ทาสแมวดำ

ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนน้าา~ รัก reader ทุกคนเลยย

ระวังครั้งที่ 26

ชื่อตอน : ระวังครั้งที่ 26

คำค้น : นิยาย y , yaoi , Boy's love , เจxฉ่อย , นิยายกวนตีน , นิยายตลก , นิยายคอมเมดี้

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.6k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 30 เม.ย. 2559 00:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ระวังครั้งที่ 26
แบบอักษร

 

ระวังครั้งที่ 26

 

เช้านี้ผมก็เก็บตัวอยู่ในห้องไอ้เจก็ไม่ได้มาเรียกแต่อย่างใด ทั้งๆที่วันนี้เป็นวันหยุดมันแต่มันก็ออกไปไหนไม่รู้ตั้งแต่เช้า อาการผมก็ดีขึ้นกว่าเมื่อวานอยู่นิดหน่อย และวันนี้ผมก็ขาดเรียนไปโดยปริยาย เนื่องจากสาเหตุอะไรก็น่าจะพอรู้กันดีนะครับ

            กิ๊งก่อง!

            “ไอ้เจ-”

ทันทีที่จะเอ่ยปากเรียกไอ้เจผมก็นึกขึ้นได้ว่ามันไม่อยู่บ้าน ผมเลยต้องลงไปเปิดประตูเอง

            “เป็นไงมั่ง เห็นมึงไม่ไปเรียน”

ไอ้ขุนทองที่มาหาผมเพื่อมาถามอาการ จะให้บอกว่าเจ็บก้นมากเลย เมื่อวานกูโดนแทงก็ยังไงอยู่

            “สบายขึ้นแล้วล่ะ ขอบใจมึงมาก”

            “ใจคอมึงจะไม่ให้เพื่อนเข้าไปนั่งในบ้านหน่อยหรอ?”

            “เออลืม เข้ามาๆ”

ไอ้ขุนทองก็เดินเข้าไปนั่งที่โซฟาส่วนผมก็ปิดประตูแล้วเดินตามไป

            “เมื่อวานกูโคตรตกใจเลย ไอ้เจมันวิ่งหามึงไปทั่วมหาลัยเลย ตัวนี่โชกเหงื่อเชียว แต่ดีนะที่มาเจอกูก่อน มันเลยบอกว่ามึงอยู่กับยู ไอ้ยูมันต้องมีแผนอะไรแน่ๆต้องรีบไปช่วยมึง”

วิ่งตามหาตลอดเลยหรอ นี่มันโดดเรียนออกมาตั้งแต่กี่โมงกันแน่!

            “ดูมันเป็นห่วงมึงมากเลยนะ มึงไม่เป็นไรมากก็ดีแล้ว อะนี่กูเอาโน้ตที่จดเผื่อมาให้มึงด้วย”

มันพูดพลางล้วงกระเป๋าไปหยิบแผ่นกระดาษรายงานมาให้ผม

            “เออขอบใจมากนะ”

            กิ๊งก่อง!

ยังไม่ทันจะคุยกันเท่าไรก็มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญมากดกริ่งหน้าบ้านอีกแล้ว คราวนี้ใครอีกล่ะ

            ปัง!

ทันทีที่เปิดประตูออกก็แทบปิดประตูกลับไม่ทัน

            “ใครหรอมึง”

ไอ้ทองถามผมทันที

            “เปิดประตู! ได้ยินไหม! เรามีเรื่องต้องคุยกัน! กล้าดียังไงมาปิดประตูใส่หน้าฉัน! เปิดประตูออกมานะโว้ย!”

สิ้นคำถามไอ้ทองเสียงอันแสนคุ้นหูก็ดังขึ้นทันที และทุกคนก็รู้ว่าใคร ไอ้ยูครับ!

            “มาทำไม!” ผมถามมัน

            “มาคุย!”

            “คุยอะไร!”

            “เปิดประตู!”

ยังไงทางผมก็มีสองคนแต่มันมาคนเดียว ถึงทางผมจะมีคนแคระเป็นพวกก็ตามก็คงจะไม่ได้เสียเปรียบอะไร ผมเลยตัดสินใจเปิดประตู คนตรงหน้ายืนกำมือแน่นดวงตาแดงก่ำสีหน้าโกรธจัดราวกับผมไปเหยียบทะเบียนบ้านมันหรือไปฆ่าพ่อแม่มันตาย

            “ทำไมถึงไม่ปล่อยคลิปไปล่ะ!”

ทันทีที่เห็นผมมันก็ยิงคำถามใส่

            “กูไม่มีคลิปตั้งแต่แรก ก็แค่ขู่ ถึงมีก็ไม่ได้คิดจะปล่อยจริงๆหรอก”

ผมอธิบายให้มันฟัง

            “แล้วทำไมไม่ไปแจ้งตำรวจ!”

            “กูก็ไม่ได้เสียหายอะไรมึงกับกูก็ใกล้จะเรียนจบจะรับปริญญากันแล้วทั้งคู่ กูไม่อยากทำให้ใครเสียอนาคต”

            “โง่หรือเปล่า! ทำแบบนี้ฉันก็จะยิ่งชอบนายมากขึ้นรู้ตัวไหม! ฉันคิดว่าถ้าทำให้นายเกลียดจนทำลายฉันจนฉันไม่เหลืออะไรก็สามารถจะตัดใจได้แล้วแท้ๆ! ทั้งที่ฉันทำไปขนาดนั้นก็ยังอยู่เฉยๆได้อีก! นายมันโง่ขนานแท้เลย!”

มันพูดพลางจ้องหน้าผมอย่างไม่ละสายตา

“เออ แล้วก็มีคนขอมาว่าอย่าแจ้งความ ถ้าจะแจ้งก็ให้บอกว่ามันเป็นคนทำพียงคนเดียว แล้วบอกด้วยว่าถ้าไม่มีมึงก็ไม่เหลือใครอีกแล้ว มึงเป็นคนสำคัญที่สุดสำหรับมันขาดมึงมันอยู่ไม่ได้”

มันทำท่าตกใจนิดหน่อย

            “ใคร”

            “คนที่อยู่กับมึงนั่นแหละ เห็นว่าชื่อไลฟ์นะ”

จู่ๆมันก็กลับมากำมือแน่นและทำสีหน้าโกรธจัดอีกครั้ง

            “แส่ไม่เข้าเรื่อง!”

แล้วมันก็เดินจ้ำอ้าวออกไปแล้วก็หยุดชะงัก

            “ขอบอกไว้เลยฉันจะไม่ยอมลามือง่ายๆแน่!”

มันพูดโดยไม่หันมามองแม้แต่หน้าของผม

            “ตัดใจซะเถอะ เพราะยังไงกูก็มีคนที่กูอยากดูแลและอยากใช้ชีวิตอยู่ด้วยแล้ว!”

            “ใครจะไปสน!

แล้วมันก็เดินไปขึ้นรถที่จอดอยู่หน้าบ้าน เป็นลูกคุณหนูก็ดีแบบนี้แหละน้า

            “ใครหรอคนที่มึงอยากจะใช้ชีวิตอยู่ด้วย”

ไอ้ทองมันทำสีหน้าอยากรู้อยากเห็นทันที

            “กูก็พูดไปอย่างนั้นแหละน่า หมดธุระมึงก็กลับไปพักผ่อนไป”

            “อะไรว้า หมดธุระก็ไล่เพื่อนหนีเลยว่างั้นเหอะ”

            “ไม่ใช่อย่างนั้น กูจะขึ้นไปนอนมึงมาขัดจังหวะการนอนกูไอ้สัส”

            “เค้ กลับก็ได้หมดธุระกูแล้วนิ”

มันพูดจาประชดประชันใส่ผม

            “วันนี้ก็อยากนอนจริงๆ จะงอนกูหาพ่อมึงหรอ”

            “กลับก็ได้ ไม่ให้กูอยู่เป็นเพื่อนจริงง่ะ”

            “ไม่ต้อง”

            “กูไม่อยู่อย่าร้องไห้หานะ”

            “เออไม่ร้อง”

            “กูจะไปแล้วไม่ต้องรั้งกูไว้นะ”

            “เออไม่รั้ง”

            “อยู่บ้านคนเดียวอย่าเปิดประตูให้คนแปลกหน้าเข้าบ้านนะ”

            “กูโตแล้วคิดเองได้”

            “กูไปแล้วอย่ามาบ่นคิดถึงกูล่ะ”

            “เออไม่บ่น”

            “กูจะ-”

            “ไอ้เหี้ยแคระ จะไปก็ไป ลีลาอยู่ได้ไอ้ควาย! กูต้องการนอน! ตอนนี้! เดี๋ยวนี้! เวลานี้! มามัวโอ้เอ้กวนตีนกูอยู่ได้! เดี๋ยวกูซัดแม่งให้แคระกว่าเดิมเข้าขั้นมินเนี่ยนไปเลย! โอเคไหม!”

ผมก็ปล่อยให้มันมายืนกวนตีนตั้งนานสองนานแหม่

            “เออๆ ไปแล้วๆ ล้อเล่นแค่นี้เองโถ่ ถ้าไม่ติดว่ากูเตี้ยกูได้เป็นเดือนมหาลัยแล้วโว้ย!”

            ปัง!

มันพูดทิ้งท้ายแล้วปิดประตูออกไปทันที ผมคิดว่าลึกๆในใจผมก็คงรู้สึกเหมือนไอ้เจแต่จิตใต้สำนึกมันร้องบอกว่าไม่ได้นะ มันผิดนะ นั่นน้องชายนะ แล้วถ้าผมทำเป็นเมินจิตใต้สำนึกพวกนั้นล่ะ!

ความคิดเห็น