ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนพิเศษ ว่าด้วยเรื่องตัวประกอบที่ร่ำรวย

ชื่อตอน : ตอนพิเศษ ว่าด้วยเรื่องตัวประกอบที่ร่ำรวย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 334

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ม.ค. 2564 13:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนพิเศษ ว่าด้วยเรื่องตัวประกอบที่ร่ำรวย
แบบอักษร

ตอนพิเศษ ว่าด้วยเรื่องตัวประกอบที่ร่ำรวย

 

คือผม ไม่ได้กะจะตำหนิหรืออะไรหรอกนะครับ แต่ในเรื่องการแนวทางการหาเงินโดยใช้ความรู้ผมก็ชอบอยู่

ผมเคยเจอนักเขียนที่เป็นชาวยิว อิเซไคไปในเรื่องเซเลอร์มูน แต่ดันกลายเป็นเรื่องของการที่เขาซื้อบริษัทของญี่ปุ่น เผยแพร่เทคโนโลยีและยึดครองเศรษฐกิจญี่ปุ่นในยุค 90 ของญี่ปุ่นไปได้ตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้

เรื่องแฟนฟิคแฮร์รี่ พอตเตอร์ของผู้เขียนก็ได้รับอิทธิพลจากนักเขียนคนนี้มากๆ จนเกือบจะเผลอกลายเป็น “ย้อนกลับไปในยุค 90 ยึดครองเศรษฐกิจของประเทศอังกฤษโดยมีเพียงแค่เวทมนตร์และทองคำมูลค่านับพันล้านปอนด์ในคลังสมบัติ”แทนที่จะเป็นแนวเวทมนตร์ผสมไซไฟ

อีกคนอิเซไตไปในแนวแฟนตาซีฝรั่ง ก็เล่นมุกเจอบารอนหาเรื่องว่าทำ usury เก็บเงินกู้ดอกเบี้ยสูงผิดหลักศาสนา โดนบารอนและเหล่าเจ้าหน้าที่บ้านเมืองเพ่งเล็งต่างๆนานา สมกับเป็นชาวหุยหมวกน้ำเงินที่เจอปัญหานี้มาตั้งแต่เริ่มต้นประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติจนถึงปัจจุบัน ย้ายไปต่างโลกก็ยังเอาปัญหานี้มาเขียนในเรื่อง  อันเป็นปัญหาที่คนทั่วไปนึกไม่ถึงด้วยซ้ำ

ซึ่งผู้เขียนคิดว่าเป็นเรื่องดีที่ได้แสดงแง่มุมที่แตกต่างและการหาเงินคือแนวทางหนึ่งที่แสดงความได้เปรียบของคนในปัจจุบันที่ความรู้ที่มีอยู่นั้นมีค่ามหาศาลเหนือคนยุคก่อน

แม้กระทั่งจะเป็นยุค 90 ที่แค่ไม่กี่สิบปีก็ยังถือว่ามีความได้เปรียบกว่าคนในยุคนั้นพอสมควร

ไม่ต้องพูดถึงแฮร์รี่ที่มีเงินนับพันล้านปอนด์อยู่แล้ว เป็นการยากพอสมควรที่ผู้เขียนจะไม่เปลี่ยนแนวเรื่องกลายเป็นแนวธุรกิจ

แต่ปัญหาน้อยนิดแต่มหาศาลคือ

“เงินมันซื้อกล้ามเนื้อไม่ได้”

คือเรื่องที่ผมคาใจคือ หากเราย้อนกลับไปครองเศรษฐกิจของญี่ปุ่น

เราก็ต้องพึ่งเซเลอร์มูนในการกำจัดพวกแบล้กมูนและคนอื่นๆที่มีพลังทำลายโลก

เงินที่เรามีก็ไม่สามารถทำให้เราเอาชนะโวลเดอมอร์ได้เพราะเงินที่รวมๆกันของเบลลาทริกซ์มัลฟอยและอื่นๆนั้นก็ยังมากกว่าเราอยู่ดี

ทั้งที่แฮร์รี่นี่ก็ระดับเศรษฐีของเรื่องแล้ว

เราต้องมาเจอกับความจริงที่ว่า พอเจอกับกำลัง เงินก็อาจจะไม่ใช่คำตอบของทุกอย่างในเรื่องนั้น

นั่นเป็นเรื่องแฮร์รี่ พอตเตอร์ที่ทุกอย่างยังพออยู่ในสเกลเล็กๆ

พอมาเป็นแนวปราณยุทธก็เป็นเรื่องที่ยากยิ่งกว่าเดิมสำหรับในโลกที่

สะบัดมือทีเดียวก็ฆ่าคนได้ทั้งเมือง(แฮร์รี่พอตเตอร์ภาคหนังก็ระเบิดภูเขา เผาเมืองได้เช่นกันแต่เราไม่ขอกล่าวถึงเรื่องนั้น)

เงินสามารถสร้างกองทัพได้ แต่กองทัพนั้นจะถูกฆ่าโดยปรมาจารย์ยุทธ

เหมือนกับที่ชาวหุยหมวกน้ำเงินเจอมาในประวัติศาสตร์สร้างกิจการใดใดประสบความสำเร็จอย่างดี แต่สุดท้ายที่เอามาได้คือกระเป๋าใบเดียว..และความรู้ที่อยู่ในหัวเท่านั้น

นั่นคือสาเหตุที่พวกเขามีวัฒนธรรมการศึกษาหาความรู้เพราะคือทรัพย์สินที่มีค่าที่สุดที่คนแย่งไปไม่ได้

แต่เพราะฉลาดนั่นล่ะ จึงได้รู้ว่าเงินทองนั้นไม่จีรัง กิจการ ทรัพย์สินต่างๆละทิ้งได้เสมอหากเพื่อรักษาชีวิตไว้

ในแนวกลับชาติมาเกิดก็พอเข้าใจอยู่ว่าต้องการเป็นเศรษฐีร่ำรวย มันแสดงความสุขอย่างหนึ่ง

นี่คือสาเหตุที่เจเคโรลลิ่ง ให้แฮร์รี่รวยในตอนแรก เพื่อแสดงความสุขสมหวังอย่างหนึ่ง...จนตอนหลังรู้ตัวว่าการให้พระเอกรวย จะทำลายเรื่องราวหลายๆอย่างไป จนพยายามไม่เขียนถึงมัน หรือเขียนมันก็ต่อเมื่อความรวยสร้างปัญหาให้เท่านั้น ไม่เคยเป็นเรื่องที่ความรวยช่วยแก้ปัญหาแต่ประการใด

เพราะการแก้ปัญหาด้วยเงิน มักจะส่งผลไม่ค่อยดีเท่าไรต่อแนวเรื่องที่ต้องอาศัยความกล้าหาญความเสียสละ

ซึ่งผมว่านี่ค่อนข้างจะเป็นปัญหาที่เจเครู้ตัวว่า เราไม่สามารถใช้เงินแก้ปัญหาของเรื่องได้หากมีคนอย่างดวลเดอมอร์อยู่ในเรื่อง

เราไม่สามารถเสกให้โวลเดอมอร์หายไปหรือแพ้ได้ แม้เราจะเป็นเศรษฐีก็ตาม

แน่นอน นางเอกที่เป็นตัวประกอบที่ร่ำรวยก็โอเค ซื้อทาส หาคนรับใช้ที่มีความสามารถต่างๆนานา..แต่คนรับใช้พวกนั้นก็กระจอกกว่าตัวร้ายในเรื่องอยู่ดี

คนที่พอแข่งกับระดับตัวร้ายได้นั้น มีแต่ระดับพระเอกหรือตัวเอกชายที่ชอบนางเอกเท่านั้น

ซึ่งแต่ละคนก็ติสท์ โลกส่วนตัวสูงกันสุดๆ ไม่ใช่คนที่เงินสามารถซื้อได้

ซึ่งแปลจากสมการนี้คือ เงินไม่สามารถจ้างงานคนที่สำคัญจริงๆได้

ต้อใช้มุกเข้าใจผิดของคุณหนูลุกสาวดยุก/ขุนนาง/อำมาตย์/องค์หญิงตัวร้ายที่ทำให้เหล่าเจ้าชาย/ขุนพล/หัวหน้าพรรคมาร

พูดว่า

“ฮืมมม น่าสนใจดีนี่ผู้หญิงคนนี้/ไม่เคยมีใครทำกับชั้นอย่างนี้มาก่อน”ฯลฯ

เรียกง่ายๆว่า เราวนเป็นงุกินหางตนเองกันนั่นเอง

ที่ด่าว่านางเอกดอกบัวขาว นางแพศยา ตอแหล ให้ท่าผู้ชายฯลฯ

คนที่เกิดเป็นตัวร้ายก็จะทำแบบเดียวกันกับนางเอกดั้งเดิมมีผู้ชายล้อมรอบเหมือนกันทุกประการ

นี่คืออีกสาเหตุหนึ่งที่หวังลี่ของเรามีความเห็นออกแนวการเมืองในเรื่องของ นางร้าย-นางเอก

ว่ามันไม่ใช่ความขัดแย้งที่เป็นประโยชน์ต่อชีวิตและผลประโยชน์ของเขาเอง เลยไม่อยากยุ่งด้วย

ผลลัพธ์ที่ได้จากการคำนวณทั้งหมดคือ เพิ่มกล้าม เอ๊ย เพิ่มขั้นของการบ่มเพาะพลังนั่นเอง

สร้างในสิ่งที่ไม่มีใครสามารถแย่งเอาไปได้ ทรัพย์สินที่มีค่าคงทนคือความรู้และในโลกปราณยุทธก็คือเคล็ดวิชาและกำลังภายในนั่นเอง

ผู้เขียนมาถึงสัจธรรมที่ว่า หากเราต้องการล้อเลียนเรื่องอะไร เราจะตกหล่มเรื่องนั้นเสียเอง

เพราแนวทางที่เราเห็นว่า cliché คือแนวทางที่พิสูจน์มานับพันปีแล้วจากเรื่องของ Comparative religion,Comaparative Myth

ศาสนาเปรียบเทียบและตำนานเปรียบเทียบ พันโฉมหน้าของฮีโร่ Hero with thousand face

Konosuba เริ่มจากแซวแนวอิเซไคต่างโลก ฮาเร็ม ก็ต้องวนเวียนกลับมาเพื่อสร้าง”เรื่องราว”ให้ได้ หากไม่มีจุดจบ อุปสรรคก็ไม่สามารถเป็นเรื่องราวที่ต้องการจะสื่ออกมา

One punch man จากแซวฮีโร่ ก็ต้องเขียนตัวประกอบหลายตัวดันขึ้นมา สร้างดราม่า สารพัดเพื่อให้สามารถบอกเล่า”เรื่องราว”ได้

การบอกเล่า”เรื่องราว” สำคัญที่สุด

ทำให้แม้แต่การเป็นเศรษฐีในแนวปราณยุทธ ก็ต้องจบลงที่การต่อสู้ไมทางใดก็ทางหนึ่งนั่นเอง

โดยเฉพาะด้วยสาเหตุบางประการ

ชอบเขียนให้นางเอกโดนลักพาตัว ไม่ว่าจะด้วยเหคุผลกลใดก็ตาม

นี่คือสิ่งที่หวังลี่พยายามจะป้องกันไม่ให้เกิดขึ้นโดยการพยายามอัพเลเวลอี้จิงไว้ก่อน ส่วนจะสำเร็จหรือไม่ก็ขอให้ติดตามชมกันต่อไป

Man plan.God Laugh คนวางแผนพระเจ้าหัวเราะ

คือคติที่มีมานานแล้วทั้งในโลกตะวันตกและตะวันออก

ผู้เขียนพยายามมองว่า แง่มุมของการเป็นเศรษฐีแล้ว มันสามารถแก้อุปสรรคในเรื่องได้จริงๆหรือ?

มันต้องการมากกว่านั้นในการที่จะเล่า”เรื่องราว”

ไม่ว่ามุก”ฮืมมมช่างเป็นผู้หญิงที่น่าสนใจจริงๆ” ก็มีไว้เพื่อการเล่าเรื่องราวเช่นกัน

มันคือเครื่องมือของนักเขียนที่จะลากเจ้าชายที่เก่งกว่าลุกกระจ๊อกมาใช้งาน

ผมนับถือตัวละครของผู้หญิงอย่างหนึ่ง

ที่จัดชนชั้นวรรณะกันอย่างดี ให้เจ้าชายแต่งงานกับนางเอก และคนรับใช้คู่กับคนรับใช้

ไม่มีการให้เจ้าชายรับคนอื่นมาเป็นสาวในฮาเร็มแบบอิเซไคแต่ประการใด

นับเป็นเรื่องดีในการแก้ปัญหามหาสงครามชิงบัลลังก์ในอนาคตอย่างยิ่ง

ว่าลูกจากสาวใช้หูแมวไม่สามารถอ้างสิทธิการปกครองของอาณาจักรได้

ชนชั้นลูกสาวดยุกก็จะครองอำนาจได้ตราบนานเท่านาน

จนกระทั่งมีวีรบุรุษแห่งยุคอย่างท่านเหมากำเนิดขึ้นนั่นเอง

การแบ่งชนชั้นอย่างชัดแจ้งอย่างนี้เป็นเรื่องที่ดีมากๆ เราไม่ควรเอาลูกสาวบารอนบ้านนอกคอกนาชายแดน มาสร้างเรื่องเสื่อมเสียให้แก่ราชวงศ์ชั้นสูงมีชาติตระกูลของพวกเรา

บารอนคนนั้นยังแต่งงานกับลูกสาวชาวบ้านแม่ค้าธรรมดา? ไม่ได้แต่งงานกับลูกพี่ลูกน้องต่างแม่อย่างพวกเราที่เป็นชนชั้นสูงด้วยกันเสียด้วยซ้ำ น่าขายหน้าสิ้นดี

ระบบศักดินาสวามิภักดิ์และเจ้าขุนมูลนายของเราก็จะยั่งยืนต่อไป ตราบใดที่เราสามารถกีดกันลุกสาวบารอนชั้นต่ำที่แค่ใช้เวทย์แสงเป็นนิดหน่อยก็จะเผยอหน้ามายุ่มย่ามในราชวงศ์

..โปรดติดตามตอนต่อไปในหวังม่อเกิดใหม่ไร้อาชีพได้ในเรื่องของสาวหูแมวและมหาสงครามชิงบัลลังก์

ประเด็นที่จะสื่ออีกประการคือ ต่อให้ร่ำรวยแค่ไหน คนตระกูลต่ำก็คือคนตระกูลต่ำ ไม่ควรอย่างยิ่งที่จะให้พวกพ่อค้าเหม็นกลิ่นเหรียญกษาปณ์อย่างนั้นเกิดความคิดแปลกๆว่าพวกเขามีฐานะเท่าชนชั้นสูงได้

ลองจินตนาการดูสิครับว่า หากให้พวกพ่อค้าแม่ค้าชาติตระกูลต่ำเหล่านี้มีอำนาจขึ้นมาแล้ว ต่อไปเราไม่ต้องยกพวกไพร่ทาสติดที่ดินมาบอกว่าพวกเขามีศักดิ์ฐานะและสิทธิเท่าเทียมกับพวกเราที่เป็นราชวงศ์ ขุนนางอำมาตย์สามรัชกาลกัน ตระกูลชั้นสูงกันหรอกหรือ?

จะบอกว่าประชาชนทุกคนเท่าเทียมกัน? ไร้สาระสิ้นดี

จินตนาการดูสิครับว่าสังคมมันจะเลวร้ายอย่างไรหากทำให้ประชาชนทุกคนเท่าเทียมกัน ทำลายระบบศักดินาสวามิภักดิ์ที่พวกเราใช้กันมาหลายพันปีแล้วอย่างนี้?

ดังนั้นการที่ลุกสาวดยุกประหารลุกสาวของขุนนางชั้นต่ำอย่างบารอนที่สูงกว่าไพร่ทาสแค่หนึ่งระดับจึงเป็นเรื่องถูกต้องแล้ว

และการมีเงินไม่ควรจะเป็นเรื่องที่ทำให้เลื่อนศักดิ์ฐานะได้เพราไพร่ทาสอาจจะเกิดจิตคิดเป็นอื่นได้

เท่านี่ระบบศักดินาสวามิภักดิ์ของพวกเราก็จะยั่งยืนต่อไปอีกหลายพันปี

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว