายที่ท่วมใจ กล่าวออกมาได้เพียงเท่านี้
หญิงสาวรู้เเละเข้าใจถึงความรู้สึกของอินทรี แต่ที่เธอยอมอยู่กับเขา ไม่ใช่เพราะความรัก แต่เป็นเพราะอาชาบอกให้รออยู่ที่นี่ เสร็จงานเมื่อไหร่ เขาจะมารับเธอกลับไป

     ชายหนุ่มห่มผ้าห่มให้หญิงคนรัก ก่อนจะหอมที่หน้าผากมน บอกราตรีสวัสดิ์ ส่วนตัวเองเดินมานอนที่โซฟา ไม่อยากทำตัวให้พิมพ์ขวัญลำบากใจมากไปกว่านี้

     ขณะที่เดินไปปิดไฟกลางห้อง เขาเหลือบเห็นโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะหนังสือ

     เขาลืมเจ้าของของมันไปเสียสนิท ป่านนี้จะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้...

 

     ในที่สุดก็ทนการรบเร้าของตนเองไม่ไหว  อินทรีมายืนที่หน้าเรือนเล็กโดยไม่รู้สึกตัว ชายหนุ่มลังเลใจว่าจะเข้าไปในบ้านดีหรือไม่ เขาเพียงแต่จะเอาโทรศัพท์มาคืนเธอเท่านั้น

     สุดท้ายก็ตกลงใจว่าจะเข้าไปดูเธอสักหน่อย...

     ร่างสูงปีนเข้ามาทางหน้าต่างที่เปิดไว้รับลม แสงจันทร์ที่สาดส่อง ทำให้มองเห็นแก้มขาวชัดเจน ผิวนวลยามต้องแสงจันทราทำให้เขาห้ามใจไม่ได้ เผลอมือลูบไล้ร่างบาง

     หญิงสาวรับรู้ถึงความผิดปกติ กลิ่นหอมที่คุ้นเคยลอยเข้าจมูก เธอคิดว่าตัวเองคิดถึงเขาจนฝันไป

     แต่เมื่อลืมตามอง ก็พบว่าใครบางคนนั่งอยู่ริมเตียง ปัดผมที่ปลิวมาปรกหน้าให้

    "พี่อินทรี? พี่อินจริง ๆ เหรอคะ หรือว่ามัดฝันไป?" หญิงสาวหยัดตัวขึ้น เอื้อมมือน้อยไปสัมผัสใบหน้าของคนในเงามืด

    "พี่เองครับ" มือใหญ่จับมือที่กุมใบหน้าของเขามาจูบ "นี่พี่เอง มัดไม่ได้ฝัน"

    "พี่อินทรี มัดคิดถึงพี่มากเลย พี่อินทรี" หญิงสาวสวมกอดเขาอย่างแสนรัก

 

    แต่ภาพที่เจ้าของชื่อเห็นคือหญิงสาวนอนละเมอ กอดหมอนข้างแน่นหนึบ เขาแค่นหัวเราะ นึกขำที่ตัวเองถูกฝันถึงแบบนี้...

 

 

###

 

ความคิดเห็น