ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : PART 28

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 33

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ม.ค. 2564 15:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
PART 28
แบบอักษร

#ไลลา Talk

"เป็นอะไรรึป่าวครับคุณ" ฉันเงยหน้ามองผู้ชายที่ฉันเพิ่งเดินชนเค้าเมื่อกี๊ ไม่น่าใจลอยเลยเรา ทำไมฉันต้องไปนึกตามคำพูดที่เคย์บอกจะมารับฉันด้วยนะ มีเรื่องตั้งแต่เริ่มงานวันแรกแบบนี้คงไม่ใช่ลางร้ายหรอกนะ

"ไม่เป็นไรเลยค่ะ คุณเจ็บตรงไหนรึป่าวคะ" ฉันตอบพร้อมลุกขึ้นปัดฝุ่นตามเนื้อตัว แต่ตอนนี้รู้สึกเหมือนเท้าฉันกำลังเหยีบอะไรบางอย่าง

"ไม่ครับ ว่าแต่คุณเห็นแว่นผมบ้างรึป่าวครับ ตอนนี้ผมมองอะไรไม่ค่อยชัดเลยช่วยผมหาหน่อยได้มั้ย"

"ได้ค่ะๆ" ฉันตอบพร้อมกับช่วยหาแต่เหมือนว่าจะไม่ต้องไปหาตรงไหนไกลเพราะมันอยู่ใต้เท้าฉันในสภาพเลนส์แตกขาหัก โอ้ย ซวยจริงๆยัยไลลาเอ้ย

"เจ็บตรงไหนรึป่าว" ฉันหันตัวไปตามแรงกระชากของผู้มาใหม่พอหันไปมองก็ไม่ใช่ใครที่ไหน เคย์นั้นแหละ นี่เค้ายังไม่ไปไหนอีกเหรอเนี่ย เค้าจะรู้มั้ยว่าตัวเองเป็นสาเหตุทำให้ฉันใจลอยจนต้องมาเดินชนคนอื่นแบบนี้ แต่จริงๆจะไปโทษว่าเป็นความผิดเค้าก็ไม่ถูกนี่ ฉันมันใจลอยเอง

"ไม่ ไม่เลย" ฉันตอบเพื่อให้เค้าคลายความกังวลลงเพราะดูจากสีหน้าเคย์แล้วเค้าดูจะกังวลมาก จับฉันหันซ้ายหันขวาจนเวียนหัวไปหมดแล้ว

"อะ เอ่อ ขอโทษที่ขัดนะครับ แต่คุณเจอแว่นผมรึป่าว" อ่า ฉันลืมนายนี่ไปสนิทเลย เอ๊ะ ฉันเพิ่งจะมองหน้าผู้ชายคนนี้ชัดๆ จะว่าไปก็หล่อดีเหมือนกันแฮะ ไม่สิ ไม่ได้ๆ ฉันจะมากรี๊ดผู้ชายคนอื่นต่อหน้าพ่อของลูกไม่ได้ เอ๊ะหรือว่าจะได้ เค้าเป็นพ่อของลูกแต่ไม่ใช่สามีฉันนี่นา แบบนี้ฉันก็ยังโสดสิๆ คิคิ

"เอ่อ พอดีว่าฉันบังเอิญเหยียบแว่นของคุณเข้าน่ะค่ะ ตอนนี้มันแตกซะแล้ว ขอโทษด้วยนะคะ" ฉันตอบพร้อมกับโค้งให้เค้า190องศา ด้วยความรู้สึกผิด

"อ่า ถ้าเป็นแบบนี้ก็แย่เลยนะครับ ถ้าไม่มีแว่นผมจะมองไม่ค่อยเห็นอะไรน่ะครับ คุณช่วยเดินไปส่งผมที่ห้องพักแพทย์ซักครู่ได้มั้ยครับผมมีแว่นสำรองอีกอันอยู่ที่ห้อง"

"ได้ค่ะ/ไม่ได้" ฉันหันไปมองอีกคนที่ตอบขึ้นมาพร้อมๆกับฉัน อะไรของเค้านะ

"เธอไม่ต้องไปทำงานแล้วหรือไง"

"ก็ไป แต่ฉันทำให้แว่นของเค้าหักนะ ฉันต้องรับผิดชอบสิ"

"งั้นเธอไปทำงานเลย เดี๋ยวฉันเดินไปส่งเค้าเอง"

"ห้ะ ฉันคิดตามสิ่งที่เคย์บอกระหว่างนั้นสายตาก็เหลือบไปเห็นเวลาในนาฬิกาที่บอกว่าอีกไม่กี่นาทีฉันจะไปทำงานสาย ฉันไม่อยากจะสายตั้งแต่วันแรกหรอกนะ เพราะฉะนั้นเลยตัดสินใจให้เคย์ไปส่งผู้ชายคนนั้น

"งั้นฝากด้วยนะ คุณคะ เดี๋ยวเพื่อนของฉันจะไปส่งคุณนะคะ ไม่ต้องกลัวนะคะ"

"เพื่อนเหรอ?" เคย์ถามพร้อมกับชักสีหน้าไม่พอใจนิดหน่อย ถ้าให้บอกว่าพ่อของลูกมันก็คงแปลกๆอะ บอกว่าเป็นเพื่อนนั้นแหละดีแล้ว

"ฉันต้องไปแล้วนะ ฝากด้วย อะเอ่อคุณคะนี่เงินค่าแว่นค่ะ ขอโทษอีกครั้งนะคะ" ฉันยื่นเงินไปให้แต่เหมือนเค้าจะมองเห็นไม่ค่อยถนัดฉันจึงจับมือเค้าขึ้นมารับเงินไว้

"เอ่อ ไม่เป็นไรครับ"

"รับไปเถอะค่ะ" ฉันบอกพร้อมกับรีบๆเดินออกไปเพราะถ้ายังมัวคุยแบบนี้คงได้สายแน่ๆ

#เคย์ Talk

"เดินตามมาสิ" ผมบอกผู้ชายที่กำลังหันซ้ายหันขวา

"อะ เอ่อครับ แต่ผมมองไม่ค่อยเห็นรบกวนเดินช้าๆนะครับ"

"เออ" ทำไมต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยวะเนี่ย

"นั่นหมอเกนตะรึป่าว"

"หะ ห้ะ ใช่ครับ นั่นใครผมมองไม่ค่อยชัด"

"อ้าวนี่ฉันเพื่อนนายไง แล้วแว่นไปไหน" ผมฟังที่2คนนั้นคุยกันเข้าใจว่าคงเป็นเพื่อนกันแบบนี้ก็มีคนเดินไปส่งแล้วน่ะสิ งั้นผมขอตัวล่ะ

หลังจากนั้นผมก็รอเวลาที่ไลลาจะเลิกงานแล้วมารับเธอ โดยพาลูกชายตัวน้อยของเรามาด้วย เลย์พอได้เห็นแม่กำลังเดินมาก็ดีใจใหญ่ แต่ผมกับรู้สึกขัดใจนิดๆที่ไลลาเดินมาพร้อมไอ้หมอเมื่อเช้า ครั้งนี้มันใส่แว่นแล้วเลยไม่ต้องมีใครคอยช่วยประคอง

"เราลงไปรับคุณแม่กันดีกว่า" ผมบอกพร้อมกับเดินลงรถอ้อมไปเปิดประตูฝั่งข้างๆแล้วอุ้มเลย์ลงมา ลูกชายผมพ่อได้ลงมาก็ดี๊ด๊าใหญ่

"แม่ แม่ๆๆๆ" เลย์ตะโกนเรียกไลลาที่กำลังคุยหัวเราะกับไอ้แว่นนั้นจนเธอต้องหันมามอง แววตาเธอดูตกใจปนประหลาดใจนิดหน่อย ต่อมาก็เปลี่ยนเป็นแววตาที่อบอุ่นเหมือนเคย แววตาที่มีไว้ให้สำหรับเลย์ไม่ใช่ผม

"ไงครับลูกชายแม่" พอไลลาเดินมาใกล้ๆเลย์ก็พยาดิ้นลงจากอ้อมแขนผม คงอยากให้แม่อุ้มล่ะสิ

"อยู่นิ่งๆสิครับเดี๋ยวตกนะ" ไลลาเอ็ดเลย์ไปนิดหน่อยเพราะตอนนี้เลย์กำลังดิ้นขลุกอยู่ในอ้อมกอดผม

"เอ่อ นี่ลูกคุณไลลาเหรอครับ" เสียงของไอ้เเว่นนั่นถามขึ้นมา

"ใช่ค่ะ ลูกไลลาเอง" เธอตอบพร้อมกับส่งยิ้มอย่างเป็นมิตรให้มัน

"ว้าว เด็กคนนี้น่ารักมากเลยนะครับ" มันบอกพร้อมกับเดินมาใกล้ๆ เลย์แต่เหมือนเลย์จะเบี่ยงหน้าออก ทำดีมากลูกพ่อ

"เอ่อ แกคงไม่ค่อยคุ้นชินกับคนแปลกหน้าน่ะค่ะ"

"เลย์ครับนี่เพื่อนแม่เอง เพื่อน" เธอพยายามอธิบายให้เลย์ฟัง แต่ว่ารู็จักกันยังไม่พ้นข้ามวันนี่เรียกว่าเพื่อนกันได้แล้วเหรอ

"กลับเถอะ ลูกหิวแล้ว" ผมบอกพร้อมกับใช้มือข้างที่ว่างอยู่จูงมือไลลาออกมาจากตรงนั้น เลย์น่ะผมอุ้มด้วยมือข้างเดียวก็ได้สบายมาก

"อะ อือ งั้นฉันกลับก่อนนะคะคุนเกนตะ พรุ่งนี้เจอกันค่ะ" พรุ่งนี้ก็ยังต้องเจอกันอยู่สินะ หึ

"ดูเธอสนิทกับผู้ชายคนนั้นจังเลยนะ" ผมถามไลลาที่กำลังหยอกล้อกับลูกชาย

"อือ นิดหน่อย เราบังเอิญเจอกันระหว่างที่ฉันกำลังรอนายมารับน่ะ" เธอตอบแต่สายตาก็ยังคงไม่ได้สนใจมองผม

"อืม"

#ไลลา Talk

"แล้วเป็นยังไงบ้าง เหนื่อยมั้ย"

"ไม่มากเท่าไร" ฉันตอบเคย์พร้อมหันไปยิ้มบางๆให้เค้า ตอนที่เห็นเคย์กับลูกเดินลงมารับบอกตรงๆฉันตื่นเต้นปนตกใจ ฉันไม่เคยคิดจะปิดใครเรื่องที่ตัวเองมีลูกอยู่แล้ว เพราะงั้นการที่เคย์พาลูกมารับฉันด้วยจึงไม่ใช่ปัญหา ฉันดีใจด้วยซ้ำที่ได้เจอหน้าลูกเร็วขึ้น

-บ้าน-

-Line ขนมปัง-

"(ทำงานวันแรกเป็นไงมึง)" ฉันเปิดหน้าจอโทรศัพท์ขึ้นมาดูแจ้งเตือนแชทขนมปังเพื่อนของฉัน ตั้งแต่ฉันมาอยู่ที่ญี่ปุ่นเราก็ยังคงคุยกันเรื่อยๆ ถึงจะห่างกันแต่สายสัมพันธ์ของเพื่อนก็ไม่มีอะไรมาขวางกั้นได้ ฉันมันจะไลน์ไปบอกเล่าเรื่องต่างๆในแต่ละวันให้เพื่อนฟัง รวมถึงเรื่องที่จะไปทำงานด้วย ก่อนหน้านี้ฉันปรึกษาขนมปังว่าจะไปเปิดร้านอาหารอยู่ที่ไทย หรือกลับไปช่วยงานในฝ่ายโภชนาการของโรงพยาบาลที่ทางบ้านฉันเป็นเจ้าของอยู่ แต่พอคิดว่าต้องห่างเคย์ความรู้สึกหน่วงๆในหัวใจก็มักจะเกิดขึ้นกับฉันตลอด ใช่ ตอนนี้ฉันกำลังแอบชอบพ่อของลูกฉัน มันยังไม่ถึงขั้นแอบรัก แต่ฉันมีความรู้สึกดีๆให้กับเค้า อยากอยู่ข้างๆไม่อยากห่างไปไหน รู้สึกหึงเวลามีผู้หญิงคนอื่นพยายามมาตีสนิทเค้า หลังจากนิ่งคิดสิ่งต่างๆไปซักพักฉันก็พิมตอบขนมปังกลับไป

"ก็ดี เจอผู้ชายคนนึงแบบหล่ออะ ปลื้ม"

"(แค่ปลื้มก็พอนะ อย่าลืมว่ามีลูกผัวแล้ว)"

"ลูกอะมี แต่ผัวนี่คิดก่อน"

"(ไปอยู่กับเค้าขนาดนั้นไม่เป็นก็ไม่รู้จะว่ายังไงแล้ว เคย์ให้ตำแหน่งนายหญิงมึงก็ทำกับมึงเป็นเมียเค้านั้นแหละ)" ฉันอ่านพร้อมกับคิดตามสิ่งที่เธอบอก จริงอยู่ว่าการอยู่ที่นี่ของฉันตำแหน่งคือนายหญิงของบ้าน ก่อนหน้านี้ฉันเคยคุยเรื่องนี้กับเคย์แล้วว่ายกตำแหน่งนี้ให้ฉันทำไม เคย์ตอบฉันแค่ว่า 'พอใจจะทำ' ได้ฟังคำตอบแบบนั้นแล้วฉันก็ไม่รู้จะเถียงอะไรกลับไปได้แต่ก้มหน้ายอมรับคิดในใจว่าดีกว่าได้ตำแหน่งแม่บ้านล่ะวะ

#เคย์ Talk

"พรุ่งนี้กูมีนัดอะไรรึป่าว" ผมถามริว

"ไม่มีครับ นายจะไปไหนเหรอครับ"

"บริจาคเงินประจำปีไง"

"แต่ว่าเราเพิ่งบริจาคไปเมื่อเดือนก่อนนะครับ"

"ก็กูอยากบริจาคอีก พรุ่งนี้นะ เตรียมตัวด้วย"

"ครับ ได้ครับ เอ่อ ว่าแต่ที่ไหนเหรอครับ"

"โรงพยาบาลที่ไลลาทำงานอยู่"

"ครับ" ริวโค้งรับคำสั่งของผมแล้วเดินออกไป ใช่ ผมต้องการไปบริจาคเงินสดให้โรงพยาบาลนั้น ก่อนหน้านี้ผมเคยบริจาคเงินให้โรงพยาบาลนี้บ้างแต่ไม่บ่อยนัก ส่วนมากผมมักจะไปบริจาคเงินให้โรงเรียนต่างๆมากกว่า หึ พรุ่งนี้เจอกันงั้นเหรอ

-ก็อก ก็อก-

ผมเคาะประตูเรียกไลลาที่อยู่ในห้องของเธอกับลูกจากนั้นไม่นานเธอก็เปิดประตูออกมาด้วยชุดที่ดูไม่เรียบร้อยนัก เพราะตอนนี้เหมือนเธอจะไม่ได้ใส่เสื้อชั้นใน

"ทำอะไรอยู่" ผมถามเธอออกไปแล้วพยายามเบี่ยงสายตาไปทางอื่น

"ฉันนอนดูคลิปวิดีโอในยูทูปแล้วเผลอหลับไปน่ะนายมีอะไรเหรอ"

"แค่เห็นว่าเธอยังไม่ลงไปกินข้าวเย็นน่ะ เลยขึ้นมาดู" ก่อนหน้านี้ผมลงไปกินข้าวเย็นเพราะหวังว่าจะได้เจอกับเธอแต่ผมเจอแค่เลย์ที่กำลังเล่นกับนามิอยู่พอถามนามิว่าทำไมไลลายังไม่ลงมาเธอก็ตอบแค่ว่าไลลากำลังจะตามลงมา แต่จนผมกินข้าวเสร็จเธอก็ยังไม่ลงมาเลยคิดว่าต้องขึ้นมาดูซักหน่อย ปกติเธอมันจะทานข้าวเป็นเวลามาก

"อ๋อ งั้นเดี๋ยวฉันลงไปกินตอนนี้" เธอบอกพร้อมเดินผ่านผมออกมา

"เดี๋ยว" ผมรั้งข้อมือเธอไว้ ลงไปแบบนี้คงไม่ดีเท่าไร

"ใส่เสื้อชั้นในก่อนดีมั้ย"

#ไลลา Talk

"ห้ะ ว๊าย อะ เอ่อ ได้" ฉันก็ว่าอยู่ทำไมมันโล่งๆแปลกๆ พอได้ยินเสียงเคาะประตูห้องฉันก็งัวเงียรีบลุกขึ้นมาเปิด ไม่ทันได้เอะใจอะไรเพิ่งมานึกได้ตอนเคย์บอกฉันนี่แหละ พอคิดว่าเคย์จะเห็นอะไรไปบ้างหน้าฉันก็ร้อนผ่าวไปหมด หลังจากใส่เสื้อในเสร็จสรรพก็เดินสวนกับนามิ

"นามิพาคุณหนูเลย์ไปอาบน้ำนะคะ"

"จ่ะ ขอบคุณนะ" ฉันตอบนามิกลับไปอย่างเป็นมิตร เธอมักจะคอยช่วยดูแลเลย์อยู่ตลอด

"นายยังไม่กินข้าวเหรอ" หลังจากที่เดินมาถึงโต๊ะอาหารฉันก็เห็นเคย์นั่งอยู่

"กินแล้ว"

"อ๋อ" ในใจอยากถามว่ากินแล้วยังนั่งอยู่ทำไมแต่อีกใจก็คิดว่านี่มันบ้านเค้ามั้ยล่ะ จะนั่งตรงไหนก็ได้ปะ

"ฉันนั่งเป็นเพื่อนเธอ"

"ห้ะ อ๋อ" ฉันตอบเคย์พร้อมกับทำท่าทีเลิกลั่ก ปกติเคย์พูดอะไรแบบนี้ซะที่ไหนล่ะ

"ปากเธอเปื้อน" เคย์บอกพร้อมกับยื่นมือมาซับบริเวณปากของฉัน เมนูอาหารวันนี้คือสปาเก็ตตี้ครีมซอสถ้ากินไม่ระวังมันจะเปลื้อนข้างปากได้ง่ายมาก และทำไมมันต้องมาเปลื้อนตอนนี้ด้วย แต่ก็ไม่เป็นไร ได้รับสัมผัสจากเคย์วันละนิดจิตแจ่มใส

"ขอบคุณ" ฉันตอบพร้อมยิ้มจนตาหยีให้เค้า ทำแบบที่คิดว่าตัวเองจะน่ารักที่สุดเผื่อความน่ารักของฉันจะกลบเกลื่อนเรื่องที่กินสปาเก็ตตี้จนเลอะข้างปากเมื่อกี๊ได้

"ทำไมหน้าเหงื่อออกอะ ร้อนเหรอ" ฉันถามเคย์หลังจากกินสปาเก็ตตี้เข้าปากในคำที่เล็กขึ้น

"อะ เอ่อ คงงั้น" ทำไมต้องพูดติดๆขัดๆด้วยล่ะหรือจะเขินรอยยิ้มกระชากใจของฉันเมื่อกี๊ ไม่ได้จะอวยตัวเองนะแต่ฉันรู้สึกว่าเวลาตัวเองยิ้มแล้วน่ารักมาก

"เขินฉันหรือไง" ไวกว่าความคิดก็ปากฉันนี่แหละ เผลอถามออกไปจนได้

"แล้วถ้าบอกว่าใช่ล่ะ" กรี๊ด ไม่นะ อย่ามาทำให้หัวใจฉันเต้นแรงนะไอ้บ้า!

"ไม่ต้องมาพูดให้ฉันดีใจเล่นหรอกน่า" ฉันตอบเคย์กลับไปพยายามเข้าข้างตัวเองให้น้อยที่สุด

"ใช่ ฉันเขินเธอ และมันคงดีถ้าเธอยิ้มให้ฉันแบบนี้บ่อยๆ และจะดีกว่ามากถ้ามันเป็นของฉันคนเดียว" โอ้โห นี่มันเรื่องบ้าบออะไรกัน ฉันไปทำงานวันเดียวพลาดเรื่องอะไรไปบ้างรึป่าวเนี่ย หรือระหว่างที่ฉันไม่อยู่เคย์อาจจะลื่นล้มหัวฟาดจนสมองเบลอ

"ตกลงไหม"

"ห้ะ" นี่ฉันนิ่งค้างไปนานแค่ไหนแล้ว

"ฉันถามว่าตกลงไหม"

"ตกลงอะไรเล่า ฉันก็ชอบยิ้มแบบนี้ให้เลย์บ่อยๆถ้าไม่ยิ้มให้แล้วลูกคงน้อยใจแย่"

"งั้นก็แค่ฉันกับเลย์ ตามนี้นะ รีบกินจะได้ไปนอนพัก" เคย์บอกแล้วตักสปาเก็ตตี้เข้าปากให้ฉันและมันก็คงจะเลอะมุมปากฉันอีกครั้งเพราะหลังจากที่เค้าป้อนเสร็จก็ใช้ทิชชู่มาซับๆให้ เหมือนเค้ากำลังป้อนข้าวลูกอยู่เลย

"ฉันกินเองได้น่า" ฉันบอกพร้อมกับแย่งช้อนมาจากมือเค้า ถึงจะรู้สึกเสียดายนิดๆเพราะใจนึงก็อยากให้เค้าป้อนอีก แต่ฉันจะปล่อยให้เคย์ทำฉันเขินไปมากกว่านี้ไม่ได้ไปทำงานวันเดียวเคย์เปลี่ยนไปมากขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย บ้าไปแล้ว! 

 

ความคิดเห็น